Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η «υποτιθέμενη» Αριστερά!

ceydaiΌταν ανήμερα Πρωτομαγιάς, η Κυβέρνηση ανακοίνωνε την «επίτευξη» της συμφωνίας με τους δανειστές, δινόταν τέλος σε δύο ψευδαισθήσεις:

Αυτή της ελπίδας για κάτι καλύτερο και βεβαίως αυτή της υποτιθέμενης «αριστεράς», που υπηρετεί το λαό και τη χώρα…

Η πρώτη ψευδαίσθηση που αφορά κυρίως, είτε κάποιους αθεράπευτα ρομαντικούς είτε κάποιους υπερβολικά αισιόδοξους, τελειώνει με την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, με 3,5 δις επιπλέον μέτρα που εξοντώνουν όχι τους έχοντες αλλά ομάδες υψηλού πλέον κινδύνου, με τις μειώσεις σε 1 εκ πολίτες των συντάξεων τους, με τη μείωση του αφορολογήτου σε ποσά που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί (ο Τσακαλώτος ακόμη παραιτείται!), με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, με την πώληση ενός σημαντικού κομματιού της ΔΕΗ (άρα της ηλεκτρικής ενέργειας) και τέλος με αυτά που θα μάθουμε μετά τις επίσημες υπογραφές (όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια)!

Η δεύτερη ψευδαίσθηση αφορά αυτούς, που ενώ επί 2,5 χρόνια ασκούν πολιτικές διάλυσης της κοινωνίας, αρέσκονται να μιλούν για «αριστερά» και να κλαίνε ψηφίζοντας μέτρα και πολιτικές που απέχουν έτη φωτός από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Αριστεράς και γενικότερα οποιασδήποτε Κυβέρνησης θα ήθελε να χαρακτηριστεί ως «προοδευτική».

Γιατί απλά ποτέ η Αριστερά δεν ταυτίστηκε με τη σύγκρουση με τις ανάγκες της κοινωνίας, ποτέ δεν αποδέχθηκε το ποδοπάτημα εκείνων των κοινωνικών τάξεων που ανήκουν στην κατηγορία των «αδυνάτων», ποτέ δεν υποστήριξε την εκποίηση της δημόσιας περιουσία και των ενεργειακών πηγών της χώρας, ποτέ δεν επιβράβευσε την αδικία, την ανισοκατανομή των βαρών, την φορολογική εξόντωση των πάντων.

Η Αριστερά που ξέρουμε εμπνέεται από αρχές , αξίες και οράματα κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι κοινωνικής αναλγησίας.

Η Αριστερά που τιμάμε δεν χαρίζει πρόστιμα σε «κολλητούς» επιχειρηματίες, δεν ασπάζεται τον «παλαιοκομματισμό» σαν πρακτική άλωσης του κράτους, δεν αδιαφορεί για τους αδύναμους κλείνοντας το μάτι στους υπό κατασκευή νέους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας.

Η Αριστερά που μάθαμε δεν κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της όταν η κοινωνία αναστενάζει, δεν αδιαφορεί για την μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, δεν αποδέχεται ως αναγκαίο κακό τον πόνο του συνταξιούχου, δεν κουνά απειλητικά τα δάχτυλο σε όσους διαφωνούν!

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν ψεύδεται συνειδητά. Δεν διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Δεν μιλά για «ισορροπημένη συμφωνία» όταν για μια ακόμη φορά καλείται να υλοποιήσει και να αποδεχτεί όλα όσα μέχρι χθες κατήγγειλε και λοιδορούσε.

Και επειδή οι πράξεις, οι επιλογές και η κατεύθυνση χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση, είναι προφανές ότι τίποτα το προοδευτικό δεν προσθέτει στην ιστορική διαδρομή της χώρας αυτό το κυβερνητικό μπουλούκι, όπου πρώην «αριστεροί» και παντοτινοί δεξιοί λαϊκιστές πηγαίνουν με ταυτόχρονο βήμα σε ολοένα και πιο συντηρητικές επιλογές.

Η χειρότερη δε προσφορά τους, δεν είναι άλλη από την υπονόμευση των αξιών  της προοδευτικής παράταξης, την ταύτιση της «αριστεράς» με την αδικία, το λαϊκισμό, τη συντήρηση, τα συμφέροντα , την εξουσιολαγνεία, την ανικανότητα, την κατευθυνόμενη ενημέρωση, τη συνειδητή υποκρισία. Και αυτό η ιστορία δεν το συγχωρεί!

 

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

pseftikaΥποθέτω ότι είστε και εσείς ένας από τους τόσους Έλληνες που κάθε πρωί, σηκώνονται νωρίς για να δούνε την ανάπτυξη που έρχεται ή που ήρθε ή που όπου να ‘ναι καταφτάνει…

Μια ανάπτυξη που θα εκτόξευε τη χώρα ήδη από πέρυσι τέτοιες ημέρες (μαζί με την Ανάσταση θα ερχότανε, όπως έλεγε ο καθόλα “αξιόπιστος” Πρωθυπουργός μας) και που θα μας έκανε να «τρίβουμε τα μάτια μας το καλοκαίρι», όπως υποστήριζε ο επίσης “αξιόπιστος” κυβερνητικός εταίρος του, ο Π. Καμμένος.

Βέβαια αν η ανάπτυξη ήτανε λόγια του αέρα, θα είχαμε εδώ και καιρό λύσει τα βασικά μας προβλήματα. Όταν μάλιστα ερωτούνται σχετικά, τα κυβερνητικά στελέχη, κάνουν κάθε οικονομολόγο  ή να τρέχει γρήγορα μπας και προλάβει να σκίσει το πτυχίο του ή να βλασφημήσει  για τα χαμένα χρόνια που προσπαθούσε  να σπουδάσει τις οικονομικές επιστήμες.

Η αφορμή για τα παραπάνω αλλά και για τα επόμενα, είναι μια αποστροφή της ομιλίας του Πρωθυπουργού, στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ : « … το 2019 ο ελληνικός λαός θα μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει ,θα έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τη χώρα από το πρόγραμμα και να συγκρίνουμε την ανεργία που πήραμε και τι παραδώσαμε, το κοινωνικό κράτος που παραλάβαμε και τι παραδώσαμε, τους ρυθμούς ανάπτυξης που παραλάβαμε και τι θα παραδώσουμε».

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι μιλά για δύο χρόνια από σήμερα!

Ξεχνά σίγουρα ότι και το 2019 όπως και τα επόμενα χρόνια ο βρόγχος των πλεονασμάτων θα σφίγγει την ελληνική κοινωνία, με τη δική τους υπογραφή.

Δεν ξέρω αν θεωρεί ότι η ανεργία θα μειωθεί αλλά αν υπάρχει κάποιο σχέδιο θα ήταν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας το πει. Στη χώρα της υποανάπτυξης, των μηδενικών επενδύσεων και του διωγμού της επιχειρηματικότητας, η μείωση της ανεργίας φαντάζει όνειρο απατηλό.

Δεν καταλαβαίνω επίσης για ποιο κοινωνικό κράτος μιλάει; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή θα αναπτυχθεί ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια; Γιατί κοινωνικό κράτος πέρα από την προστασία των ευαίσθητων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων είναι αυτό που προσφέρει δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία και που ακουμπά στις πραγματικές ανάγκες της αδύναμης οικονομικά οικογένειας.

Σε κανένα κοινωνικό κράτος και εννοείται σε καμία μπροσούρα προοδευτικού κόμματος δεν υπάρχει η φορολόγηση όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχεια με ταυτόχρονη διάλυση και της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας!

Η κουβέντα δε για τους «ρυθμούς ανάπτυξης» μπορεί να είναι σίγουρα το ανέκδοτο αυτών των χρόνων.

Όταν το μίγμα της οικονομικής σου πολιτικής αποτελείται από δύο απλές συνισταμένες: Από τη μία ο περιορισμός των εξόδων του κράτους με μειώσεις μισθών και συντάξεων και από την άλλη η αύξηση των εσόδων με την υπερφορολόγηση, με φόρους στα πάντα, με μείωση του αφορολόγητου, με πάγωμα των πληρωμών των υποχρεώσεων του κράτους, δεν μπορείς να περιμένεις ρυθμούς ανάπτυξης παρά μόνο υποανάπτυξη, φτώχεια και καταστροφή κάθε παραγωγικής δομής. Βάλτε στην εξίσωση την μηδενική χρηματοδότηση των τραπεζών στην επιχειρηματική δραστηριότητα για να καταλήξετε στο αποτέλεσμα…

Το να μεταφέρεις στο μέλλον την επίλυση των προβλημάτων προφανώς και δεν είναι λύση!

Ακόμη και αυτοί που αναγκαστικά χειροκρότησαν τον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της ομιλίας του καταλαβαίνουν ότι , δυστυχώς, για όλους μας, ο κόσμος ανάποδα να έλθει τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.

Το μόνο σίγουρο που θα συμβεί σε δύο χρόνια είναι η έγκριση της «λυπητερής», για μια κυβέρνηση που αθέτησε κάθε προεκλογική της υπόσχεση, που κουρέλιασε κάθε «κόκκινη γραμμή» της, που διέλυσε μια ολόκληρη κοινωνία και που δυσφήμησε την Αριστερά , από την ίδια την κοινωνία.

ΥΓ

Για όσους ψάχνουν για πρότυπα, ας κάνουνε τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην Πορτογαλία. Η χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κατόρθωσε όχι μόνο να επανακάμψει αλλά να κάνει όλους να μιλούν για ένα οικονομικό θαύμα! Το 2016, το χρέος μειώθηκε στο 2,1%, με δυναμική να φθάσει και το 2%, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 0,8% , χάρις στους εισπραχθέντες φόρους από την παραγωγή και τις εξαγωγές, ενώ τα έξοδα μειώθηκαν κατά 1,1%. Παράλληλα, οι θέσεις εργασίας στη χώρα αυξήθηκαν κατά 90.000, με το ποσοστό της ανεργίας να δείχνει τάσεις μείωσης κάτω από διψήφιο αριθμό: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανεργία 10,1% για φέτος και 9,4% για το 2018. Και αυτά με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, όχι περικοπές!

Το αδιέξοδο βρίσκεται στο μίγμα της πολιτικής που γίνεται αποδεκτό και υλοποιείται από τους εδώ κυβερνώντες.

«Παραίτηση»: Αυτή η άγνωστη λέξη…

pinokio«Όφειλε να παραιτηθεί»«Αν διαφωνεί να παραιτηθεί…» . Εκφράσεις που έχουμε ακούσει άπειρες φορές. Όσο όμως κι αν ανατρέξουμε  στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, θα συναντήσουμε ελάχιστους που να διαφώνησαν και να επέλεξαν την παραίτηση από μια πολιτική θέση ή ακόμη περισσότερο από μια θέση που εξασφαλίζει και εξουσία και καλές αποδοχές.

Η αφορμή για αυτές τις σκέψεις βρίσκεται στο «δράμα» των βουλευτών των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που ενόψει νέων μέτρων και νέων υποχωρήσεων από «κόκκινες γραμμές» (ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ…), υποφέρουν αλλά στηρίζουν άθλιες πολιτικές αποφάσεις.

Γιατί μόνο σαν την κορύφωση του πολιτικού τους δράματος θα μπορούσε κάποιος να δει αυτά που ζούνε και θα ζήσουν.

Υποφέρουν!

Ο ένας σφίγγει την καρδιά αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος μένει άυπνος τα βράδια αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος διαφωνεί, θεωρεί άδικα τα μέτρα, αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος , ο καλύτερος, διαφωνεί με την πώληση του 40% της ΔΕΗ, καταγγέλλει βαποράκια συμφερόντων, φοβάται ότι θα πουληθεί η ΔΕΗ όσο – όσο, λέει ότι ο διαγωνισμός θα είναι στημένος, ξέρει ότι στην επόμενη φάση θα πωληθούν και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, αλλά και θα πειθαρχήσει και θα ψηφίσει!

Και για να μην έχει κανένας απορίες το πώς και το γιατί ρίχνει και ένα «έχω γαλουχηθεί εντελώς στην λογική των συλλογικών αποφάσεων, δεν είμαι στην Αριστερά για να κάνω προσωπική καριέρα. Σέβομαι τον εσωκομματικό διάλογο, είμαστε το πιο δημοκρατικό κόμμα, το έχουμε κατακτήσει αυτό»!

Το μεγαλύτερο δε δράμα το ζούνε αυτοί που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και αξιοποιήθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ! Αυτοί που σε λίγες ημέρες θα βάλουν πλατιά – φαρδιά την υπογραφή τους και στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και στη μείωση του αφορολόγητου και στις μειώσεις των συντάξεων! Αυτοί που θέλησαν να «εξαγνιστούν» στην κολυμβήθρα του Καμμένου και μετατράπηκαν σε υποτελείς και υπηρέτες των πιο σκληρών μνημονιακών πολιτικών, της απόλυτης υποταγής!

Όλοι αυτοί και αυτόχθονες ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και εκ μεταγραφής παρακολουθητές και συνοδοιπόροι της «ελπίδας που θα ερχότανε» , δεν έχουν φαίνεται στο λεξιλόγιο τους την «παραίτηση», έστω για λόγους πολιτικής ηθικής και πολιτικής αξιοπρέπειας!

Μπορεί να «κλαίνε», να «σφίγγουν τις καρδιές τους», να «πονάνε και να ματώνουνε», αλλά στο ερώτημα: πολιτική αξιοπρέπεια ή ευτελισμός κάθε έννοιας ηθικής, απαντούν με μια φωνή: το δεύτερο!

Όταν μπαίνουν στην προσωπική τους ζυγαριά, από τη μία η διαχείριση της εξουσίας και από την άλλη οι υποτιθέμενες αρχές, το πρώτο βαραίνει περισσότερο! Η «αριστερά» της τσέπης, της προσωπικής καριέρας, της προσωρινής προβολής, της αναξιοπρέπειας, είναι εδώ! Και δεν είναι Αριστερά!

Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το ότι αυτοί που τους ψήφισαν, δεν το έκαναν για να υποθηκεύσουν για 99 χρόνια τη δημόσια περιουσία της χώρας, δεν το έκαναν για να ξεπουλήσουν σε στημένους διαγωνισμούς τη ΔΕΗ και την ενέργεια της χώρας, δεν το έκαναν για να μειώσουν το αφορολόγητο στα 5.900 €, δεν το έκαναν για να συρρικνώσουν ακόμη περισσότερο τις συντάξεις.

Την ημέρα που οι ψήφοι τους θα συνυπολογιστούν σε αυτές που θα αποφασίσουν για τα προηγούμενα, τελειώνουν και τα δάκρυα και οι καημοί και το σφίξιμο στο στομάχι και οι διαφωνίες και οι λεονταρισμοί.

Θα μείνει μόνο η συνυπευθυνότητα στη λήψη αποφάσεων που στοιχίζουν τα μέγιστα στο λαό και τη χώρα και το πικρό χαμόγελο για τους πολλούς «Πινόκιο» της πολιτικής μας ζωής!

Νικήσαμε και πάλι… Νίκη μεγάλη!

%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7Παρακολουθώντας από την ΕΡΤ τις αναλύσεις για τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup, για μια ακόμη φορά ένοιωσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια εντελώς εικονική πραγματικότητα.

Ο υπότιτλος την ώρα του σχολιασμού από γνωστή για την αντικειμενικότητα της δημοσιογράφο (!) ήταν «Τέλος στη λιτότητα». Αυτό ήταν και το κεντρικό σημείο όλων των αναφορών, των συνομιλητών και σχολιαστών που κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τα 1,5 δις ευρώ μέτρα που θα ζητηθούν – σύμφωνα πάντα με πληροφορίες – μέχρι το 2019 δεν θα συμβάλλουν περαιτέρω στη λιτότητα.

Στα γρήγορα πέρασαν οι αναφορές για εργασιακό (μέχρι πριν λίγο καιρό οι υπουργοί της Κυβέρνησης έλεγαν πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα), συνταξιοδοτικό ( και αυτό ήταν οριστικά λυμένο σύμφωνα και με τον Κατρούγκαλο) και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, βλέπε μείωση αφορολόγητου (και αυτό αποτελούσε μία από τις πολλές κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκα επανειλημμένα).

Για να μη θυμίσω την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για αφορολόγητο 12000 €!

Το συμπέρασμα της συζήτησης ήταν ότι έχουμε μια καλή συμφωνία με ακόμη καλύτερη προοπτική! Νικήσαμε λοιπόν, σκέφτηκα!

Και τότε, όταν η πλύση εγκεφάλου έλαβε τέλος, η λογική άρχισε να πλέκει το δικό της αφήγημα:

Θέμα 1ο : Κανένας δε ζητούσε επιπλέον λιτότητα. Άλλωστε το ΔΝΤ πολλάκις το είπε! Θυμίζω ότι στην ιστοσελίδα του, λίγες ημέρες νωρίτερα (7-2-2017) σημείωνε πως «…Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περαιτέρω λιτότητα αυτή τη στιγμή…

Η Ελλάδα πρέπει να διευρύνει τη βάση του φόρου εισοδήματος, για να επιτρέψει πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Τα έσοδα που θα προκύψουν από αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειωθούν οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές που τώρα στέλνουν θέσεις εργασίας στη «μαύρη» οικονομία ή σε γειτονικές χώρες. Την ίδια στιγμή, χρειάζονται περαιτέρω συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, για να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του συστήματος και να δημιουργηθεί ένα καλύτερο και πιο στοχευμένο σύστημα πρόνοιας, για να προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι…

Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και προϊόντων είναι σημαντικές. Θα ήταν λάθος να συμπεράνει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο προηγούμενο, λιγότερο ευέλικτο, πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Αντί για αυτό, οι υπάρχουσες μεταρρυθμίσεις πρέπει να συμπληρωθούν με μέτρα για την ευθυγράμμιση των κανόνων για τις ομαδικές απολύσεις και με πιο αποφασιστικές προσπάθειες να ανοίξουν τα υπολειπόμενα κλειστά επαγγέλματα και να αφαιρεθούν τα εμπόδια για τον ανταγωνισμό και τις επενδύσεις…»

Θέμα 2ο : Τι προέκυψε από το Eurogroup;

Αφορολόγητο και ασφαλιστικό και πάλι στο τραπέζι! Τι διαφορετικό από μείωση του πρώτου και επίσης μειώσεις των συντάξεων – που ήδη “εκτελούνται”  με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου –μπορεί να σημαίνει αυτό; Εργασιακά και πάλι στο τραπέζι ! Απελευθέρωση Ομαδικών απολύσεων δηλαδή γιατί αυτό παρέμενε από μια διαλυμένη εργασιακή νομοθεσία, μεσαιωνικής λογικής και έμπνευσης, που οδήγησε με γρήγορους ρυθμούς στην μετατροπή  της εικόνας στην αγορά εργασίας με κυριαρχία (σε συντριπτικό βαθμό) των ευέλικτων μορφών εργασίας!

Θέμα 3ο : Μέτρα ελάφρυνσης χρέους; Τίποτα προς στιγμή καθώς και αυτά παραπέμπονται σε άλλο Eurogroup, μαζί με το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Θέμα 4ο : Ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα… Καμία βιασύνη για κλείσιμο της αξιολόγησης με τη χώρα να σέρνεται και όλους να μεταφέρουν για αργότερα την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας που και επώδυνη και δύσκολη θα είναι για τους πολλούς. Τι σημαίνει αυτό… Παράταση της εκκρεμότητας. Μείωση των ταμειακών διαθεσίμων και ασφυξία όπως εκείνο το απίστευτο καλοκαίρι του 2015!

Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολύ περισσότερα!

Ας μείνουμε σε αυτά.

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε που πηγαίνουμε και γιατί;

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι στη θέση των κόκκινων γραμμών παραμένει μόνο η με πάση θυσία παραμονή στην εξουσία;

Με απλά λόγια…

Για να προσεγγίσουν περισσότερο το ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν το μεγαλύτερο μέρος των απόψεων του.

Για να παραμείνει στην εξουσία η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Ευρωπαίους (βλέπε ΔΝΤ).

Για να πειστεί το … πόπολο για μια ακόμη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης ταΐζεται με το «όχι επιπλέον λιτότητα», που κανείς δε τη ζήτησε.

Όπως η τρόικα μετονομάστηκε σε “θεσμοί”, όπως το μνημόνιο  ονομάστηκε σε “Σχέδιο Ανάπτυξης Νέας Οικονομίας”, έτσι και τα νέα μέτρα μετονομάζονται σε “νέο μίγμα πολιτικής”.

Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι τελικά η μοναδική επιτυχία της Κυβέρνησης… Γι’ αυτό σας λέω πως νικήσαμε… Και πάλι!

 

Όταν οι ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προσκύνησαν τον … Φρίντμαν.

moneyman1Ο Στέφανος Μάνος είναι σίγουρα ο πιο γνήσιος εκπρόσωπος στη χώρα μας της «Σχολής του Σικάγο» και των μονεταριστών του Φρίντμαν.

Οι απόψεις του και οι θέσεις που εκφράζει κατά καιρούς ταυτίζονται απόλυτα με τη θεωρία του δόγματος του σoκ ή θεραπείας σοκ, που βασίζεται στην ιδέα ότι μια οικονομική κρίση ή ένα γεγονός καταστροφής ή πολέμου, είναι η ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε ένα κράτος. Μια θεωρία που αποδίδεται στον Φρίντμαν, και εφαρμόστηκε στις οικονομίες της Λατινικής Αμερικής από τα εκεί χουντικά καθεστώτα, σαν λογική συνέχεια της άποψης που είχε ο «πατέρας» του μονεταρισμού σχετικά με το ποια πολιτική είναι καλύτερη σε περίοδο ύφεσης.

Να σημειώσω απλά ότι δύο θεωρίες συγκρούστηκαν διαχρονικά για αυτό:

Αυτή του Κέινς που ήταν υπέρ ενός εκτενέστερου ρόλου του κράτους, όπου με το τύπωμα χρήματος και μέσα από τις δημόσιες επενδύσεις, μειώνουμε την ανεργία και αναθερμαίνουμε την οικονομική δραστηριότητα και εκείνη του Φρίντμαν, που υποστήριζε την ελαχιστοποίηση της κρατικής παρέμβασης (όπως στην ρύθμιση των επιτοκίων) και την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς, αφού η «ποσότητα του διαθέσιμου χρήματος πρέπει πάντοτε να αντανακλά τον παραγόμενο πλούτο».

Οι προτάσεις του Στέφανου Μάνου , τις οποίες έχει το θάρρος να τις υποστηρίζει δημόσια, κινούνται στην απλή λογική του ότι σε μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση, η λύση θα βρεθεί μέσα από χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, μειώσεις μισθών και συντάξεων και βεβαίως τη μαζική φορολόγηση των πάντων.

Κάπως έτσι μας προέκυψε τελευταία άλλη μια πρόταση σοκ από τον κ. Μάνο, σχετικά με τη μείωση του αφορολόγητου στις 5.000 € με μείωση του φορολογικού συντελεστή για τα εισοδήματα μέχρι 9.000 € από το 22% στο 7% και σύνταξη 700 € για όλους στα 67 χρόνια, που θα τη δίνει το κράτος μέσα από τον προϋπολογισμό!

Υποθέτω ότι θα συμφωνήσουμε για το απαράδεκτο της πρότασης, για την κοινωνική ζούγκλα που θα δημιουργούσε η εφαρμογή μιας τέτοιας λογικής και θα χαρακτηρίζαμε αναλόγως και τον εμπνευστή της! Θα συμφωνούσαμε επίσης ότι ο Μάνος παραμένει συνεπής με τις απόψεις του και ότι βεβαίως, βεβαίως μια προοδευτική κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί τέτοιες πολιτικές! Ωραία…

Τι θα λέγαμε και πως θα χαρακτηρίζαμε άραγε την πολιτική μιας κυβέρνησης που εγγυάται σύνταξη 350 € – μόνο – , που οδηγεί σε επαναπροσδιορισμό των συντάξεων μέσω μιας λογικής που θα οδηγήσει σε μειώσεις σοκ των συντάξεων (Κατρούγκαλος γαρ) και που έχει μεταβάλει πλήρως τις αναλογίες των ελαστικών σχέσεων εργασίας στη χώρα;

Πως θα χαρακτηρίζαμε άραγε την πολιτική μιας Κυβέρνησης που (αν επιβεβαιωθούν οι φήμες), θα συμφωνήσει σε μείωση του αφορολόγητου στα 6.000 €, χωρίς καμία μείωση φορολογικών συντελεστών για τα χαμηλότερα εισοδήματα;

Πως θα χαρακτηρίζαμε άραγε την Κυβέρνηση που θα κάνει κάτι τέτοιο όταν προεκλογικά υπόσχονταν αφορολόγητο στα 12.000 €, καθώς η μείωση του στα 9.500 ήταν πράξη ηθικά και κοινωνικά απαράδεκτη;

Πόσο, με απλά λόγια, διαφέρει η πρόταση Μάνου από τις πολιτικές μιας υποτιθέμενα «προοδευτικής» Κυβέρνησης που ξεμπέρδεψε με το παλιό (!) και που δεν υποχωρεί σε θέματα αρχών;

Να ξανασυζητήσουμε τα θέματα αρχών;

Χαμένος χρόνος και κόπος για όσους πλήρωσαν τον έρωτα για την εξουσία, με αντάλλαγμα την πλήρη μετάλλαξη τους σε οπαδούς των πιο σκληρών μονεταριστικών πολιτικών.

ΥΓ

Επειδή κάποιοι επιμένουν να μιλούν για θέματα αρχών απλά να θυμίσω ότι μόλις λίγο καιρό πριν δηλώνανε καθαρά ότι «δεν υπάρχει θέμα μείωσης του αφορολόγητου και θέμα απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων». Σήμερα δηλώνουν απλά ότι «δεν υποχωρούμε σε θέματα αρχών». Η διαφορά ανάμεσα στο ένα και το άλλο είναι χαώδης, ειδικά όταν έχεις αποδεχθεί να υλοποιείς μια καθαρά νεοφιλελεύθερη πολιτική.

5,4 δις νέα βάρη … και αυτοί χαίρονται!

tax-time1-e1458855787308Οι εξελίξεις στο προσφυγικό, οι τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και η συζήτηση το τελευταίο διάστημα γύρω από τη διαπλοκή και την εφαρμογή της δικαιοσύνης στη χώρα μας έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα τη συζήτηση για την πορεία της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου, του μνημονίου που υπέγραψε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η διακοπή μάλιστα της διαπραγμάτευσης λόγω της αποχώρησης για το Πάσχα των καθολικών οδήγησε αρκετούς στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά θα παγώσουν οι εξελίξεις τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του κουαρτέτου.

Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει καθώς τις τελευταίες ημέρες φαίνεται ότι οι εξελίξεις τρέχουν.

Οι δηλώσεις που έκανε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πριν από λίγες ημέρες όπου έδειξε διαλεκτικός απέναντι στους τομείς που θα επιλέξει η ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε περικοπές προκειμένου να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό ήρθαν να πλαισιωθούν από τη χαλάρωση της σκληρής στάσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο ωστόσο επιμένει ότι η Ελλάδα πρέπει να πάρει σκληρά μέτρα.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη και ουσιαστικά η διαμόρφωση συνθηκών για συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και το κουαρτέτο ήρθε να επιβεβαιώσει την κυβερνητική εκπρόσωπο η οποία μάλιστα προσδιόρισε ότι η «χρυσή τομή» βρέθηκε στη λήψη μέτρων ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων μέχρι το 2018 αντί των 8 έως 9 δις ευρώ που ζητούσε αρχικά το ΔΝΤ!

Όλα αυτά γίνονται στο περιθώριο των συνολικότερων εξελίξεων στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη και προκάλεσαν ένταση στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής καθώς αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν ενημέρωση από τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, χωρίς ωστόσο αυτό να συμβεί με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν οι βουλευτές της αντιπολίτευσης από τη συνεδρίαση της επιτροπής.

Την ίδια στιγμή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον ΟΑΣΑ παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία της οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Παρουσίασε μάλιστα στατιστικά στοιχεία που αφορούν το κλείσιμο του περσινού προϋπολογισμού αλλά και την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2016 και προσδιόρισε ότι αν συνεχιστεί η θετική εικόνα και το επόμενο διάστημα αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη λήψη λιγότερων μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής το 2017 και το 2018 ενώ επισήμανε ως θετικό ότι τον πρώτο λόγο σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής δεν έχει πλέον το Δ.Ν.Τ. αλλά η κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Είναι η αισιοδοξία που δεν έχει λογική καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα ουσιαστικό στοιχείο που να τη δικαιολογεί.

Η κοινωνία υποφέρει, τα μεσαία οικονομικά στρώματα διαλύονται από μια άνευ προηγουμένου φορομπηχτική πολιτική και η υποανάπτυξη συνεχίζεται ανακυκλώνοντας τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης.

Ακόμα πάντως και  αυτά σημαίνουν – κάτι που και ο ίδιος ο Χουλιαράκης ανέφερε – ό,τι τα επόμενα χρόνια οι Έλληνες θα κληθούν να κάνουν νέες θυσίες προκειμένου να εξευρεθεί το ποσό των 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που προβλέπουν τα μέτρα για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης.

Και η Κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί θα είναι 5,4 και όχι 7 ή 8! Μιλάμε για απίστευτους πολιτικούς σαλτιμπάγκους!

Ήδη μάλιστα έχει προσδιοριστεί ότι τα σχέδια της κυβέρνησης για την εξεύρεση του συγκεκριμένου ποσού που ανέρχεται στο 3% του Α.Ε.Π. θα προκύψουν μέσα από τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, την αύξηση των εσόδων που θα προκύψουν από την επίτευξη συμφωνίας με τον ΟΠΑΠ, τη βελτίωση της εισπραξιμότητας του Φ.Π.Α. και την πάταξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής.

Μόνο που αυτά είναι ωραία και πολύ – ακουσμένα λόγια ενώ η πράξη αναμένεται να είναι εντελώς διαφορετική:

Νέες επιβαρύνσεις σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας.

Από την άλλη πλευρά η αντιπολίτευση θεωρεί σχεδόν δεδομένο ότι το επόμενο διάστημα θα απαιτηθούν νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ενώ παράλληλα τονίζει ότι και τα μέτρα που θα ληφθούν στο πλαίσιο της συμφωνίας για την πρώτη αξιολόγηση θα έχουν επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και θα προκαλέσουν περαιτέρω ύφεση.

Με βάση λοιπόν τις εξελίξεις το μόνο σίγουρο φαίνεται να είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι μισθωτοί για μία ακόμη φορά είναι αυτοί που θα αναγκαστούν σε θυσίες προκειμένου να ευημερήσουν οι αριθμοί.

Το αν τώρα στο τέλος αυτής της πορείας έρθει η «Ανάσταση» της ελληνικής οικονομίας δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.

Το σίγουρο είναι ότι τη Μεγάλη Εβδομάδα θα τη ζήσουμε.

Και όπως όλα δείχνουν θα έχει πολύ μεγάλη διάρκεια.

Της αντίστασης και των ισοδυνάμων!

 Πάνε και έρχονται τα ισοδύναμα. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Το μετρούν από τη μια δεν βγαίνει, το μετρούν από την άλλη δεν περισσεύει.

Με την… περιοδεία που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα έχουν καλύψει το σύνολο της φοροδοτικής ικανότητας.

Τη μια μέρα παίζουν τα τέλη κυκλοφορίας. Την άλλη μέρα φωνάζουν οι γονείς και τα φροντιστήρια. Την τρίτη μέρα έρχονται τα αυτοκίνητα στο προσκήνιο. Ξαφνικά μεταφέρονται στα ποτά και τα τσιγάρα. Ο τζόγος μπαίνει στην ίδια σφαίρα. Η μπύρα βγαίνει γιατί φωνάζει ο Καμμένος.

Απίστευτο σκηνικό.

Εκεί που λέμε ότι τα έχουμε όλα έτοιμα έρχεται η Δευτέρα, να σου πάλι, σπάνε τα ισοδύναμα και ξανά από την αρχή.

Όχι δεν θέλουμε να το συνδυάσουμε με το προσφυγικό. Είναι προτιμότερο να μετρούν δυσαρεστημένους και ευνοημένους.

Μετρούν το αποτέλεσμα και ανάλογα κόβουν. Ωστόσο ακόμα και στα καμπαναριά να ανέβουν οι αγρότες- και όχι στα κτίρια των Περιφερειών – δεν πρόκειται να τους καταλάβουν καθώς απ’ ότι δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία δεν είναι μεταξύ εκείνων που παίζονται.

Το σκηνικό το οποίο βιώνουμε το τελευταίο διάστημα είναι ίδιο και όμοιο της περσινής περιόδου. Να τα μετρούν και να μη φτάνουν. Τι κι αν πέρασε ένα μνημόνιο, για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε στο τρίτο.

Είχαμε μπροστά μας μια «γενναία και περήφανη» διαπραγμάτευση που στο κάτω-κάτω δεν θα έβαζε την τρόικα μέσα στα υπουργεία και δεν θα ασχολούμασταν με ισοδύναμα. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι σχεδόν οι ίδιοι διαπραγματευτές, για να μη μου πούμε πραγματευτάδες, να έχουν ακριβώς τις ίδιες τις απαιτήσεις.

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό να μην  ξεχάσουμε κάτι:

Δεν ήταν η κυβέρνηση αυτή που θα μάζευε τα λεφτά από τη νοθεία στα πετρέλαια, από τον έλεγχο της φοροδιαφυγής στη λίστα Λαγκάρντ και τις υπόλοιπες λίστες;

Δεν ήταν αυτή η κυβέρνηση που θα μπορούσε να ελέγξει το λαθρεμπόριο σε διάφορα προϊόντα;

Βλέπω ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αφαιρεθεί από τον δημόσιο διάλογο όλα αυτά που ήταν κατεξοχήν θέματα το προηγούμενο οκτάμηνο , για να μην πούμε κάτι περισσότερο.

Τι ζούμε; Τι βιώνουμε;

Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως άλλωστε το είχαμε προβλέψει. Το μαρτύριο της σταγόνας. Αντε τώρα πάλι από την αρχή τη Δευτέρα με νέα μέτρα και με την πίεση στους κυβερνητικούς βουλευτές να φτάνει σε ανώτατα όρια γιατί θα αναγκαστούν να πάρουν και από κει που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα πάρουν.

Ξέχασα να σας πω ότι κατέρρευσε και το τελευταίο σημείο αντίστασης. Οι βουλευτές πλέον του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν τα αυτοκίνητα, όχι όπως τον περασμένο Γενάρη που δήλωναν ότι δεν τα θέλουν.

 Ένα οκτάμηνο αντίσταση πάει πολύ.

Αντε καλή βδομάδα!