Του … ΟΟΣΑ το ανάγνωσμα!

Συμφωνία υπέγραψαν στο Παρίσι, , ο Αλ.Τσίπρας και ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ Ανχ. Γκουρία. Σύμφωνα μ’ αυτήν ο οργανισμός – σύμβολο του οικουμενικού καπιταλισμού αναλαμβάνει την παροχή «τεχνογνωσίας» στην ελληνική κυβέρνηση, ώστε αυτή να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες έχει δεσμευθεί.

Οι οποίες, κατά τους δύο άνδρες, θα συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και την αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης».

Μάλιστα το δώρο του ΟΟΣΑ θα είναι μια «νέα εργαλειοθήκη», η οποία – κατά την διαφημιστική του προαναγγελία – δεν θα έχει σχέση με την νεοφιλελεύθερη επί ημερών Στουρνάρα και Χαρδούβελη. Υπενθυμίζουμε ότι οι ρυθμίσεις αφορούσαν την κατάργηση προστατευτικών φραγμών στις αγορές γάλακτος και ψωμιού, ενώ προτάθηκε η απεριόριστη εγκατάσταση ιδιωτικών ΑΕΙ στην χώρα.

Αναμένουμε τα «νέα εργαλεία», τα οποία (υποψιαζόμαστε) πως θα έχουν διαφορετική φιλοσοφία.

Το ερώτημα πάντως είναι αν  ο ΟΟΣΑ, από ανελέητος προωθητής υπερφιλελεύθερων μέτρων, μπορεί να προσαρμοστεί στις «ευαισθησίες μιας αριστερής διακυβέρνησης».

Εντάξει την απάντηση την ξέρουμε αλλά το συνολικό πακέτο δεν έχει ενδιαφέρον;

Advertisements

Μία ακόμα … σωτηρία!

samaras_merkel_454330550Σε μερικές ώρες οι βουλευτές της συγκυβέρνησης θα κληθούν να υπερψηφίσουν ένα (ακόμη) επαχθές πακέτο μέτρων.

Παρά τις δημόσιες επιδείξεις λεόντων και λεοντιδέων, η συμφωνία με την τρόικα θα υπερψηφισθεί. Εν όψει του γεγονότος αυτού ο πρωθυπουργός ανέλαβε να νουθετήσει τους βουλευτές της συγκυβέρνησης, προσφέροντας αφειδώς υποσχέσεις –βγαλμένες από τις τετριμμένες στιγμές του πολιτικού του ρεπερτορίου.

Δεσμεύτηκε ότι «δεν θα υπάρχουν νέα μέτρα λιτότητας», πως «κρατήθηκαν άθικτες όλες οι κόκκινες γραμμές» και, φυσικά, πως «βγαίνουμε από την κρίση και τα μνημόνια».

Είχε προηγηθεί η κατηγορηματική δέσμευση του Γ. Στουρνάρα πως «νέους φόρους δεν θα βάλουμε με τίποτα» -του διέφυγε να προσθέσει πως έχουν μονιμοποιηθεί όσοι, όπως το «χαράτσι», είχαν επιβληθεί ως προσωρινοί.

Μάλιστα εξήγησε ότι η περιβόητη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ δεν επιβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση αλλά ζητήθηκε η επιβολή της από την ίδια. Τώρα το πώς αυτό συνοδοιπορεί με την παραδοχή του ΥΠΕΘΟ πως η ψήφιση αυτών των μέτρων αποτελεί «μια καλή προϋπόθεση» για την εκταμίευση της δόσης αυτό αφορά την ιδιόρρυθμη διαλεκτική του εκλεκτού του Β. Σόιμπλε.

Μέσα στην εθνοσωτήρια ατμόσφαιρα πέρασε στα ψιλά το νέο κύμα απολύσεων εκπαιδευτικών και σχολικών φυλάκων που είχαν υπαχθεί στο καθεστώς της διαθεσιμότητας.

Στο κάτω της γραφής τι ψυχή έχουν μερικές χιλιάδες απολυόμενων μπροστά στην πραγμάτωση του «success story»;

Είναι φανερό ότι η προπαγάνδα θα επιδιώξει να εμφανίσει το νέο πακέτο μέτρων ως την ύστατη αβαρία λίγο πριν φυσήξει ο ούριος άνεμος της ανάπτυξης.

Πορευόμενοι προς τις ευρωεκλογές τα κόμματα που στηρίζουν την Κυβέρνηση θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα κλίμα ευοίωνης συνέχειας.

Οι κινδυνολογίες, για ενδεχόμενο ασύντακτης χρεοκοπίας, είναι δευτερεύουσας χρηστικής αξίας –προς το παρόν τουλάχιστον. Φυσικά και οι διακινητές των σεναρίων για «το τέλος των μνημονίων» γνωρίζουν το ψευδεπίγραφο των δεσμεύσεών τους. Ευελπιστούν ωστόσο στην εξοικονόμηση του αναγκαίου πολιτικού χρόνου, ειδικά αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ευνοήσει αυτούς τους σχεδιασμούς.

Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει η περίφημη κοινή γνώμη που παρακολουθεί, οργισμένη αλλά άφωνη, τα τεκταινόμενα.

Happy end ξανά και ξανά!

apolyseiwΟι μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα δεν μπορεί να επιφυλάσσουν εκπλήξεις, σχετικά με την τελική τους κατάληξη.

Εν τέλει οι επιταγές των εκπροσώπων των δανειστών θα γίνουν –στην ουσία τους- αποδεκτές, αφού ο συσχετισμός δύναμης δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών.

Ωστόσο οι απορίες έχουν να κάνουν με την άτεγκτη στάση των επικεφαλής της Ε.Ε. και της τρόικα. Ούτε σκέψη για χαλάρωση, παρά τ’ ότι η κυβέρνηση Σαμαρά κλυδωνίζεται και –ειδικά αν ισχύσει η απελευθέρωση των κατασχέσεων της πρώτης κατοικίας δανειοληπτών που χρωστούν- αντιμετωπίζει το φάσμα της κατάρρευσης.

Πολλοί εντυπωσιάζονται από το γεγονός ότι οι δανειστές δείχνουν ν’ αδιαφορούν γι’ αυτήν την πιθανότητα, παρ’ ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση που εξυπηρετεί απολύτως τις δικές τους επιδιώξεις. Την ώρα που ακούγονται επαινετικά λόγια για την «ελληνική πρόοδο» το μαστίγιο (της λήψης νέων μέτρων) χρησιμοποιείται διαρκώς.

Μια ανάγνωση αυτής της αντίφασης –των εσωτερικών αντινομιών μιας διαλεκτικά ολοκληρωμένης πραγματικότητας- είναι αυτή που σχετίζεται με την κρίσιμη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. Η οποία ακροβατεί στο τόξο που περιλαμβάνει τα πετρέλαια της Κασπίας και την Τουρκία, διαπερνά την ανατολική Μεσόγειο για να ολοκληρωθεί στην Β. Αφρική και την Μ. Ανατολή. Οι αναζητήσεις πετρελαίου και «στρατηγικών ορυκτών» στο υπέδαφος της χώρας επιτείνονται, κάτι που δίνει υπόσταση στις εκτιμήσεις για μεγάλα αποθέματα τέτοιων σημαντικών πρώτων υλών.

Αν προστεθεί τ’ ότι υπάρχουν μνημονιακές υποχρεώσεις, βάσει των οποίων ολόκληρη η δημόσια περιουσία θα εκποιηθεί σ’ επιχειρηματικά συμφέροντα (συνδεδεμένα με τους δανειστές και κρατικές οντότητες όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία) γίνεται κατανοητό κάτι πολύ απλό. Το αν υφίσταται, ή όχι, κάποια φιλική κυβέρνηση στην τοπική διοίκηση του άκρου της ευρωζώνης είναι κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει τους μεγάλους παίκτες αυτού του παζλ. Ενδεχομένως μάλιστα να τους βολεύει η ανακύκλωση κρίσεων και αναταραχών, ούτως ώστε οι προωθούμενες «διευθετήσεις» -οι οποίες αφορούν ανασύνταξη ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή- να υλοποιηθούν ευκολότερα.

Μια τέτοια πιθανότητα προϋποθέτει την ανηλεή συμπεριφορά των δανειστών και την εξώθηση της ελληνικής κυβέρνησης (ακόμα και της υφιστάμενης) σε οριακού τύπου επιλογές. Είναι κάτι που, αν κρίνουμε από την δημόσια εικόνα των κορυφαίων στελεχών της συγκυβέρνησης Σαμαρά, προκαλεί από παγωμάρα και εκνευρισμό μέχρι απελπισία και τρόμο.

Εκ παραλλήλου και παρά τις υπαρκτές διαφορές τους το ΔΝΤ και η Ε.Ε. επιτείνουν τον πανικό και την σύγχυση, μέσω αντιδράσεων που θυμίζουν Σκωτσέζικο ντους

Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία για το τι μέλλει γενέσθαι παραπέμπω στη διακήρυξη, που σηματοδοτεί το τυπικό τέλος της παράτας περί αντίστασης στην τρόικα, από τον Αντ. Σαμαρά! Στην συνάντηση με τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου Μ. Σούλτς δήλωσε πως δουλεύει για συμφωνία με την τρόικα «ώστε ν’ αναλάβουμε την προεδρία χωρίς το βάρος της τελικής ρύθμισης»!

Νομίζω πως πιο σαφής δεν θα μπορούσε να είναι!

Για να μην ξεχνιόμαστε…

apolyseiwΥποβαθμίστηκε, για τους γνωστούς λόγους, η πρόσφατη επίσκεψη της τρόικα στην Αθήνα. Έφυγε και θα ξανάρθει, εν τω μεταξύ όμως η κυβέρνηση βράζει στο ζουμί της.

Καθώς τα μηνύματα που εξέπεμψε είναι ολίγον άσχημα.

Ζητά πρόσθετα μέτρα για το 2014, για επίτευξη του στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 2,75 δις ευρώ.

Θέτει εκ νέου ζήτημα ασφαλιστικού (μείωση συντάξεων αύξηση εργατικών εισφορών), απαιτεί την εφαρμογή του ενιαίου φόρου ακινήτων και επιμένει στο λουκέτο των αμυντικών βιομηχανιών της χώρας.

Ενώ, με την τοποθέτηση του Δ. Μανιατόπουλου (αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές) στην θέση του προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, ανοίγει ο φάκελος των ιδιωτικοποιήσεων και της επιτάχυνσής τους.

Οπότε οι τηλεοπτικές ανάσες των Μ.Μ.Ε στην κυβέρνηση μόνο προσωρινά την ανακουφίζουν.

Όταν οι αριθμοί επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα…

foroiΔιαβάζω ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από την επεξεργασία των φορολογικών δηλώσεων, το μέσο δηλωθέν εισόδημα των μισθωτών και των συνταξιούχων μειώθηκε κατά περίπου 18% σε σύγκριση με το 2011. Όμως, την ίδια στιγμή, η μέση φορολογική επιβάρυνση για μισθωτούς και συνταξιούχους αυξήθηκε κατά 52%!

Είναι ο ορισμός της κοινωνικής ανισότητας και την κοινωνικής αναλγησίας!

Θα μου πείτε χρειάζονται στοιχεία και ιδιαίτερες αναλύσεις για να αντιληφθεί κάποιος αυτό που είναι ορατό στην καθημερινότητα του τα τελευταία χρόνια; Φυσικά και όχι.

Αλλά όταν το βίωμα αποδεικνύεται και αριθμητικά, τότε αντιλαμβάνονται όλοι το ψέμα μέσα στο οποίο ζούμε και ανατρέπονται άμεσα προπαγανδιστικά και μονίμως παραπλανητικά σχόλια και αναλύσεις που ακούμε από διάφορες ελεγχόμενες πλευρές.

Το σημαντικότερο είναι να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχουν ουδέτερες τεχνοκρατικές ρυθμίσεις, ούτε ουδέτερα μέτρα. Κάθε τι που επιλέγεται από την Τρόικα και υλοποιείται  στη χώρα από τους Κυβερνώντες, έχει συγκεκριμένες κοινωνικές επιπτώσεις. Δεν είναι ένα  άθροισμα τεχνικού τύπου ρυθμίσεων, με στόχο την βελτίωση των δεικτών και των οικονομικών μεγεθών της Ελλάδας. Αντίθετα πρόκειται για συγκροτημένο σχέδιο, ανεξάρτητα από το αν τα μέσα που επιλέχθηκαν για να το υπηρετήσουν αποδείχθηκαν ορθά ή μη.

Ας συνοψίσουμε για άλλη μια φορά:

Η πτώση της αξίας της εργατικής ικανότητας (άμεσα κι έμμεσα) αποτελεί εργαλείο για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η εκκαθάριση της αγοράς από τις μικρομεσαίες της μερίδες μεταφέρει πλούτο και δύναμη στους επισπεύδοντες (όποιας ποιότητας) ξένους επενδυτές και τους εγχώριους ολιγάρχες.

Η δραστική συρρίκνωση του δημόσιου τομέα συνοδεύεται από την επέκταση της αγοράς, που εποικίζει τις εγκαταλειφθείσες περιοχές κοινωνικής δραστηριότητας. Τα σχολεία μετασχηματίζονται σε χώρους φύλαξης παιδικών κι εφηβικών σωμάτων, τα νοσοκομεία χρησιμεύουν ώστε ο πληθυσμός να μην πεθαίνει στον δρόμο –αλλά να στοιβάζεται εκεί όταν η κρισιμότητα της υγείας το απαιτεί. Αυτά τα ελάχιστα όρια προστασίας αντικαθιστούν το κράτος-πρόνοια που κατέρρευσε.

Η «τιμαριοποίηση» της χώρας και η απόδοση των φιλέτων (στην γη, τους ενεργειακούς πόρους και τις λοιπές «νέες βιομηχανίες») στους ιδιώτες είναι το ντόπιο «δόγμα του σοκ».

Η κρατική καταστολή δρα συμπληρωματικά εκεί όπου οι επιχειρηματικοί στρατοί δεν επαρκούν για να επιβάλουν το (δικό τους) «νόμος και τάξη». Δεν πρόκειται γι’ «αποικία χρέους», ούτε (ακριβώς) γι’ αποικιοποίηση μέσω του χρέους. Η παραμονή στην ζώνη του ευρώ συνοδεύεται από την «κοσοβοποίηση» της χώρας, έτσι για να μην λησμονηθεί τ’ ότι η Ελλάδα είναι και Βαλκάνια.

Η ωμή πραγματικότητα είναι δύσκολο να ομολογηθεί από τους τοπικούς διεκπεραιωτές της.

Τελικό συμπέρασμα;

Δίχως την άρνηση του «μονόδρομου» θα βαδίζουμε διαρκώς στον μονόδρομο της εξαθλίωσης.

15.000 απολύσεις και με τη βούλα!

Συνολικά 15.000 υπάλληλοι θα αποχωρήσουν  από το Δημόσιο μέχρι το 2014 – εκ των οποίων 4.000 μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους– βάσει του πλαισίου στο οποίο κατέληξαν το Σάββατο οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι .

Στο σχέδιο που προτείνεται ομόφωνα από τους πολιτικούς αρχηγούς προβλέπεται η απομάκρυνση υπαλλήλων μέσω πειθαρχικών διαδικασιών (επίορκοι), αξιολόγησης και κινητικότητας (υπάλληλοι που εργάζονται σε οργανισμούς υπό κατάργηση), συνταξιοδοτήσεων και εθελουσίας εξόδου.

Στο γενονός ότι αποσυνδέθηκε η κινητικότητα από τις αποχωρήσεις, στάθηκε ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώντης Μανιτάκης.

Η κινητικότητα αποσυνδέθηκε από τις αναγκαστικές αποχωρήσεις, έχει δικό της σκοπό: την ορθολογική ανακατανομή του προσωπικού στο δημόσιο, την άμεση κάλυψη επιτακτικών αναγκών και την αξιοποίηση των υπαλλήλων, σημείωσε σε ανάρτησή του στο twiiter, ενώ παράλληλα επεσήμανε ότι χαλάρωσε η αναλογία προσλήψεων – αποχωρήσεων, από 1 προς 5, σε μία πρόσληψη για κάθε μία αναγκαστική αποχώρηση.

Κύκλοι του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης διευκρίνιζαν ότι οι αποχωρήσεις προκύπτουν  από τέσσερις «πηγές»:

1.     Από τους οργανισμούς ιδιωτικού δικαίου του ευρύτερου δημόσιου τομέα που θα καταργηθούν διότι δεν είναι βιώσιμες και δεν εξυπηρετούν ανάγκες επιτακτικές. Οι κατάργησή τους θα αποφασιστεί μετά από αξιολόγηση σκοπιμότητας της ύπαρξής τους. Οι υπάλληλοί ιδιωτικού δικαίου που υπηρετούν εκεί θα έχουν όλη την κοινωνική προστασία που προβλέπεται από την νομοθεσία και  θα τους παρασχεθεί πρόσθετη προστασία ως αντιστάθμισμα της αποχώρησής τους.

2.     Από οργανισμούς του δημοσίου που θα συγχωνευθούν, έπειτα από αξιολόγηση των δομών τους. Οι υπάλληλοι που αντιστοιχούν σε πλεονάζουσες θέσεις θα αξιολογηθούν, αφού αποτιμηθούν τα προσόντα τους   και είτε θα μετακινηθούν είτε θα αποχωρήσουν οικειοθελώς με αντιπαροχή κινήτρων.

3.     Από πειθαρχικά υπόλογους υπαλλήλους που θα κριθούν απολυτέοι από τα αρμόδια πειθαρχικά συμβούλια.

4.     Ένα μέρος θα προέλθει ακόμη από υπαλλήλους που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, μετά από αξιολόγηση δομών, διαπίστωση θέσεων που πλεονάζουν, αποτίμηση προσόντων και εφόσον  επιλέξουν να αποχωρήσουν αντί να μετακινηθούν, με κίνητρα οικειοθελούς αποχώρησης (εξαγορά πλασματικών χρόνων).

Όπως εξάλλου υπογραμμίζεται «αυθαίρετες και οριζόντιες απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό» και «δεν θα ήταν πράξη δικαιοσύνης, αλλά καταστροφή για την κοινωνία που μετράει ήδη ενάμιση εκατομμύριο ανέργους και για τη διοίκηση που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει στοιχειωδώς, αφού το προσωπικό της είναι ούτως ή άλλως επικίνδυνα μειωμένο».

photoΣημειώνεται ακόμη ότι επιτεύχθηκε, να ισχύσει για κάθε αναγκαστική αποχώρηση ο κανόνας «1 νέα πρόσληψη για κάθε 1 αποχώρηση», με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται άμεσα – όπως εκτιμάται- η «ποιοτική ανανέωση του δημοσίου με χιλιάδες νέους άξιους υπαλλήλους που είναι διοριστέοι ήδη και περιμένουν χρόνια τώρα στην ουρά».

Τέλος, επιταχύνονται και οι πειθαρχικές διαδικασίες, καθώς με νομοθετική παρέμβαση δίνεται στους υπαλλήλους που πρωτοβάθμια κρίνονται απολυτέοι η δυνατότητα άμεσης προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας και έτσι «θα εκδικάζονται γρηγορότερα οι σοβαρότερες περιπτώσεις και ο ίδιος ο υπάλληλος θα κρίνεται ταχυτέρα ώστε να επιστρέψει ή όχι στην υπηρεσία του».

Σημείωση:

Η περίφημη αξιολόγηση που βρίσκεται;

Άλλο αξιολόγηση δομών, άλλο αποτίμηση προσόντων και άλλο διαδικασία αξιολόγησης.

Για να μη ξεχνιόμαστε!

Το έχουμε ξαναδεί το έργο…

troikaΓια μιαν εισέτι φορά ο κύκλος των θεσπισμένων διαπραγματεύσεων των μελών της τρόικα και των υπουργών της κυβέρνησης (Σαμαρά τούτη την φορά) βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Άνοιξε, αλλά το πώς θα κλείσει παραμένει ένα μικρό αίνιγμα.

Μιας και είναι δεδομένο πως θα υπάρξει συμφωνία, ωστόσο το αντίτιμο για την ελληνική κυβέρνηση είναι το διακύβευμα.

Το πρώτο σημείο τριβής τούτη την φορά υπήρξε το θέμα των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων. Το «πλήρωμα του χρόνου» έχει επέλθει και η στιγμή της εκπλήρωσης των μνημονιακών υποχρεώσεων για την Ελλάδα μάλλον έφτασε.

Η ωμή απαίτηση για άμεση εκδίωξη 7.000, είτε ως επίορκων είτε ως κατόχων πλαστών πιστοποιητικών, έχει οδηγήσει την κυβέρνηση σε νευρική κρίση. Δεδομένου ότι έχει επενδύσει σ’ αυτήν την «κόκκινη γραμμή», ειδικά δε η ΔΗΜ.ΑΡ την θεωρεί απόδειξη της δικιάς της κοινωνικής ευαισθησίας.

Ας μην υπάρξουν ιδιαίτερες αμφιβολίες για το υπέρ τίνος θα γείρει η τελική απόφαση, καθώς ο συσχετισμός δύναμης είναι δεδομένος. Εκείνο που μένει να διευκρινισθεί είναι αν η τρόικα επιμείνει μέχρι τέλους, οδηγώντας την κυβέρνηση σε μια δεινή ήττα, ή αν της επιτραπεί μια υποχώρηση που θα διασώσει τα προσχήματα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης, αν υποτεθεί ότι η έννοια αυτή υφίσταται ακόμη.

Επιχειρώντας να εμφανίσει ένα πρόσωπο υπεράσπισης κάποιων ψηγμάτων φιλολαϊκής παρέμβασης ανέσυρε το θέμα της ρύθμισης των οφειλών των δανειοληπτών. Μήπως και οι εκπρόσωποι των δανειστών της επιτρέψουν μιαν επικοινωνιακή ανάσα. Εκείνοι ωστόσο θεωρούν πως τέτοιες βλάσφημες σκέψεις αποχαλινώνουν, με την «γενναιοδωρία» τους, τις απαιτήσεις των αναξιοπαθούντων.

Όπως εμβριθώς ανέλυσαν τέτοιου είδους σπατάλες μπορούν να υπονομεύσουν τον υπέρ της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών αγώνα.

Εν προκειμένω η κυβέρνηση πέφτει θύμα της παραπλανητικής ρητορικής που είχε αναπτύξει, το διάστημα που η άντληση των δόσεων είχε καταστεί αυτοσκοπός.

Δηλαδή όταν εξηγούσε πως τα χρήματα της ανακεφαλαίωσης θα κατέληγαν στα τραπεζικά ταμεία, ώστε να ξεκινήσει μια νέα εποχή ρευστότητας για τις επιχειρήσεις.

Τώρα διαπιστώνουν και οι πλέον αδαείς πως τα χρήματα αυτά προορίζονται να στηρίξουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και δεν έχουν σχέση με τις ονειρώξεις όσων τα θεωρούν ως εργαλείο κοινωνικής στήριξης.

Όσο απομακρυνόμαστε από τον ορυμαγδό της σωτηριολογίας (προς το τέλος του περασμένου χρόνου) τόσο γίνονται εμφανείς οι κοινωνικές συνέπειες του τρίτου μνημονίου.

Η τρόικα, ως αγγελιαφόρος του κακού, είναι επιφορτισμένη να τις υπενθυμίζει σε όσους κάνουν πως τις λησμόνησαν.