Από το σκίσιμο των μνημονίων στο σκίσιμο του …καλτσόν!

t4rΗ έναρξη των διαπραγματεύσεων για την απεμπλοκή του ΔΝΤ από το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας για την διετία 2015-16 επενδύθηκε με κοσμοϊστορικής

σημασίας περιγραφές και απ’ ότι φαίνεται καταλήγει σε μία ακόμη σφαλιάρα της ελληνικής Κυβέρνησης, μετά τα όσα συνέβησαν τελευταία.

Ήδη για όσους εμφανίζονται δύσπιστοι στην κριτική μιας κίνησης στο κενό, υπάρχει η «λευκή σημαία» που ύψωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη με την πρόσφατη συνέντευξη της στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica»

Ομολογώντας πως «η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο μόνο μετά από συμφωνία με τους τρεις θεσμικούς εταίρους. Θα συνεχίσει να ακολουθεί με προσήλωση το πρόγραμμα»!

Με τα λεγόμενά της η κυβερνητική εκπρόσωπος άδειασε τον Αντ. Σαμαρά ο οποίος, ως γνωστόν, φρόντιζε να σχίζει σελίδες του μνημονίου καθημερινά.

Ενώ απογοήτευσε τον Αδ. Γεωργιάδη ο οποίος, από τον περασμένο Μάρτη, είχε προ- αναγγείλει την εκλάκτιση της τρόικα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να προβούμε σε μια σύντομη αναδρομή της έλευσης του ταμείου στην γηραιά ήπειρο, μέσω της χώρας μας.

Θα πρέπει να θυμηθούμε πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναζήτησε στήριξη από αμιγώς ευρωπαϊκό μηχανισμό το 2010, κάτι που αρνήθηκε η Μέρκελ και ο τότε σύμμαχός της Σαρκοζί.

Συνεπώς η ένταξη του ΔΝΤ (επί Στρος – Καν) στην τριμερή χρηματοδότηση αποτέλεσε ευρωενωσιακή επιλογή. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι ο γερμανογαλλικός άξονας της εποχής επιθυμούσε να μοιραστεί μαζί του το κόστος του «προγράμματος σωτηρίας».

Τέσσερα χρόνια μετά η Ε.Ε., με ηγεμονική δύναμη την Γερμανία, αποφασίζει να αναλάβει εκείνη την διαχείριση του κρατικού δανεισμού (και του συνακόλουθου χρέους) της Ελλάδας.

Είναι σαφές πως αυτά ήταν η κύρια συζήτηση του Αντ. Σαμαρά, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο. Χωρίς το «πράσινο φως» της γερμανικής κυβέρνησης θα ήταν αδύνατο να υποβληθεί ένα αίτημα απομάκρυνσης της Ελλάδας από την άμεση επιτήρηση του ΔΝΤ.

Εδώ θα άξιζε να ξανασκεφθούμε το ναυάγιο της συνδιάσκεψης για το ελληνικό χρέος, που το ΔΝΤ είχε προαναγγείλει για τα μέσα Νοέμβρη. Υπό το βάρος των παρασκηνιακών αντιδράσεων των κορυφαίων κύκλων της Ε.Ε. η συγκεκριμένη διαδικασία ματαιώθηκε.

Μένει να δούμε το ποιοι θα είναι οι όροι αυτής της διευθέτησης –να επισημάνουμε απλά πως η Κρ. Λαγκάρντ μίλησε για «μετεξέλιξη της σχέσης» και όχι για διακοπή της.

Αν το σχήμα της μερικής αποδέσμευσης ολοκληρωθεί η ελληνική υπόθεση περιέρχεται στα χέρια του γερμανικού παράγοντα και στην «φροντίδα» των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες έδειξαν τα δόντια τους με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν! Είναι βέβαιο πως, καθώς τα επιτόκια δανεισμού θα είναι σημαντικά μεγαλύτερα από εκείνα που παρείχε το ΔΝΤ, μακροπρόθεσμα το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα εκτιναχθεί.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μέρκελ έχει αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο «κουρέματος», όλα δείχνουν πως το πρόβλημα απλά μετατίθεται στο απώτερο μέλλον.

Πολιτικά ωστόσο υπάρχει μια πολύ σημαντική συνέπεια. Οι γραμμές των κομμάτων που ζητούν διαγραφή έστω και τμήματος του ελληνικού χρέους εξασθενούν διαπραγματευτικά.

Αφού θα έχουν απέναντί τους, σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής, μια ανένδοτη κυβέρνηση στο Βερολίνο.

Προς το παρόν είναι πρόωρο να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής σκηνικού…

 

Ματιά στο πρόσφατο παρελθόν

salosΟ τρόπος με τον οποίο περιήλθε η Ελλάδα στην κηδεμονία των δανειστών εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Εφόσον η τραγωδία που εγκαινιάσθηκε τότε είναι απολύτως ενεργή, οι διάφορες εκδοχές των πρωταγωνιστών έχουν την δική τους σημασία.

Σε πρόσφατη ομιλία του ο Γ. Παπανδρέου τόνισε πως η έλευση του ΔΝΤ στην χώρα μας ήταν απόφαση της Α. Μέρκελ, καθώς «δεν εμπιστευόταν την Κομισιόν». Οπότε ο τότε πρωθυπουργός δεν είχε περιθώριο προσφυγής σε άλλες χρηματοδοτικές πηγές, ειδικά όταν η χρεοκοπία της χώρας βρισκόταν επί θύραις.

Τα στοιχεία αυτά πρέπει να συνδυαστούν με τ’ ότι το ΔΝΤ επιθυμούσε εξ’ αρχής κούρεμα του ελληνικού χρέους αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου (υπό τις ασφυκτικές πιέσεις του διδύμου Μέρκελ-Σαρκοζί) υποστήριξε το αντίθετο.

Μόνο που οι αποσπασματικές πληροφορίες, χωρίς την ένταξή τους στο ιστορικό πλαίσιο, περισσότερο παραπλανούν παρά διαφωτίζουν.

Ας θυμηθούμε λοιπόν πως μετά το παλιρροϊκό κύμα που έπληξε την Ιρλανδία, ερχόμενο έξ’ Αμερικής, η επέκταση της κρίσης στην ευρωζώνη ήταν θέμα χρόνου.

Η Ελλάδα ήταν ο αδύνατος κρίκος και αυτό ήταν γνωστό τοις πάση. Το καλοκαίρι του 2009, εν όψει της ανάληψης της πρωθυπουργίας από τον απερχόμενο Κ. Καραμανλή (ο οποίος προτίμησε να προκηρύξει εκλογές ώστε να μην σκάσει στα χέρια του η δημοσιονομική βόμβα) ο Γ. Παπανδρέου είχε κάνει μια πρώτη συζήτηση με τον Ντ. Στρος-Καν.

Ο τότε πρόεδρος του ΔΝΤ, στοχεύοντας στην γαλλική προεδρία και ανήκοντας στην σοσιαλιστική ομάδα, προτιμούσε ένα πακέτο μέτρων με εξισορρόπηση μεταξύ λιτότητας και ανάπτυξης. Γι’ αυτό και το πρώτο μνημόνιο ήταν, σε σχέση με τα επόμενα, το λιγότερο δυσβάστακτο.

Ωστόσο ο γαλλογερμανικός άξονας, ειδικά μετά την μυστηριώδη υπόθεση που προκάλεσε την εκδίωξη του Στρος-Καν και την αντικατάστασή του από την Κρ. Λαγκάρντ, επέλεξε την ολοσχερή επιβολή μέτρων δημοσιονομικού στραγγαλισμού.

Αίφνης τα όσα υπολόγιζε ο Γ. Παπανδρέου δεν ίσχυαν πλέον.

Η υποθήκη του δημοψηφίσματος, αν και δρομολόγησε την εκπαραθύρωσή του, άφησε ένα ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα για την Ευρώπη.

Έστω κι αν αποδείχθηκε αδύναμος να εκπληρώσει προσδοκίες δανειστών και Βρυξελλών πρόλαβε να αποτραβηχθεί πριν καταστραφεί ολοσχερώς το προφίλ του.

 

Δεν είναι τυχαία η καχυποψία περί … συγκάλυψης!

listaΗ κυβέρνηση διατυμπανίζει πως αναζητά έσοδα από κάθε διαθέσιμη πηγή και πως δεν συμβιβάζεται με τα πολυποίκιλα συμφέροντα. Η περίπτωση της «λίστας Λαγκάρντ» αποτελεί επομένως ένα «κρας-τεστ» της πολιτικής της αξιοπιστίας. Υπενθυμίζουμε πως σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται βαρύγδουπα ονόματα επιχειρηματιών (Μπόμπολας, Κοντομηνάς) και συγγενικά πρόσωπα υπουργών και βουλευτών.

Η φοροδιαφυγή είναι σχεδόν αυτονόητη και η λίστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί (αποκλειστικά) για επιβολή προστίμων στους παραβάτες. Αρκεί ο ΣΔΟΕ, στον οποίο επικεφαλής είναι ο εξ’ απορρήτων συνεργάτης του πρωθυπουργού Στ. Στασινόπουλος, να ασκήσει τους αναγκαίους βεβαιωτικούς ελέγχους.

Ενώ δρομολογείται η παραπομπή του Γ. Παπακωνσταντίνου στο ειδικό δικαστήριο για την συγκεκριμένη υπόθεση, η διερεύνηση του ΣΔΟΕ καρκινοβατεί. Από έναν κατάλογο 1.700 φυσικών προσώπων έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος σε μόλις έξι και η αποκρυβείσα περιουσία τους ανέρχεται στα δέκα εκατομμύρια ευρώ.

Για τους λοιπούς ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ επέρριψε ευθύνες στις τράπεζες, που απέστειλαν τα αναγκαία στοιχεία συνολικά αντί ανά ελεγκτέο πρόσωπο. Με τούτα και μ’ εκείνα σε 266 περιπτώσεις έχει αρχίσει ο έλεγχος και σε 155 εξ’ αυτών έχει προχωρήσει σε κάποιο βάθος. Όλα αυτά όταν μπορούν ν’ αντληθούν έσοδα που θα υπερκάλυπταν επώδυνες περικοπές μισθών και συντάξεων και θα έσβηναν ισοδύναμα χαράτσια.

Ωστόσο η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού είναι τόσο προκλητική που τροφοδοτεί όλη την καχυποψία περί συγκάλυψης. Ενισχυτική της πεποίθησης αυτής η είδηση πως μια αντίστοιχη περίπτωση, η «λίστα Λιχτενστάιν», έχει τεθεί στο αρχείο ήδη από το 2011!

Η «λίστα του Λονδίνου» ελέγχεται από τις κατά τόπους Δ.Ο.Υ., κάτι που συνεπάγεται την βέβαιη ατιμωρησία των ιδιοκτητών ακινήτων στην βρετανική πρωτεύουσα.

Όσο για τους 54.000 που φυγάδευσαν παράνομα χρήματα στο εξωτερικό το διάστημα 2008-2011 ελέγχονται από την γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων και όχι από τον ΣΔΟΕ. Κοντολογίς είναι εμφανής η επιλεκτική ανάσυρση στην επικαιρότητα τέτοιων θεμάτων –για επικοινωνιακούς λόγους- αντί μιας ολοκληρωμένης φοροεισπρακτικής πολιτικής για τους «έχοντες και κατέχοντες».

Πέραν των σποραδικών κρουσμάτων η κυβέρνηση Σαμαρά δεν μπορεί να ενοχλήσει τους ολιγάρχες και τους χορηγούς που τόσο στηρίζει –ώστε να της το ανταποδίδουν!

 

Γελοίοι, γελοιοποιούν την πολιτική.

rikapogvΞεχειλώνει, μέχρι τ’ όριο της γελοιοποίησης της «λίστας Λαγκάρντ» και των σοβαρών πολιτικών της παρελκόμενων, η υπόθεση της διερεύνησης πιθανών ποινικών ευθυνών.

Πέραν του ρόλου του Γ. Παπακωνσταντίνου –ο οποίος εμφάνισε μια θλιβερή εικόνα στην συνέντευξή του στην ΝΕΤ- υπάρχει το θέμα με τον Β. Βενιζέλο.

Για τον οποίο μπορεί τα  διαθέσιμα στοιχεία να  είναι από ασθενή  έως ανύπαρκτα ώστε να τεκμηριώσουν ποινική εμπλοκή.  Μιλάμε για ποινική εμπλοκή και όχι για ενδεχόμενες πολιτικές ευθύνες τις οποίες μπορεί ο καθένας, να καταλογίσει στον καθένα!

Θα δεχόμουνα ότι απαιτείται μια επιπλέον διερεύνηση αν η όλη μεθόδευση δεν είναι κάτι περισσότερο από προκλητική με μοναδικό στόχο την διατήρηση και επέκταση μιας γενικότερης περιρρέουσας ατμόσφαιρας περί υποτιθέμενων σκανδάλων και υποτιθέμενων συγκαλύψεων!

Από τη μία πλευρά υπάρχει ο «ιδανικός ένοχος» – δες Παπακωνσταντίνου – προκειμένου να του χρεωθούν όλα τα σφάλματα του πολιτικού συστήματος και από την άλλη υπάρχει ο βασικός στόχος, που δεν είναι άλλος από το ΠΑΣΟΚ, ότι και αν εκφράζει αυτό σήμερα.

Αίφνης εμφανίζονται προτάσεις που συμπεριλαμβάνουν στο κάδρο των υπό διερεύνηση ευθυνών και όλους τους πρωθυπουργούς από το 2010 –όταν παρελήφθη, Οκτώβρη μήνα, η «λίστα Λαγκάρντ»- μέχρι πριν τις εκλογές.

Προστίθενται έτσι ο Γ. Παπανδρέου και ο Λ. Παπαδήμος, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί μια αγοραία αντίληψη που επικαλείται το «κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Έστω κι αν περιφρονούνται βασικές αρχές, μόνο και μόνο επειδή «οι πολιτικοί είναι λαμόγια» ex officio – οπότε διαθέτουν τo τεκμήριο της ενοχής!

Η πρόσθεση μάλιστα αυτή γίνεται με τόσο άθλιο και ταυτόχρονα πολιτικά γελοίο τρόπο από μια περίεργη συμμαχία που προκύπτει από τα υπολείμματα των ΑΝ.ΕΛ και τη Χρυσή Αυγή.

Και μπορώ να καταλάβω ότι για τη δεύτερη, το να στιγματίζει στο σύνολο του τον πολιτικό κόσμο εντάσσεται στα πλαίσια μιας γενικότερης αντίληψης που λέει ότι η απαξίωση του και η εκμετάλλευση των αδυναμιών του, βοηθάει στην ενίσχυση του ακροδεξιού λαϊκισμού.

Για τους πρώτους είναι προφανές ότι εντάσσεται στα πλαίσια μιας προσπάθειας συσπείρωσης όσων τους έχουν απομείνει μετά από μια βαθιά κρίση που συνεχίζεται και η οποία ήταν αναμενόμενη.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι το εξής απλό:

Όταν με αυτές τις μεθοδεύσεις προσπαθείς να σταθείς στα πόδια σου και να επιβιώσεις πολιτικά, πόσο μέλλον μπορείς να έχεις; Δεν παίζουν δυστυχώς με τις μπίλιες του μυαλού τους , αλλά με την ίδια τη Δημοκρατία.

Όταν το καταλάβουν ελπίζω να μην είναι αργά!

Σεμινάριο αλητείας

b6e5e1643132c65b433ac4c1e0f0e3fe_XLΆνθρακες ο θησαυρός σχετικά με την υποτιθέμενη εμπλοκή της Μ. Παπανδρέου στην «λίστα Λαγκάρντ».

Δεν είναι μόνο ο δημοσιογράφος που έφερε στην δημοσιότητα το ντοκουμέντο (ο Κ. Βαξεβάνης) που διέψευσε μια τέτοια ανάμιξη, αλλά και οι παράγοντες του ΣΔΟΕ που ατύπως (;) διέρρευσαν αυτή την «είδηση».

Το ενδιαφέρον είναι γιατί κυκλοφόρησε κάτι που ήταν βέβαιο πως δεν αντέχει σε βάθος χρόνου.

Το ΠΑΣΟΚ στοχοποίησε τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ (προσωπικό φίλο του Αντ. Σαμαρά, που τον διόρισε άλλωστε) Στασινόπουλο, για την όλη εμπλοκή.

Ωστόσο εντύπωση προκάλεσε η δημοσιογραφική κάλυψη που έδωσαν στην όλη υπόθεση «το Βήμα» (του Στ. Ψυχάρη) και το «Πρώτο θέμα» (του Θ. Αναστασιάδη).

Ο μεν πρώτος είχε κατηγορηθεί από τον Γ. Παπανδρέου ότι απαιτούσε δάνειο για τον ΔΟΛ που δεν του δόθηκε, ο δε δεύτερος είχε συλληφθεί στα γαλλογερμανικά σύνορα για «παράνομη έξοδο» 5 εκ. ευρώ.

Είναι από τις περιπτώσεις που το μέσο ενημέρωσης στα χέρια ενός επιχειρηματία που προσπαθεί να εκδικηθεί έναν πολιτικό λειτουργεί σαν φονικό εργαλείο. Μόνο που ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν αποκάλυψη των προθέσεων και των τακτικών.

Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να κάνει το άσπρο – μαύρο. Μπορεί όμως να κάνει το άσπρο – γκρί και το γκρι – μαύρο. Θα μπορούσε και αυτή η περίπτωση να αποτελέσει το περιεχόμενο σεμιναρίου με θέμα : «τεχνικές πολιτικής αλητείας και στρεβλής διαμόρφωσης της πολιτικής πραγματικότητας»

Λίστας το ανάγνωσμα!

Κάπου μεταξύ κωμωδίας και φάρσας κινείται η υπόθεση της ηλεκτρονικής «λίστας Λαγκάρντ», στην οποία εμπεριέχονται περί τα δύο χιλιάδες ονόματα Ελλήνων φοροφυγάδων –με καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες.

Η απαρχή της ιστορίας βρίσκεται στην ενέργεια ενός πρώην υπαλλήλου της HSBC, του Ε. Φαλσιανί, να ιδιοποιηθεί την βάση δεδομένων με τα στοιχεία των καταθετών του τραπεζικού υποκαταστήματος της Γενεύης. Αυτά περιήλθαν εν συνεχεία σε γνώση της κυβέρνησης Σαρκοζί, περί τα μέσα του 2009.

Προφανώς επρόκειτο περί υπόγειας συναλλαγής, καθώς υπήρχε έντονη δυσαρέσκεια εκ μέρους των γαλλικών αρχών για τους τρόπους που το ελβετικό κράτος συγκάλυπτε τους μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών της «χώρας των ρολογιών».

Μέρος αυτών των (παράνομα κτηθέντων) δεδομένων αφορούσε κι Έλληνες πελάτες, οπότε η τότε υπουργός οικονομικών της Γαλλίας Κρ. Λαγκάρντ τα διαβίβασε, περί τα τέλη του 2010, στον ομόλογό της Γ. Παπακωνσταντίνου. Οι πληροφορίες μιλούν για καταθέσεις, στην HSBC της Γενεύης (από Έλληνες πελάτες) ύψους 1,5 δις ευρώ.

Από εκεί και πέρα το νέφος της ασάφειας περιβάλλει την πορεία του καυτού CD.

Ο ΥΠΕΘΟ της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου τα διαβίβασε στον ειδικό γραμματέα του ΣΔΟΕ Ι. Διώτη περί τον Μάη του 2011. Στον ανασχηματισμό της 17/6/2011 έχουμε αλλαγή φρουράς στο ΥΠΕΘΟ, με τον Β. Βενιζέλο να παραλαμβάνει –μαζί με το χαρτοφυλάκιο- και την περίφημη «λίστα».

Επί δεκαπέντε μήνες η υπόθεση θάβεται στα συρτάρια του υπουργείου και του ΣΔΟΕ, δίχως την παραμικρή έρευνα –πέραν μιας «δειγματοληπτικού τύπου» που είχε διεξαχθεί όταν παραλήφθηκε το CD και η οποία τεκμηρίωσε την αξιοπιστία του.

Μέχρις ότου ανακινήθηκε το θέμα λίγες μέρες πριν, λαμβάνοντας περίεργες πολιτικές προεκτάσεις.

Να πρόκειται για ένα δεύτερο κύμα επικοινωνιακής εκτροπής (μετά την «υπόθεση Μεϊμαράκη), με στόχο να μεταφερθεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από τα επικείμενα νέα μέτρα στην διαφθορά της πολιτικής και την φθορά των εκπροσώπων της;

Να πρόκειται για ένα καλοσχεδιασμένο πλήγμα στο προφίλ του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, την ώρα που επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις από τους χειρισμούς του Αντ. Σαμαρά και του Γ. Στουρνάρα στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα;

Ας μην σπεύσουμε να δώσουμε απαντήσεις σε υποθέσεις των οποίων βασικές παραμέτρους αγνοούμε.

Εκείνο που μπορούμε να ισχυρισθούμε βάσιμα είναι πως αποκλείεται να είναι τυχαία η χρονική στιγμή που ανακινείται αυτό το θέμα.

 Όσο για τις προεκτάσεις του θα τις παρακολουθήσουμε προσεκτικά, όποιες κι αν αποδειχθούν.