Σχέδια και … ερμηνείες

sxedio3Η δίμηνη παράταση που παραχώρησε στην ελληνική κυβέρνηση το Eurogroup έχει την έννοια μιας πίστωσης χρόνου, ώστε να τακτοποιήσει τα του οίκου της.

Οι δανειστές, με την τεχνική παράταση του μνημονίου ως τις αρχές Φλεβάρη, την διευκολύνουν στο θέμα της προεδρικής εκλογής.

Εφόσον η συγκυβέρνηση περάσει τον κάβο και καταφέρει να εκλέξει τον Στ. Δήμα νέο πρόεδρο της δημοκρατίας θα κληθεί να υλοποιήσει τα μέτρα που βρίσκονται στο συρτάρι – λόγω προσωρινού παγώματος των εξελίξεων. Το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου θα διαθέτει καθαρό πολιτικό χρόνο ενάμιση έτους, ως τις εκλογές που προβλέπεται να γίνουν το 2016. Η παράταση της θητείας τους θα επιτρέψει την συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, μέσω διαφοροποιήσεων δευτερεύουσας σημασίας.

Αν όμως ο μαγικός αριθμός των 180 βουλευτών δεν συγκεντρωθεί τότε οι άμεσες εκλογές θα επισημοποιήσουν – πλην συγκλονιστικού απροόπτου- την αλλαγή των δεδομένων με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα Κυβέρνηση, σε αυτή την περίπτωση, θα κληθεί (σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα) να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις για τερματισμό της λιτότητας, διαγραφή μεγάλου μέρους του κρατικού χρέους και άσκηση πολιτικών που θ’ ανακουφίσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Επειδή οι δανειστές δεν προτίθενται να υποχωρήσουν από τις αξιώσεις τους θα διαπιστωθεί πολύ σύντομα το εφικτό της υλοποίησης των προεκλογικών θέσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην προέκτασή της η λογική αυτή συνδέεται με το σενάριο μιας «αριστερής παρένθεσης», που θα ξεφουσκώσει σύντομα.

Όλα αυτά είναι σχέδια επί χάρτου καθώς η δυναμική των εξελίξεων, ειδικά εν μέσω κρίσης, παραμένει απρόβλεπτη.

Εκείνο που εν τοις πράγμασι συμβαίνει είναι πως το τοπίο ξεκαθαρίζει και οι αβεβαιότητες τίθενται σε δεύτερο πλάνο. Ο Αντ. Σαμαράς παίζει τα ρέστα του, σ’ ένα πολιτικό «do, or die»! Αν τα καταφέρει θα έχει το δικαίωμα μιας δεύτερης πρωθυπουργικής ευκαιρίας. Διαφορετικά θα υποχρεωθεί ν’ ακολουθήσει την μοίρα προκατόχων του, στην ηγεσία της Ν.Δ.

Από την πλευρά του ο Β. Βενιζέλος αντιμετωπίζει χαμηλότερης κλίμακας διακύβευμα. Μιας και στόχος του, σ’ ενδεχόμενες εκλογές, είναι η είσοδος της ΔΗ.ΠΑΡ. στο κοινοβούλιο – η παραμονή του στην ηγεσία της πρέπει να θεωρηθεί αδιαμφισβήτητη στην περίπτωση αυτή. Αν όμως αποτύχει στο βασικό του στόχο, είναι σχεδόν σίγουρο πως μπορεί να σημάνει και το τέλος της δικής του πολιτικής διαδρομής!

Αυτά βέβαια είναι άλλης τάξης ζητήματα, τα οποία θα διευθετηθούν στην ώρα τους.

Για την ώρα μένουμε στην υπογράμμιση των δεδομένων.

Advertisements

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και η δαιμονοποίηση των εκλογών

photo_verybigΗ εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας έχει ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο αυτή τη φορά.

Το ίδιο και οι εκλογές, αν δεν συγκεντρωθεί ο «μαγικός» αριθμός των 180 ψήφων στην τρίτη ψηφοφορία.

Δεν είναι τόσο το πρόσωπο αλλά αυτό που ακολουθεί και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την άσκηση των όποιων αρμοδιοτήτων του Προέδρου, ούτε με τον τρόπο λειτουργίας του.

Η εκλογή του Προέδρου τη Δημοκρατίας στην ουσία σηματοδοτεί την ολοκλήρωση των όποιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα και δείχνει το δρόμο των μέτρων που ακολουθούνε.

Με απλά λόγια:

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή θα παρατείνει τον κοινοβουλευτικό βίο της υπάρχουσας κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι θα υπογράψουνε τη νέα συμφωνία, όταν αυτή προκύψει. Συμφωνία στη βάση των ήδη δεδομένων απαιτήσεων της τρόικα που στοχεύουν σε συγκεκριμένα μέτρα και που ξεπερνούν εκ των πραγμάτων τις γνωστές ήδη προτάσεις της Κυβέρνησης (αν δεν τις ξεπερνούσαν θα υπήρχε ήδη συμφωνία).

Ασφαλιστικά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, εργασιακά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, μισθοί, συντάξεις (κυρίως επικουρικές) στο μπλέντερ μιας παράλογης πολιτικής που οδηγεί σε ολοένα μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Σαμαράς και Βενιζέλος έπεσαν έξω και στις προβλέψεις τους και στους σχεδιασμούς τους. Στην ουσία απέτυχαν στην υλοποίηση μιας πολιτικής πρότασης που ήταν αδιέξοδη, καθώς κινούταν συνεχώς ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές όχι τις δικές τους, αλλά αυτές που οι εκπρόσωποι των δανειστών χάραζαν διαρκώς.

Το success story αποδείχθηκε γρήγορα ανέκδοτο, η κατάργηση του μνημονίου (που για την ιστορία λήγει στις 31/12/2014) ανέφικτη, ενώ η αφελέστατη προαναγγελία της αποχώρησης του ΔΝΤ, οδήγησε στις γνωστές αντιδράσεις των αγορών.

Η ανάπτυξη σαφέστατα προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ολίγων ( και ισχυρών) και η υπόλοιπη κοινωνία στα όρια της φτωχοποίησης και του καθημερινού αγώνα για την επιβίωση, που γίνεται ολοένα και δυσκολότερος για περισσότερους Έλληνες.

Μια πολιτική με καθαρά συντηρητικό πρόσημο, χωρίς καμία κοινωνική ευαισθησία, μια πολιτική χωρίς προοπτική και κυρίως χωρίς μελλοντικούς στόχους.

Γνωρίζουμε και ποιοι και πως θα κλείσουνε την όποια συμφωνία στην περίπτωση αυτή. Έτσι κι αλλιώς η υπερψήφιση ενός νέου πακέτου μέτρων περισσότερο εντάσσεται στο πλαίσιο μιας «προληπτικής δέσμευσης» της επόμενης παρά την μακροβιότητα της νυν κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Η μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτή τη Βουλή θα οδηγήσει σε εθνικές εκλογές και στην εκ νέου καταγραφή των κοινωνικών συσχετισμών. Πιθανότατα να οδηγήσουν και σε άλλη κυβερνητική πλειοψηφία.

Η δαιμονοποίηση αυτής της πιθανότητας και κυρίως η προσπάθεια αποφυγής των εκλογών αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση της δυνατότητας του λαού να κρίνει και να αποφασίσει.

Η καταγραφή νέων κοινωνικών και εκλογικών συσχετισμών είναι χρήσιμη και αναγκαία, ειδικά μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις.

Η όποια προεκλογική περίοδος υπάρξει, προφανέστατα θα έχει στο επίκεντρο της τα όσα συνέβησαν αλλά και αυτά που θα συμβούν, με σημείο αναφοράς την επόμενη συμφωνία με την τρόικα και το περιεχόμενο της.

Ευκαιρία να μιλήσουνε ανοιχτά και ξεκάθαρα όλοι.

Μηδενός εξαιρουμένου.

Θέλω να γνωρίζω και κυρίως θέλω να μπορώ να επιλέξω αυτούς που θεωρώ πως μπορούν να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα.

Θέλω να πω τη γνώμη μου, όποια και αν είναι και να αναλάβω και το μέρος των όποιων ευθυνών μου αναλογούν. τη στιγμή που θα ρίχνω τη ψήφο μου.

Δεν φοβάμαι το άγνωστο που ίσως θα προκύψει.

Φοβάμαι αυτό που ξέρω και δεν μπορεί.

Δεν φοβάμαι το αποτέλεσμα της κάλπης.

Φοβάμαι όσους την αποφεύγουν και όσους δεν σεβάστηκαν τα αποτελέσματα της προηγούμενης φοράς.

Αυτό πιστεύω. Και αυτό πιστεύω το καταλαβαίνουν και οι φερόμενοι ως ανεξάρτητοι βουλευτές ή όσοι ανησυχούν για τον πρώιμο τερματισμό της κοινοβουλευτικής τους θητείας. Ανθρώπινο. Απόλυτα ανθρώπινο. Δεν είναι και λίγο να αντιμετωπίζεις πρόσωπο με πρόσωπο το ενδεχόμενο να σε βρει η Πρωτοχρονιά ως «πρώην» βουλευτή! Αλλά με δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς «πρώην» θα είναι οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ξέρω τι είναι σημαντικότερο…

Η ικανοποίηση της συνείδησης τους ή η απόκτηση χαρακτηρισμού για την υπόλοιπη ζωή τους.

Ο καθένας επιλέγει…

 

Πορεία στην έρημο…

erimosΗ επιμονή στην ορολογία («προληπτική γραμμή στήριξης», «μνημόνια συνεννόησης») είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας.

Αν επιθυμούμε να περιγράψουμε σε κάποιο θεωρητικό βάθος τα όσα προδιέγραψε το Eurogroup σχετικά με το μέλλον της Ελλάδας.

Επί της ουσίας το σχήμα προβλέπει γραπτή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης, με την οποία θα τίθεται σε καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης».

Τα περί εξόδου από το μνημόνιο αποδεικνύονται όνειρα θερινής νυκτός, αφού ο ασφυκτικός έλεγχος θα διατηρηθεί για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.

Το Δ.Ν.Τ. παραμένει στη θέση του, παρά τα όσα διαβεβαίωναν προ καιρού ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Υπενθυμίζουμε απλώς –επειδή τα γεγονότα είναι καταιγιστικά και οι μνήμες ευάλωτες – πως είχε προηγηθεί, προ μηνός περίπου, επίσκεψη του Γκ. Χαρδούβελη στις ΗΠΑ.

Εκεί υποτίθεται πως ξεκίνησαν συνομιλίες, για συναινετικό διαζύγιο Ελλάδας και ΔΝΤ. Πλέον το ταμείο παραμένει, δόξη και τιμή, οπότε η γνωστή τρόικα θα μας επισκέπτεται αδιαλείπτως.

Το σημαντικότερο στοιχείο των εξελίξεων ωστόσο είναι η φόρμουλα που προδιαγράφεται για το χρέος. Οι διαθέσιμες ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως ένα νέο κούρεμα πρέπει να αποκλεισθεί. Το πιο πιθανό σενάριο έχει να κάνει με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και τη μείωση επιβαρύνσεων από τοκοχρεολύσια –σε συνάρτηση με την επίτευξη στόχων τους οποίους έχουν προσδιορίσει οι δανειστές.

Κοντολογής η χώρα θα παραμείνει όμηρος, για δεκαετίες, στα χέρια των τραπεζιτών και των χρηματοπιστωτικών αγορών. Αυτή είναι και η θεμελιώδης επιδίωξη των τεχνογραφειοκρατών της Ε.Ε., οι οποίοι μοιάζουν να αδιαφορούν για τις εσωτερικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Από την άλλη οι ηγεσίες της ΝΔ και του σημερινού ΠΑΣΟΚ βιάζονται να υπογράψουν το πλαίσιο της συμφωνίας για δύο προφανείς λόγους.

Ο πρώτος να την εμφανίσουν ως μέγιστο επίτευγμα που δρομολογεί την «μετά μνημόνιο» εποχή και την είσοδο στην ομαλότητα. Ο δεύτερος να κληροδοτήσουν την καυτή πατάτα στον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον οι πρόωρες εκλογές –επ’ αφορμή των διεργασιών για νέο πρόεδρο δημοκρατίας – δεν αποφευχθούν.

Έτσι θα υποχρεωθεί να κινηθεί μέσα στα υφιστάμενα «χωρικά ύδατα», ή να συγκρουσθεί με τους δανειστές με απροσδιόριστες (σίγουρα όχι ευχάριστες) συνέπειες.

Ούτως ή άλλως το βλέμμα στρέφεται προς την επόμενη μέρα, αφού οι βασικές συντεταγμένες της πορείας στην έρημο δείχνουν απόλυτα προβλέψιμες.

 

 

Άνευ σημασίας;

Η προβολή και η εξαφάνιση ειδήσεων (ή «ειδήσεων») είναι μέρος της χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ανάλογα με τις σκοπιμότητες της στιγμής ασήμαντες αναφορές αποκτούν κοσμογονική αξία και ουσιώδη γεγονότα παρασιωπούνται ή διαστρεβλώνονται.

Πριν τις ευρωεκλογές θυμόμαστε πόσο είχαν διακινηθεί κάποιες επισημάνσεις του Μόντι, σε βιβλίο του, για τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη την περίοδο 2011 – 2012.

Ακριβώς επειδή έπρεπε να στηριχθεί η κυβερνητική προπαγάνδα που συμπυκνώθηκε στο «εμείς ή το χάος».

Τώρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο του απελθόντος προέδρου του ευρωπαϊκού συμβουλίου Χ.Β. Ρομπάι, που αναφέρεται στα ίδια γεγονότα της πυρίκαυστης περιόδου 2009 – 2011, οι σχολιασμοί αποδείχθηκαν από υποτονικοί ως ανύπαρκτοι. Ενδεχομένως επειδή δεν βρισκόμαστε σε (τυπική) προεκλογική περίοδο.

Το πιο πιθανό ωστόσο είναι πως, όσα εκμυστηρεύεται ο παλαίμαχος (χριστιανοδημοκράτης) πολιτικός, δεν συνάδουν με τα στερεότυπα που κατασκεύασαν οι κατασκευαστές και απολογητές των μνημονίων.

Το βασικότερο σημείο που χαλάει την σούπα είναι η συγκατάνευση του συγγραφέα στα συστημικά αίτια της κρίσης στην Ε.Ε. Καθώς προσυπογράφει την εκτίμηση πως «δεν ήταν μόνο η Ελλάδα το πρόβλημα» (δικά του λόγια).

Καταγράφοντας το κλίμα στα ύπατα κλιμάκια του ευρωενωσιακού οικοδομήματος την περίοδο εκείνη μας πληροφορεί πως «οι 26 ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι η χρηματοπιστωτική αναταραχή για την Ελλάδα θα μπορούσε να επεκταθεί στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. συνολικά».

Ακριβώς αυτή τη διάσταση είχαν περιγράψει μια σειρά αναλυτών, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται στον πολιτικό και ιδεολογικό αντίποδα του Β. Ρομπάι.

Ακόμα και η Αγκ. Μέρκελ έδειξε να συμμερίζεται, εν τοις πράγμασι, τις εκτιμήσεις αυτές.

Ωστόσο εκείνη την εποχή περίσσευαν στην Ελλάδα οι κήνσορες της διαφθοράς στο δημόσιο, η οποία υποτίθεται πως ευθυνόταν για την χρεοκοπία της χώρας.

Το σχήμα των αμαρτωλών που «μαζί τα φάγαμε» (κατά την ρήση του Πάγκαλου) και πλέον οφείλαμε να εκτεθούμε στις καθαρτήριες επιπτώσεις των μνημονίων.

Όταν έσπασε ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, κάτω από τις επιθέσεις των χρηματαγορών, το αιτιατό μετασχηματίσθηκε (διόλου τυχαία και αθώα) σε αίτιο.

Για τα τοξικά ομόλογα που κατείχαν, μαζί με τις «μαύρες τρύπες» τους, οι ενάρετοι τραπεζίτες οι αναφορές ήταν περιορισμένες στον χώρο των «βλάσφημων» -των κεφαλαιοκρατικών ιδεωδών. Το δημόσιο χρέος το δημιούργησαν οι τεμπέληδες υπάλληλοι και όχι το κόστος δανεισμού χρήματος. Τώρα που απολύθηκαν κατά χιλιάδες, αυτό γιατί συνεχίζει να εκτινάσσεται;

Ίσως κάποτε μας απαντήσουν οι αναμορφωτές.

 

 

Από το σκίσιμο των μνημονίων στο σκίσιμο του …καλτσόν!

t4rΗ έναρξη των διαπραγματεύσεων για την απεμπλοκή του ΔΝΤ από το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας για την διετία 2015-16 επενδύθηκε με κοσμοϊστορικής

σημασίας περιγραφές και απ’ ότι φαίνεται καταλήγει σε μία ακόμη σφαλιάρα της ελληνικής Κυβέρνησης, μετά τα όσα συνέβησαν τελευταία.

Ήδη για όσους εμφανίζονται δύσπιστοι στην κριτική μιας κίνησης στο κενό, υπάρχει η «λευκή σημαία» που ύψωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη με την πρόσφατη συνέντευξη της στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica»

Ομολογώντας πως «η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο μόνο μετά από συμφωνία με τους τρεις θεσμικούς εταίρους. Θα συνεχίσει να ακολουθεί με προσήλωση το πρόγραμμα»!

Με τα λεγόμενά της η κυβερνητική εκπρόσωπος άδειασε τον Αντ. Σαμαρά ο οποίος, ως γνωστόν, φρόντιζε να σχίζει σελίδες του μνημονίου καθημερινά.

Ενώ απογοήτευσε τον Αδ. Γεωργιάδη ο οποίος, από τον περασμένο Μάρτη, είχε προ- αναγγείλει την εκλάκτιση της τρόικα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να προβούμε σε μια σύντομη αναδρομή της έλευσης του ταμείου στην γηραιά ήπειρο, μέσω της χώρας μας.

Θα πρέπει να θυμηθούμε πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναζήτησε στήριξη από αμιγώς ευρωπαϊκό μηχανισμό το 2010, κάτι που αρνήθηκε η Μέρκελ και ο τότε σύμμαχός της Σαρκοζί.

Συνεπώς η ένταξη του ΔΝΤ (επί Στρος – Καν) στην τριμερή χρηματοδότηση αποτέλεσε ευρωενωσιακή επιλογή. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι ο γερμανογαλλικός άξονας της εποχής επιθυμούσε να μοιραστεί μαζί του το κόστος του «προγράμματος σωτηρίας».

Τέσσερα χρόνια μετά η Ε.Ε., με ηγεμονική δύναμη την Γερμανία, αποφασίζει να αναλάβει εκείνη την διαχείριση του κρατικού δανεισμού (και του συνακόλουθου χρέους) της Ελλάδας.

Είναι σαφές πως αυτά ήταν η κύρια συζήτηση του Αντ. Σαμαρά, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο. Χωρίς το «πράσινο φως» της γερμανικής κυβέρνησης θα ήταν αδύνατο να υποβληθεί ένα αίτημα απομάκρυνσης της Ελλάδας από την άμεση επιτήρηση του ΔΝΤ.

Εδώ θα άξιζε να ξανασκεφθούμε το ναυάγιο της συνδιάσκεψης για το ελληνικό χρέος, που το ΔΝΤ είχε προαναγγείλει για τα μέσα Νοέμβρη. Υπό το βάρος των παρασκηνιακών αντιδράσεων των κορυφαίων κύκλων της Ε.Ε. η συγκεκριμένη διαδικασία ματαιώθηκε.

Μένει να δούμε το ποιοι θα είναι οι όροι αυτής της διευθέτησης –να επισημάνουμε απλά πως η Κρ. Λαγκάρντ μίλησε για «μετεξέλιξη της σχέσης» και όχι για διακοπή της.

Αν το σχήμα της μερικής αποδέσμευσης ολοκληρωθεί η ελληνική υπόθεση περιέρχεται στα χέρια του γερμανικού παράγοντα και στην «φροντίδα» των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες έδειξαν τα δόντια τους με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν! Είναι βέβαιο πως, καθώς τα επιτόκια δανεισμού θα είναι σημαντικά μεγαλύτερα από εκείνα που παρείχε το ΔΝΤ, μακροπρόθεσμα το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα εκτιναχθεί.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μέρκελ έχει αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο «κουρέματος», όλα δείχνουν πως το πρόβλημα απλά μετατίθεται στο απώτερο μέλλον.

Πολιτικά ωστόσο υπάρχει μια πολύ σημαντική συνέπεια. Οι γραμμές των κομμάτων που ζητούν διαγραφή έστω και τμήματος του ελληνικού χρέους εξασθενούν διαπραγματευτικά.

Αφού θα έχουν απέναντί τους, σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής, μια ανένδοτη κυβέρνηση στο Βερολίνο.

Προς το παρόν είναι πρόωρο να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής σκηνικού…

 

Φαντασιακό!

fantasiaΘα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση!

Θα έδινα γιατί μου αρέσουν οι φαντασιακές περιπλανήσεις στις ηλιόλουστες λεωφόρους του αύριο!

Θα ψήφιζα γιατί τώρα μπορώ να είμαι σίγουρος, όπως λέει και ο Πρωθυπουργός μας, πως στο τέλος του 2014 έρχεται η  έξοδος από το μνημόνιο (άσχετα αν δεν μας εξηγεί ποια είσοδος και που ακολουθεί)…

Γιατί στην επόμενη διετία όπως ο ίδιος υποσχέθηκε θα υπάρξουν  300.000 θέσεις εργασίας, τις οποίες θα προσφέρει η αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας! (αυτή που μπορεί να είναι κρυφή αλλά υπάρχει. Ποιος αμφιβάλλει για την ανάπτυξη που βλέπουμε γύρω μας;).

Γιατί στον κόσμο που ανοίγεται μπροστά μας οι μαρίνες στα νησιά θα φέρουν τουρίστες, η χώρα θα εξάγει φυσικό αέριο και θα εξορύξει τον πλούτο του υπεδάφους της με σεβασμό στο περιβάλλον των περιοχών – όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής ας πούμε…

Θα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης όχι μόνο για τα καθημερινά αλλά και για τις ιδέες, τις αξίες και τα οράματα που οδηγούν τη χώρα και το λαό σε ένα φωτεινό (φαντασιακό) μέλλον!

Μου αρέσει για παράδειγμα η αποκατάσταση  της έννοιας της επιχειρηματικότητας, όπως ο Πρωθυπουργός υπερηφανεύεται! (Ίσως σε αυτό να οφείλεται η φορολογική ασυλία των εφοπλιστών.)

Τρελαίνομαι για τάξη και  ασφάλεια! Θα επικρατήσουν εκεί όπου η διασάλευσή τους απειλεί τα ιδεογράμματα της «αναγεννημένης δεξιάς»: τους δρόμους, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία. Ας έχει  απέναντί της ύπουλους εχθρούς που μεταμφιέζονται πολιτικά και εξαπολύουν τις «συνιστώσες του χάους».

Θα επικρατήσουν και απέναντι σε αδίστακτους τρομοκράτες που θα ανατίναζαν (αν και δεν ανευρέθησαν εισέτι αμάχητα πειστήρια) τα κεντρικά γραφεία της ΝΔ και θα σκότωναν καλούς εφοπλιστές!

Αλλά κυρίως θα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης γιατί αυτή η Κυβέρνηση είναι απόλυτα πιστή σε όσα προεκλογικά υποσχέθηκε(Ποιος τα θυμάται άραγε εκείνα τα 18 σημεία; Κάτι σαν τα Ζάππεια..). Τα τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια!

Αλλά υπάρχει και κάτι τελευταίο για να σας εξομολογηθώ. Ένας φόβος…

Φοβάμαι να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς την παρουσία του Μητσοτάκη που κυνηγά ανηλεώς τους κακούς «δημόσιους υπαλλήλους»! Χωρίς απολύσεις και μειώσεις μισθών και συντάξεων! Φοβάμαι το αύριο χωρίς την παρουσία του αναμορφωτή της Δημόσιας (λέμε τώρα) Υγείας Μ. Βορίδη! Χωρίς τις πύρινες αγορεύσεις του Αδωνι! (Άσε που θα πάρει και τα χρήματα από τη χώρα… – στην ξενιτιά την άπονη οι καταθέσεις του Άδωνι -με ομοιοκαταληξία  παρακαλώ)! Φοβάμαι τη μέρα που θα ξημερώνει χωρίς τις τοποθετήσεις της Βούλτεψη, τους σχεδιασμούς επι χάρτου του Δένδια…

Πώς να ζήσω χωρίς αυτά; Πως  να αναπνεύσω χωρίς το φόβο ότι θα μου πάρουν τα πάντα αυτοί που θα έρθουν για να καταστρέψουν αυτά που με τόσο πόνο και δάκρυ χτίστηκαν αυτά τα χρόνια; Τα ερείπια ζωής που βλέπετε γύρω σας είναι απλά μια οφθαλμαπάτη και τίποτα άλλο!

Άλλωστε μην ξεχνάτε, αχάριστοι, ότι έρχονται και φοροελαφρύνσεις. Και ρύθμιση χρεών. Και χρήμα. Πολύ χρήμα.

Τυχαίο είναι που χύθηκε ο καφές του Πρωθυπουργού στη Βουλή;

Όταν τα «θα» … ξεχνούν την πραγματικότητα!

Καθώς η προεκλογική κούρσα, για το ποιος θα κόψει το νήμα στις Περιφέρειες, συνεχίζεται τα προγράμματα των υποψηφίων αποσαφηνίζονται και εξειδικεύονται. Λιγότερο ή περισσότερο άπαντες νοιώθουν υποχρεωμένοι να διευκρινίσουν τις προτεραιότητές τους, εφόσον κληθούν να διοικήσουν. Ειδικά για τους «βασικούς διεκδικητές» της επίζηλης πρωτιάς,, οι απαιτήσεις είναι αυξημένες. Μιας και οι πιθανότητες να αναλάβουν σύντομα την υλοποίηση των υπεσχημένων είναι πολλαπλάσιες από εκείνες των λοιπών ανταγωνιστών οφείλουν να δώσουν ιδιαίτερες εξηγήσεις.

Λόγου χάρη στο πεδίο της κοστολόγησης των εξαγγελιών τους εμφανίζονται εύκολες προσφυγές στο «εταιρικό σύμφωνο 2014-2020» (νέο ΕΣΠΑ) και στη μαχητικότητα διεκδίκησης επιπλέον πόρων από τα ταμεία της Ε.Ε.

Μόνο που η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική.

Υπάρχει ήδη η επιβάρυνση με τα «τοξικά κατάλοιπα» των προηγούμενων προγραμματικών περιόδων, ειδικά από το 2006 κι εντεύθεν. Υπερδέσμευση κονδυλίων, υπερπληθώρα ένταξης έργων (που μετατράπηκε σε μπούμερανγκ),κάλυψη απορρόφησης κονδυλίων μέσω ολοκληρωμένων σε προγενέστερο χρόνο έργων ώστε να ευημερούν οι αριθμοί.

 Όσο για τη νέα περίοδο, που σχεδόν συμπίπτει με την πενταετή θητεία της επόμενης αυτοδιοικητικής αρχής, τα μαντάτα είναι μαύρα.

Η μία όψη αφορά την δραματική περικοπή κοινοτικών επιδοτήσεων, η οποία θα συνοδευθεί –απόδειξη η «εγκύκλιος Χατζηδάκη»- με δραστική συρρίκνωση του εθνικού προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Η δεύτερη, ίσως σημαντικότερη από την προαναφερθείσα, συνδέεται με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συστήματος( ευρωπαϊκών και όχι μόνο) ενισχύσεων.

Η συντριπτική πλειοψηφία των διαθέσιμων χρημάτων προσανατολίζεται προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, όπως η επιχειρηματικότητα και η (συναρτημένη με αυτήν) καινοτομία. Δηλαδή η ροή χρηματοδεσμεύσεων αγνοεί επιδεικτικά τις κοινωνικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών εντός της περιφέρειας.

Αυτό δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο. Ωστόσο, στην μνημονιακή πραγματικότητα μιας καθημαγμένης χώρας του ευρωμεσογειακού νότου,  αποκτά εντελώς διαφορετική δυναμική.

Η σκληρή πραγματικότητα έχει προδιαγραφεί από την ενεργή εμπλοκή των εκ Γερμανίας επιτηρητών στην καθημερινότητα των Ο.Τ.Α. Με δυο κουβέντες εκείνοι αναλαμβάνουν το κουμάντο και οι αποκεντρωμένοι αυτοδιοικητικοί θεσμοί αποτελούν, από τούδε και στο εξής,τον φενακισμό μιας νέου τύπου συγκέντρωσης εξουσίας.