Λίγο πριν το τέλος…

Το να σχολιάσει κάποιος έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό σαν τον τελευταίο, είναι σα να ληστεύει … εκκλησία!

Ένας πολιτικός αχταρμάς, χωρίς αρχή και τέλος, που σηματοδοτεί το κύκνειο άσμα μιας απαξιωμένης Κυβέρνησης, η οποία  έχοντας χάσει κάθε ίχνος κοινωνικής υποστήριξης αναζητά τους «χρήσιμους» στα «ορφανά» του πολιτικού κατεστημένου.

Το παλιό δεν τελείωσε.

‘Ισα – ίσα που ξαναχρησιμοποιείται, από αυτούς …που το κατήγγειλαν.

Οι μνημονιακοί επιβραβεύονται από αυτούς… που ήρθαν στην Κυβέρνηση καταγγέλλοντας τους.

Ο παλαιοκομματισμός, η μετριότητα, η πολιτική αθλιότητα με δόσεις ρατσισμού, η γραφικότητα που ενίοτε εκφράζεται με ένα τόνο σκληρού αυταρχισμού, καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα της εξουσίας που υπηρετεί μόνο τους ίδιους.

Οι «προοδευτικές συμμαχίες» μεταφράζονται σε υπουργοποιήσεις ακραίων απόψεων που χαρακτήριζαν τους μετανάστες  «ακρίδες», σε εναγκαλισμούς με ευνοημένους του άλλοτε καταδικασμένου «εκσυγχρονισμού», αλλά και σε επιβράβευση των προσωπικών σχέσεων και της χειρότερης μορφής του πελατειακού κράτους.

Μοναδικό συνεκτικό στοιχείο η διαχείριση της εξουσίας, μιας εξουσίας στην υπηρεσία των προσωπικών τους σκοπιμοτήτων.

Με παλιά υλικά, με φθαρμένες αντιλήψεις, με φτηνιάρικα πολιτικά παιχνίδια, με απαξιωμένα πρόσωπα που σέρνουν τις δικές τους «πολιτικές ουρές», προφανώς και δεν χτίζεις κάτι καινούργιο. Δεν μπορείς και να συντηρήσεις το υπάρχον.

Γιατί μέσα σε αυτή τη Βαβυλωνία προσώπων και απόψεων μόνο κάτι  μπορείς να διακρίνεις καθαρά: Το οριστικό διαζύγιο του ΣΥΡΙΖΑ με αυτό που ονομάζεται προοδευτική παράταξη. (Για Αριστερά δεν γίνεται καν λόγος).

Ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή την ηγετική του ομάδα ζητά  διαπιστευτήρια σαν ένα κόμμα του νεοσυντηρητικού χώρου, που η μοναδική του ιστορική προσφορά είναι δυστυχώς μέχρι στιγμής ο ευτελισμός των οραμάτων και των αρχών της Αριστεράς στη χώρα.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει τον θερμό του εναγκαλισμό με τα ορφανά του «Καραμανλισμού», ανακυκλώνει το πολιτικό παρελθόν, γυρνά την πλάτη του στο μέλλον και συνεισφέρει στη γελοιότητα των πολιτικών επιχειρημάτων υποστηρίζοντας ότι με την Παπακώστα και τη Μαριλίζα … διεμβολίζει την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά!

Το μόνο που μένει είναι να αποχαιρετίσουμε οριστικά, με απόλυτο και εκκωφαντικό τρόπο, αυτή την πολιτική καρικατούρα.

Ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα…

Advertisements

Της Μαριλίζας η … «Αυγή»

Τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί την Μ. Ξενογιαννακοπούλου να αρθρογραφεί για την ανάγκη εναλλακτικής πρότασης στην «Αυγή» και να υπογράφει κιόλας σαν «πρώην αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις»;

Να υποθέσω ότι δεν αναζητά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.

Να υποθέσω επίσης ότι θέλει να απευθυνθεί στους αναγνώστες ενός συγκεκριμένου κομματικού εντύπου, όχι γιατί έτσι τυχαία επέλεξε το target group, αλλά γιατί κάπου στοχεύει.

Να υποθέσω επίσης ότι τα όσα γράφει με την ιδιότητα της πρώην Υπουργού, τα πιστεύει.

Αλλά έτσι φτάνω πάλι σε αδιέξοδο:

Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πως ένας πολιτικός που υπηρέτησε μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη και τακτική, είτε στο Υπουργείο Υγείας είτε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ανακαλύπτει σήμερα, όσα έπρεπε να εφαρμόσει και να υπερασπιστεί το προηγούμενο διάστημα.

Επίσης φαντάζομαι ότι δεν μπορεί η ίδια να αποδέχεται τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ για τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, ούτε βέβαια να ξεχνά πως συμμετείχε ενεργά (;) σε πολιτικές που βρέθηκαν στο στόχαστρο των νέων της πολιτικών φίλων.

«Η αντίληψη του «καλού παιδιού» που άνευ όρων λαμβάνει μέτρα και στη συνέχεια ζητάει επιβράβευση οδηγεί τη χώρα μας σε συνεχώς δυσμενέστερη θέση και υποκαθιστά τη στρατηγική εξόδου από την κρίση με ένα ατέρμονο αγωνιώδες κυνήγι της επόμενης δόσης.», γράφει.

Κάτι μου θυμίζει Μαριλίζα. Όταν όμως τα λέγαμε μας κοιτούσατε αφ’ υψηλού, όχι τώρα αλλά από το 2010! Τότε κάνοντας ακριβώς αυτό που γράφεις, σώζατε τη χώρα. Τότε και μέχρι που εγκατέλειψες τη θέση σου, αν δεν παίρναμε τη δόση, σαν καλά παιδιά, θα καταστρεφόμασταν! ΄Η μήπως τα ξέχασες; Δεν πάει και πολύς καιρός από τότε!

Μήπως κάποια στιγμή θα σου είναι εύκολο να περιγράψεις τη στρατηγική εξόδου από την κρίση  που και εσύ υπηρέτησες, σαν μέλος των Κυβερνήσεων σου; Εκτός και αν τώρα στα στερνά την ανακάλυψες ( υποθέτω ότι δεν ταυτίζεσαι με την πρόταση εξόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή που έλεγες τότε επικίνδυνη…)

«Σήμερα, απαιτείται εναλλακτική πρόταση και αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται μακροπρόθεσμη στρατηγική εξόδου από την κρίση και σθεναρή διαπραγμάτευση τόσο για τη χώρα μας όσο και τη συνολική ευρωπαϊκή προοπτική», γράφει παρακάτω.

Συμφωνώ! Δεν θυμάμαι όμως να κατέθεσες κάποια εναλλακτική πρόταση όταν τα μνημόνια διέλυαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Άντε πάλι η στρατηγική εξόδου!

Μήπως να το κάνουμε  λίγο πιο καθαρό;

Μου θυμίζει το άρθρο εξεταστική διαδικασία. Διαγωνιζόμαστε στα νεοελληνικά κείμενα, προκειμένου να βαθμολογηθούμε επαρκώς, ώστε με καλό βαθμό να περάσουμε στον εκπαιδευτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση να εξευμενίσουμε τα πλήθη, να συγκροτήσουμε λόγο αρεστό στους νέους πολιτικούς ταγούς και να προχωρήσουμε στα νέα πολιτικά βήματα…

Μόνο που εκεί δεν βλέπω να υπάρχουν «περιβάλλοντα», «φίλοι» και η προσπάθεια να διεισδύσει στην αυλή του νέου φύλαρχου, δεν έχει τις ίδιες προϋποθέσεις με όσα τα προηγούμενα χρόνια γνωρίσαμε!

Να περιμένω και το βιογραφικό του Ρινάλντι και την καταγραφή της ιστορίας της Κ.Ο.Ε. με υπογραφή Ξενογιαννακοπούλου;

Η μήπως δοκίμιο για την ανάγκη διατήρησης της πολιτικής αξιοπρέπειας;

Το πρώτο το βλέπω πιο πιθανό!

Δείτε το άρθρο της Μ. Ξενογιαννακοπούλου ΕΔΩ!

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=731116

Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.

Αγαπητή μου Μαριλίζα,

Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ένα γράμμα μου, προς την παραιτηθείσα από το ΠΑΣΟΚ πρώην βουλευτή , ευρωβουλευτή, Υφυπουργό κ.τ.λ, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Με την οποία οφείλω να ομολογήσω ότι συνεργάστηκα πολύ καλά, την περίοδο που ήμουνα Γραμματέας της ΝΟΕΣ στη Λάρισα, ενόψει του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, το 2008.

Πάντοτε όμως είχα την απορία τι είναι αυτό που οδηγεί κάποια στιγμή στην αποχώρηση από το κόμμα που υπηρέτησαν, εκείνα τα στελέχη ( αν θέλετε βάλετε εισαγωγικά), που είναι κατά κόρον ευνοημένα και μάλιστα διαχρονικά.

Δέχομαι τις πολιτικές αντιρρήσεις. Είναι άλλωστε λογικό να υπάρχουν.

Δέχομαι τις διαφορετικές εκτιμήσεις. Δέχομαι ακόμα και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Από τέτοιες γεμάτες είναι η πολιτική μας ιστορία.

Αλλά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο, που από τα 23 χρόνια του, διορίστηκε σε θέσεις με το τσουβάλι, που του εμπιστεύτηκαν σχεδόν τα πάντα, που επιλέχτηκε να υπηρετήσει στις πιο καλοπληρωμένες θέσεις που υπήρχαν, να αποχωρεί διαγράφοντας τα πάντα.

Πολύ δε περισσότερο όταν υπηρέτησε πολιτικές ανάλογες με τις σημερινές και μάλιστα από Κυβερνητικά πόστα. Πολύ δε περισσότερο όταν τις υπερασπίστηκε και τις έκρινε και σαν μονόδρομο.

Στα 23 μου χρόνια και εγώ και πολλοί από τους Νεολαίους του ΠΑΣΟΚ είχαμε ριχθεί στη μάχη της αναζήτησης εργασίας και ξεκινούσαμε να χτίσουμε τη ζωή μας. Πολλοί είναι αλήθεια είχανε ήδη αγκαλιάσει το κράτος και δεν πρόλαβαν να ζήσουν την αγωνία του να είσαι άνεργος ή του να παλεύεις για ένα μεροκάματο.

Ήταν τότε που ενώ κάποιοι έκλειναν θέσεις, σε κάποιους άλλους έμπαινε πιεστικά η αναγκαιότητα να παρατείνουν τις σπουδές τους γιατί το απαιτούσαν «οι ανάγκες της οργάνωσης»! Αλλά δεν βαριέσαι…

Η Μαριλίζα ήταν «τυχερή».

Με το που τελείωσε τη Νομική (1985), δεν είχε τέτοιο πρόβλημα. Διορίστηκε Επιστημονικός  Συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1986). Φαντάζομαι – δεν ξέρω – συγγνώμη αν κάνω λάθος, κάπως έτσι έκανε και το μεταπτυχιακό της στο Παρίσι. Και στη συνέχεια Προεδρείο Ένωσης Ευρωπαϊκών Σοσιαλιστικών Κομμάτων (1989-1991) και στην Σοσιαλιστική Διεθνή (1990-1992). Από το 1991 έως το 1995 εργάστηκε ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη συνέχεια ορίστηκε Αναπληρώτρια Διευθύντρια του γραφείου του Έλληνα Επιτρόπου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες (1995-1999). Γεμάτα τα χρόνια της δηλαδή.

Από το 2002 έως τις εκλογές του Μαρτίου του 2004, διετέλεσε Γενική Γραμματέας Εμπορίου του Υπουργείου Ανάπτυξης και το 2004 στις Ευρωεκλογές να σου ευρωβουλευτής! Και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ κατ’ επιλογή του ΓΑΠ.

Έτσι το 2007 εκλέγεται βουλευτής, όπως και το 2009. Υπουργός Υγείας μέχρι τον Σεπτέμβριο  του 2010 (το θυμόσαστε;)και μετά Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2012.

Ζωή σαν παραμύθι δηλαδή. Να είναι καλά το ΠΑΣΟΚ που για 26 ολόκληρα χρόνια της έδωσε σχεδόν τα πάντα. Να είναι καλά!

Σ τις 10 Φεβρουαρίου 2012 παραιτείται από τη θέση της « λόγω της διαφωνίας της με τις ρυθμίσεις του δεύτερου μνημονίου όσον αφορά στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στα εργασιακά δικαιώματα» . Αλλά παρόλα αυτά ξαναείναι υποψήφια στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, ξεχνώντας ότι το κόμμα της υποστήριξε τις ρυθμίσεις για τις οποίες αυτή παραιτήθηκε! Αμ, πώς να εκλεγεί ξανά…

Χθες έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Κούνησε μαντήλι. Ύψωσε δραματική φωνή αποχωρισμού.

Θέλω να πιστέψω ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό. Αναρωτιέμαι όμως στ’ αλήθεια τι πολιτικές υποστήριξε μέχρι το 2012; Δηλαδή να καταλάβω: Το πρώτο μνημόνιο ήταν «αριστερό» και το τρίτο «κεντροδεξιό»; Οι περικοπές μισθών και συντάξεων είναι ανάλογα με τη χρονική περίοδο προοδευτικές ή αντιδραστικές;

Θα μου πείτε, μα η διαφορά είναι ότι τότε ήταν Υπουργός και σήμερα δεν υπάρχει πολιτικός ρόλος. Ναι. Τελικά πόσο απλά είναι τα πράγματα και εσύ καημένε μου ψάχνεις να βρεις πολύπλοκες εξηγήσεις.

Το ΠΑΣΟΚ φέρθηκε πολύ απλόχερα σε πολλούς,  που αποδείχθηκαν τελικά πολύ λίγοι.

Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.

Υ.Γ.

Οι χρονολογίες είναι από το βιογραφικό της στην ιστοσελίδα της

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Κούνησε μαντήλι και η Μαριλίζα!

Την αποχώρηση της από το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε  η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, με επιστολή που έστειλε στον Πρόεδρο του:

Η επιστολή της κ. Ξενογιαννακοπούλου προς τον κ. Βενιζέλο είναι η εξής:

«Θέλω να σας εκφράσω τη διαφωνία μου με το νέο πακέτο μέτρων που θα συζητηθεί στη Βουλή την επόμενη εβδομάδα, τη θέση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και με τις εξελίξεις στο εσωτερικό του κόμματος.

Τον περασμένο Φεβρουάριο παραιτήθηκα από την Κυβέρνηση και καταψήφισα το δεύτερο Μνημόνιο επισημαίνοντας ότι θα αυξήσει δραματικά την ύφεση και θα ωθήσει το λαό σε απόγνωση, και ότι δεν μπορεί να τίθεται ως προϋπόθεση του νέου προγράμματος η «Βαλκανοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας και η κατάλυση δημοκρατικών κοινωνικών κατακτήσεων που αποτελούν πολύτιμο και αναπόσπαστο κομμάτι του Ευρωπαϊκού πολιτικού και νομικού πολιτισμού.

Στην συνέχεια, και παρά τη διαγραφή μου από τον Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα σας και συμμετείχα στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου για τρεις λόγους:

Πρώτον, για λόγους προσωπικής πολιτικής συνέπειας, γιατί μετά από 32 χρόνια ενεργούς συμμετοχής στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσα να αποχωρήσω μπροστά στη διαφαινόμενη μεγάλη ήττα.

Δεύτερον, γιατί πίστευα ότι η δραματική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα μετά από την έκφραση μιας ισχυρής λαϊκής εντολής θα δημιουργούσε όρους επαναδιαπραγμάτευσης της Δανειακής Σύμβασης, και ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να συμβάλλει σε αυτήν την κατεύθυνση σύμφωνα με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.

Τρίτον, γιατί είχα ακόμη την προσδοκία ότι το ΠΑΣΟΚ θα είχε τη δύναμη και τη βούληση να κάνει μια ειλικρινή και θαρραλέα αποτίμηση της πορείας του, να επαναπροσδιορίσει την στρατηγική του και να διαδραματίσει δημιουργικό ρόλο στην αναγκαία ανασυγκρότηση του προδευτικού και σοσιαλιστικού χώρου.

Δυστυχώς, σήμερα δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια ψευδαισθήσεων.

Ο στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης εγκαταλείφθηκε, η κυβέρνηση επέλεξε να συνεχίσει την ίδια αδιέξοδη πολιτική με τα ίδια αδιέξοδα και δραματικά οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα. Η πολιτική διαπραγμάτευση είχε νόημα στην αρχή, όταν ήταν νωπή η λαϊκή εντολή και διαμορφωνόταν το πλαίσιο, και όχι βέβαια στο τέλος επί συγκεκριμένων μέτρων.

Ο στόχος τελικά της επιμήκυνσης, αντί να αμβλύνει χρονικά το βάρος της υλοποίησης των μέτρων, επεκτείνει την εφαρμογή του Μνημονίου, επιβαρύνοντας με δυσβάσταχτα μέτρα την επόμενη χρονιά, χωρίς καμία δέσμευση και προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της ύφεσης και την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας.

Στο ΠΑΣΟΚ μετά από την μεγάλη στρατηγική εκλογική ήττα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πολιτική αποτίμηση και συλλογική πολιτική διεργασία. Εκατοντάδες στελέχη που έχουν αγωνιστεί για το ΠΑΣΟΚ και τις αξίες του δημοκρατικού σοσιαλισμού αισθάνονται σήμερα πολιτικά άστεγοι, καθώς αυτό το ιστορικό ριζοσπαστικό, προοδευτικό Κίνημα έχει μεταλλαχθεί σε μικρό παράρτημα της κεντροδεξιάς και έχει ταυτιστεί με νεοφιλελεύθερες απόψεις και επιλογές.

Όπως τονίσατε και εσείς στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, η κρισιμότητα της συγκυρίας δεν επιτρέπει τη σιωπή, αλλά επιβάλλει τη σαφή πολιτική τοποθέτηση.

Γι’ αυτούς τους λόγους, και επειδή το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν με εκφράζει ιδεολογικά και πολιτικά σας δηλώνω ότι δεν συμμετέχω πλέον στις λειτουργίες του.

Οι πολιτικές επιλογές για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι σίγουρα δύσκολες στο δυσμενές σημερινό Ευρωπαϊκό περιβάλλον. Δεν αποτελεί όμως διέξοδο η εμμονή στην ίδια πολιτική μέσα από το συνεχώς επαναλαμβανόμενο εκβιαστικό δίλημμα για την «σωτηρία της χώρας», που τελικά ενισχύει τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, βυθίζει την κοινωνία, διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες, οδηγεί στην ανακατανομή του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια, και τελικά κλονίζει, μέσα από τα αδιέξοδα που δημιουργεί, τους ίδιους του δημοκρατικούς θεσμούς.

Σήμερα, η χώρα μας χρειάζεται μια νέα προοδευτική στρατηγική που να διασφαλίζει την Ευρωπαϊκή προοπτική της, αλλά ταυτόχρονα να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού. Με ένα σχέδιο που να ανοίγει το δρόμο στην ανάπτυξη, να διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Σε αυτήν την προσπάθεια και σε αυτήν την προοπτική παραμένω στρατευμένη».