Συμβουλές…

barouΕίναι εμφανές πως η διοίκηση Ομπάμα στις ΗΠΑ αντιμετωπίζει την κυβέρνηση Τσίπρα μ’ ευνοϊκότερο τρόπο από τους τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών – για το Βερολίνο δεν γίνεται, καν, λόγος.

Επομένως οι δημόσιες προτροπές του Αμερικανού προέδρου, επ’ αφορμή της πρόσφατης επίσκεψης Βαρουφάκη στην Ουάσιγκτον, έχουν αυτονόητο πολιτική αξία. Οι όροι – παροτρύνσεις ήταν τρεις: πρώτα η συλλογή φόρων, μετά η μείωση της γραφειοκρατίας και τέλος η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις.

Μια στοιχειώδης ανάπτυξη του σκεπτικού του «πλανητάρχη» αποσαφηνίζει και το πλαίσιο εντός του οποίου οφείλει να κινηθεί η Αθήνα.

Η φοροσυλλεκτική δραστηριότητα του κράτους, μ’ έμφαση τα μεγάλα εισοδήματα, έχει διπλό στόχο. Από την μια την συγκρότηση ενός τυπικού κράτους, που θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες εκείνων της καπιταλιστικής δύσης- καθώς το υφιστάμενο θυμίζει περισσότερο οθωμανικής κοπής κατασκεύασμα.

Από την άλλη, με τον περιορισμό της ισχύος των Ελλήνων ολιγαρχών θ’ανοίξει ο δρόμος (και οι αγορές) για την έλευση ξένων, σε κρίσιμους τομείς της ελληνικής οικονομίας.

Η απαίτηση για «μείωση της γραφειοκρατίας» συνδέεται, σ’ αυτό το σημείο, με τα προαναφερθέντα. Καθώς αυτό που συνεπάγεται είναι η απουσία δημόσιου ελέγχου στις ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες πρέπει να προωθούνται δίχως προσκόμματα μισθολογικά, εργασιακά, οικολογικά, κοινωνικά. Στο «Κόσσοβο της Ε.Ε.» τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει ν’ αποτελούν περιττές πολυτέλειες και αγκυλώσεις μιας άλλης εποχής.

Η ανάπτυξη μπορεί να βασίζεται στο μαύρο χρήμα, τον περιβαλλοντικό όλεθρο και τους μισθούς που φλερτάρουν με τ’ όριο των 300 ευρώ.

Κάπου εδώ συναρμολογείται ο ύστατος κρίκος αυτής της νοηματικής αλυσίδας. Πρόκειται για την περιβόητη «ευελιξία» των εργασιακών σχέσεων.

Από την ακαμψία (εντός κι εκτός εισαγωγικών) του φορντικού – ταιηλορικού μοντέλου έχουμε μεταβεί σ’ εκείνο που διαμεσολαβεί η ηλεκτρονική τεχνολογία.

Την κατάργηση της μονιμότητας, την «part time», την εργασιακή περιπλάνηση και τις άτυπες μορφές εργασίες («μαύρη»).

Αυτή η ταξική κινητικότητα είναι απαραίτητη για το κεφάλαιο, καθώς αυξάνει τον εσωτερικό ανταγωνισμό στους εργαζόμενους – ειδικά με την αξιοποίηση των μεταναστευτικών ροών – και μειώνει την αξία της εργατικής ικανότητας.

Κοντολογίς ο Μπ. Ομπάμα παρέθεσε στην αριστερή κυβέρνηση της Αθήνας τα διδάγματα της σύγχρονης βίβλου του οικουμενικού καπιταλισμού.

Οι πολυθρύλητες μεταρρυθμίσεις, όποια μορφή μέτρων και αν λάβουν, έχουν ένα αναπαλλοτρίωτο (οικονομικό και κοινωνικό) περιεχόμενο.

Την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην ζωντανή εργασία.

Τα υπόλοιπα μπορούν να είναι προς επικοινωνιακή χρήση, ενδεχομένως και τέρψη, δεν αναιρούν ωστόσο την ουσία των πραγμάτων.

Advertisements

Το τέλος ενός μεγάλου ψυχροπολεμικού κύκλου

obamaΈνας ιστορικός κύκλος – που άνοιξε εδώ και πάνω από μισό αιώνα – στις σχέσεις ΗΠΑ – Κούβας έκλεισε οριστικά.

Η πρόσφατη συνάντηση του Μπ. Ομπάμα με τον Ρ. Κάστρο επισφράγισε την αλλαγή πολιτικής από την υπερδύναμη απέναντι στον νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής.

Μια σύγκρουση που εκκίνησε λίγο μετά τη νίκη της κουβανέζικης επανάστασης και την ανάληψη των ηνίων της εξουσίας από τον Φ.Κάστρο.

Η απόπειρα μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων συνάντησε την λυσσαλέα αντίδραση του αμερικανικού παράγοντα, ενώ η σύνδεση της μοίρας της Κούβας με την εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ σήμανε την συστηματική προσπάθεια αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Κάστρο.

Η αποτυχημένη απόπειρα θαλάσσιας εισβολής (η επιχείρηση στον «κόλπο των χοίρων»), οι εκατοντάδες προσπάθειες δολοφονίας του Φ. Κάστρο, το εμπάργκο από την περίοδο της προεδρικής θητείας του Τζ. Κέννεντυ δεν απέδωσαν.

Ακόμα και μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ο (οικογενειακός) πατερναλισμός των δύο Κάστρο κατάφερε να επιβιώσει.

Λίγο πριν τον τερματισμό της προεδρικής του διαδρομής ο Μπ. Ομπάμα κατανόησε πως δεν έχει νόημα η ψυχροπολεμικού χαρακτήρα εμμονή σ’ ένα ακήρυκτο πόλεμο. Μέσω δημόσιας παραδοχής, πως η Κούβα δεν συνιστά (πλέον) απειλή για τα κρατικά συμφέροντα των ΗΠΑ, σηματοδότησε την πολιτική της επόμενης μέρας.

Οριοθετώντας, τρόπον τινά, την αντιμετώπιση του ιδιόμορφου σοσιαλιστικού πειράματος από τον διάδοχό του – σ’ ενάμιση χρόνο περίπου. Άλλωστε η Κούβα έχει προχωρήσει σε κρίσιμες μεταβολές των οικονομικών της δεδομένων. Η υιοθέτηση ενός διπλού νομισματικού συστήματος (μέσω της προσέλκυσης τουριστών), η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας μέσω δημιουργίας επαγγελμάτων ιδιωτικής μορφής, οι απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο στίγμα στην σύγχρονη οικονομικοκοινωνική ζωή της χώρας.

Η διακυβέρνηση παραμένει μονοπώλιο του κομμουνιστικού κόμματος, έστω και μέσω ενός συστήματος εκλογικής τοπικών αντιπροσώπων απευθείας από τον λαό.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να σταθούμε, ώστε να κατανοήσουμε την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ.

Αν παρακάμψουμε το συμβολικό βάρος των αδελφών Κάστρο, οι οποίοι νοηματοδοτούν την σύνδεση της επανάστασης των «μπαρμπούδος» («γενειοφόρων»)

με το σήμερα, ελάχιστα πράγματα συνέχουν το τότε με το τώρα.

Στην πραγματικότητα ενηλικιώνεται η τρίτη γενιά στελεχών, από το 1959 και εντεύθεν.

Η πρώτη είναι αυτή που πραγματοποίησε την επανάσταση, η δεύτερη είναι εκείνη που κληρονόμησε βιώματα (των συγγενών) και εμπειρίες (διαχείρισης εν μέσω απομόνωσης). Η Τρίτη γενιά δεν διαθέτει κάτι από τα προηγούμενα, απλά διεκπεραιώνει γραφειοκρατικούς ρόλους και λοξοκοιτάζει προς αγοραία μοντέλα.

Προφανώς οι ΗΠΑ την θεωρούν ώριμη για πολιτική και οικονομική εξαγορά, μόλις εκλείψουν φυσικά οι (προχωρημένης ηλικίας) αδελφοί Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο. Αφού υπάρξει (ειρηνική) επιχειρηματική απόβαση αμερικάνικων εταιρειών, ώστε να πετύχει εκεί όπου απέτυχε η στρατιωτική, κατά το παρελθόν.

Το παράδειγμα του Βιετνάμ φαίνεται πως έχει αξιολογηθεί δεόντως από την πολιτική ηγεσία και τις μυστικές υπηρεσίες της υπερδύναμης.

Το αν αυτή η επιλογή δικαιωθεί είναι κάτι που θα το αποδείξει η ιστορία, σχετικά σύντομα μάλιστα.

Ενδοσυστημικές αντιπαραθέσεις

Η ενδοσυστημική αντιπαράθεση, μεταξύ των οπαδών της λιτότητας και εκείνων της ανάπτυξης, αντανακλά τις διαφωνίες για το πώς θα πορευθεί ο κόσμος τους καιρούς της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι πως η σκληρή διαχείριση των μεν αντιπαρατίθεται στην περισσότερο επιεική των δε.

Μόνο που τα πράγματα, στην διαλεκτική ενότητα των αντιφάσεών τους, είναι πιο σύνθετα.

Κλασσικό παράδειγμα οι ΗΠΑ, ο πρόεδρος των οποίων εμφανίζεται ως ο ηγήτωρ του αναπτυξιακού μοντέλου. Στην ουσία ωστόσο πρόκειται, αν πιστέψουμε το πνεύμα των θέσεων του Μπ. Ομπάμα, για διαφορά φάσης. Αφού οι ΗΠΑ υπέστησαν πριν την ΕΕ τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Μόνο που οι δυνάμεις της καταστροφής – ακόμα και επιχειρηματικά μεγαθήρια υποκλίθηκαν σ’ αυτές – προετοίμασαν την ανασύνταξη των οικονομικοκοινωνικών σχέσεων. Η πτώση των μισθών και η εκτίναξη της δομικής ανεργίας απειλούσαν μ’ επαναλαμβανόμενες (έστω τυφλές) εκρήξεις. Η υγειονομική πολιτική του Μπ. Ομπάμα σήμανε την ανάγκη να τεθούν όρια στο επίπεδο διαβίωσης της πλειονότητας των ανθρώπων. Ώστε να μην πεθαίνουν στον δρόμο, για προφανείς πολιτικούς λόγους.

Όσοι ωστόσο νόμισαν πως αυτή η «κάτω φραγμένη» κοινωνική ακολουθία συνιστά επάνοδο στην φιλοσοφία του Κέυνς – έστω ως «νεοκευνσιανισμός» – πρέπει ν’ απογοητεύθηκαν.

Στόχος του συστήματος δεν είναι η επάνοδος στο χθες – πως κείται ιστορικά νεκρό – αλλά στην κεφαλαιοποίηση των ωφελημάτων του κεφαλαίου από τις επιπτώσεις της κρίσης.

Η ανάπτυξη θα εδραιωθεί πάνω στην κοινωνική ερημοποίηση, τα εκατομμύρια των ανέργων και των αστέγων, στην «ελαστικοποίηση» της επισφαλούς και «μαύρης» εργασίας. Όσο για τον προσανατολισμό της, ουδεμία σχέση έχει με την κευνσιανή «ευημερία»!

Έτσι, στις ΗΠΑ, ο τομέας που συγκεντρώνει την στοργή των κρατικών ενισχύσεων είναι αυτός της πολεμικής βιομηχανίας. Ούτως ώστε ο στρατός του παγκόσμιου ηγεμόνα να επεκτείνει την παρουσία του στα πέρατα της οικουμένης.

Με σύνολο αυξήσεων (άμεσων κι έμμεσων) περί τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια. Την ώρα που στο εσωτερικό των ΗΠΑ θριαμβεύουν η φτώχεια και η κοινωνική εγκατάλειψη – ιδιαίτερα στις κοινότητες των αφροαμερικανών.

Είναι προφανές πως η ανάπτυξη που στοχεύει στην επέκταση συγκρούσεων και την απογείωση των κερδών των εταιρειών που συνδέονται με το περιώνυμο «στρατιωτικοβιομηχανικό λόμπυ» κάθε άλλο παρά το επιθυμητό κοινωνικό περιεχόμενο εγγυώνται.

Συνεπώς η επαγγελία (ακόμα και η υλοποίηση) της ανάπτυξης μπορεί ν’ αποδειχθεί πιο φρικαλέα και από την λιτότητα. Ανοίγοντας διάπλατα τις πύλες ενός υπονομευμένου μέλλοντος

 

Alexis in America!

τσιπρας-ομπάμαΕπηρεασμένος από το «αμερικανικό όνειρο» και τον Πρόεδρο Ομπάμα εμφανίστηκε χθες στην Ουάσιγκτον ο Αλέξης Τσίπρας, στην πολυαναμενόμενη ομιλία του στο Ινστιτούτο Brookings. Γοητευμένος με την κυβέρνηση Ομπάμα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έπλεξε σε δήλωσή του το εγκώμιο της πολιτικής του αμερικανού Προέδρου υπέρ της μεσαίας τάξης ενώ προχώρησε σε επίθεση στις συντηρητικές κυβερνήσεις της Ευρώπης. «Περπατώ στους δρόμους σας και δεν βλέπω κατάθλιψη, ούτε βλοσυρά πρόσωπα ούτε κλειστά καταστήματα, σημάδια απελπισίας παντού», είπε ήδη από τα πρώτα λεπτά της παρουσίας του στο Brookings.

Με μια ομιλία που αναμένεται να δημιουργήσει μεγάλο εσωκομματικό θόρυβο στον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας προσπάθησε να διαλύσει κάθε φόβο για τον «ριζοσπαστισμό» του κόμματός του λέγοντας:

«Οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας αν έρθει στην κυβέρνηση θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα από την ευρωζώνη, θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη Δύση, ότι η Ελλάδα θα γίνει μια νέα Βόρεια Κορέα». Και διαβεβαίωσε με έμφαση: «Αυτό είναι κινδυνολογία στα χειρότερά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα μου, δεν θέλει τίποτε από αυτά. Ήμασταν πάντα, και πάντα θα παραμείνουμε, ένα ευρωπαϊκό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη».

Παράλληλα εξέφρασε την αντίθεσή του για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης στην Ευρώπη. «Αυτό δεν σημαίνει αποδοχή ηλίθιων και απάνθρωπων πολιτικών που μας υπαγορεύονται από τους σημερινούς καταστροφικούς ιθύνοντες της ευρωζώνης. Όχι!». Παρότι, όπως είπε, δεν θα σκίσει τις δανειακές συμβάσεις, ανέφερε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα φωνάξει στις Βρυξέλλες «φτάνει πια!».

Ακόμη, επανέλαβε την πρότασή του για την ανάγκη ύπαρξης ενός New Deal – από τις λίγες φράσεις που είπε στα αγγλικά, καθώς επέλεξε να μιλήσει ελληνικά στο κοινό του Brookings – ενώ ανακοίνωσε πως το κόμμα του θέλει να καθιερώσει «έναν αμοιβαία επωφελή διάλογο με καλοπροαίρετους, προοδευτικούς στοχαστές από τη δική σας πλευρά του Ατλαντικού». Μάλιστα είπε πως «οι άνθρωποι στην Ελλάδα, ακόμη και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, σας θεωρούν συνοδοιπόρους στην πολύπλευρη αλλά σημαντική επιχείρηση για την αποκατάσταση της ευημερίας και της ελπίδας στις δύο πλευρές του Ατλαντικού».

Το εγκώμιο που έπλεξε ο κ. Τσίπρας στις ΗΠΑ ήταν στοχευμένο στην οικονομική πολιτική. Εξήρε το αμερικανικό μοντέλο αντιμετώπισης της κρίσης το 2008, λέγοντας ότι «την κατάθλιψη την αποφύγατε», ενώ την ίδια στιγμή εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία, όπως είπε, «αρνήθηκε να δει κατάματα τα διαρθρωτικά ρήγματα στην καρδιά της νομισματικής ένωσης, επέβαλε λιτότητα σε οικονομίες υπό κατάρρευση και δεν έχει πάρει κανένα μάθημα». Και εστίασε την κριτική του στους χειρισμούς που έκανε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζας (ΕΚΤ) και ο κ. Τρισέ, σε αντίθεση με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) και τον Μπεν Μπερνάνκι.

Με παραπομπές σε ηγετικές προσωπικότητες-σύμβολα, όπως ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ, και στο Κραχ του 1929, υπογράμμισε πολλές φορές πόσο διαφορετικά και πόσο πετυχημένα οι ΗΠΑ χειρίζονταν τις δικές τους οικονομικές δυσκολίες.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του παραδέχθηκε ότι ο κύκλος της ύφεσης στη Ελλάδα ξεκίνησε με τον υπερδανεισμό την περίοδο που προηγήθηκε του κραχ του 2008. Τόνισε όμως πως «η κρίση δεν είναι ελληνική», ενώ αναφέρθηκε στο θανατηφόρο σπιράλ της ύφεσης και στον φαύλο κύκλο στον οποίο έχουν εγκλωβίσει την Ελλάδα οι πολιτικές της λιτότητας. Επίσης υπεραμύνθηκε των Ελλήνων λέγοντας ότι «ο ελληνικός λαός είναι εργατικός, δυστυχώς όμως συκοφαντήθηκε από την πολιτική του ηγεσία».

ΠΗΓΗ : ΤΑ ΝΕΑ

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4783899

Σημείωση

«Περπατώ στους δρόμους σας και δεν βλέπω κατάθλιψη, ούτε βλοσυρά πρόσωπα ούτε κλειστά καταστήματα, σημάδια απελπισίας παντού»! Το να εκθειάζεις το Αμερικάνικο όνειρο πάει και έρχεται. Το να μη λες κουβέντα για το χρέος της Αμερικής, τις χιλιάδες των αστέγων, τις ανισότητες, την ιδιωτικοποιημένη παιδεία και υγεία, αυτό ξεφεύγει από τα συνηθισμένα πρότυπα της Αριστεράς.

Αυτή η Αμερικανοποιημένη Αριστερά του Τσίπρα δεν μπορεί να είναι το όνειρο κανενός πραγματικά αριστερού!

Άσε που ο ιμπεριαλισμός ξεχάστηκε στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ!

Το δε μέγα ερώτημα που προκύπτει από τα λεγόμενα είναι τούτο: Φραγκλίνος Ρούζβελτ ή Τσε Γκεβάρα;