Στον αστερισμό του Κυριάκου…

No 628923

Αν οι εκλογικοί κατάλογοι είχαν παραμείνει ανοικτοί ακόμη και για τον δεύτερο γύρο και μπορούσαν να εγγραφούν και να ψηφίσουν και νέοι ψηφοφόροι, ίσως η εκλογική μάχη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ήταν πιο εύκολη, σχολίαζε χθες ο Παύλος Τσίμας.

Ίσως και να έχει απόλυτο δίκιο καθώς υπάρχουν θέματα και χρονικά σημεία τα οποία είναι καθοριστικά.

Για παράδειγμα δεν ξέρουμε τι τύχη θα είχε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν δεν υπήρχε το πρώτο πατατράκ με τις εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, που του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει χρόνο, να πείσει περισσότερους, να έχει μεγαλύτερη χρονική άνεση για το εγχείρημα, πράγμα που το είδαμε στον δεύτερο γύρο.

Ο Μητσοτάκης λοιπόν έπεισε όχι γιατί τον γνώρισαν περισσότεροι αλλά γιατί αυτό το εκλογικό σώμα γνώριζε όλους τους άλλους.

Ουσιαστικά απ’ ό,τι τουλάχιστον μπορούμε να καταλάβουμε ο απλός οπαδός της Νέας Δημοκρατίας που πήγε μέχρι τις κάλπες για να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήθελε κάποιο στοιχείο ανατροπής.

Ήθελε λίγο-πολύ να έρθουν τα πάνω κάτω.

Δεν ήταν με τα δεδομένα ούτε βεβαίως ήθελε τις πιθανές υπόγειες διαδρομές, όπως ουσιαστικά οι αναλυτές προσδιορίζουν και στη χώρα μας και στο εξωτερικό ως το μήνυμα των εκλογών.

Βεβαίως εκεί που έφτασαν οι αναλύσεις τη χθεσινή μέρα περίπου κατάργησαν το ρόλο του Καραμανλή. Το κουφό της ιστορίας είναι ότι αυτό τον ρόλο τον κατάργησαν αυτοί που πίνουν ή τέλος πάντων έπιναν νερό στο όνομά του μέχρι χθες.

Όλα συγκλίνουν πλέον στην κατεύθυνση ότι η έρπουσα φήμη για υπόγειες διαδρομές μεταξύ Καραμανλή και Μαξίμου με εγγυητή τον Πάκη ίσως και να μην ωφέλησαν τα μέγιστα στις κινήσεις του Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Εκείνο που έβγαινε από τις κάλπες και τις δύο Κυριακές, ήταν ένα μήνυμα να τερματιστεί αυτό το περίεργο πήγαινε – έλα και να δοθεί ένα μήνυμα προς την πλευρά της κυβέρνησης ότι «η ανοχή έχει τελειώσει , είμαστε και εμείς εδώ».

Όπως και να‘ χει το θέμα ο Μητσοτάκης έβαλε ένα στοίχημα, πιθανά για ορισμένους ένα δύσκολο στοίχημα. Την ίδια στιγμή ακόμη και οι υπερατλαντικοί φίλοι του αρχίζουν και ξαναγράφουν τα σενάρια. Κάνεις βέβαια δεν ξέρει ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υπάρχει ένα περίγραμμα από την εκλογική βάση που πήγε μέχρι τις κάλπες, ένα περίγραμμα το οποίο λίγο-πολύ εκφράζει και θυμό.

Ποια θα είναι η διαλεκτική του σχέση με αυτό το θυμό αυτής της μερίδας του εκλογικού σώματος;

Πόσο ευέλικτα θα κινηθεί και τι θα κάνει αν χρειαστεί να λειτουργήσει συναινετικά;

Μου έλεγε χαρακτηριστικά χθες ένας νέος ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας ότι δεν είχε κανένα λόγο να πάει να ψηφίσει, πάρα μοναδικός λόγος και στην πρώτη και στη δεύτερη Κυριακή ήταν να πάει να ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη γιατί ήταν διαφορετικός βρε αδερφέ μου, όπως μου λέει.

Όταν προσπαθείς να προσεγγίσεις περισσότερο αυτή τη διαφορετικότητα, εκείνο που πραγματικά μου έκανε εντύπωση ήταν ότι ο ίδιος άνθρωπος γύρισε και μου είπε: «Δεν χρειάζεται να τον ξέρω. Ξέρω όμως όλους τους άλλους. Εκείνους απορρίπτω και βεβαίως αν και τούτος δω συμπεριφερθεί κατά τον ίδιο τρόπο είναι πολύ εύκολο να τον απορρίψω».

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα του Κυριάκου καθώς αρκετές σειρήνες θα έχει δίπλα του, αρκετές απόψεις θα ακούει, όμως ο ίδιος θα πρέπει ξεκαθαρίσει τη σχέση του με το εκλογικό σώμα. Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι το επόμενο διάστημα.

Πάντως αν η στάση του νέου Προέδρου της ΝΔ ταυτιστεί με τις επιλογές ως υπουργού είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με την σκληρή πλευρά μιας νεοφιλελεύθερης αντίληψης, που έχει δώσει δείγματα γραφής: Απολύσεις οριζόντιες χωρίς καμία λογική, προσπάθειες κατάργησης της διαύγειας κ.τ.λ.

Η πράξη προφανώς θα δείξει το προς τα πού θα κινηθεί με σημάδια τις επιλογές των στενών του συνεργατών.

Είμαι σίγουρος ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

Advertisements

Επικίνδυνα παιχνίδια!

Δεν γνωρίζω  πόσους (πώς και πόσο) προβλημάτισαν τα όσα συνέβησαν χθες εντός του κοινοβουλίου.

Με τις φαιδρές καταμετρήσεις του προέδρου Β. Μεϊμαράκη, όπου οι «δι’ εγέρσεως» περισσότεροι – ένεκα της απουσίας πλήθους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ από την αίθουσα- μετατράπηκαν σε λιγότερους, ώστε ν’ απορριφθεί αίτηση αντισυνταγματικότητας των μέτρων.

Αφού έπεσε το σχετικό «σύρμα» επαναλήφθηκε (διά καταμετρήσεως) η ψηφοφορία , για να δώσει πλειοψηφία 170 ψήφων υπέρ της συνταγματικότητας .

Όλα αυτά δείχνουν μια πολιτειακή μεταλλαγή, όπου το κοινοβούλιο αποτελεί τον θεσμικό μανδύα ενός διευρυνόμενου και  εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού.

Άλλωστε δίχως αυτή την διάσταση είναι αδύνατο να πειθαναγκαστούν οι πολίτες να υπομείνουν τα βάρβαρα μέτρα . Επομένως και επ’ αυτού η τελευταία λέξη ανήκει στους ίδιους .

Υπάρχει όμως ένα τεράστιο ερώτημα που απαιτεί απαντήσεις:

Ποιόν ευνοούν οι συνεχόμενες προσβολές της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, του βασικού στηρίγματος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;

Ποιον  ευνοεί η συνεχόμενη και μερικές φορές προκλητική, καταπάτηση του ίδιου του συντάγματος;

Προφανώς ρίχνει νερό στο μύλο αυτών που προσπαθούν να στηρίξουν την παρουσία τους, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες αλλά και τα λάθη του πολιτικού συστήματος. Προφανέστατα ευνοεί όσους τοποθετούνται ενάντια σε αυτό, ενάντια στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, ενάντια στους δημοκρατικούς θεσμούς.

Δεν ευτελίζεται απλά η διαδικασία με τα κατορθώματα του Τραγάκη, του Μεϊμαράκη, του Στουρνάρα ή γενικότερα εκείνων που λειτουργούν με βάση μια λογική που λέει «η πλειοψηφία κάνει ότι γουστάρει».

Δημιουργούν το καλύτερο υπέδαφος για να αναπτύσσονται και να ενδυναμώνουν οι λογικές της συνταγματικής εκτροπής και της αντιδημοκρατικής πρακτικής.

Κάποιοι στη Χρυσή Αυγή τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους!

Οι υπόλοιποι απλά κλείνουν τα μάτια τους!

Λεβέντης εροβόλαγε!

Υπό διερεύνηση (του ΣΔΟΕ) βρίσκονται οι καταγγελίες κατά του Β. Μεϊμαράκη, οπότε ουδείς δικαιούται ν’ αποφαίνεται περί του αν αυτές είναι βάσιμες ή όχι.

Εκείνο ωστόσο που έχει πολιτική –και παιδαγωγική σημασία- είναι ο τρόπος δημόσιας συμπεριφοράς του υπό αναστολή λειτουργίας προέδρου της βουλής.

Μετά λοιπόν τις ασίκικες φωνασκίες κατά του Ν. Χατζηνικολάου ήρθε η σειρά του Π. Παυλόπουλου να υποστεί το νταβρατισμένο μένος του.

Όποια (από τις διαθέσιμες εκδοχές) κι αν ισχύει για τον μεταξύ τους διάλογο ένα είναι βέβαιο:

Ο κουτσαβακισμός και η εκτόξευση χυδαιοτήτων δεν μπορούν να συγχωρούνται, εν ονόματι της (έστω δικαιολογημένης) ψυχικής φόρτισης του Β. Μεϊμαράκη.

Ιδιαίτερα όταν έχει επιδείξει αντίστοιχους τραμπουκισμούς και παλιότερα, όπως με βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ.

Ακόμα κι αν έχει απόλυτο δίκιο για τα περί στοχοποίησής του κινδυνεύει να το χάσει, μ’ αυτού του είδους τις ψευτομαγκιές.