Η πρεμούρα των δραχμολάγνων …

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση  επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Το παραμύθι του εθνικού νομίσματος αρχίζει και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο. Οι χθεσινές αποκαλύψεις για την «εναλλακτική» πρόταση της πλευράς Λαφαζάνη – Λαπαβίτσα, ξεπερνούν και την πιο άγρια φαντασία και αναδεικνύουν το μεγαλείο της ιδεοληψίας από τη μία και της τραγικής φιγούρας της υποτιθέμενης «αριστεράς», που προσπαθώντας να αναδειχθεί και να διαφοροποιηθεί δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο τη υπόσταση μιας ολόκληρης χώρας.

Η ιδεοληψία που δικαιολογεί τις φωνές περί ρήξης, προφανώς έχει τις ρίζες της στη μυωπική και εκτός εποχής ανάλυση των πολιτικών και οικονομικών δεδομένων, που στηρίζεται σε αντιλήψεις που από καιρό , από χρόνια έχουν ξεπεραστεί.

Όπως για παράδειγμα ακόμη και σήμερα κάποιοι προσπαθούν να περιγράψουν την διαδικασία κοινωνικής αλλαγής μέσω της επανάστασης του προλεταριάτου (!), έτσι και οι δραχμολάγνοι προσπαθούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο ευρώ και κατά προέκταση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχεδιάζοντας στον αέρα και κινδυνεύοντας να τινάξουν στον αέρα ότι έχει απομείνει σε αυτή την έρημη χώρα.

Μιλάω για τις ιδεοληψίες.

Αφήνω έξω από τη συζήτηση τα οργανωμένα συμφέροντα που κρύβονται άνετα πίσω από υποτιθέμενες «επαναστατικές προτάσεις», συμφέροντα κερδοσκόπων και ισχυρών του πλούτου, για τους οποίους η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί την καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Για αυτούς, όχι για τη χώρα και το λαό της.

Σε κάθε περίπτωση ούτε μανιακός ευρωλάγνος είμαι, ούτε κολλημένος με το νόμισμα αλλά όπως και να το πάρεις, πρέπει να μετρήσεις τουλάχιστον, τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας για να μπορείς να έχεις επαφή με την πραγματικότητα.

Οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα που μέσα σε 10 μόλις ημέρες αρχίζουν να γίνονται εμφανείς λόγω και των capital controls, φανερώνουν με το χειρότερο τρόπο το επί δεκαετίες λανθασμένο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων παραδειγμάτων όπου δείχνουν το επίπεδο ακριβώς της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ανακοίνωσης των ορνιθοτρόφων, οι οποίοι διαμαρτύρονται για το ότι δεν μπορούν να φτάσουν τα προϊόντα τους στην αγορά καθώς εκτός όλων των άλλων οι αυγοθήκες μέσα στις οποίες γίνεται η συσκευασία είναι εισαγόμενες!

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό όσοι μιλούν για επιστροφή στην δραχμή ή σε άλλο νόμισμα,  έχουν σκεφτεί τις επιπτώσεις;

Θα συμφωνούσα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να το κάνει μία οικονομία που πατά στα πόδια της ή τέλος πάντων μία οικονομία που έχει πίσω της μία παραγωγική δυνατότητα.

Όταν βλέπεις το ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών να σε βολεύει μπορείς να παίρνεις αποφάσεις, ως κυβέρνηση πάντα, και να κατευθύνεις την οικονομία σου προς συγκεκριμένες πλευρές. Με ποια λοιπόν παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα τέτοιο δρόμο η χώρα που βρίσκεται στη δική μας την κατάσταση;

Ποια παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να στηρίξει ένα νέο νόμισμα στα βήματά του και με μια προοπτική;

Μιλάμε για ένα Βατερλό.

Επειδή ακούμε διάφορα θα πρέπει ο καθένας να φανταστεί ότι όταν δεν υπάρχει δυνατότητα εξαγωγικού προσανατολισμού είναι αυτονόητο ότι θα έχουμε μία συνεχή διολίσθηση του νομίσματος και μέσα σε λίγο χρόνο θα χάσει στις αγορές την αξία του.

Που θα φτάσει κανένας δεν γνωρίζει.

Ποια θα είναι η αντιστοιχία νομίσματος –ευρώ; Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ποια θα είναι η αγοραστική αξία του μισθού ή της σύνταξης; Άγνωστο.

Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό; Γνωστό τη στιγμή που τα βασικά είδη είναι εισαγόμενα και μιλάω κυρίως για καύσιμα, φάρμακα και πρώτες ύλες

Αυτό άραγε επιδιώκουν όσοι με πρεμούρα κινούνται με τέτοιου είδους θέσεις; Βεβαίως θα γίνουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα αλλά το μεγάλο θέμα είναι ποιος θα καλλιεργεί και κάτω από ποιες συνθήκες.

Βεβαίως θα είναι φθηνά τα μεροκάματα, για όποιον όμως έχει την δυνατότητα να ζήσει μέχρι τότε.

Βεβαίως θα είναι ανταγωνιστική η οικονομία, αν όμως υπάρχει μέχρι τότε και έχει περισωθεί στο πλαίσιο της βαλκανοποίησής της.

Βεβαίως πάντα κάποιοι κερδίζουν από την διολίσθηση ή την υποτίμηση, όπως θέλετε πέστε το, κερδίζουν όμως αυτοί οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να το κάνουν με σκληρό νόμισμα.

Βεβαίως μεγαλώσαμε με την δραχμή.

Δεν το μετανιώνουμε.

Δεν θέλουμε όμως να μετανιώσουμε να επιστρέψουμε άναρχα σε μία δραχμή η οποία επιβάλλει από μόνη της φτωχοποίηση των ασθενέστερων τάξεων και διεύρυνση της ψαλίδας των εισοδημάτων.

Αυτά δεν τα ξέρουν; Τα ξέρουν αλλά δεν θέλουν να τα λένε.

Κλείνοντας αναρωτιέμαι τι τελικά είναι προοδευτικό σήμερα; Και πως κρίνεται αυτό στο παζάρι των ανεδαφικών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων;

Αναρωτιέμαι αν μπορεί η πραγματική Αριστερά να κινείται όχι στο ρεαλισμό αλλά στο … υπερπέραν.

Αναρωτιέμαι πως μπορεί να βρεθεί η καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικά αναγκαίο και το πολιτικά εφικτό. Γιατί η πολιτική είναι πράξη και αποτέλεσμα. Αυτή η πολιτική μπορεί να βοηθήσει.

Οι ιδεοληψίες, τα εξωπραγματικά επιχειρήματα και η δαιμονοποίηση του ρεαλισμού οδηγούν σε καταστροφικές επιλογές.

Ας ρίξουν μια ματιά στην προσαρμογή της Κούβας στην πραγματικότητα του σήμερα για να κατανοήσουν το μέγεθος της βλακείας τους…

ΥΓ

Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία:

Μπροστά στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης το 1921, ο τότε υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης κατέφυγε σε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Έκοψε όλα τα χαρτονομίσματα στη μέση και έθεσε το δεξιό τους τμήμα στην κυκλοφορία στη μισή αξία από την αναγραφόμενη (π.χ. το χαρτονόμισμα των 25 δραχμών είχε ανταλλακτική αξία 12,5 δραχμών), ενώ το αριστερό τους τμήμα ανταλλάχθηκε με ομολογίες του δημοσίου. Έτσι όλοι οι Έλληνες δανειοδότησαν υποχρεωτικά το κράτος με τα μισά τους χρήματα. Η λύση εκείνη αποδείχθηκε σωτήρια, ωστόσο ο εμπνευστής της υπουργός δεν γλύτωσε την εκτέλεση στη δίκη των έξι που ακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής.

Advertisements

Αγγίζοντας το … «χιτώνα του Νέσσου» !

Τσιπρας-ΚαμμένοςΚαθώς αποκτά ρεαλιστική υπόσταση η δυνατότητα μιας συμφωνίας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι προετοιμασίες για την επόμενη μέρα είναι προφανείς.

Η προ καιρού συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (του θεμελίου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) ανέδειξε τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις συγκρουσιακές με την ηγεσία διαθέσεις μερίδας στελεχών του.

Όσο κι αν ο πρωθυπουργός έσπευσε να καθησυχάσει τους αντιδρώντες είναι κατανοητό πως επιχειρεί ν’ αποφύγει την πιθανότητα καταψήφισης της (ενδεχόμενης) συμφωνίας από βουλευτές του κόμματός του.

Το γεγονός ότι αντίστοιχο κλίμα επικρατεί και στον δευτερεύοντα πόλο της συγκυβέρνησης, τους ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα – μετά τις προεκλογικές αεροβασίες και τις ευκλεείς αυταπάτες είναι μία δύσκολη υπόθεση.

Ξαναγυρίζοντας στα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επισημάνουμε μία κρίσιμη διαφοροποίηση – αυτή μεταξύ της ηγετικής ομάδας, που λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις και του κοινοβουλευτικού και κομματικού δυναμικού που την πλαισιώνει. Η μεταξύ τους σχέση δεν διέπεται από μια ιεραρχικού χαρακτήρα υπαγωγή της δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για διακριτά πολιτικά υποκείμενα, τα οποία εφάπτονται σε ορισμένα σημεία. Αυτό που συμβαίνει είναι πως το δίκτυο εξουσίας που συγκροτεί ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι κομματικό – αποτελείται από πρόσωπα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων.

Ας αναφέρουμε απλά τα ονόματα κυβερνητικών στελεχών που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχουν οργανωτική ένταξη σ’ αυτόν: Βαρουφάκης, Παρασκευόπουλος, Πανούσης, Νικολούδης, Παπαγγελόπουλος, Σαγιάς, Σπίρτζης, Τσιρώνης – χωρίς να υπολογίσουμε διοικητές οργανισμών και κορυφαίες κρατικές θέσεις.

Στο δίκτυο αυτό οι ισορροπίες είναι ρευστές και ευμετάβλητες, ενώ η συγκρότησή του εγγενώς αδιαφανής. Λίγα γνωρίζουμε για το πώς απογειώθηκε αρχικά και συρρικνώθηκε εν συνεχεία η επιρροή του Γ. Βαρουφάκη – ένα πρόχειρο παράδειγμα.

Εδώ δεν υπάρχει «επετηρίδα», όπως συμβαίνει με το κομματικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τ’ οποίο ορισμένα (και μόνο) στελέχη θα ενταχθούν σε κυριαρχικό δίκτυο, εξ΄ ού και η αναφορά στ’ ότι δίκτυο και κόμμα εφάπτονται σε περιορισμένης κλίμακας

περιοχές.

Η αναφορά δεν έχει θεωρητική, αλλά απολύτως πρακτική αξία.

Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν από το κόμμα, αλλά από την κορυφή της δικτυακής πυραμίδας. Την συνείδηση της πραγματικότητας αυτής την έχουν, περισσότερο από τα μουσειακά απομεινάρια των μεταπολιτευτικών κομμάτων, οι επίδοξοι μιμητές της πολιτικής οργάνωσης «νέου τύπου».

Δεν είναι τυχαίο τ’ ότι ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρεται στην ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής συγκυβέρνησης, με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα και στήριξη από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Καλώντας τον να ηγηθεί σ’ ένα εγχείρημα που θα βασίζεται στις ψήφους του «φιλοευρωπαϊκού μπλοκ», κόβοντας τους δεσμούς με τους φορείς της «οπισθοδρόμησης» και του «λαϊκισμού», όπως το «αριστερό ρεύμα» του Π. Λαφαζάνη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, όταν το κοινοβουλευτικό υλικό που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 έδωσε – κατά πλειοψηφία – ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στον Γ. Παπανδρέου όσο και στον Λ. Παπαδήμο, μετά την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Ένα τέτοιο δώρο ίσως αποτελέσει τον «χιτώνα του Νέσσου» για τον Αλ.Τσίπρα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.