Ευρωεκλογές του φόβου και του αγνώστου

evroeklogesΤα μηνύματα από ολόκληρη την Ευρώπη συμφωνούν σε κάτι. Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι όπως φαίνονται. δεν αποκλείεται να καταγραφεί και στην πράξη ( στην κάλπη) η εκτίναξη των εθνικιστικών και φασιστικών πόλων στην Ε.Ε.

Ο Ευρωσκεπτικισμός περνά τις καλύτερες του ημέρες, απότοκο των πολιτικών που αποφασίζονται και εφαρμόζονται από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ε.Ε.

Το ίδιο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης, χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσει  το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσει μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής, επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Μια Ευρώπη αδύναμη να αντιληφθεί πως αυτές οι συνθήκες στην ουσία αποτελούν το εύφορο έδαφος , πάνω στο οποίο αναπτύσσονται όλα τα ευρωφοβικά κινήματα και οι εθνικιστικές λογικές.

Για την Ελλάδα το κλίμα αυτό έχει και άλλες επιπτώσεις:

Αν επιβεβαιωθούν εκλογικά τα δημοσκοπικά δεδομένα για τους εθνικιστικούς και φασιστικούς πόλους, η διαδικασία επαναρρύθμισης του κρατικού χρέους της Ελλάδας θα παραπεμθεί στις καλένδες! Δημιουργώντας ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία, που θα πρέπει να διαχειριστεί και το διαφαινόμενο αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την ανατροπή της καρδιάς μιας πολιτικής που στήριξε το γνωστό success story.

Να θυμίσουμε πως στα τέλη του 2013 , κυρίαρχο σλόγκαν των στελεχών της συγκυβέρνησης ήταν πως, πριν τον Απρίλη, θα είχε πιστοποιηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, θα είχε ρυθμιστεί η μείωση του ελληνικού χρέους και θα έφευγε διά παντός («με τις κλωτσιές» επέμενε ο άτεγκτος Κ. Παπούλιας) η τρόικα από την χώρα.

Οι δηλώσεις Ολι Ρεν περί επιστροφής της τρόικα στην Αθήνα μετά τις εκλογές και εφόσον η Eurostat επιβεβαιώσει το πρωτογενές πλεόνασμα αποτελούν ίσως το τελευταίο σκωτσέζικο ντους για τις ελπίδες των υποστηρικτών του success story.

Το ζητούμενο είναι η επόμενη ημέρα αν θα επιτρέψει την υπάρχουσα κυβερνητική συνεργασία να παραμείνει στα πόστα της. Και βεβαίως κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέχρι τότε η ατζέντα της πολιτικής καθημερινότητας θα κυριαρχείται από σκοπιμότητα, ψάρεμα στο θολά νερά διαφόρων ποταμών και στρεψοδικία.

 

 

Advertisements

Από την Ευρώπη των τραπεζιτών, στην Ευρώπη των λαών

ven0803Όταν ελλείπει ο άρτος τότε τα θεάματα πρέπει να προσφέρονται σε αυξημένες δόσεις, για λόγους υπεραναπλήρωσης.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την άρτι εκκινήσασα ελληνική προεδρία στην Ε.Ε., η οποία αξιοποιείται για δωρεάν επικοινωνιακή προβολή της κυβέρνησης.

Σίγουρο είναι πως κανείς δεν περιμένει κάποιο αποτέλεσμα ή κάποια αλλαγή στην καθημερινότητα εκατομμυρίων Ελλήνων, που δεν γιορτάζουν αλλά αγωνιούν για την ίδια τη ζωή τους, που δεν χαίρονται αλλά προβληματίζονται για το μέλλον τους, που δεν φωτογραφίζονται αλλά αγωνίζονται για τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Το περίεργο είναι πως λείπει και οποιαδήποτε κουβέντα για το μέλλον της Ευρώπης. Πέρα από συνηθισμένες εκφράσεις και ανούσιες ομιλίες, πέρα από γενικόλογες αναφορές στις οποίες περιέργως (όχι και τόσο), συμφωνούν συντηρητικοί και νεοσυντηρητικοί σοσιαλδημοκράτες το μέλλον της Ευρώπης αλλά και ο χαρακτήρας της Ε.Ε. μένουν μακριά από αυτές τις αναφορές.

Παγκοσμίως βιώνουμε την τρίτη φάση κερδοσκοπικής και νεοφιλελεύθερης λεηλασίας του πλούτου των λαών από τις καπιταλιστικές ελίτ, ως αντίδραση στην κρίση που οι ίδιες προκάλεσαν.

Αφού εδώ και 30 χρόνια ενισχύεται ο τραπεζοπιστωτικός τομέας και η άυλη οικονομία σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της μισθωτής εργασίας, συγκεντρώνοντας διαρκώς μεγαλύτερο πλούτο και βαθαίνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, αφού μετά το 2008 με το πρόσχημα της διάσωσης των “πολύ μεγάλων για να αφεθούν να καταρρεύσουν” χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, χρήματα των φορολογουμένων αξιοποιήθηκαν προς όφελος των ιδρυμάτων αυτών με τρόπους αδιαφανείς και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο, τώρα πλέον η κερδοσκοπική φύση του παγκόσμιου καπιταλισμού τον ωθεί να ποντάρει στις χρεωκοπίες κρατών, υφαρπάζοντας τον πλούτο τους και διαλύοντας τις εθνικές οικονομίες και κοινωνίες. Ανακαλύπτεται έτσι για τις ελίτ μία νέα πηγή κερδοσκοπίας.

Στα παραπάνω προστίθενται οι ιδιαίτερες αντιφάσεις του οικοδομήματος της ευρωζώνης, το οποίο χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσουν το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσουν μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Οι νεοσυντηρητικοί της ζώνης του Ευρώ έχουν κάνει την επιλογή τους:

τεχνητή ύφεση και ανεργία με σκοπό την αναγέννηση της κερδοφορίας και τη μεσοπρόθεσμη αναθέρμανση της επενδυτικής δραστηριότητας. Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Οι προοδευτικοί άνθρωποι στην Ευρώπη, κι όχι μόνο, οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης και ευρύτερα, πρέπει να αντιληφθούν ότι στο όνομα μιας δογματικής αφοσίωσης στη συνταγή του γερμανικού δεσποτισμού και της τρόικας, στην Ελλάδα δεν μπορούμε να θυσιάσουμε κάθε άλλη λύση και το ίδιο το μέλλον μας.

Η Ευρώπη δε χρειάζεται άλλον ένα μηχανισμό επιβολής σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας με τεράστιο κόστος για την ανάπτυξη και τις κοινωνικές παροχές.

Τι χρειάζεται;

Μηχανισμός στήριξης προς όφελος των εργαζομένων και του κοινωνικού κράτους.

Πολιτική αναδιανομής εισοδήματος σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη εσωτερικά αλλά και διακρατικά ούτως ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα Βορρά- Νότου, χωρίς καμία συμμετοχή του ΔΝΤ.

Πανευρωπαϊκή ρύθμιση του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Έκδοση ευρωομολόγου, άρνηση αναγνώρισης από την ΕΕ των εκθέσεων πιστοληπτικής αξιολόγησης του καρτέλ των ανάλογων οίκων και δημοκρατικός έλεγχος των αποφάσεων της ΕΚΤ.

Ενιαία ευρωπαϊκή φορολογική πολιτική.

Γενναία πολιτική παραγωγικού επανασχεδιασμού συνολικά της ευρωπαϊκής οικονομίας και αντίστοιχο ταμείο χρηματοδότησης.

Ανταγωνιστικότητα στη βάση της παραγωγικότητας και της ενίσχυσης –και- της εσωτερικής ζήτησης με την είσοδο στον οικονομικό κύκλο περιθωριοποιούμενων και φτωχοποιούμενων στρωμάτων , όχι στη βάση της φτωχοποίησης.

Εγκατάλειψη της “flexicurity” και προσανατολισμός προς την καλά αμειβόμενη, σταθερή εργασία για όλους. Ευρώπη του κοινωνικού κράτους και της δημοκρατίας.