Τι είναι ένα ακόμη μνημόνιο μπροστά στην αιωνιότητα!

BKS.0732149Παρακολουθώντας τα επιχειρήματα με τα οποία πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να δικαιολογήσουν το 4ο μνημόνιο, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι ζούμε τη φάση της συνειδητής αφέλειας και κοροϊδίας.

Αφέλειας γιατί με πυροτεχνήματα και λεκτικές πομφόλυγες η πραγματικότητα μετατρέπεται σε ένα πραγματικό παραμύθι.

Κοροϊδίας γιατί η προσπάθεια να δικαιολογηθούν δεκάδες ψέματα οδηγεί στη χρησιμοποίηση ακόμη περισσότερων ψεμάτων, που προκαλούν την κοινή νοημοσύνη.

Έτσι με ευκολία η μείωση των συντάξεων μετατρέπεται σε «μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους» και η μείωση του αφορολόγητου και η επιπλέον επιβάρυνση όλων με νέους φόρους σε «μεταρρύθμιση με την οποία διευρύνεται η φορολογική βάση»! Τόσο απλά και τόσο προκλητικά!

Η παράταση της επιτήρησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια μετονομάζεται σε «τέλος των μνημονίων» και η νομοθέτηση πολιτικών που οδηγούν σε αφαίμαξη άλλων 4,5 δις από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους επαγγελματίες σε μέτρα με «μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο».

Η νομοθέτηση της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 ύψους 3,5 %, θεωρείται κάτι πολιτικά ουδέτερο άσχετα αν τα τωρινά «πλεονάσματα» είναι στηριγμένα στο αίμα και το δάκρυ των πολιτών.

Τα «αντίμετρα» θα δοθούν στο μέλλον (τι είναι άλλα τρία χρόνια λιτότητας και διάλυσης των πάντων) αλλά μετατρέπονται σε επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν επιλογές με άμεση εφαρμογή.

Η διάψευση κάθε προεκλογικής δέσμευσης και κάθε «κόκκινης γραμμής» εύκολα ξεχνιέται και δικαιολογείται με «την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα» είτε με τους «κακούς δανειστές» που όμως γίνονται καλοί, όταν οι θέσεις τους για το χρέος ταυτίζονται με μέρος των επιδιώξεων των σύγχρονων πολιτικάντηδων.

Και αν όλα αυτά συγκρουστούν με την λογική και την αντίδραση ακόμη και αυτών που ανέμεναν κάτι καλύτερο από τη σημερινή Κυβέρνηση,  το οπλοστάσιο της πολιτικής απάτης έχει και άλλα όπλα! Το μνημόνιο δεν είναι μνημόνιο αλλά «νομοθέτηση   αντιμέτρων τριετίας», η επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας με νέα φορολογική βάρη δεν είναι και άσχημη γιατί οι «προηγούμενοι επιβάρυναν περισσότερο τους πολίτες» και βεβαίως οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους άλλους για την μη επίτευξη των προσδοκώμενων ρυθμών ανάπτυξης.

Αν και αυτά δεν πείσουν τότε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας θα εμφανιστούν τα γνωστά επιχειρήματα για αυτούς που θέλουν να υπομονεύσουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση ( που με το ζόρι φθάνει στο 15%) και να κάνουν κακό στη χώρα σε μια «τόσο κρίσιμη στιγμή»!

Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική δημιουργεί το χώρο μέσα στον οποίο ανθεί η αλήθεια και η αντικειμενικότητα. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε στο παρελθόν, τόσο ψέμα, τόση αθλιότητα και τόσο συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης. Θα ήθελα να μιλήσω για μια αρρωστημένη κατάσταση αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει την πραγματικότητα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην περίοδο των «και των δύο χεριών»!

Από τη μία αυτοί που θα ψηφίσουν και με τα δύο τους χέρια το νέο μνημόνιο και από την άλλη αυτοί που ζώντας τα αποτελέσματα αυτών των μέτρων θα ανταμείψουν τους πολιτικούς απόγονους των αδελφών Γκρίμ, με τη γνωστή κίνηση και των δύο υψωμένων χεριών…

ΥΓ

Μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «αναμένεται τσουνάμι επενδύσεων στη χώρα μας», ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα … χειρότερα!

Advertisements

Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η «υποτιθέμενη» Αριστερά!

ceydaiΌταν ανήμερα Πρωτομαγιάς, η Κυβέρνηση ανακοίνωνε την «επίτευξη» της συμφωνίας με τους δανειστές, δινόταν τέλος σε δύο ψευδαισθήσεις:

Αυτή της ελπίδας για κάτι καλύτερο και βεβαίως αυτή της υποτιθέμενης «αριστεράς», που υπηρετεί το λαό και τη χώρα…

Η πρώτη ψευδαίσθηση που αφορά κυρίως, είτε κάποιους αθεράπευτα ρομαντικούς είτε κάποιους υπερβολικά αισιόδοξους, τελειώνει με την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, με 3,5 δις επιπλέον μέτρα που εξοντώνουν όχι τους έχοντες αλλά ομάδες υψηλού πλέον κινδύνου, με τις μειώσεις σε 1 εκ πολίτες των συντάξεων τους, με τη μείωση του αφορολογήτου σε ποσά που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί (ο Τσακαλώτος ακόμη παραιτείται!), με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, με την πώληση ενός σημαντικού κομματιού της ΔΕΗ (άρα της ηλεκτρικής ενέργειας) και τέλος με αυτά που θα μάθουμε μετά τις επίσημες υπογραφές (όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια)!

Η δεύτερη ψευδαίσθηση αφορά αυτούς, που ενώ επί 2,5 χρόνια ασκούν πολιτικές διάλυσης της κοινωνίας, αρέσκονται να μιλούν για «αριστερά» και να κλαίνε ψηφίζοντας μέτρα και πολιτικές που απέχουν έτη φωτός από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Αριστεράς και γενικότερα οποιασδήποτε Κυβέρνησης θα ήθελε να χαρακτηριστεί ως «προοδευτική».

Γιατί απλά ποτέ η Αριστερά δεν ταυτίστηκε με τη σύγκρουση με τις ανάγκες της κοινωνίας, ποτέ δεν αποδέχθηκε το ποδοπάτημα εκείνων των κοινωνικών τάξεων που ανήκουν στην κατηγορία των «αδυνάτων», ποτέ δεν υποστήριξε την εκποίηση της δημόσιας περιουσία και των ενεργειακών πηγών της χώρας, ποτέ δεν επιβράβευσε την αδικία, την ανισοκατανομή των βαρών, την φορολογική εξόντωση των πάντων.

Η Αριστερά που ξέρουμε εμπνέεται από αρχές , αξίες και οράματα κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι κοινωνικής αναλγησίας.

Η Αριστερά που τιμάμε δεν χαρίζει πρόστιμα σε «κολλητούς» επιχειρηματίες, δεν ασπάζεται τον «παλαιοκομματισμό» σαν πρακτική άλωσης του κράτους, δεν αδιαφορεί για τους αδύναμους κλείνοντας το μάτι στους υπό κατασκευή νέους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας.

Η Αριστερά που μάθαμε δεν κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της όταν η κοινωνία αναστενάζει, δεν αδιαφορεί για την μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, δεν αποδέχεται ως αναγκαίο κακό τον πόνο του συνταξιούχου, δεν κουνά απειλητικά τα δάχτυλο σε όσους διαφωνούν!

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν ψεύδεται συνειδητά. Δεν διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Δεν μιλά για «ισορροπημένη συμφωνία» όταν για μια ακόμη φορά καλείται να υλοποιήσει και να αποδεχτεί όλα όσα μέχρι χθες κατήγγειλε και λοιδορούσε.

Και επειδή οι πράξεις, οι επιλογές και η κατεύθυνση χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση, είναι προφανές ότι τίποτα το προοδευτικό δεν προσθέτει στην ιστορική διαδρομή της χώρας αυτό το κυβερνητικό μπουλούκι, όπου πρώην «αριστεροί» και παντοτινοί δεξιοί λαϊκιστές πηγαίνουν με ταυτόχρονο βήμα σε ολοένα και πιο συντηρητικές επιλογές.

Η χειρότερη δε προσφορά τους, δεν είναι άλλη από την υπονόμευση των αξιών  της προοδευτικής παράταξης, την ταύτιση της «αριστεράς» με την αδικία, το λαϊκισμό, τη συντήρηση, τα συμφέροντα , την εξουσιολαγνεία, την ανικανότητα, την κατευθυνόμενη ενημέρωση, τη συνειδητή υποκρισία. Και αυτό η ιστορία δεν το συγχωρεί!

 

5,4 δις νέα βάρη … και αυτοί χαίρονται!

tax-time1-e1458855787308Οι εξελίξεις στο προσφυγικό, οι τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και η συζήτηση το τελευταίο διάστημα γύρω από τη διαπλοκή και την εφαρμογή της δικαιοσύνης στη χώρα μας έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα τη συζήτηση για την πορεία της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου, του μνημονίου που υπέγραψε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η διακοπή μάλιστα της διαπραγμάτευσης λόγω της αποχώρησης για το Πάσχα των καθολικών οδήγησε αρκετούς στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά θα παγώσουν οι εξελίξεις τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του κουαρτέτου.

Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει καθώς τις τελευταίες ημέρες φαίνεται ότι οι εξελίξεις τρέχουν.

Οι δηλώσεις που έκανε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πριν από λίγες ημέρες όπου έδειξε διαλεκτικός απέναντι στους τομείς που θα επιλέξει η ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε περικοπές προκειμένου να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό ήρθαν να πλαισιωθούν από τη χαλάρωση της σκληρής στάσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο ωστόσο επιμένει ότι η Ελλάδα πρέπει να πάρει σκληρά μέτρα.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη και ουσιαστικά η διαμόρφωση συνθηκών για συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και το κουαρτέτο ήρθε να επιβεβαιώσει την κυβερνητική εκπρόσωπο η οποία μάλιστα προσδιόρισε ότι η «χρυσή τομή» βρέθηκε στη λήψη μέτρων ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων μέχρι το 2018 αντί των 8 έως 9 δις ευρώ που ζητούσε αρχικά το ΔΝΤ!

Όλα αυτά γίνονται στο περιθώριο των συνολικότερων εξελίξεων στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη και προκάλεσαν ένταση στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής καθώς αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν ενημέρωση από τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, χωρίς ωστόσο αυτό να συμβεί με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν οι βουλευτές της αντιπολίτευσης από τη συνεδρίαση της επιτροπής.

Την ίδια στιγμή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον ΟΑΣΑ παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία της οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Παρουσίασε μάλιστα στατιστικά στοιχεία που αφορούν το κλείσιμο του περσινού προϋπολογισμού αλλά και την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2016 και προσδιόρισε ότι αν συνεχιστεί η θετική εικόνα και το επόμενο διάστημα αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη λήψη λιγότερων μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής το 2017 και το 2018 ενώ επισήμανε ως θετικό ότι τον πρώτο λόγο σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής δεν έχει πλέον το Δ.Ν.Τ. αλλά η κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Είναι η αισιοδοξία που δεν έχει λογική καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα ουσιαστικό στοιχείο που να τη δικαιολογεί.

Η κοινωνία υποφέρει, τα μεσαία οικονομικά στρώματα διαλύονται από μια άνευ προηγουμένου φορομπηχτική πολιτική και η υποανάπτυξη συνεχίζεται ανακυκλώνοντας τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης.

Ακόμα πάντως και  αυτά σημαίνουν – κάτι που και ο ίδιος ο Χουλιαράκης ανέφερε – ό,τι τα επόμενα χρόνια οι Έλληνες θα κληθούν να κάνουν νέες θυσίες προκειμένου να εξευρεθεί το ποσό των 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που προβλέπουν τα μέτρα για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης.

Και η Κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί θα είναι 5,4 και όχι 7 ή 8! Μιλάμε για απίστευτους πολιτικούς σαλτιμπάγκους!

Ήδη μάλιστα έχει προσδιοριστεί ότι τα σχέδια της κυβέρνησης για την εξεύρεση του συγκεκριμένου ποσού που ανέρχεται στο 3% του Α.Ε.Π. θα προκύψουν μέσα από τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, την αύξηση των εσόδων που θα προκύψουν από την επίτευξη συμφωνίας με τον ΟΠΑΠ, τη βελτίωση της εισπραξιμότητας του Φ.Π.Α. και την πάταξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής.

Μόνο που αυτά είναι ωραία και πολύ – ακουσμένα λόγια ενώ η πράξη αναμένεται να είναι εντελώς διαφορετική:

Νέες επιβαρύνσεις σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας.

Από την άλλη πλευρά η αντιπολίτευση θεωρεί σχεδόν δεδομένο ότι το επόμενο διάστημα θα απαιτηθούν νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ενώ παράλληλα τονίζει ότι και τα μέτρα που θα ληφθούν στο πλαίσιο της συμφωνίας για την πρώτη αξιολόγηση θα έχουν επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και θα προκαλέσουν περαιτέρω ύφεση.

Με βάση λοιπόν τις εξελίξεις το μόνο σίγουρο φαίνεται να είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι μισθωτοί για μία ακόμη φορά είναι αυτοί που θα αναγκαστούν σε θυσίες προκειμένου να ευημερήσουν οι αριθμοί.

Το αν τώρα στο τέλος αυτής της πορείας έρθει η «Ανάσταση» της ελληνικής οικονομίας δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.

Το σίγουρο είναι ότι τη Μεγάλη Εβδομάδα θα τη ζήσουμε.

Και όπως όλα δείχνουν θα έχει πολύ μεγάλη διάρκεια.

Της αντίστασης και των ισοδυνάμων!

 Πάνε και έρχονται τα ισοδύναμα. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Το μετρούν από τη μια δεν βγαίνει, το μετρούν από την άλλη δεν περισσεύει.

Με την… περιοδεία που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα έχουν καλύψει το σύνολο της φοροδοτικής ικανότητας.

Τη μια μέρα παίζουν τα τέλη κυκλοφορίας. Την άλλη μέρα φωνάζουν οι γονείς και τα φροντιστήρια. Την τρίτη μέρα έρχονται τα αυτοκίνητα στο προσκήνιο. Ξαφνικά μεταφέρονται στα ποτά και τα τσιγάρα. Ο τζόγος μπαίνει στην ίδια σφαίρα. Η μπύρα βγαίνει γιατί φωνάζει ο Καμμένος.

Απίστευτο σκηνικό.

Εκεί που λέμε ότι τα έχουμε όλα έτοιμα έρχεται η Δευτέρα, να σου πάλι, σπάνε τα ισοδύναμα και ξανά από την αρχή.

Όχι δεν θέλουμε να το συνδυάσουμε με το προσφυγικό. Είναι προτιμότερο να μετρούν δυσαρεστημένους και ευνοημένους.

Μετρούν το αποτέλεσμα και ανάλογα κόβουν. Ωστόσο ακόμα και στα καμπαναριά να ανέβουν οι αγρότες- και όχι στα κτίρια των Περιφερειών – δεν πρόκειται να τους καταλάβουν καθώς απ’ ότι δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία δεν είναι μεταξύ εκείνων που παίζονται.

Το σκηνικό το οποίο βιώνουμε το τελευταίο διάστημα είναι ίδιο και όμοιο της περσινής περιόδου. Να τα μετρούν και να μη φτάνουν. Τι κι αν πέρασε ένα μνημόνιο, για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε στο τρίτο.

Είχαμε μπροστά μας μια «γενναία και περήφανη» διαπραγμάτευση που στο κάτω-κάτω δεν θα έβαζε την τρόικα μέσα στα υπουργεία και δεν θα ασχολούμασταν με ισοδύναμα. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι σχεδόν οι ίδιοι διαπραγματευτές, για να μη μου πούμε πραγματευτάδες, να έχουν ακριβώς τις ίδιες τις απαιτήσεις.

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό να μην  ξεχάσουμε κάτι:

Δεν ήταν η κυβέρνηση αυτή που θα μάζευε τα λεφτά από τη νοθεία στα πετρέλαια, από τον έλεγχο της φοροδιαφυγής στη λίστα Λαγκάρντ και τις υπόλοιπες λίστες;

Δεν ήταν αυτή η κυβέρνηση που θα μπορούσε να ελέγξει το λαθρεμπόριο σε διάφορα προϊόντα;

Βλέπω ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αφαιρεθεί από τον δημόσιο διάλογο όλα αυτά που ήταν κατεξοχήν θέματα το προηγούμενο οκτάμηνο , για να μην πούμε κάτι περισσότερο.

Τι ζούμε; Τι βιώνουμε;

Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως άλλωστε το είχαμε προβλέψει. Το μαρτύριο της σταγόνας. Αντε τώρα πάλι από την αρχή τη Δευτέρα με νέα μέτρα και με την πίεση στους κυβερνητικούς βουλευτές να φτάνει σε ανώτατα όρια γιατί θα αναγκαστούν να πάρουν και από κει που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα πάρουν.

Ξέχασα να σας πω ότι κατέρρευσε και το τελευταίο σημείο αντίστασης. Οι βουλευτές πλέον του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν τα αυτοκίνητα, όχι όπως τον περασμένο Γενάρη που δήλωναν ότι δεν τα θέλουν.

 Ένα οκτάμηνο αντίσταση πάει πολύ.

Αντε καλή βδομάδα!

Εντάξει λοιπόν … ΟΧΙ!

dimopsiΑν υπήρχε βραβείο για το πιο βλακώδες ερώτημα σε δημοψήφισμα είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι αυτό θα πήγαινε αβλεπεί σε αυτό της επόμενης Κυριακής!

Μετά από  5 μήνες, που η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά ( χέρι – χέρι με τους Καμμένους και τους Νικολόπουλους – εκεί  δηλαδή που η προοδευτικότητα ξεχειλίζει), «διαπραγματεύτηκε», έκανε  μουτράκια και ναζάκια και τελικά «απείλησε»  τους Ευρωπαίους εταίρους, δανειστές ή τοκογλύφους με την καταστροφή που θα τους προκύψει αν τους εγκαταλείψουμε στη μοναξιά τους και τραβήξουμε ηρωικά το δρόμο μας εκτός κοινού νομίσματος.

Προς γνώση και συμμόρφωση των «εταίρων» προκήρυξε δημοψήφισμα με την ευγενική χορηγία και της «Χρυσής Αυγής», ρωτώντας το λαό αν θέλει δύσκολα μέτρα ή όχι.

ΟΧΙ λοιπόν. Δεν θέλουμε επιπλέον μέτρα.

ΟΧΙ λοιπόν και στα μέτρα των 8 δις που η ίδια η Κυβέρνηση πρότεινε στους «εκβιαστές – δανειστές» εκ των οποίων τα 6,5 δις ήταν φόροι και φόροι.

ΟΧΙ σε νέο μνημόνιο αλλά ΟΧΙ και στο μνημόνιο που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα υπέγραφε στο πλαίσιο της συμφωνίας που απεργάζονταν…

ΟΧΙ λοιπόν στους εκβιασμούς , ΝΑΙ στην εθνική αξιοπρέπεια που δεν εξασφαλίζεται με το κλείσιμο των Τραπεζών, τον πανικό επιβίωσης ενός ταλαιπωρημένου λαού που θα κληθεί και πάλι έτσι κι αλλιώς, να πληρώσει τα σπασμένα. ( Μήπως είναι εθνική αξιοπρέπεια να υπογράφεις «αποχή από μονομερείς ενέργειες» τον Φεβρουάριο; Αν όχι , τότε πως ονομάζεται αυτό;)

ΟΧΙ στο φόβο ενός νέου διχασμού που απλώνεται ώρα με την ώρα και κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει. ΟΧΙ και στην απομόνωση μιας χώρας που, αν θέλει οι σημαίες της να κυματίζουν ,δεν μπορεί να είναι σήμερα χρεοκοπημένη και αύριο επαίτης, γιατί έτσι δυναμιτίζεται η όποια προοπτική της.

ΟΧΙ στην ανασφάλεια των πολιτών που δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει αύριο είτε έτσι είτε αλλιώς. ΟΧΙ και σε αυτούς που προσβλέπουν στο χάος, βλέποντας με ικανοποίηση  τους  δείκτες που χαρακτηρίζουν την κατάσταση μιας οικονομίας χειροτερεύουν, τους διεθνείς αξιολογητές κατατάσσουν τις ελληνικές προοπτικές κάπου πολύ κοντά στην κατηγορία «σκουπίδια» και όλους  τους παραγωγικούς τομείς στους οποίους κάθε κυβέρνηση προσβλέπει για έσοδα, να συρρικνώνονται.

ΟΧΙ σε λογικές υποταγής άνευ όρων και με κατεβασμένα τα χέρια αλλά ΟΧΙ και σε αυτούς που θεωρούν πως κάνουν επανάσταση, φοράν τα «φυσεκλίκια» τους, σηκώνουν την σημαία και ονειρεύονται ρήξεις με τον τοίχο που έχουν απέναντι τους.

ΟΧΙ φυσικά σε αυτό το αλλοπρόσαλλο κυβερνητικό μπουλούκι αλλά και ΟΧΙ σε αυτούς που οδήγησαν με τις καταστροφικές πολιτικές, τους ψηφοφόρους στην αγκαλιά αυτών που στο όνομα των εσωκομματικών τους ισορροπιών οδηγούν στο πλήρες ξεχαρβάλωμα της χώρας.

Ποιός αισθάνεται σιγουριά σήμερα σ’ αυτή τη χώρα; Ποιος μπορεί να σχεδιάσει το αύριο; Μήπως εκείνοι που βγαίνουν «αυθορμήτως» στο Σύνταγμα να διαδηλώσουν προς επίρρωση της κυβερνητικής διαπραγματευτικής ικανότητας ή μήπως όσοι παρακολουθούν την καταστροφολογία στα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα με τις αντιφατικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων της μείζονος αντιπολίτευσης;

ΟΧΙ γιατί το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα είναι εύκολα διαχειρίσιμο από αυτούς που κατήγγειλαν με μεγαλοστομίες περί χρεοκοπίας, το αντίστοιχο που προτάθηκε το 2001. Σημαίνει απλά παραίτηση και εκλογές (αν και ο Βούτσης το αφήνει ανοιχτό…). Το ΟΧΙ είμαι περίεργος να δω πως θα το διαχειριστεί. Χωρίς συμμάχους, χωρίς χρήματα, χωρίς Ρώσους, Κινέζους , Αμερικανούς και Ιρανούς να μας δανείζουν (αυτά λέγανε οι ίδιοι το 2010), χωρίς πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα ( που είναι βρε Αλέξη), χωρίς παέγια από την Ισπανία των Podemos! Με ένα λαό στα κάγκελα, χωρίς χρήματα, χωρίς ελπίδα και με μοναδικούς κερδισμένους όσους κάνανε αυτά τα χρόνια γερές μπάζες και βγάλανε τα χρήματα τους στο εξωτερικό (ανάμεσα τους και σημερινοί Υπουργοί για να μην ξεχνιόμαστε).

Εκτός και αν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων υπάρχει η υπόνοια πως αν η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου καταθέσει το ΟΧΙ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τότε ξαφνικά θα αλλάξουνε όλα. (18-1 το σκορ στο τελευταίο Eurogroup). Και στα αλήθεια πως διαπραγματεύεται κανείς όντας χρεωκοπημένος, μόνος χωρίς καμία δυνατότητα;

Μακάρι να είμαι εγώ λάθος. Μακάρι να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μα δεν το βλέπω. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα σε Τράπεζες, Βενζινάδικα και Σούπερ Μάρκετ δεν είναι τίποτα, μπροστά σε αυτό που θα φανεί στα τέλη του Οκτώβρη. Τότε τα έσοδα από την τουριστική περίοδο θα δείξουν το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς, που προκαλεί μια κυβέρνηση από αιθεροβάμονες αριβίστες.

Και τότε τα συνήθη υποζύγια θα κληθούν για μια ακόμα φορά να υποστούν τη συνέπεια των επιλογών τους! Και τότε θα διαπιστώσουν πως η χρεοκοπία δεν θα στοιχίσει τίποτα σε κάποιους σαν τον Βαρουφάκη.

Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν το αεροπλάνο και να φύγουν. Τι τους έλειψε άραγε; Τα χρήματα, οι ανέσεις, οι διασυνδέσεις; Τι;

Οι άλλοι τι θα κάνουν είναι το θέμα…

ΟΧΙ λοιπόν σε ένα δημοψήφισμα αυτοεγκλωβισμού, αδιεξόδου και δειλίας.

 

Η πραγματικότητα των δεσμεύσεων της Κυβέρνησης…

barouΕπειδή πλέον η άγνοια αλλά και η συστηματική συγκάλυψη της πραγματικότητας απαγορεύονται, ας δούμε καθαρά και με βάση τα δεδομένα της πρότασης που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση πως διαμορφώνονται τα δεδομένα.

Στο τέλος της ανάγνωσης ο καθένας και η καθεμία μπορούν να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Συνοπτικά:

Η κυβέρνηση «δεσμεύτηκε στην παράταση του υπάρχοντος μνημονίου, αποδέχεται την αξιολόγηση από την Τρόικα (λέγε με «θεσμούς»), προτείνει και υποστηρίζει μεταρρυθμίσεις που δρομολογήθηκαν ή υιοθετήθηκαν από την προηγούμενη Κυβέρνηση, απορρίπτει τη διαγραφή του χρέους και επιζητά την υλοποίηση των Ευρωπαϊκών αποφάσεων του Νοεμβρίου του 2012 για την περαιτέρω ενίσχυση της βιωσιμότητάς του».

Ακόμη, η κυβέρνηση αποδέχεται την αποφυγή μονομερών δράσεων ή την ανάκληση μέτρων που επηρεάζουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάπτυξη και την χρηματοοικονομική σταθερότητα και αποδέχεται αποκρατικοποιήσεις που θα ακύρωνε «με ένα νόμο και ένα άρθρο»!

Σημειώνω ότι:

Η κυβέρνηση ζήτησε με την επιστολή του υπουργού Οικονομικών στις 18 Φεβρουαρίου και το Eurogroup ενέκρινε την υπό όρους, προϋποθέσεις και δεσμεύσεις, επέκταση του υπάρχοντος μνημονίου για 4 ακόμη μήνες.

Το ίδιο ακριβώς είχε πράξει και η προηγούμενη κυβέρνηση στις 9 Δεκεμβρίου 2014. Ζήτησε τότε την τεχνική επέκταση του υφιστάμενου μνημονίου για τους 2 πρώτους μήνες του 2015 (

Η ορολογία για την παράταση της υπάρχουσας Κύριας Σύμβασης Χρηματοπιστωτικής Διευκόλυνσης (“extension of the current Master Financial Assistance Facility Agreement”), είναι και στις δύο περιπτώσεις ταυτόσημη!

Η τελευταία αξιολόγηση του τρέχοντος μνημονίου θα γίνει από τους «θεσμούς» (λέγε με «Τρόικα»).

Η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης του τρέχοντος μνημονίου θα οδηγήσει τη χώρα σε ένα νέο μνημόνιο που θα λέγεται πιθανόν νέα συμφωνία (“follow-up arrangement”). Και αυτό για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο διευρυμένο χρηματοδοτικό κενό και στις μεγάλες υποχρεώσεις προς τους δανειστές μας κυρίως το καλοκαίρι. Επιπρόσθετα, τα υπάρχοντα κονδύλια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τις ανάγκες των τραπεζών και θα είναι εκτός ελληνικού ελέγχου.

Ο υπουργός Οικονομικών δεσμεύθηκε να μην αναλάβει κάποια δράση στην κατεύθυνση «κουρέματος» της ονομαστικής αξίας των δανείων (“…will not take any action toward a haircut of its loans’face value”).

Η κυβέρνηση αποδέχθηκε την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των συνθηκών του τρέχοντος προγράμματος (“the successful completion of the review on the basis of the conditions in the current arrangement”).

Ενδεικτικά τι σημαίνει αυτό;

* Δεσμεύεται να προχωρήσει στη μεταρρύθμιση της πολιτικής για το ΦΠΑ, μεταβάλλοντας συντελεστές, περιορίζοντας εξαιρέσεις, καταργώντας φορολογικές ελαφρύνσεις.

* Δεσμεύεται να προχωρήσει, όπως είχε ήδη συμφωνήσει και εργαστεί η προηγούμενη κυβέρνηση στη λειτουργία του ήδη θεσμοθετημένου Δημοσιονομικού Συμβουλίου και στην τροποποίηση και συμπλήρωση του Οργανικού Νόμου που περικλείει τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες. Νόμος για τον οποίο, όταν τον ψήφιζε η προηγούμενη κυβερνητική πλειοψηφία, η τότε αξιωματική αντιπολίτευση δια του εισηγητή της, σημερινού υπουργού της κυβέρνησης, έλεγε ότι «εντείνει το έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης γιατί θεσμοθετεί τη λιτότητα μέσω των χαμηλών ελλειμμάτων και δημιουργείται μια ανεξάρτητη αρχή με υπερβολικές εξουσίες».  (Ιούνιος του 2014)

* Δεσμεύεται να προχωρήσει στην αξιολόγηση των δαπανών όλων των υπουργείων (“spending review”) όπως είχε ήδη ολοκληρώσει η προηγούμενη κυβέρνηση σε 6 υπουργεία και στην υλοποίηση των νομοθετικών διατάξεων (“implement legislation”) που είχε ετοιμάσει η προηγούμενη κυβέρνηση για τις μη – μισθολογικές παροχές, τα οδοιπορικά και τις ημερήσιες αποζημιώσεις στο Δημόσιο.

* Δεσμεύεται να συνεχίσει (“continue…”) τις πολιτικές της προηγούμενης κυβέρνησης για τον εκσυγχρονισμό του συνταξιοδοτικού συστήματος: με τον εξορθολογισμό των συνταξιοδοτικών πολιτικών, τη διοικητική ενοποίηση των ταμείων, την κατάργηση πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, τη μεγαλύτερη σύνδεση συντάξεων με ασφαλιστικές εισφορές. Εύκολα μπορείτε να θυμηθείτε πως αυτά ακριβώς ήταν που μέχρι πρόσφατα κατήγγειλε.

* Δεσμεύεται να προχωρήσει, όπως και η προηγούμενη κυβέρνηση, με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο, σε ένα νέο μισθολόγιο για το δημόσιο, καθώς και στην αξιολόγηση σε αυτό.

* Δεσμεύεται για την αντιμετώπιση των μη – εξυπηρετούμενων δανείων, να σεβαστεί την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, αποφεύγοντας οποιδήποτε δημοσιονομικό κόστος.

* Δεσμεύεται να μην ακυρώσει τις αποκρατικοποιήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης που έχουν ολοκληρωθεί ή είναι σε διαδικασία προσφορών, αντίθετα από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ενώ διατηρείται και το ΤΑΙΠΕΔ.

* Δεσμεύεται να προχωρήσει τις αλλαγές στην αγορά εργασίας, ακολουθώντας όπως έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση τις βέλτιστες πρακτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συνεργασία με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας ILO και τον ΟΟΣΑ. Ενώ παραπέμπει στο μέλλον την επέκταση των υπαρχόντων σχημάτων για προσωρινή απασχόληση και την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Η παράταση των συζητήσεων για τ’ ακριβή μέτρα μπορεί να λειτουργήσει εκτονωτικά στην δυσαρέσκεια που ήδη δημιουργείται. Αφού η αίσθηση μιας παρατεταμένης διαπραγμάτευσης θα ενισχύει την πεποίθηση πως, σ’ αντίθεση με το παρελθόν, η ελληνική πλευρά συμμετέχει ενεργητικά σε μία τέτοια διαδικασία. Βέβαια όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας η πραγματικότητα μάλλον είναι πολύ διαφορετική.

Για να επιχειρήσουμε μια αριθμητική αποτύπωση της νέας συμφωνίας – πλαίσιο, το 70%-30% που προσδοκούσε ο Γ. Βαρουφάκης μετατράπηκε περί το 90%-10%.

Κάτι που, εξ’ όσων διαπιστώσαμε, πρέπει ν’ αποτελούσε την βασική διαπραγματευτική στόχευση του Β. Σόιμπλε και των συνοδοιπόρων του στην ευρωζώνη.

Προφανώς και δεν χαίρομαι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνω τα μάτια μου στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται για έναν απλό και ουσιαστικό λόγο. Αυτή σε ΤΙΠΟΤΑ δεν διαφέρει από την προηγούμενη.

ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

 

 

 

 

Λιστομαχίες

Μέσα σε βαρύ κλίμα και μ’ εκπεφρασμένες τις διαφωνίες το κυβερνητικό συμβούλιο συζήτησε την περιώνυμη «λίστα Βαρουφάκη».

Με την οποία εξειδικεύονται οι δεσμεύσεις της ελληνικής πλευράς στην συνεχιζόμενη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Από την «σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας» και τον σεβασμό «σε ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί» ως τις «τράπεζες που θα λειτουργούν με υγιείς εμπορικές / τραπεζικές αρχές» και την δέσμευση της Ελλάδας «να αφαιρέσει φραγμούς στον ανταγωνισμό βασισμένη σε στοιχεία από τον ΟΟΣΑ» το πλαίσιο είναι απολύτως σαφές.

Η αναπαραγωγή του πνεύματος των προηγούμενων μνημονίων, αρωματισμένη με κάποιες (άδηλες ακόμα) δόσεις του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης».

Η παραμονή στην ζώνη του ευρώ δεν ήταν ένας εύκολος στόχος, τον οποίο θα υπηρετούσε η απάλυνση των σκληρών μέτρων μέσω ενός νεφελώδους βολονταρισμού.

Το πολύ – πολύ η τρόικα να μετεξελιχθεί φραστικά στους «εκπρο- σώπους των θεσμών»