Η «νέα» Ευρώπη…

det_lepen siteΤο εξαγόμενο της κάλπης στις ευρωεκλογές επιβεβαίωσε –ίσως υπερακόντισε κιόλας– τις δυσοίωνες προβλέψεις. Ένας γαλαξίας εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών κομμάτων μεσουρανεί στην γηραιά ήπειρο.

Σε δύο πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες κατέκτησαν την πρωτιά.

Στην Γαλλία το «Εθνικό Μέτωπο» της Μ. Λεπέν εκτινάχθηκε στο 25%, με κεντρικό σύνθημα «η Γαλλία στους Γάλλους». Λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο πατέρας της σύγχρονης εκδοχής  της Ζαν Ντ’Αρκ ευχήθηκε να δώσει λύση στο μεταναστευτικό η διάδοση του ιού Έμπολα. Άλλωστε οι οικογενειακές αξίες εμπεδώθηκαν όταν ο ίδιος, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, της κληροδότησε το κόμμα –που ίδρυσε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Στη Μ. Βρετανία ο Ντ. Φάρατζ εξέφρασε το ρεύμα σωβινιστικής αναδίπλωσης της χώρας απέναντι στην Ε.Ε. και έθεσε ως κύριο πολιτικό του καθήκον την προστασία του βρετανικού λέοντα «από τις ορδές των μεταναστών». Αυτά σε μια χώρα που αποτέλεσε το διοικητικό κέντρο μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας επί αιώνες και διατηρεί (μέσω της κοινοπολιτείας) αναμνηστικά εκείνων των περιόδων.

Ταυτόχρονα και με βάση τοπικές και εθνικές ιδιομορφίες αναδύθηκε ένα αμάλγαμα τέτοιων δυνάμεων σ’ ένα μεγάλο τμήμα της ευρωζώνης.

Το αν πρώτευσαν τα φυλετικά ή τα εθνικά κριτήρια έχει να κάνει με τις περιστάσεις.

Εκείνο που αποτελεί κοινό παρονομαστή σε όλο αυτό το πολιτικό μελάνωμα είναι το μίσος απέναντι στους άλλους (πρόσωπα και κρατικές οντότητες) και η προτεραιότητα των «πεπρωμένων» της χώρας απέναντι στο οικοδόμημα της Ε.Ε. Η έμφαση στον απολυταρχικό χαρακτήρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος και η καταγγελία της τυραννίας των αγορών συνοδεύεται από την αναπόληση μυθοποιημένων εποχών.

Όπου τα εθνικά κράτη και οι κυριαρχίες (των ισχυρών, εξ’ ού και ο εντοπισμός σε Γαλλία και Βρετανία) συνοδεύονταν από νομισματική αυτοδυναμία και κοινωνική πειθαρχία. Έτσι εξηγείται και τ’ ότι στην Γερμανία, η οποία επωφελείται από την διάρθρωση της Ε.Ε. και το ευρώ, τέτοια φαινόμενα παραμένουν περιθωριακά.

Η οικονομική κρίση και η ανεργία –με τους τεκτονικούς σεισμούς που προκάλεσαν– έφεραν στην επιφάνεια εξοστρακισμένες μνήμες και έγκλειστα δαιμόνια. Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη, πια, να αντιμετωπίσει τον εαυτό της..

Advertisements

Αχ Ευρώπη!

euroeklΚαθώς εισήλθαμε στον μήνα των ευρωεκλογών, οι πρώτες (αρκετά πειστικές) ενδείξεις προδιαθέτουν για τεκτονικό σεισμό, στις ευρωπαϊκές κάλπες.

Επομένως η αρχιτεκτονική του τοπίου που θα αποτυπωθεί μετά την 25η Μάη μικρή σχέση θα έχει με την τωρινή φυσιογνωμία του ευρωκοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς το θεσμικό βάρος του συγκεκριμένου οργάνου είναι πολύ μικρό –η παρουσία του έχει περίπου διακοσμητικό χαρακτήρα.

Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από πανίσχυρα επιχειρηματικά δίκτυα και εκπροσώπους των ισχυρών κρατών, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ωστόσο, ως νομιμοποιητικό (της πραγματικής εξουσίας) και αντιπροσωπευτικό των τάσεων που κυριαρχούν στην κοινή γνώμη στα κράτη- μέλη, το «νεκροταφείο των ελεφάντων» έχει την δική του σημασία.

Το μόνο βέβαιο είναι πως οι «ευρωσκεπτικιστές» -ένα συμπίλημα δυνάμεων που συμπεριλαμβάνει από εθνοκεντρικά μορφώματα μέχρι φασιστικούς και ρατσιστικούς σχηματισμούς- θα εκτιναχθούν εκλογικά.

Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, όπου το «Εθνικό Μέτωπο» της Μ. Λεπέν διεκδικεί την πρωτιά. Οι πρόσφατες εθνικές αναμετρήσεις, σε μια σειρά χώρες της Ε.Ε., αποτύπωσαν πεντακάθαρα, τεκμηρίωσαν την άνοδο των ποικίλων «εθνικών- πατριωτικών πόλων». Σε Αυστρία, Ουγγαρία, Σλοβακία, στις δημοτικές εκλογές στην Ολλανδία – αλλά και στην Ουκρανία, όχι εκλογικά αλλά με την ένοπλη δράση νεοναζιστικών ομάδων –η πραγματικότητα ξεπροβάλλει αδυσώπητη.

Ειδικά στις ευρωεκλογές, όπου πρυτανεύει το να σταλεί ένα μήνυμα οργής στους τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών, αυτή η στάση αναμένεται να ενισχυθεί περισσότερο.

Μπορεί η επάνοδος στις μυθοποιημένες εποχές του «έθνους-κράτους» να είναι αδύνατη –μιας και δεν υφίστανται οι ιστορικοί όροι το συγκρότησαν ως κεντρική λειτουργική δομή – ωστόσο αυτό δεν πολυαπασχολεί τους ψηφοφόρους. Η επιβράβευση «ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων προκύπτει ως αντίσταση στην Ε.Ε., υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Όσο για τους «συμβατικούς» διαχειριστές των όσων συμβαίνουν στην ευρωζώνη, χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες, θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια για να μην ζήσουν σκηνικά (εκλογικής) Αποκάλυψης!