Με αφορμή την εισαγγελική εντολή για τις καταλήψεις …

kataipsiΟι αναφορές στην λειτουργική ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας –σε σχέση με τις υπόλοιπες δύο, της συνταγματικής πρόβλεψης – δεν αρκούν ώστε να διαλύσουν την διάχυτη καχυποψία.

Όλο και συχνότερα οι αποφάσεις (ειδικά των ανώτερων και ανώτατων βαθμίδων της) επιβεβαιώνουν την συμπόρευση με την βούληση της εκτελεστικής εξουσίας. Σταχυολογούμε ενδεικτικά: την επικύρωση των απολύσεων των καθαριστριών του ΥΠΕΘΟ, την κήρυξη των κινητοποιήσεων της ΠΟΕ – ΟΤΑ ως «παράνομων και καταχρηστικών». Την νομιμοποίηση του κλεισίματος της ΕΡΤ, την αναγνώριση ύπαρξης «εγκληματικής οργάνωσης» στις Σκουριές Χαλκιδικής –μεταξύ των κατοίκων που μάχονται ενάντια στην καταστροφή που προκαλεί η εξόρυξη χρυσού.

Τελευταίο κρούσμα η «σπουδή» της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για τις καταλήψεις στα σχολεία και η εντολή της προς τους εισαγγελείς της χώρας «να μεριμνήσουν για την κανονική λειτουργία των σχολείων».

Όλες αυτές οι αποφάσεις συμπίπτουν με τις θέσεις της συγκυβέρνησης, επί των συγκεκριμένων θεμάτων.

Η παρουσία ενός πρώην ανώτερου δικαστικού στο υπουργείο δικαιοσύνης μόνο συμπτωματική δεν είναι.

Είναι γνωστό πως (και) η δικαστική εξουσία δεν είναι ουδέτερη, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο του συστήματος. Συνεπώς τα κριτήρια με τα οποία αποφασίζει έχουν να κάνουν με τις προτεραιότητες, την συντήρηση και την αναπαραγωγή του. Στη μνημονιακή Ελλάδα, της φτωχοποίησης και της «θεραπείας του σοκ» δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η διάλυση των υπολειμμάτων συνδικαλιστικής παρουσίας και η υπαγωγή των πάντων στις νόρμες της αγοραίας κυριαρχίας απαιτεί την θεσμική

αποτύπωση της νέας πραγματικότητας.

Η «κοινωνική ειρήνη» δεν ανέχεται κινητοποιήσεις και απεργίες, προέχει η «τάξη» και η «ασφάλεια» που επιβάλλει η επιχειρηματικότητα. Η οριοθέτηση των προτεραιοτήτων αυτών θυσιάζει, αφεύκτως, την έννοια της κοινωνικής δημοκρατίας.

Επομένως η ταύτιση της δικαστικής εξουσίας (κατά βάση, υπάρχουν πάντοτε και οι αξιοσημείωτες εξαιρέσεις) με τις επιταγές της κυβέρνησης έχει μια βαθύτερη λογική.

Αφού η συγκυβέρνηση εκφράζει ευρύτερες συστημικές –και όχι στενά κομματικές – ανάγκες απαιτείται η δικαστική της συνδρομή.

Η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου αφήνει αλώβητους τους ολιγάρχες –ακόμα και ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης το ομολογεί.

Για τους λοιπούς οι νόμοι ισχύουν απαρέγκλιτα, προσαρμοσμένοι ερμηνευτικά στις ταξικές σκοπιμότητες που υπάρχουν.

Υ.Γ.

Διαφώνησα και διαφωνώ με το κλείσιμο των σχολείων και των Παν/μιων. Πίστευα και πιστεύω πως η διεκδίκηση μιας άλλης ποιότητας εκπαίδευσης πρέπει και μπορεί να γίνεται με ανοιχτά σχολεία. Άλλωστε δεν είναι το «τυπικό» που πάσχει, αλλά το περιεχόμενο της γνώσης και η διαδικασία παροχής της, που πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξει. Αυτά δεν αλλάζουν με την ακύρωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αλλά μέσα σε αυτή.

Η εισαγγελική εντολή δεν βοηθά. Δε λύνει προβλήματα. Μπορεί να φοβίζει αλλά παιδεία υπό την πίεση απειλών και φόβου δεν υπάρχει.

Ο Υπουργός Παιδείας Α. Λοβέρδος δήλωσε διπλωματικά πως «Δεν καλέσαμε εμείς την εισαγγελία να παρέμβει»! Μένει να τοποθετηθεί για τη συμφωνία ή διαφωνία του με την κίνηση αυτή. Αλλά αυτά είναι δύσκολα πράγματα…

 

Advertisements

Μια θλιβερή πολιτική καρικατούρα!

loverdos1Δεν είναι περίεργη η ξαφνική αντιμνημονιακή εξέγερση του Ανδρέα Λοβέρδου!

Μόνο που δεν μπορεί κανείς να την πάρει στα σοβαρά. Δεν είναι απλά το ότι υπηρέτησε με πάθος αυτές τις πολιτικές και από κρίσιμα Υπουργεία στη διάρκεια της θητείας του, δεν είναι απλά ότι οι μοναδικές του διαφωνίες είχαν να κάνουν με το ότι δεν εφαρμόζονταν τα προβλεπόμενα από τα μνημόνια, δεν είναι ότι στα πλαίσια αυτής της λογικής διέλυσε στην κυριολεξία το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Είναι το ότι η εκ των υστέρων επίθεση του στον Γ. Παπανδρέου είναι προφανές ότι εντάσσεται στο πλάισιο μιας μικροπολιτικής αντίληψης των πραγμάτων. Εντάσσεται στην ανάγκη να υπάρξει έστω σαν είδηση στα ΜΜΕ, στην ανάγκη να ασχοληθούν μαζί του.

Δεν είναι εύκολο για κάποιον που συνήθισε να είναι μονίμως στα φώτα της δημοσιότητας, να εξαφανίζεται και μάλιστα να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει και θέσεις ευθύνης για την προβολή του!

Ο Ανδρέας Λοβέρδος αποτελεί μια θλιβερή καρικατούρα της σημερινής πολιτικής σκηνής για όσο διάστημα θα εξακολουθεί να βρίσκεται σε αυτή.

Η προσπάθεια εξαγνισμού του με την παραποίηση της ίδιας της πραγματικότητας, καταντά αστεία και προκλητική.

Ξέρω ότι όποιος διαφωνεί εκφράζει δημόσια την διαφωνία του. Αν δε θεωρεί σοβαρή τη διαφωνία αυτή αναλαμβάνει το βάρος της παραίτησης από αξιώματα και θέσεις. Δεν υπηρετεί πολιτικές με τις οποίες διαφωνεί. Δεν θυμάται τη διαφωνία όταν μένει εκτός κυβερνητικού σχήματος και διαχείρισης της εξουσίας.

Σκέφτομαι και κάτι ακόμη: Πριν τις δηλώσεις του στο κρατικό κανάλι περί ευθυνών του Γ. Παπανδρέου για την προσφυγή στο ΔΝΤ και τη δική του άρνηση, προηγήθηκε η προσπάθεια συκοφάντησης του πρώην Πρωθυπουργού, με την πρόταση παραπομπής των ΑΝ.ΕΛ. και Χρυσής Αυγής. Η δική του συνεισφορά στην προσπάθεια συκοφάντησης του πρώην Πρωθυπουργού ποιόν βοηθά; Πάντως σίγουρα όχι την αλήθεια!

Σκέπτομαι και τούτο: Πως θα απαντήσει άραγε στον κανονιοβολισμό που δέχτηκα από τους πρώην συνεργάτες του, στα Υπουργικά Συμβούλια;

«Την Ελλάδα την οδήγησαν στο Μνημόνιο, στην τρόικα και στο ΔΝΤ αυτοί που τη χρεοκόπησαν. Η προσφυγή έγινε εξαιτίας της υπερχρέωσης της χώρας και όχι βάσει κάποιου σχεδίου του Γ. Παπανδρέου», ισχυρίζεται σε αναλυτική παρέμβασή του ο πρώην υπουργός και εκτός ΠΑΣΟΚ πια, Γιάννης Ραγκούσης, ενώ η Λούκα Κατσέλη αρνείται τα όσα είπε ο Α. Λοβέρδος περί ΔΝΤ: «Ουδέν ψευδέστερον! Ο κ. Λοβέρδος προσπαθεί να ξεπλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη στήριξη χωρίς καμιά επιφύλαξη, που συνεχίζει μέχρι σήμερα, σε μια πολιτική που όχι μόνο δεν δικαιώθηκε, αλλά μας έχει οδηγήσει στην εξαθλίωση».

Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης είπε στα «ΝΕΑ»: «Ήμουν ο μοναδικός που διαφωνούσε, δεν υπήρχε κανένας άλλος. Υπήρχαν συνάδελφοι που ήταν φανατικοί στο να προσχωρήσουμε στον μηχανισμό στήριξης. Είδα με έκπληξη ότι διαφωνούσε και ο Ανδρέας Λοβέρδος. Δεν ξέρω αν το είπε στο αυτί του Γιώργου Παπανδρέου. Σας θυμίζω ότι στις 3 Ιουλίου 2010 δήλωσα πως η ακολουθούμενη πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί και ζήτησα προσφυγή της χώρας σε εκλογές».

Αναρωτιέμαι επίσης τι ισχύει; Η συμμετοχή του ΔΝΤ ήταν απαίτηση της Γερμανίας προκειμένου να γίνει ο μηχανισμός στήριξης όπως υποστηρίζει ο Π. Μπεγλίτης ή ισχύει κάτι διαφορετικό;

Από τις πολλές δημόσιες παρεμβάσεις του τέως Υπουργού διαλέγω αυτή, τη συνέντευξη του στο «Πρώτο Θέμα» , στις 28-8-2011!

Ανάμεσα στα πολλά λέει και αυτά:

«Η χώρα χρειάζεται εφαρμογή των όσων ψηφίσαμε τον Ιούλιο. Σας θυμίζω ότι οι επιλογές της ελληνικής Βουλής αποτέλεσαν το προοίμιο της λυτρωτικής απόφασης της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, στις 21/7/2011. Τώρα που ήρθε η ώρα της εφαρμογής, δεν μπορούν κάποιοι να μας λένε ότι η εκπλήρωση των υποχρεώσεών μας κι η εφαρμογή των νόμων θα οδηγήσει την κυβέρνηση σε κατάρρευση. Όσο κι αν είναι δύσκολα και σκληρά τα μέτρα που αποφασίσαμε να λάβουμε και όσο και αν προκαλούν δυσαρέσκεια, ίσως και αγανάκτηση, πρέπει να λειτουργήσουμε όλοι μαζί συντεταγμένα και με συνέπεια. Κάθε πολίτης που αγανακτεί και κάθε πολιτικός οργανισμός ή μέσο ενημέρωσης που απελευθερώνει και νομιμοποιεί την ανεύθυνη δημαγωγία, την τυφλή βία και τους προπηλακισμούς οδηγεί εκ των πραγμάτων τη χώρα σε εκλογές ευθύνης»

Διαβάστε τα ΕΔΩ:

http://loverdos.gr/gr/index.php?Mid=68&art=2224

Τι σχέση έχουν αυτά με τις τωρινές του δηλώσεις;

Υπάρχει όμως και κάτι τελευταίο: Οι δηλώσεις Λοβέρδου δεν αφορούν μόνο τον Γ. Παπανδρέου. Αφορούν στο ΠΑΣΟΚ συνολικά αλλά και τους τότε Υπουργούς και βουλευτές και τα στελέχη του που λοιδορήθηκαν, απειλήθηκαν και τελικά απέμειναν μόνοι να στηρίζουν μια πολιτική που κατά γνώμη τους κρατούσε όρθια την Ελλάδα.

Η σιωπή του επίσημου ΠΑΣΟΚ και οι τοποθετήσεις του τύπου «ουδέν σχόλιο», δεν είναι λύση ούτε πολιτική στάση.

Όπως σωστά σημειώνεται στην ανακοίνωση του Παπανδρέου:

«Υποτίθεται ότι ο Α. Λοβέρδος ηγείται κίνησης. Φαίνεται ότι για λίγη δημοσιότητα θέλει να την οικοδομήσει πάνω στις σαθρές βάσεις που διαμορφώνει η παραποίηση της αλήθειας. Είναι σίγουρο ότι δύσκολα θα ορθοποδήσει – όπως και όλες εκείνες που στηρίζονται στην παραποίηση των αληθινών γεγονότων εκείνης της εποχής».

Ανδρέας Λούξεμπουργκ…

newego_LARGE_t_1101_54138008_type12128Κι όμως υπάρχει ελπίδα!

Η σοσιαλδημοκρατία επιστρέφει ορμητική και ανασυντάσσεται από τη στάχτη των πολιτικών των μεγάλων Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης!

Τα πολιτικά παράγωγα του Μπλέρ και του Σρέντερ, αναλαμβάνουν στα στιβαρά τους χέρια τη μοίρα της Ελλάδας!

Όραμα τους μια άλλη κοινωνία, πιο φτωχή, πιο δυστυχισμένη, πιο διαλυμένη.

Ένα καινούργιο κοινωνικό κράτος με ναυαρχίδες τύπου ΕΟΠΠΥ, με επιδόματα 20 ευρώ στους πολύτεκνους και με δωρεάν παροχή σε εβδομαδιαία βάση ραδικιών!

Αφού σπούδασαν και πήρανε το μεταπτυχιακό υπηρετώντας αυτό το άτιμο πολιτικό σύστημα που σήμερα καταγγέλλουν – δεν το θέλανε, με το ζόρι τους βάλανε – είναι έτοιμοι να το ανατρέψουν από τα μέσα. Γιατί δεν ξεχνούν τις μαρξιστικές τους καταβολές…

Ριζοσπάστες, που έσπασαν και διέλυσαν ένα μεγάλο κίνημα σε ατελείωτα κομματάκια, διεκδικούν τώρα – πάντα την κατάλληλη στιγμή- κάποιο από τα τιμάρια!

Τρέμετε συμβιβασμένοι γιατί έρχονται ορμητικά στο προσκήνιο οι νέες δυνάμεις!

Με οράματα και λογική. Με κουστούμια και γραβάτες. Με υποστηρίγματα για να βοηθήσουν ένα σύστημα που τρέμει. Να το στηρίξουν σαν χρήσιμοι κολαούζοι μιας εξουσίας που έχει κέρδη για τους λίγους και απέραντη πίκρα για τους πολλούς.

Η διακήρυξη που διάβασα θα μπορούσε με όρους του σήμερα να αντικαταστήσει τουλάχιστον το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!

Γιατί πώς να κρίνω το απίστευτο που διαβάζω: «Δεν θέλουμε να μας εμπαίζουν οι δημαγωγοί ούτε να εμπαίζουμε, ως δημαγωγοί, τους συμπολίτες μας.» Τάση αυτοκριτικής ή τάση για δούλεμα; Look who’s talking!

Είναι και διεθνιστές! «Γι’ αυτό προτείνουμε να συγκροτηθεί ένα ριζοσπαστικό, μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊκό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που θα πείσει τους πολίτες και θα υλοποιήσει τις αναγκαίες και ανατρεπτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.» Ήδη από την υπόλοιπη Ευρώπη κατά κύματα συστρατεύονται εκατομμύρια άνθρωποι.

Και πάνω απ’ όλα έχουν όραμα. Μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις. Μια κοινωνία απελευθερωμένη από τα δεσμά των ισχυρών. Μια κοινωνία ίσων ευκαιριών και αλληλεγγύης! Πως το λένε:

«Απευθυνόμαστε με θάρρος και πίστη στους ανέργους, σε αυτούς που φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους, στους εργαζόμενους του πρωτογενούς τομέα και σε αυτούς που θέλουν να εργαστούν σε αυτόν, στους επιχειρηματίες που καταδικάζουν τον παρασιτισμό και την αισχροκέρδεια, στις υγιείς δυνάμεις του δημόσιου τομέα, στους υπαλλήλους που εντάχθηκαν στο Δημόσιο μέσω εξετάσεων και των Εθνικών Σχολών, στους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη τη στοργή και τη μέριμνα του κράτους και, πρώτα από όλους, στις νέες και τους νέους».

Να υποθέσω ότι στους άνεργους περιλαμβάνονται και όσοι προέκυψαν από την εφαρμογή των επαναστατικών πολιτικών των μνημονίων;

Να υποθέσω ότι στους νέους περιλαμβάνονται και όσοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα, αναζητώντας την ευκαιρία που κάποιοι σοσιαλδημοκράτες σαν και αυτούς, τους στέρησαν;

Να υποθέσω ότι στους επιχειρηματίες περιλαμβάνονται και αυτοί που έκλεισαν τα μαγαζιά τους γιατί δεν άντεξαν την πολιτική της ανατροφοδότησης της ύφεσης που υπερασπίστηκαν σαν … Ευαγγέλιο;

Να υποθέσω ότι σε αυτούς που έχουν την ανάγκη και τη στοργή του κράτους περιλαμβάνονται οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΠΥ;

Το μεγαλείο όμως είναι το άλλο: υγιείς δυνάμεις του Δημοσίου, όσοι εντάχθηκαν στο Δημόσιο μέσω εξετάσεων!!!!!. Η νέα διάσταση της σοσιαλδημοκρατίας διαχωρίζει τους δημόσιους υπαλλήλους με βάση τον τρόπο εισαγωγής και πρόσληψης τους στο δημόσιο! Αγαπητέ Ανδρέα της Σοσιαλδημοκρατίας επειδή εγώ προσελήφθηκα το 1992 και δεν υπήρχε τότε ΑΣΕΠ που τοποθετούμαι;;;;

Αλήθεια όταν διορίστηκες Γενικός Γραμματέας Υπουργείου επί Σημίτη με ποια αξιοκρατική διαδικασία έγινε αυτό;

Κάτι τελευταίο και στα σοβαρά τώρα.

Επειδή δεν καταλαβαίνω αυτό που γράφει η διακήρυξη:

«Δεν υπήρξε ποτέ σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενώ ατόνησε η πολύτιμη διεργασία κοινωνικής αναδιανομής, που είχε οδηγήσει στην καθολίκευση της κοινωνικής ασφάλισης και στη δημιουργία του ΕΣΥ.»

Μπορεί κάποιος να μου πει μια «σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση στην οικονομία»;

Γιατί ο Μαρξ κάπως διαφορετικά αναλύει τα πράγματα.

Θα το θυμάσαι ίσως από το πέρασμα σου στην ΚΝΕ, Ανδρέα!

Καημένη Κεντροαριστερά!

Τι είναι τελικά η Κεντροαριστερά που όλοι οραματίζονται;

Αυτή που όλοι επικαλούνται;

Αυτή που όλοι ερωτεύονται;

Μην είναι η χώρα, τα ψηλά βουνά ,οι θάλασσες κι οι κάμποι;

Τι είναι αυτό για το οποίο όλοι θέλουν να αγωνιστούν, να συμβάλουν, να προσφέρουν;

Δεν είναι βόας , δεν είναι κροταλίας.

Είναι το απλοϊκό δημιούργημα μιας φαντασίωσης που θέλει να κρύψει:

Την έλλειψη δυνατότητας ανάλυσης της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Την αδυναμία προβολής με το φακό της νεοσυντήρησης δοξασιών που ονοματίζονται αριστερές.

Η κολυμβήθρα εξαγνισμού όσων υποστήριξαν, ανέχτηκαν , υπηρέτησαν και υλοποίησαν μνημόνια, λιτότητα, διάλυση εργασιακών δικαιωμάτων.

Όσων θέλουν να κρύψουν την ιδεολογική τους γύμνια, τις μεταλλαγμένες πολιτικές αρχές τους, το στρατηγικό τους αδιέξοδο.

Τι είναι η Κεντροαριστερά που βολεύει τους πάντες;

Τι υπηρετεί; Τι πρεσβεύει; Που οδηγεί και που στοχεύει;

Βαρέθηκα να ακούω τόσους και τόσους να την επικαλούνται.

Αν είναι η σύγχρονη μορφή του «Κέντρου» να τη χαίρεστε! Ποιο Κέντρο; Του Σαμαρά, του Κουβέλη ή του Λοβέρδου;

Αν είναι Αριστερά ποια είναι η ιδεολογική της αφετηρία, ποια η στρατηγική της κατάληξη. Ποιο το όραμα της δηλαδή;

Τελειώστε τα παιχνίδια και το ψάρεμα στα θολά νερά. Από πότε οι ταξικές αντιθέσεις «βολεύονται» στην προσωπική ανάλυση του καθένα σας;

Και ειδικά για όσους βρεθήκανε στο ΠΑΣΟΚ απλά μια υπενθύμιση: Για Σοσιαλισμό μιλήσαμε. Για Σοσιαλισμό αγωνιστήκαμε! Ούτε για Κέντρο, ούτε για μαϊμού – Αριστερά.

Για αυτό που έλεγε ο Ανδρέας το 1987, στην 22η Σύνοδο της Κ.Ε.:

« Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση, χωρίς αλλοτρίωση. Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια νέα κλίμακα προτεραιοτήτων , επιλογών και αξιών. Ταυτόχρονα ένα νέο πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης.

Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει το πραγματικό περιεχόμενο ιδεών και πανανθρώπινων αξιών για να μην είναι ακρωτηριασμένες, φθαρμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

Η λέξη Σοσιαλισμός σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας της δικαιοσύνης και της ισότητας»

Αυτά τα ξεχάσατε;

Αλλά συγγνώμη, τι σχέση είχατε τότε με το ΠΑΣΟΚ;

Πολιτικός αλληθωρισμός!

Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Πάντοτε είχαν αυτή την ασθένεια που έφευγε το ματάκι τους αρκετές μοίρες προς τα «δεξιά»!

Οι απόψεις τους, οι δηλώσεις τους και κυρίως η πολιτική τους πρακτική.

Εδώ και λίγες ημέρες η πολιτική τους υπερμετρωπία ανέβηκε πολλούς βαθμούς, ο αλληθωρισμός έγινε φανερός αλλά δεν τους νοιάζει. Δεν έχουν και λόγο να κρυφτούν!

Ανακάλυψαν το «σωτήρα» της χώρας. Και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναζητούν λόγους και αιτιολογίες για να προσκολληθούν δίπλα του. Άλλωστε μια ζωή προσκολλημένοι στην εξουσία ήταν. Προϊόντα ενός άκρατου κυβερνητισμού, εραστές της εξουσίας και των διαπλοκών που αυτή παρήγαγε.

Μετά τον Θεόδωρο Πάγκαλο που προέτρεψε «να πάμε όλοι με τον Σαμαρά» και τον Ανδρέα Λοβέρδο που δήλωσε ότι με τις ενέργειες του Πρωθυπουργού η Ελλάδα βγήκε επιτέλους από την απομόνωση, άλλο ένα κρούσμα «φιλο-σαμαρισμού» ανέκυψε στο ΠΑΣΟΚ.

Ο βουλευτής και πρώην υπουργός Νίκος Σηφουνάκης ερωτηθείς στον Άλφα 9,89 πώς κρίνει το έργο του Πρωθυπουργού δεν έκρυψε το θαυμασμό του :

«Κανείς δεν περίμενε ότι ο Σαμαράς θα προχωρούσε έτσι. Πρέπει να πάει καλά. Είναι ηρωικός ο χειρισμός με την Τρόικα, που πρώτος χρεώνεται ο Σαμαράς».

Θυμόσαστε από πότε μιλούσαμε για την προσπάθεια ανασυγκρότησης της «κεντροδεξιάς» στην Ελλάδα;

Γιατί αν μη τι άλλο προκαλεί απορίες όχι ο θαυμασμός γενικώς και αορίστως αλλά η αποδοχή της πλήρους κυβερνητικής ανυπαρξίας 4 μήνες τώρα.

Και υποτίθεται ότι αυτοί ήταν μέλη και πρώτα βιολιά σε μια Κυβέρνηση που «έσωσε» τη χώρα. Ήταν αυτοί που αντιμετώπισαν τον άκρατο λαϊκισμό του σημερινού «σωτήρα»!

Σημεία των καιρών!

Γράφει ο Σωκράτης Ξυνίδης στο ιστολόγιο του:

«Ρε δεν μας παρατάτε ήσυχους που ανακαλύψατε ότι ο Σαμαράς με την παρέα του, που είναι η συνέχεια του Καραμανλή και της παρέας του που ρήμαξαν τον τόπο, έγινε ξαφνικά άψογος και σωτήρας της χώρας; Όταν επί έξι και πλέον μήνες στη χώρα δεν κινείται ούτε φύλλο; Όταν ό,τι μα ό,τι παρουσιάζουν ως έργο τους, είναι το αίμα που φτύσαμε δουλεύοντας 24 ώρες το 24ωρο και οι «σωτήρες» μας πέταγαν αβγά, γιαούρτια και κατάρες ως δοσίλογους, μιαρούς εφαρμοστές του μνημονίου; Και τα λέτε αυτά εσείς που διατελέσατε υπουργοί των κυβερνήσεων του Παπανδρέου; Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα γιατί μας βρίζει ο κοσμάκης. Και γιατί πράγματι φταίει ο Παπανδρέου. Γιατί προκειμένου να σώσετε το πολιτικό τομάρι σας πουλάτε και τη μάνα σας και παρόλα αυτά σας έκανε υπουργούς. Πάτε και στη ΝΔ τώρα. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Άρια. Α! και να μην ξεχάσω: Πάτε και στον ηγούμενο Εφραίμ να πάρετε την ευχή του.»

 

Οπότε τι να συμπληρώσω εγώ;

Το μετέωρο βήμα του Ανδρέα

Η επισημοποίηση της απομάκρυνσης του Ανδρέα Λοβέρδου από το ΠΑΣΟΚ είναι γεγονός.

Άσχετα με τα αναφερόμενα στο νέο του βιβλίο, όπου όλα τα ενδεχόμενα αφήνονται ανοικτά, είναι σαφές σε όλους ότι το παιχνίδι που παίχτηκε όλο αυτό το διάστημα φθάνει στο τέλος με ότι αυτό συνεπάγεται και για το ΠΑΣΟΚ και για τον ίδιο.

Οι σχέσεις αμοιβαίας αγάπης του με τον Β. Βενιζέλο μετατράπηκαν σε σχέσεις οργής!

Οι μεγάλες κουβέντες αποδείχθηκαν κούφια λόγια που μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν (θυμηθείτε για παράδειγμα τη δήλωση Λοβέρδου με την οποία τασσότανε υπέρ της μοναδικής υποψηφιότητας Βενιζέλου).

Η δημιουργία μιας ακόμη πολιτικής «αυθεντίας», που όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει, αποτελεί ένα ακόμη επίτευγμα του ΠΑΣΟΚ από τα μέσα της δεκαετίας του ’90!

Αυτού του τύπου οι πολιτικές αυθεντίες θέλουν συγκεκριμένους ρόλους, καθώς η επιβίωση τους είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εξουσία και τον Κυβερνητισμό! Όταν αυτά τελειώνουν, σπάνε τα δεσμά που τις συγκρατούν προσδεμένες σε κάποια παράταξη ή σε κάποιο σύνολο.

Ο Λοβέρδος , σαν θιασώτης και υποστηρικτής της ενεργούς συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση Σαμαρά ( αυτό σημαίνει να είναι ο ίδιος Υπουργός), δεν μπορεί να ζήσει στη σκιά της νέας ηγετικής ομάδας.

Θερμός υποστηρικτής των μνημονίων, των περιοριστικών πολιτικών και ενεργός συμμέτοχος στην κατεδάφιση του ΕΣΥ, προσδοκά στην καταγραφή του στον πολιτικό χώρο που βρίσκεται ακόμη πιο δεξιά από το δεξιόστροφο ΠΑΣΟΚ του σήμερα.

Οι μεταρρυθμίσεις που υποστηρίζει είναι μεταρρυθμίσει συντηρητικού χαρακτήρα, σαν και αυτές που υποστήριξε και υπηρέτησε ως Υπουργός και κορυφαίο στέλεχος (!) του ΠΑΣΟΚ , τα προηγούμενα χρόνια.

Για αυτό και οι γενικόλογες αναφορές σε «ένα συμμετοχικό, ευρωπαϊκό, μεταρρυθμιστικό, ριζοσπαστικό, σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό υποκείμενο», κινούνται στο χώρο της νέας Συντήρησης.

Μένω πάντως με την απορία διαβάζοντας το εξής σημείο: «Θα αγωνιστώ για να καταρτιστεί, επιτέλους, και να εφαρμοστεί το εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση και επιστροφής στο δρόμο της ευημερίας και αξιοπιστίας», τι υπηρέτησε ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια;

Η αποστασιοποίηση Λοβέρδου αναδεικνύει πάντως το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ:

Φυγόκεντρες τάσεις των αριστερών κομματιών του, φυγόκεντρες τάσεις των συντηρητικών πλευρών του, με αποτέλεσμα να απομένει ένα υποκατάστατο του άλλοτε κραταιού πολιτικού σχηματισμού, που κινείται στα όρια μεταξύ πολιτικής ύπαρξης και ανυπαρξίας…

Μένει να δούμε ποιοι θα ακολουθήσουν το Λοβέρδο σε αυτή την κίνηση, που είναι σίγουρο πως δεν θα φτάσει μακριά…