Στον αστερισμό του Κυριάκου…

No 628923

Αν οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν παραμείνει ανοικτοί ακόμη και για τον δεύτερο γύρο και μπορούσαν να εγγραφούν και να ψηφίσουν και νέοι ψηφοφόροι, ίσως η εκλογική μάχη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ήταν πιο εύκολη, σχολίαζε χθες ο Παύλος Τσίμας.

Ίσως και να έχει απόλυτο δίκιο καθώς υπάρχουν θέματα και χρονικά σημεία τα οποία είναι καθοριστικά.

Για παράδειγμα δεν ξέρουμε τι τύχη θα είχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν δεν υπήρχε το πρώτο πατατράκ με τις εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, που του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει χρόνο, να πείσει περισσότερους, να έχει μεγαλύτερη χρονική άνεση για το εγχείρημα, πράγμα που το είδαμε στον δεύτερο γύρο.

Ο Μητσοτάκης λοιπόν έπεισε όχι γιατί τον γνώρισαν περισσότεροι αλλά γιατί αυτό το εκλογικό σώμα γνώριζε όλους τους άλλους.

Ουσιαστικά απ’ ό,τι τουλάχιστον μπορούμε να καταλάβουμε ο απλός οπαδός της Νέας Δημοκρατίας που πήγε μέχρι τις κάλπες για να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήθελε κάποιο στοιχείο ανατροπής.

Ήθελε λίγο-πολύ να έρθουν τα πάνω κάτω.

Δεν ήταν με τα δεδομένα ούτε βεβαίως ήθελε τις πιθανές υπόγειες διαδρομές, όπως ουσιαστικά οι αναλυτές προσδιορίζουν και στη χώρα μας και στο εξωτερικό ως το μήνυμα των εκλογών.

Βεβαίως εκεί που έφτασαν οι αναλύσεις τη χθεσινή μέρα περίπου κατάργησαν το ρόλο του Καραμανλή. Το κουφό της ιστορίας είναι ότι αυτό τον ρόλο τον κατάργησαν αυτοί που πίνουν ή τέλος πάντων έπιναν νερό στο όνομά του μέχρι χθες.

Όλα συγκλίνουν πλέον στην κατεύθυνση ότι η έρπουσα φήμη για υπόγειες διαδρομές μεταξύ Καραμανλή και Μαξίμου με εγγυητή τον Πάκη ίσως και να μην ωφέλησαν τα μέγιστα στις κινήσεις του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Εκείνο που έβγαινε από τις κάλπες και τις δύο Κυριακές, ήταν ένα μήνυμα να τερματιστεί αυτό το περίεργο πήγαινε – έλα και να δοθεί ένα μήνυμα προς την πλευρά της κυβέρνησης ότι «η ανοχή έχει τελειώσει , είμαστε και εμείς εδώ».

Όπως και να‘ χει το θέμα ο Μητσοτάκης έβαλε ένα στοίχημα, πιθανά για ορισμένους ένα δύσκολο στοίχημα. Την ίδια στιγμή ακόμη και οι υπερατλαντικοί φίλοι του αρχίζουν και ξαναγράφουν τα σενάρια. Κάνεις βέβαια δεν ξέρει ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπάρχει ένα περίγραμμα από την εκλογική βάση που πήγε μέχρι τις κάλπες, ένα περίγραμμα το οποίο λίγο-πολύ εκφράζει και θυμό.

Ποια θα είναι η διαλεκτική του σχέση με αυτό το θυμό αυτής της μερίδας του εκλογικού σώματος;

Πόσο ευέλικτα θα κινηθεί και τι θα κάνει αν χρειαστεί να λειτουργήσει συναινετικά;

Μου έλεγε χαρακτηριστικά χθες ένας νέος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν είχε κανένα λόγο να πάει να ψηφίσει, πάρα μοναδικός λόγος και στην πρώτη και στη δεύτερη Κυριακή ήταν να πάει να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη γιατί ήταν διαφορετικός βρε αδερφέ μου, όπως μου λέει.

Όταν προσπαθείς να προσεγγίσεις περισσότερο αυτή τη διαφορετικότητα, εκείνο που πραγματικά μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ο ίδιος άνθρωπος γύρισε και μου είπε: «Δεν χρειάζεται να τον ξέρω. Ξέρω όμως όλους τους άλλους. Εκείνους απορρίπτω και βεβαίως αν και τούτος δω συμπεριφερθεί κατά τον ίδιο τρόπο είναι πολύ εύκολο να τον απορρίψω».

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα του Κυριάκου καθώς αρκετές σειρήνες θα έχει δίπλα του, αρκετές απόψεις θα ακούει, όμως ο ίδιος θα πρέπει ξεκαθαρίσει τη σχέση του με το εκλογικό σώμα. Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι το επόμενο διάστημα.

Πάντως αν η στάση του νέου Προέδρου της ΝΔ ταυτιστεί με τις επιλογές ως υπουργού είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με την σκληρή πλευρά μιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης, που έχει δώσει δείγματα γραφής: Απολύσεις οριζόντιες χωρίς καμία λογική, προσπάθειες κατάργησης της διαύγειας κ.τ.λ.

Η πράξη προφανώς θα δείξει το προς τα πού θα κινηθεί με σημάδια τις επιλογές των στενών του συνεργατών.

Είμαι σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

«Όλα άλλαξαν, για θυμήσου τι δεν άλλαξε»!

tomorrowΜια βδομάδα μετά τις εκλογές και στη χώρα τίποτα δεν δείχνει να αλλάζει.

Όλα κινούνται στους ρυθμούς του χθες λες και δεν μεσολάβησαν δημοψηφίσματα, εκλογές, ανατροπές και σημαντικές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη.

Σε επίπεδο κυβέρνησης ο Τσίπρας απολαμβάνει τη μονοκρατορία που του εξασφάλισε η παντελής αδυναμία και απαξίωση των υπολοίπων.

Ένας πολιτικός που για να κερδίσει τις εκλογές και την εμπιστοσύνη του λαού ανέτρεψε ουσιαστικά ένα εποικοδόμημα, που ο ίδιος είχε συνδημιουργήσει.

Αυτή η ανατροπή ήρθε και επιβεβαίωσε τις επιλογές του και τον τροφοδότησε με ένα ισχυρότατο ποσοστό, ανέλπιστο για τους περισσότερους στις τελευταίες εκλογές, καταγράφοντας μάλιστα την 4η νίκη του.

Κυρίαρχος στο πολιτικό παιχνίδι όχι λόγω των δικών του δυνατοτήτων αλλά κυρίως λόγω της πλήρους απαξίωσης των υπολοίπων.

Κόμματα χωρίς στρατηγική, χωρίς πειθώ, χωρίς αξιακό λόγο, χωρίς δυνατότητα να εμπνεύσουν, χωρίς προοπτική.

Κόμματα αδειανά πουκάμισα, που λειτουργούν σαν συνενώσεις βαρονιών, που προστατεύουν τους βαρόνους – διοικητές τους και ακροβατούν ανάμεσα στην ύπαρξη και εξαφάνιση τους.

Δεν αρκεί να αναρωτιέται κάποιος αν είναι δυνατό κάποιος που έφθασε τη χώρα ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή, που έκλεισε τις τράπεζες, που δίχασε το κόμμα του, που άλλαξε το αντιμνημονιακό πουκάμισο του, που υπέγραψε νέο μνημόνιο, που … που … που…, να κερδίζει τις εκλογές με τέτοιο ποσοστό. Ας αναρωτηθεί καλύτερα τι υπάρχει απέναντι του!

Στη Νέα Δημοκρατία:  το DNA της Νέας Δημοκρατίας και η δύναμή της δεν είναι τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει συγκυριακά, θα μπορούσε να πει κάποιος, όσους δεν θέλουν να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είναι ένας πόλος συσπείρωσης αυτών που πιθανά να αποστρέφονται το ΣΥΡΙΖΑ. Ένα δεύτερο στοιχείο που πρέπει να θυμηθούμε και πάλι είναι ότι ο Μεϊμαράκης μπήκε ως ενδιάμεσος με απώτερο σκοπό και στόχο μια ενδιάμεση πορεία, δηλαδή να παίξει καθυστερήσεις στο διάλογο μέχρι να ετοιμαστούν οι βαρονίες. Γιατί όμως μπήκε ο Μεϊμαράκης;

Είναι γνωστό ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν πήγε για κάποιες αλλαγές. Ουσιαστικά μπήκε εκεί γιατί είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να εγγυηθεί και να εκφράζει απολύτως ότι το συγκεκριμένο κόμμα θα παραμείνει όπως ακριβώς είναι, δηλαδή να εγγυηθεί ότι δεν θα αλλάξει τίποτα στην ουσία.

Πώς να συζητήσεις σοβαρά για ένα κόμμα στο οποίο διεκδικεί τη θέση του Προέδρου του ο Αδωνις Γεωργιάδης;

Δεκαπέντε ούφο προσπαθούν να πάρουν υπογραφές για πρόεδρο» δήλωσε ο Γιακουμάτος. (Μάλλον γι’ αυτό προχώρησε σε ανακοινώσεις για τον πλανήτη Άρη η … ΝΑΣΑ!)

Στον άλλο εταίρο του παλαιού δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ –  …, η μάχη για τη διάσωση ολίγων πολιτικών καριέρων ήταν επιτυχής.

Η μάχη για την ιστορία του κόμματος μάλλον κατέληξε σε νέα αποτυχία! Εδώ βέβαια η πορεία απαξίωσης του, που ξεκίνησε με γοργούς ρυθμούς μετά το 2011, έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, η ανατροπή των οποίων απαιτεί  μεγάλη γενναιότητα και εκ βάθρων συγκρότηση του. Δύσκολο με τους φορείς της συντηρητικής στροφής να βρίσκονται στις επάλξεις του.

Δύσκολο και ακατόρθωτο όταν έχει διαλύσει κάθε σχέση με την κοινωνία και όταν για τα τελευταία χρόνια καθοδηγήθηκε από τον πιο αντιπαθητικό πολιτικό της σύγχρονης ιστορίας…

Το ΠΑΣΟΚ έχασε τη δυνατότητα να αναδειχθεί τρίτο κόμμα αλλά και να σηματοδοτήσει μια πορεία ανάκαμψης εξαιτίας του χειρισμού των δικών του βαρόνων, στο θέμα Παπανδρέου. Τα πράγματα είναι απλά για να ψάχνεις δυσνόητες αναλύσεις τύπου Λαλιώτη και να προσπαθείς να θεωρητικοποιείς την πολιτική θολούρα του τίποτα.

Στην ουσία πως μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ με 6,2% ικανοποιημένο, όταν έχασε το 10% των ψηφοφόρων του Ιανουαρίου προς τη ΝΔ και το 12% προς το ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να είναι ο καταλύτης στην κεντροαριστερά γιατί άλλος είναι ο κυρίαρχος του χώρου που τον κατέλαβε όταν η δική του ηγεσία ταυτιζότανε ψυχή τε και σώματι με τη ΝΔ του Σαμαρά.

Πόσο μυαλό άραγε χρειάζεται για να καταλάβουν οι μέγιστοι πολιτικοί εγκέφαλοι ότι περίπου1εκατομμύριο άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν, όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί κάνεις δεν μπορούσε να τους εμπνεύσει.

Περίπου 1εκατομμύριο άνθρωποι μένουν στο εκλογικό περιθώριο γιατί οι οποιεσδήποτε κομματικές επιλογές δεν μπορούν να τους εκφράσουν.

Είναι εμφανές πλέον ότι χωρίς ανατροπές πολύ δύσκολα θα μιλήσει το αποκλεισμένο εκλογικό σώμα.

Ανατροπές θέλουν, αλλά στα υπάρχοντα κόμματα κυριαρχούν λογικές και δομές δύσκαμπτες, αναποφάσιστες και απόλυτα προσηλωμένες σε λογικές μη ανατροπής. Αυτό θυμίζει λίγο-πολύ μια σοβιετικού τύπου λογική όπου όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να μπορεί να συντηρηθεί μια συγκεκριμένη κομματική νομενκλατούρα.

Αυτό όμως δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Αυτή η συζήτηση ανατροπών στη μορφή , τον τρόπο λειτουργίας, τον τρόπο σκέψης και οργάνωσης πρέπει να αρχίσει άμεσα χωρίς  να είναι απαραίτητο να καταλήξει γρήγορα σε χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να αρχίσει.

Σκέψεις υπάρχουν πολλές για το χώρο που μπορεί να εκφράσει μια νέα προοδευτική πλειοψηφία. Ιδέες επίσης πολλές αλλά και πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν το βάρος μιας νέας προσπάθειας απαλλαγμένη από τους φορείς του συμβιβασμού και της γοητείας της μη αλλαγής.

Δεν μπορεί ο προοδευτικός χώρος να αναλώνεται σε συζητήσεις για αναπαλαιώσεις, για σπίτια που γκρεμίστηκαν εκ των έσω, για λεηλασίες που έγιναν όταν οι «ιδιοκτήτες» άφησαν ορθάνοιχτες τις πόρτες και βγάλανε τα «ασημικά» στο δρόμο.

Σε λίγες ημέρες αρχίζει η υλοποίηση του μνημονίου που φέρει τη σφραγίδα του Τσίπρα και κουβαλά τις ψήφους αυτών που δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο.

Οι επιπτώσεις των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα είναι βαριές για τον απλό κόσμο, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και η ύφεση θα βαρύνει ακόμη περισσότερο τη χώρα και δυστυχώς την προοπτική της.

Το αδιέξοδο συνεχίζεται για τα επόμενα χρόνια με δεδομένη τη φοροδοτική εξάντληση των περισσοτέρων (τους ολίγους δεν τους ενοχλεί κανείς).

Τα πάντα βρίσκονται για άλλη μια φορά στον αέρα και η υλοποίηση αυτών των μέτρων θα οδηγήσει σε πρωτοφανείς καταστάσεις.

Οι κοινωνικές διεργασίες θα είναι έντονες, οι ανακατατάξεις επίσης, όπως και η φθορά όσων θα υλοποιήσουν αλλά και θα ανεχτούν την εφαρμογή όλων όσων προβλέπονται στο νέο μνημόνιο.

Το σκηνικό σε λίγο καιρό θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, με μοναδικό ζητούμενο το αν ο προοδευτικός χώρος θα μπορέσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να εκφραστεί ενιαία και συγκροτημένα και να εμπνεύσει μιλώντας τη γλώσσα της ανατροπής.

Τη γλώσσα της προοπτικής με τη διάλυση των κατεστημένων και την απόσυρση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού που τραυμάτισε όχι ένα χώρο αλλά τη χώρα.

 ΥΓ

Πιστεύω ειλικρινά πως μόνο αν τελειώσουμε με οτιδήποτε κληροδότησε η μεταπολίτευση θα μπορέσουμε να μιλάμε για την επόμενη μέρα.

Η μεταπολίτευση δεν είναι η πολιτική πρακτική μόνο, ούτε η κουλτούρα η οποία

δημιουργήθηκε μόνο, ούτε το πολιτικό σύστημα έτσι όπως δομήθηκε μόνο, αλλά είναι και οι συντελεστές που καθόρισαν αυτές τις λίγο-πολύ επικρινόμενες σ’ αυτή τη φάση λογικές.

Καλό βόλι!

GreeceΣτις 7 το πρωί της Κυριακής θα ανοίξουν οι κάλπες.

Δεν θα σταθώ στην κρισιμότητα αυτών των εκλογών αλλά στα επιμέρους στοιχεία τα οποία συνθέτουν το πολιτικό σκηνικό με φόντο την επόμενη μέρα.

Μια επόμενη μέρα που χρωματίζεται με ένα σκληρό μνημόνιο, με την εφορία να περιμένει να στείλει 500.000 ραβασάκια, με τους αγρότες να ανησυχούν για τα μέτρα, με τις πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για ισοδύναμα που ακόμη δεν έχουν βρει αλλά προσπαθούν να τα προσεγγίσουν, με αγωνία για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, με αγωνία για τα επόμενα βήματα εντός της Ευρώπης.

Δεν θα σταθώ στα μηνύματα του εξωτερικού.

Άλλωστε δεν είμαι από εκείνους που επιμένουν στον εξωτερικό παράγοντα.

Αυτές οι εκλογές κρύβουν αρκετά.

Καταρχήν κρύβουν το νόημα της συνεργασίας. Δεν είναι λίγες οι αναφορές σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν ακόμη και επικοινωνίες μεταξύ διαφόρων κομμάτων για να προετοιμάζουν το τοπίο της επόμενης ημέρας.

Ο μεγάλος συνασπισμός στον οποίο θα μπορούσε να μετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία δείχνει απίθανος μπροστά στις εξελίξεις που διαμορφώθηκαν την τελευταία στιγμή.

Εξελίξεις όμως αναγκαίες για την επιβίωση των δύο μεγάλων κομμάτων.

Αν επιβεβαιωθούν τα γκάλοπ της χθεσινής μέρας οι δύο μονομάχοι κυριολεκτικά στέγνωσαν τα μικρά κόμματα. Είχαν βάλει ένα στόχο και σκοπό λοιπόν τον οποίο κατόρθωσαν. Εκεί που πριν από λίγα 24ωρα μιλούσαν για πληθώρα κομμάτων που θα μπουν στην βουλή, χθες περιορίστηκαν. Περιορίστηκαν αρκετά. Θα μπορούσαμε να πούμε επικίνδυνα.

Σε κάθε περίπτωση όμως αυτές οι εκλογές και η επόμενη ημέρα αποτελούν το μεγάλο ζητούμενο καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως μονοκομματικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Όλα θα κριθούν στην διαλεκτική των πολιτικών αρχηγών αλλά και στην ερμηνεία του μηνύματος που θα στείλει το εκλογικό σώμα.

Το  θέμα δεν είναι πως θα το ερμηνεύσει το κάθε κόμμα χωριστά. Έχουν κατανοήσει πλέον τα κόμματα ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Το μόνο κενό σημείο που υπάρχει σ’ αυτή την φάση είναι ότι ουσιαστικά τα κόμματα δεν έχουν πει προεκλογικά με ποιον θέλουν να συνεργαστούν και με ποιον επιθυμούν να συνεργαστούν αν εξαιρέσουμε την διακηρυγμένη συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπό την προϋπόθεση ότι θα μπουν στην βουλή. Κατά τ’ άλλα αοριστίες, γενικολογίες και ευχολόγια. Είναι απίστευτο αλλά τα κόμματα πηγαίνουν στις εκλογές χωρίς καμία στρατηγική για το αύριο.

Με το κλείσιμο της κάλπης την αυριανή ημέρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Αρχίζουν τα δύσκολα και για την κοινωνία, τον λαό, τους πολίτες, αλλά και για τους κομματικούς σχηματισμούς.

Το αποφευκτέο σενάριο είναι να υπάρχει σύγκρουση η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες εκλογές.

Αυτό το σενάριο το απεύχονται όλοι.

“Καλό βόλι” λοιπόν!

Μπροστά σε σημαντικές εξελίξεις…

tsipras-gioungerr-630x400Δεν ξέρω πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης Γιούνκερ – Τσίπρα το βράδυ.

Προφανέστατα θα παρουσιαστεί η τελική πρόταση της Τρόικα (συγγνώμη των Θεσμών ήθελα να πω), ένα τελεσίγραφο που με απλά λόγια θα λέει : «Η αποδέχεστε αυτά ή τελειώνετε».

Εννοείται πως στη διπλωματία η φρασεολογία είναι πιο ευγενική αλλά η ουσία φαντάζομαι πως δεν αλλάζει.

Η Ελλάδα κατάφερε να μείνει μόνη της, χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπαίκτες, σε ένα εντελώς αρνητικό περίγυρο. Τα παιχνίδια, οι μπλόφες της κακιάς ώρας, οι μαγκιές και οι κλανιές μιας ομάδας ερασιτεχνών και παρτάκηδων είχαν το γνωστό αποτέλεσμα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Τσίπρα, αλλά αυτό που είναι απορίας άξιο είναι το αν οι υπόλοιποι γύρω από αυτόν δεν αντιλαμβάνονται  το τι πραγματικά συμβαίνει.

Γιατί καλή η ονείρωξη της αντίστασης και η κάλυψη πίσω από προεκλογικές εξαγγελίες και αναφορές, αλλά οι ίδιοι που την επικαλούνται, έχουν ήδη υποστείλει τη σημαία σχεδόν όλων όσων είχαν υποσχεθεί πριν τις εκλογές.

Η «κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων με ένα νόμο και ένα άρθρο» δεν έγινε ποτέ.

Η κατάργηση της Τρόικα δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Ο ΕΝΦΙΑ και η υπερφορολόγηση ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ και βασιλεύει, χαμένη στην αέναη προσπάθεια να γεμίσουν τα ταμεία με χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Ο παλαιοκομματισμός και η οικογενειοκρατία ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ. Άχρηστοι και άσχετοι με μοναδικό τους προσόν είτε τις γνωριμίες με τους νέους αξιωματούχους είτε την κομματική τους ταυτότητα διορίζονται σε θέσεις ευθύνης.

Η Οικονομία από το Δεκέμβριο και μετά ψυχορραγεί και η αγορά αλλά και οι επιχειρηματίες (και ιδιαίτερα οι μικροί και μεσαίοι) τελειώνουν.

Η ανεργία σαν φυσικό επακόλουθο γιγαντώνεται. Οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά και με καλό μισθό είναι σύζυγοι και συγγενείς Υπουργών και κολλητοί κομματικών μεγαλοπαραγόντων.

Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε τις γραφικότητες με το αέριο που έρχεται αλλά δεν έρχεται από τη Ρωσία, τα ταξίδια στην Κίνα, τα 500 εκ € του Καμμένου στα αεροπλάνα που έπρεπε να αποσυρθούν και τη γιορτή της χάχας στο Σύνταγμα.

Ανακατέψτε με τη νέα τύπου πολιτική πρακτική της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, βάλτε ολίγη επανάσταση από τον Στρατούλη και το Λαφαζάνη και τελειώστε με Παναρίτη για επιδόρπιο.

Αυτό το μείγμα πολιτικής ανευθυνότητας, ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας δεν μπορεί να έχει συνέχεια. Οι ίδιες οι ανάγκες της κοινωνίας ξεπερνούν τους πειραματισμούς των νέων «μαθητευόμενων μάγων», που και δεν μπορούν να αλλάξουν και βουλιάζουν και την κοινωνία και τη χώρα με γρήγορους ρυθμούς.

Η κριτική στο σημερινό θίασο βεβαίως και δεν απαλλάσσει των ευθυνών τους, τους προηγούμενους θιάσους της μνημονιακής Ελλάδας.

Άλλωστε αυτοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από τελειωμένους κομματικούς σχηματισμούς που συγκεντρώνουν τη χλεύη της κοινωνίας και όχι άδικα.

Ούτε συνέδρια ούτε αλλαγές ηγεσίας μπορούν να τους σώσουν.

Απλά όταν μία χώρα, σε τόσο κρίσιμη περίσταση, παρουσιάζει το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό, είτε στην αντιπολίτευση είτε στην Κυβέρνηση, δεν μπορεί να ελπίζει στο καλύτερο.

Η πολιτική ανισορροπία, απόρροια της έλλειψης σοβαρού προοδευτικού πολιτικού φορέα και η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροαριστεράς, φέρνουν στην επιφάνεια όλα τα συμπτώματα της ασθένειας του πολιτικού συστήματος.

Όσο αυτό θα συνεχίζεται δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος.

Το βράδυ σήμερα, όπως και να έχουν τα πράγματα, αναμένονται εξελίξεις και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουν τα αναμενόμενα.

Λίγη υπομονή λοιπόν…

Κολοβή εξεταστική για εσωκομματική κατανάλωση

kivernisiΗ απόφαση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζεται, ολοκληρώνει την προσπάθεια συγκάλυψης των πεπραγμένων της Κυβέρνησης Καραμανλή, με τρόπο ιδιαίτερα προκλητικό.

Αναμενόμενο θα μου πείτε όταν έχει προηγηθεί η εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην ΠτΔ, η περιφορά του ονόματος του Κ. Καραμανλή για τη θέση αυτή αλλά και η αξιοποίηση του Υπουργού Υγείας επί Κυβέρνησης του, Θ. Γιαννόπουλου σε κρατική θέση από τη σημερινή Κυβέρνηση.

Ακόμη περισσότερο αναμενόμενο, όταν η Κυβέρνηση στηρίζεται στο κόμμα του Π. Καμμένου, που θήτευσε σε κυβερνητική θέση επί Πρωθυπουργίας Καραμανλή.

Η συγκεκριμένη απόφαση της συγκυβέρνησης προφανέστατα και δεν στοχεύει σε ουσιαστική έρευνα των αιτίων που οδήγησαν τη χώρα στην περιπέτεια που ζει, αλλά λειτουργεί εν είδει εκβιασμού σε πολιτικούς αρχηγούς αλλά και κόμματα που δεν αποδέχονται τη σύγχρονη εκδοχή της αριστεροδέξιας και ταυτόχρονα ιδιαίτερα αδέξιας κυβερνητικής πρακτικής και λογικής.

Για ποιον άραγε λογικό άνθρωπο η πορεία της χώρας χωρίζεται σε ιστορικά κομμάτια, όχι βάσει των πραγματικών οικονομικών εξελίξεων και των πολιτικών αποφάσεων που τι σηματοδότησαν αλλά με βάση τις σημερινές σκοπιμότητες και τα αυριανά προσδοκώμενα;

Λες και το μνημόνιο εμφανίστηκε ξαφνικά μια ωραία πρωία σε αυτή τη χώρα, από το βίτσιο κάποιων πολιτικών που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν!

Λες και η ανάγκη χρηματοδότησης της χώρας προέκυψε όχι λόγω του δημοσιονομικού εκτροχιασμού αλλά λόγω της παρέμβασης του «άγνωστου χ» που ξαφνικά ανακάλυψε τα χάλια της!

Λες και η πενταετία 2004-2009 ήταν ο παράδεισος, που τα ελλείμματα δεν πολλαπλασιάστηκαν, τα δάνεια δεν αυξήθηκαν, οι λαμογιές (δες κουμπαριές) δεν υπήρξαν!

Είναι επικίνδυνες αυτές οι λογικές. Και δείχνουν έλλειψη καθαρού μυαλού και πανικού από την πλευρά των σημερινών Κυβερνόντων .

Αναμενόμενο επίσης, καθώς τα περιθώρια επικοινωνιακών ελιγμών τελειώνουν και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει. Και των σοβαρών αποφάσεων επίσης.

Σε περιβάλλον παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, οι συνειδήσεις μεταστρέφονται ταχύτατα.

Ματαιωμένες προσδοκίες και επώδυνες διαψεύσεις μπορούν να πυροδοτήσουν απροσδόκητες αντιδράσεις.

Το δίλημμα για τους συγκυβερνώντες  είναι αν θα υποχρεωθούν να συμμορφωθούν  με τις υποδείξεις των «εταίρων» ή αν προχωρήσουν  σε μία ρήξη υποχρεωτικά. Οπότε, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν  μια διπλή πίεση (εσωτερικά και έξωθεν) θα δυσκολευτούν να κρατήσουν «κόκκινες γραμμές» και αξιοσημείωτες αντιστάσεις.

Οι εντυπώσεις και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν διαρκούν επ’ άπειρον, ειδικά αν η εξέλιξη του «δούναι – λαβείν» με τους ευρωπαίους καταλήξει σε «λεόντειο εταιρεία».

Για αυτή την περίπτωση – την πλέον πιθανή – χρειάζονται οι «χειροβομβίδες καπνού». Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) υπηρετεί συνειδητά το ψέμα και την συκοφαντία.

Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) μετακινείται στα  χωράφια του τακτικισμού προοδευτικών πολιτικών τύπου … Καμμένου!

Επικίνδυνες λογικές

Περίπου δύο μήνες μετά την ορκωμοσία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η πρακτική της και κυρίως τα λεγόμενα της, έχουν προκαλέσει πλήθος (επι)κριτικών σχολιασμών, λόγω της αντιφατικότητας των δύο μερών που την απαρτίζουν.

Ένα κόμμα της αριστεράς από την μία, συμπλέει κυβερνητικά με μια εκδοχή της εθνικιστικής «λαϊκής δεξιάς». Ο γάμος δεν ήταν (ακριβώς) απ’ αυτούς που θεωρούμε «κοινού συμφέροντος».

Υπήρχαν και άλλες δυνατότητες κοινοβουλευτικής συνοδοιπορίας – όπως με το πρόθυμο «Ποτάμι» ή και το μπαρουτοκαπνισμένο από τέτοιες εμπειρίες ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο η συμφωνία Τσίπρα – Καμμένου, η οποία είχε σφυρηλατηθεί προεκλογικά κατέστη εφικτή, όταν οι ΑΝΕΛ υπερπήδησαν το εκλογικό φράγμα του 3%.

Η επιλογή είχε να κάνει με την  συγκρότηση μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» – με δυνάμεις που εγγράφονται σ’ αμφότερους τους πόλους της σχηματικής διαίρεσης αριστερά / δεξιά – με στόχο την συγκρότηση ευρύτερου πολιτικού μετώπου στο εσωτερικό της χώρας.

Επικουρικά η παρουσία των ΑΝΕΛ (ειδικά του Π. Καμμένου στο ΥΠΕΘΑ) λειτουργεί (;),  ως εγγύηση της «συνέχειας του κράτους», καθησυχάζοντας τις ανησυχίες πυρήνων του «βαθέος κράτους» σε στρατό, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες.

Στην πραγματικότητα το άνοιγμα της «κυβερνώσας αριστεράς» προς την αντίπαλη παράταξη είναι ακόμα ευρύτερο. Η υπερψήφιση του Π.Παυλόπουλου, ως νέου ΠτΔ, αλλά και επιλογές προσώπων για την κάλυψη κυβερνητικών θέσεων,  αποτελούν το συμβολικό δώρο προς την καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ. Αποδεικνύοντας πως ο Αλ. Τσίπρας σχεδιάζει την παραμονή του στην εξουσία μέσα από την ανάδειξη των αντιθέσεων των άλλων πολιτικών σχηματισμών. Προφανώς  και αυτό δείχνει πως έχει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό παραμονής στην πρωθυπουργία και δεν σκοπεύει να προσωποποιήσει το σενάριο της «αριστερής παρένθεσης».

Ακόμα κι αν χρειασθούν κινήσεις όπως δημοψήφισμα ή νέες εκλογές.

Ωστόσο ένα εξαιρετικά ανησυχητικό στοιχείο της συγκατοίκησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι η διασπορά θέσεων και απόψεων που ελάχιστα απέχουν από τον ωμό και απροκάλυπτο εθνικισμό.

Δεν είναι τόσο ο πόλεμος με το Βερολίνο, άλλωστε εκεί υπάρχουν οικονομικά και ιστορικά διακυβεύματα που επιζητούν διευθέτηση και δικαίωση.

Κυρίως εμφανίζονται στις δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών όπως ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς και ο ΥΠΕΘΑ Π. Καμμένος.

Άλλωστε ο πρώτος έχει διατρέξει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (από ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ ως υποστηρικτής του Αντ. Σαμαρά το 2012 )για να καταλήξει στην αγκαλιά του ηγετικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μ’ αυτή την πολιτική οικοσκευή μπορεί να εκτοξεύει ιδεολογικές κορώνες που αναμειγνύουν μετανάστες με τζιχαντιστές και μετατρέπουν τους πρόσφυγες από Αφρική και Ασία σε ανθρώπινες απειλές κατά του πυρήνα της ευρωζώνης. Μια εκδοχή που πρακτικά συντονίζεται με τις κραυγές ακροδεξιών κύκλων στην χώρα μας – απλά η «μεταναστευτική βόμβα» προορίζεται να εκραγεί στο εξωτερικό αντί του εσωτερικού.

Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπει και ο Π. Καμμένος, ο οποίος προσθέτει και τις συμπληρωματικές δόσεις «εθνικά υπερήφανης» στάσης απέναντι σε Τουρκία, δανειστές και «μηδίζοντες» εντός των συνόρων.

Το επικίνδυνο της όλης ιστορίας είναι πως όλη αυτή η προπαγανδιστική εκστρατεία εξοικειώνει ευρύτερα ακροατήρια με εθνικιστικά και ξενοφοβικά στερεότυπα, ως επίσημη κρατική πολιτική πλέον. Όσο κι αν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν έντονες αμφισβητήσεις και εμφανείς διαφωνίες, ο πρωθυπουργός εκτιμά πως αυτή η στρατηγική δεν χρειάζεται επιδιόρθωση.

Δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά για το αν κατανοεί τις απολήξεις της, ή αν – ακόμα χειρότερα – απλά αυτές (δεν) τον ενδιαφέρουν…

Καρναβαλική κορύφωση!

karnavΑς αποφύγουμε την προσέγγιση εκείνων όσων συνιστούν το προσωπικό μέρος της υποψηφιότητας του Π. Παυλόπουλου. Είναι τόσο γνωστά άλλωστε – από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις απόψεων ως τις φαυλοκρατικές διευθετήσεις στην δημόσια διοίκηση – που συνιστούν παραβίαση ανοικτών θυρών.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον εστιάζεται στους πολιτικούς συμβολισμούς της επιλογής Τσίπρα, για την ΠτΔ.

Είναι αναμφίβολο πως στόχος παραμένει η κίνηση σ’ ολόκληρο το φάσμα του «εθνικού χώρου», αφήνοντας στο περιθώριο σχήματα όπως δεξιά/ αριστερά.

Με Π. Παυλόπουλο πρόεδρο δημοκρατίας, Αλ. Τσίπρα πρωθυπουργό και Π. Καμμένο προνομιακό εταίρο και ΥΠΕΘΑ συγκροτείται – πολιτειακά και πολιτικά– ένα σύστημα «εθνικής σωτηρίας».

Αποτελεί κοινό μυστικό πως ο Κ. Καραμανλής αποτελεί προνομιακό συνομιλητή του πρωθυπουργού και πως το «πριόνισμα» του Δ. Αβραμόπουλου συνδέεται με μία καθυστερημένη αποπληρωμή για το ΚΕΠ, την περίοδο του 2000.

Οπότε το «πρώτη φορά αριστερά» συνδυάζεται άψογα με την εκλογή του Π. Παυλόπουλου, στο πλαίσιο της καρναβαλικής κορύφωσης.