Γενικώς … πολλά σκουπίδια!

skoupidiaΚάτι τέτοιες ημέρες θυμάμαι εκείνη την απίστευτη δήλωση της Δούρου, υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ για την περιφέρεια Αττικής και νυν Περιφερειάρχη το 2014 ότι «Αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός και αλλιώς ένας αντιμνημονιακός»!

Θυμάμαι και εκείνα τα «υπέροχα»  Χριστούγεννα του 2012 που αντί για δένδρα είχανε διακοσμήσει με τα χρώματα των γιορτών τους λόφους των σκουπιδιών που βρίσκονταν στις πόλεις. Θυμάμαι και τα τότε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιους σημερινούς βουλευτές να συμπαραστέκονται με πάθος στις απεργίες της ΠΟΕ ΟΤΑ!

Κάπως έτσι μου έρχονται στο μυαλό οι επιθέσεις με μολότοφ εναντίον απορριμματοφόρου στην Αθήνα που … τόλμησε να βγει από το αμαξοστάσιο ή τις επιθέσεις εναντίον όσων ζητούσαν να καθαριστούν οι πόλεις.

Τότε έφταιγαν τα μνημόνια που έφεραν περιορισμούς στις προσλήψεις προσωπικού στους Δήμους αλλά όχι τυχαία, διότι σύμφωνα με τους τότε «επαναστάτες των σκουπιδιών», όλα ήταν ενταγμένα σε ένα γενικότερο σχέδιο ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών του δημοσίου (των Δήμων στην προκειμένη περίπτωση) που μπορούν να αποφέρουν κέρδος σε αυτούς που θα τα διαχειριστούν!

Όσοι ζητούσαν εκσυγχρονισμό των διαδικασιών ήταν αυτόματα «πουλημένοι» και πράκτορες συμφερόντων! Διαγωνισμοί αναβάλλονταν, αποφάσεις δεν υλοποιούνταν και πήγαινε λέγοντας, καθώς όλοι βολεύονταν με την ιστορία των 8μηνιτών …

Όλοι όμως ξεχνάνε την απίστευτη τακτική, ήδη από τη δεκαετία του ’80, της πρόσληψης ατόμων στην καθαριότητα των Δήμων, λόγω των μεγάλων αναγκών, που όμως πολύ γρήγορα μετατάσσονταν σε διοικητικές θέσεις, επικαλούμενοι τα τυπικά τους προσόντα με αποτέλεσμα να αδειάζουν και πάλι οι θέσεις στην καθαριότητα και να προκύπτουν και πάλι οι αναγκαιότητες έκτακτου προσωπικού!

Έτσι και οι Δήμαρχοι  αξιοποιούσαν  στο βαθμό του δυνατού την εκλογική τους πελατεία και το κράτος δεν αναλάμβανε  υποχρεώσεις «αορίστου χρόνου»…

Στα αλήθεια δεν θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε για παράδειγμα, στο Δήμο Λαρισαίων, πόσοι από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και πρόσφατα, προσλήφθηκαν στις υπηρεσίες καθαριότητας και πόσοι από αυτούς παρέμειναν σε αυτήν μέχρι και σήμερα;

Και αν αυτά ήταν τα καμώματα του «παλιού» που έφευγε, το «καινούργιο» που ήρθε ακολούθησε πιο απλές διαδικασίες:

Ένας Υπουργός αποφασίζει ανανέωση των συμβάσεων των ήδη συμβασιούχων στην καθαριότητα και παρόλο που όλοι του λένε πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να περάσει καθώς αντίκειται και στο Σύνταγμα και στους υπάρχοντες νόμους, αυτός έχοντας την εμπειρία της «επιτυχημένης» παρέμβασης του στο θέμα των ορυχείων της Χαλκιδικής, χαμογελώντας διαβεβαιώνει τους πάντες να μην ανησυχούν γιατί όλα θα … περάσουν!

Και όταν δεν «περνάνε» μένουν ξεκρέμαστοι και απλήρωτοι οι συμβασιούχοι, αλλά ο ίδιος δεν νοιώθει την παραμικρή ανάγκη να ζητήσει μια συγγνώμη, να αναλάβει τις ευθύνες του. Θα μου πείτε θα αφήσει την καρέκλα του για μερικούς τόνους σκουπιδιών;

Άλλωστε δεν φταίνε ποτέ σε αυτή τη χώρα οι πραγματικά υπεύθυνοι αλλά πάντοτε οι άλλοι: Η αντιπολίτευση, τα κόμματα, οι κακοί που θέλουν να επενδύσουν σε κρίσεις και να ρίξουν την Κυβέρνηση υπουργών που συνομιλούν με υποδίκους, που υπογράφει αβέρτα μνημόνια, που ξεχνά μονίμως το πρόσφατο παρελθόν της!

Και μετά έρχεται η ώρα του πάρτα όλα Πρωθυπουργού, που δίνει λύσεις σε όλα, που ξεπερνά τους πάντες με την μπάντα! Και όταν και αυτός – όπως σταθερά μέχρι τώρα – γλιστρά στα σκουπίδια της δικής του πολιτικής, μένουν οι σωροί των σκουπιδιών για να θυμίζουν ότι η πολιτική αυταρέσκεια κάποιων «σωτήρων» δημιουργεί τα μεγαλύτερα κοινωνικά σκουπίδια!

Και μετά θα έρθουν οι επικλήσεις για το κοινωνικό κόστος, το κοινωνικό σύνολο, των ασθενειών από τις υψηλές θερμοκρασίες για να καταλήξουμε στο γνωστό αποτέλεσμα της ανανέωσης του ραντεβού με τα σκουπίδια στην επόμενη χρονική περίοδο…

Γιατί χωρίς σκουπίδια και στην πολιτική και στην καθημερινότητα αυτή η χώρα δυστυχώς δεν μπορεί.

Δεν αφορά τους άλλους ο ρατσισμός, ανόητε!

prosfyΉταν και αυτή μια καλή ευκαιρία για να γνωριστούμε καλύτερα!

Όσο απίστευτες ήταν οι αντιδράσεις ορισμένων σε αυτή την πόλη, για την φιλοξενία των παιδιών μεταναστών σε σχολείο, άλλο τόσο εντυπωσιακή ήταν η αγκαλιά που άνοιξε από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε αυτά τα παιδιά.

Αλληλεγγύη και ανθρωπιά ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, σε μια αέναη μάχη, που ξεπερνά τα στερεότυπα μιας κοινωνίας σε κρίση και αγγίζει πολύ ιδιαίτερες πτυχές της ιστορικής διαδρομής και των αξιών του λαού μας.

Ήταν όμως και μια καλή ευκαιρία για να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις.

Δεν αφορά τους … άλλους ο ρατσισμός.

Δεν είναι μακριά από εμάς τα ξενοφοβικά σύνδρομα.

Δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα το δηλητήριο της «φυλετικής καθαρότητας» και του θρησκευτικού ταλιμπανισμού, που όλα αυτά τα χρόνια, σιγά – σιγά έπεσε στις φλέβες μιας διαλυμένης κοινωνίας.

Στο εύφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ανεργίας αναπτύχθηκαν και βρήκαν  πολιτική έκφραση οι πιο μαύρες αντιλήψεις. Το είδαμε και στο πρόσφατο παρελθόν. Το παράδειγμα της αριστερής Μασσαλίας που στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, μετατράπηκε σε άντρο του Λεπέν, διδάσκει πολλά.

Το χειρότερο όμως είναι η απώλεια και της στοιχειώδους λογικής:

Ένα παιδί γίνεται, στο αρρωστημένο μυαλό κάποιων, η προσωποποίηση του κινδύνου για τα δικά του – υποτίθεται παιδιά – και γύρω του πλέκεται ένα ακόμα μυθιστόρημα μίσους, που εκθέτει όλους μας…

Ένα παιδί, θύμα πολέμου, που έζησε τραγικές καταστάσεις, που αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του, που ζει σε άθλιες συνθήκες, που το μέλλον του είναι … άγνωστο, στοχοποιείται, ενοχοποιείται και σημαδεύεται από όσους πρέπει να υπηρετήσουν και να επενδύσουν στη λογική του φόβου… Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αυτή την «επένδυση» πρέπει να σταματήσει η κοινωνία. Να λειτουργήσει και να δράσει με οδηγό τις αυτονόητες αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας. Να προχωρήσει αφήνοντας πίσω τις φωνές από το μαύρο παρελθόν. Να αγκαλιάσει τους αδύναμους και να υπερασπιστεί αυτά που το σύνταγμα μιας δημοκρατικής χώρας επιτάσσει.

Και ευτυχώς το κάνει.

 

Όλα πήγανε καλά … εκτός κι αν πήγαν χάλια!

larisa_xionia_533_355Οφείλω να διευκρινίσω από την αρχή, γιατί οι καιροί είναι πονηροί ότι:

  1. Κανένας δεν μου υπαγόρευσε αυτά που αποφάσισα να γράψω (γιατί γνωριζόμαστε σε αυτή την πόλη)…
  2. Όπως με διαβεβαίωσε η οφθαλμίατρος μου δεν πάσχω από το σύνδρομο του “εκχιονιστικού μηχανήματος”, για να βλέπω κάθε πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου, τρία τουλάχιστον εκχιονιστικά μηχανήματα να μου ανοίγουν το δρόμο…
  3. Δεν περίμενα το Δήμαρχο, ενώ καθόμουν αναπαυτικά στο ζεστό μου σπίτι, να έρθει να μου καθαρίσει την είσοδο του σπιτιού και την αυλή μου…
  4. Δεν περίμενα τον …Χουντίνι να εξαφανίσει με μιας το χιόνι που έπεσε από τους δρόμους…
  5. Δεν διακατέχομαι από καμία αντιπολιτευτική μανία κατά της Δημοτικής Αρχής, αλλά δεν έχω και καμία υποχρέωση να σιωπήσω για όσα είδα και έζησα αυτές τις μέρες. Γιατί όσο πιο γρήγορα βγουν τα παραμορφωτικά γυαλιά των μικροπολιτικών αναγκαιοτήτων  από τα μάτια όλων, τόσο πιο ουσιαστικά συμπεράσματα θα βγάλουμε από τη διαχείριση μιας, προαναγγελθείσας, κακοκαιρίας.

Για να είμαστε επίσης ειλικρινείς, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ούτε η χιονόπτωση των 30 cm μπορεί να θεωρηθεί ακραίο καιρικό φαινόμενο (!), ούτε η κακοκαιρία που μας ταλαιπώρησε μπορεί να θεωρηθεί πρωτοφανής (!), ούτε είχαμε να κάνουμε με “έκτακτα καιρικά φαινόμενα”, όταν οι πάντες είχαν ενημερωθεί. Το ότι δεν είναι μια κατάσταση συνηθισμένη για την πόλη  είναι γεγονός, όπως επίσης γεγονός είναι η οικονομική κατάσταση των ΟΤΑ αλλά και τα προβλήματα που προέκυψαν με τη διεύρυνση τους.

Η κατάσταση που επικράτησε στην πόλη είναι γνωστή. Η καθεμιά και ο καθένας την έζησαν. Ξέρουν αν ήταν «λειτουργική» ή αν αδρανοποιήθηκε από το πρωί του Σαββάτου. Ξέρουν αν μπορούσαν να κινηθούν στους δρόμους της συνοικίας τους, ξέρουν αν μπορούσαν να βγούνε στους κεντρικούς δρόμους που οδηγούσαν στα νοσοκομεία.

Δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές ούτε ωραιοποιήσεις! Όταν δε, ακούω σαν επιχείρημα ότι τα λεωφορεία κινήθηκαν κανονικά, ειλικρινά εξοργίζομαι γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ το αντίθετο, με 30 cm χιόνι σε μια προετοιμασμένη  (υποτίθεται) για αυτό πόλη…

Τα “αυτονόητα” δεν μπορούν να γίνονται επιχειρήματα.Τα ελάχιστα” δεν μπορούν να πανηγυρίζονται. Η εικόνα και μόνο πολιτών και αυτοκινήτων που κινούνται στη μέση των δρόμων, ακόμη και  την Κυριακή, γιατί δεν υπάρχουν άλλες ασφαλείς διέξοδοι αρκεί για να κρίνει κανείς το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Και το αποτέλεσμα οφείλει να κριθεί.

Για αυτό δεν έφταιγε απλά ο “κακός μας ο καιρός”, αλλά ο ελλιπής σχεδιασμός. Αν κάποιοι επιμένουν ότι δεν ήταν τέτοιος … εντάξει. Οφείλουν όμως να ακούσουν το θυμό των πολιτών και να κατανοήσουν ότι δεν είναι διατεταγμένοι μισθοφόροι της αντιπολίτευσης.

Το τι πήγε στραβά ας το βρούνε οι αρμόδιοι. Το μόνο που θα ήθελα να πω, με την όποια γνώση μπορεί να έχει κάποιος που έζησε για 5 περίπου χρόνια τη διαχείριση τέτοιων φαινομένων (από τη θέση που βρέθηκε), είναι ότι το ΠΡΙΝ είναι το σημαντικό.

“Πριν” … προμηθεύεσαι το αλάτι που θα χρειαστείς, “πριν” …εξασφαλίζεις την επάρκεια των μηχανημάτων βλέποντας , τι θα χρειαστείς, τι έχεις και τι θα πρέπει να μισθώσεις. Γιατί “μετά” και εν μέσω της κακοκαιρίας το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Ελπίζω οι ψυχραιμότεροι της Δημοτικής Αρχής να βάλουν τα πράγματα στη λογική τους σειρά.

Τέλος εύχομαι να έχουν αντιληφθεί ότι η κακοκαιρία δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ούτε με την προσπάθεια να γίνεται διαρκώς το άσπρο… μαύρο. Ούτε βεβαίως με το να λοιδορείται κάθε διαφορετική άποψη. Δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο η καλή εικόνα μιας Δημοτικής Αρχής και όχι η καλή εικόνα της πραγματικότητας μιας πόλης. Το δεύτερο είναι προαπαιτούμενο για το πρώτο και όχι το αντίθετο.

ΥΓ

  1. Κάθε σύγκριση με τον χιονιά του 2001, με τις 42 συνεχόμενες ώρες χιονόπτωσης, τα 50 και πλέον cm χιόνι στην πόλη και τους -22oC (και βάλε)… είναι τουλάχιστον … ατυχής.
  2. Στα διάφορα κατ’ επάγγελμα trolls του διαδικτύου που εργολαβικά ανέλαβαν τους χαρακτηρισμούς των «μη αρεστών», απλά μια υπενθύμιση:  ξέρουμε να  κάνουμε καλύτερα αυτό,  που επιχειρήσατε  να κάνετε. Μην το δοκιμάσετε ξανά.
  3. Μια “συγγνώμη” της Δημοτικής Αρχής για όσους ταλαιπωρήθηκαν αυτές τις ημέρες, θα ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαίο…

 

Όταν νικιέσαι από 2 εκατοστά χιόνι…

Κυριακή 8 Ιανουαρίου, δρόμος στη Λάρισα

Κυριακή 8 Ιανουαρίου, δρόμος στη Λάρισα

Ήταν τραγική η εικόνα της Λάρισας αυτές τις ημέρες. Και κυρίως το Σάββατο που τα 2 περίπου εκατοστά χιονιού που έπεσαν, στην ουσία παρέλυσαν τα πάντα.

Το αναμενόμενο το κύμα κακοκαιρίας και οι προειδοποιήσεις των μετεωρολόγων δεν δικαιολογούν την αδυναμία των αρμοδίων αρχών να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα:

Την ομαλή λειτουργία της αγοράς και του κέντρου της πόλης σε μια γιορταστική ημέρα και την ομαλή μετακίνηση των πολιτών.

Οι συνοικίες δεν γνώρισαν την επιμέλεια των αρμοδίων, οι δρόμοι μεταβλήθηκαν σε παγοδρόμια, η δε κατάσταση στο κέντρο της πόλης το πρωί του Σαββάτου ήταν κυριολεκτικά τραγική.

Πολλές  οι διαμαρτυρίες, πολλά τα μικροατυχήματα και κοινός ο προβληματισμός για το τι θα γίνονταν αν για παράδειγμα το ύψος του χιονιού ήταν μεγαλύτερο.

Το δυστύχημα είναι ότι αντί να αντιληφθούν την πραγματικότητα οι αρμόδιοι έστρεψαν το βάρος τους στην επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης με ανακοινώσεις τύπου «ρίξαμε 100 τόνους αλάτι» (το που και το γιατί έμειναν οι συνοικίες στον πάγο, δεν μας είπαν), «δεν ξεμείναμε από αλάτι» (λες και ενδιαφέρει κανέναν αν υπάρχει αλάτι τη στιγμή που ο δρόμος παραμένει παγωμένος)  ή το καταπληκτικό «αποφύγετε  τις μετακινήσεις» (σαν να σου λένε δηλαδή ότι δεν φτάνει που τα κάναμε μαντάρα, μείνε και εσώκλειστος γιατί δεν μπορούμε να σου εξασφαλίσουμε την ομαλή μετακίνηση).

Ο σχεδιασμός αποδείχθηκε ανεπαρκέστατος.

Η όποια προετοιμασία είχε γίνει ελλιπέστατη.

Λογικό επακόλουθο  ο προβληματισμός, η αγανάκτηση, οι διαμαρτυρίες αλλά κυρίως το θλιβερό φαινόμενο μιας πόλης νικημένης από 2 εκατοστά χιόνι!

Θα ήταν τραγική η μη αποδοχή της πραγματικότητας που έζησαν οι πολίτες από τη Δημοτική Αρχή. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να εντοπίσουν τις αιτίες της αποτυχίας και να οργανωθούν καλύτερα για την επόμενη φορά, που κατά πως δείχνουν τα πράγματα μπορεί και να μην αργήσει. Το αίτημα του πολίτη, που πληρώνει τα δημοτικά τέλη, να μπορεί να μετακινείται με ασφάλεια, είναι το λιγότερο που μπορεί και πρέπει να ικανοποιήσει σε τέτοιες περιπτώσεις μια Δημοτική Αρχή.

Τέλος, επειδή για μια ακόμη φορά, ακούστηκαν τα γνωστά περί «αρμοδιοτήτων» να επισημάνω  ότι αυτή η λογική,  της «πολιτικής προστασίας» με την πολυδιάσπαση των αρμοδιοτήτων, με τη σύγχυση σχετικά με το ποιος έχει την ευθύνη να παρέμβει και που, είναι ξεπερασμένη. Έχει αποδειχθεί πολλές φορές αναποτελεσματική.

Επιβάλλεται ο συντονισμός όλων από ένα ενιαίο κέντρο: Ένα κέντρο στο οποίο  θα πειθαρχούν οι Δήμοι, η Περιφέρεια, η Αστυνομία, η Πυροσβεστική, οι εργολάβοι, τα μισθωμένα ή μη μηχανήματα και όποιος τέλος πάντων εμπλέκεται.

Μέχρι τότε… ας οργανώσουμε τουλάχιστον τα βασικά και αυτονόητα και ας προετοιμαστούμε για τη συνέχεια του χειμώνα.

 

Αδριανούπολη: Μοναδική εμπειρία εικόνων, γεύσεων και αρωμάτων (Οκτώβριος 2015)

Η απόφαση για να επισκεφθούμε την Αδριανούπολη πάρθηκε μάλλον στα γρήγορα. Είχα να βρεθώ στη γείτονα, από το καλοκαίρι του 2012 και την επίσκεψη μου στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Ξενοδοχείο, πληροφορίες ένας μικρός σχεδιασμός του ταξιδιού και φύγαμε με το αυτοκίνητο διανύοντας εύκολα τα χιλιόμετρα μέχρι το συνοριακό φυλάκιο των Καστανιών (ας είναι καλά η Εγνατία Οδός). Τυπικές οι διαδικασίες ελέγχου εκεί και πέρασμα στην Τουρκία, όπου διανύοντας μια απόσταση 9 περίπου χλμ, φθάσαμε στο ξενοδοχείο.

Απόσταση Λάρισας – Αδριανούπολης 583 χλμ, που τα κάναμε με τις απαραίτητες στάσεις σε 6 περίπου ώρες. Μας καθυστέρησαν τα έργα που πραγματοποιούνται κοντά στην Ορεστιάδα.

diadromi

Η διαδρομή από τα σύνορα μέχρι την Αδριανούπολη υπέροχη, με θέα στο βάθος και οδηγό θα έλεγα το Σελεμιγιέ Τζαμί που φαίνεται ήδη από την ελληνική πλευρά των συνόρων.

Αφού περάσεις την παλιά πέτρινη γέφυρα που περνά πάνω από τον Έβρο, θα βρεθείς στο Κάραγατς με τον επιβλητικό του σιδηροδρομικό σταθμό. Ένα μικρό χωριό με μια ακόμα τραγική ιστορία για τον ελληνισμό. Με τους απελευθερωτικούς πολέμους  , όταν ορίστηκαν τα σύνορα της χώρας μας από τον Έβρο ποταμό το Καραγάτς ήταν μέρος της ελληνικής επικράτειας και υποδέχτηκε τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Αδριανούπολη, που παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων. Λίγα χρόνια αργότερα, με τη Μικρασιατική καταστροφή, το χωριό παραχωρείται στην Τουρκία, ως πρόσχημα χρησιμοποιήθηκε ότι ο σιδηροδρομικός σταθμός ήταν απαραίτητος για την Τουρκία, και οι Έλληνες φεύγουν και πάλι για να εγκατασταθούν στη θέση της σημερινής Ορεστιάδας.

Είναι ένα μικρό χωριό, το οποίο όμως έχει έναν επιβλητικότατο σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος στεγάζει τη σχολή Καλών Τεχνών του  Τουρκικού Πανεπιστημίου Θράκης. Εκεί υπάρχει κι ένας συρμός ο οποίος είναι μέρος του περίφημου Οριάν Εξπρές και πολλά νιόπαντρα ζευγάρια έρχονται για να φωτογραφηθούν. Έξω από τον χώρο του σταθμού, δύο δρόμοι είναι γεμάτοι εστιατόρια και καφετέριες και γεμάτοι λουλούδια. Γενικά αν και το χωριό όταν περνάς απέξω, σου δίνει την εικόνα της εγκατάλειψης, η περιοχή του σταθμού είναι τακτοποιημένη, όμορφη…και δείχνει ότι σέβεται τους πολλούς επισκέπτες που υποδέχεται, ειδικά τα Σαββατοκύριακα.

karagats1

Καραγατς: Η ανακαινισμένη είσοδος του πάλαι ποτέ σιδηροδρομικού σταθμού

Η εικόνα από την άλλη μεριά...

Η εικόνα από την άλλη μεριά…

Το κομμάτι απο το Οριαν Εξπρές που υπάρχει...

Το κομμάτι απο το Οριαν Εξπρές που υπάρχει…

Οι γέφυρες που ενώνουν τις δύο όχθες των ποταμών Έβρου και Τούντσα είναι πραγματικά έργα τέχνης της Οθωμανικής περιόδου, ενώ τα μαγαζάκια που βρίσκονται στις όχθες τους, αριστερά και δεξιά του δρόμου που οδηγεί στην Αδριανούπολη, σε προκαλούν να κάνεις μια στάση για καφέ ή φαγητό.

bridge1

Ξενοδοχεία

Θα βρείτε όλων των τύπων και των ειδών. Γενικά πάντως η διαμονή είναι το μόνο σχετικά ακριβό κομμάτι της επίσκεψης στην Αδριανούπολη, αν και οι πιο φθηνές επιλογές δεν είναι καθόλου άσχημες. Επιλέξτε να μείνετε στο κέντρο ή κοντά στο κέντρο της πόλης ( πιο μακριά υπάρχουν πιο  εντυπωσιακά ξενοδοχεία) καθώς όλη η ομορφιά της πόλης αγγίζεται με τις βόλτες με τα πόδια. Αν μείνετε στο κέντρο η μόνη μετακίνηση στην οποία θα χρειαστείτε αυτοκίνητο είναι αυτή στο Μουσείο Υγείας (για το οποίο θα πούμε περισσότερα παρακάτω).

Προτείνω ανεπιφύλακτα το Hotel Edirne Palace, εξαιρετικό σαν θέση, πεντακάθαρο με πολύ ωραία δωμάτια και καταπληκτικό service. Το κλείσαμε μέσω booking.com

Το ξενοδοχείο...

Το ξενοδοχείο…

Η σελίδα του ΕΔΩ!

Στον χάρτη μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για τη θέση του. Το κομμάτι που έχει σημειωθεί είναι το κέντρο της πόλης. Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσετε. Οι αποστάσεις με τα πόδια από το ξενοδοχείο πολύ κοντινές όπου και αν θελήσεις να βρεθείς. Για αυτό σημείωσα πως το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είναι πραγματικά εξαιρετικό και από άποψη θέσης!

Με τα βελάκια (η πιο λεπτή γραμμή) σας δείχνει τη διαδρομή όπως μπαίνετε από την Ελλάδα, μέχρι το ξενοδοχείο, του οποίου η προσέγγιση είναι ιδιαίτερα εύκολη με τις πολλές πινακίδες που θα βρίσκετε στη διαδρομή.

adrian1

Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο και ακολουθώντας το δρομάκι στα δεξιά σας, θα βρεθείτε στο κεντρικό δρόμο Talat Pasa, περνάτε απέναντι και βρίσκεστε – κάνοντας λιγότερα από 300 μέτρα – στο Σελιμιγιέ Τζαμί.

adrian2

Σελιμιγιέ Τζαμί (Selimiye Camii), ένα πραγματικό αριστούργημα!

Σελιμιγιέ τζαμί

Σελιμιγιέ τζαμί

Θεωρείται και είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία στην Ισλαμική αρχιτεκτονική και αναμφισβήτητα το σήμα κατατεθέν της Αδριανούπολης.

Το τέμενος χτίστηκε με την εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Β΄ από τον διάσημο Οθωμανό αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν το διάστημα 1569-1575.

Ο Σινάν θεωρεί το έργο αυτό ως το ωραιότερο έργο του και ότι με αυτό ξεπέρασε την Αγία Σοφία. H ανέγερσή του στάθηκε για τον Σινάν μια μεγάλη πρόκληση, αφού οι χριστιανοί αρχιτέκτονες θεωρούσαν αδύνατο να κατασκευαστεί θόλος μεγαλύτερος από εκείνον της Αγίας Σοφίας. Όταν ο Σινάν ολοκλήρωσε την ανέγερση του τζαμιού, είχε τελικά κατασκευάσει τον μεγαλύτερο θόλο στον κόσμο. Mετρημένος από το έδαφος, είναι κοντύτερος από εκείνον της Αγίας Σοφίας, αλλά μετρημένος από τη βάση του είναι ψηλότερος και κατά περίπου μισό μέτρο μεγαλύτερος σε διάμετρο.

selim2

selim3

Το τέμενος αποτελείται από ένα συγκρότημα κτηρίων το οποίο περιλαμβάνει μεντρεσέδες (Ισλαμικά σχολεία), ένα σκεπαστό παζάρι, ένα κτήριο με ρολόι, εξωτερικό κήπο και μια βιβλιοθήκη. Αυτό το συγκρότημα είναι χαρακτηριστική έκφραση του Οθωμανικού «Κουλιγιέ» (Τουρκικά: külliye) όπου όλα τα κτήρια χτίζονται ως ένα συγκρότημα κοινωφελούς χαρακτήρα.

Το τζαμί, σήμερα αποτελεί μνημείο παγκόσμια πολιτιστικής κληρονομιάς της Ουνέσκο (από το 2011).

Σύμφωνα με δήλωση του Τούρκου Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού «είναι η πρώτη φορά που ένα ιστορικό κτίριο της Οθωμανικής περιόδου εγγράφεται στον Κατάλογο της UNESCO». Το τελευταίο μνημείο της Τουρκίας που προστέθηκε στον κατάλογο ήταν ο αρχαιολογικός χώρος της Τροίας, το 1998.

Στο εσωτερικό

Στο εσωτερικό

selim5

selim8

Το πίσω μέρος

Το πίσω μέρος

Στο κτιριακό συγκρότημα του τεμένους λειτουργεί μουσείο (καθημερινά 09.00-17.00, πλην Δευτέρας, με δωρεάν είσοδο), ενώ εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα σκεπαστά παζάρια της πόλης. Κατεβαίνουμε την πέτρινη σκάλα από το προαύλιο του τζαμιού και βρισκόμαστε ξάφνου στην καρδιά της σκεπαστής αγοράς, όπου πωλούνται ζαχαρωτά, πλεκτά είδη, ψάθινες σκούπες με καθρεφτάκια, σαπούνια σε σχήμα φρούτων και ότι άλλο βάλει ο νους.

Η κλειστή αγορά στο Σελιμιγιέ τζαμί

Η κλειστή αγορά στο Σελιμιγιέ τζαμί

Αξίζει ο κόπος να επισκεφθείτε τα δύο μουσεία, που βρίσκονται δίπλα στο τζαμί. το Εθνολογικό- Αρχαιολογικό και το μουσείο Ισλαμικής και Τουρκικής τέχνης. Σίγουρα αυτό που ξεχωρίζει είναι το πρώτο, στο οποίο μπορείτε να δείτε εντυπωσιακά εκθέματα από την ελληνική , βυζαντινή και οθωμανική περίοδο.  

musem1

Το δεύτερο , το οποίο βρίσκεται στην πίσω πλευρά του περίβολου του Σελιμιγιέ  σου δίνει μια καλή εικόνα την όλης τουρκικής ζωής του 19ου αιώνα.

musem3

Η εικόνα του τζαμιού το βράδυ είναι πραγματικά εντυπωσιακή!!!

Η εικόνα τη νύχτα είναι πραγματικά εντυπωσιακή!

Η εικόνα τη νύχτα είναι πραγματικά εντυπωσιακή!

Φεύγοντας και κατηφορίζοντας προς το ιστορικό κέντρο της πόλης, μέσα στο πάρκο που το περιβάλλει θα συναντήσετε το φημισμένο παραδοσιακό ψητοπωλείο του Οσμάν, σχεδόν τοπόσημο της πόλης, όπου σερβίρονται μόνο δύο τοπικές σπεσιαλιτέ: τηγανητοί κεφτέδες (Koftesi), τα οποία τα σερβίρει με σάλτσα από γιαούρτι και κόκκινο πιπέρι μαζί με ντομάτα και καυτερή πράσινη πιπεριά και τηγανητό συκώτι (tava cinger). Μοσχαρίσιο συκώτι, κομμένο σε πολύ λεπτές φέτες και τηγανισμένο σε πολύ δυνατή φωτιά. Το σήμα κατατεθέν της πόλης που πρέπει να δοκιμάσετε, είτε εδώ είτε στο ψητοπωλείο του Aydin, στο κέντρο,( επίσης φημισμένο με ουρές κόσμου από έξω, που περιμένουν υπομονετικά μέχρι να αδειάσει ένα τραπέζι για να σερβιριστούν). 14 λίρες η τιμή του, δηλαδή περίπου 4,8€…

Καλή σας όρεξη!

Καλή σας όρεξη!

Φεύγοντας από το Σελιμιγιέ τζαμί σε πολύ κοντινή απόσταση θα συναντήσετε το Εσκί τζαμί, το παλιότερο τέμενος της πόλης, χτισμένο γύρω στο 1400. Λιγότερο εντυπωσιακό από το Σελιμιγιέ αλλά επίσης ενδιαφέρον!

eski1

Εσκί Τζαμί...

Εσκί Τζαμί…

Η κατασκευή του τεμένους άρχισε το 1403 από τον Εμίρ Σουλεϊμάν Τσελεμπή και τελείωσε το 1414 στα χρόνια του  σουλτάνου Τσελεμπή  Μεχμέτ  . Το έτος αποπεράτωσης του τεμένους ( 1414 ) μαρτυρεί η πινακίδα που υπάρχει πάνω από την είσοδο και είναι  γραμμένη στα αραβικά .

Το Εσκί τζαμί έχει εννιά τρούλους τοποθετημένους σε τρεις σειρές . Η κεντρική σειρά είναι ψηλότερη από τις άλλες . Κάθε τρούλος έχει διάμετρο 13 μέτρα και έχει τη μορφή ημισφαιρίου . Στο μνημείο υπάρχουν επιγραφές του 18ου αιώνα , γραμμένες σε οθωμανική γραφή . Ο ιδιαίτερος χώρος για τις γυναίκες φιλοτεχνήθηκε το 1612 στο όνομα του Ραμαζάν Αγά από τη Φιλιππούπολη . Ξεχωρίζουν η ορθομαρμάρωση του κτιρίου και η λεπτοδουλειά του μινμπάρ ( της πρώιμης οθωμανικής περιόδου ) , που το μεγαλύτερο μέρος της σώθηκε από τις καταστροφές του 1748 και του 1752.

Στο εσωτερικό

Στο εσωτερικό

eski4

eski5

Ακριβώς δίπλα η δεύτερη και λιγότερο ενδιαφέρουσα κλειστή αγορά (Bedesten Carsisi), πολύ μικρή με ελάχιστα ενδιαφέροντα είδη (το κτίριο είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον στοιχείο) και αμέσως μετά οδηγημένοι και από τις μυρωδιές του τηγανητού συκωτιού φτάνετε στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

bedesteni

bedesteni

Κάντε μια στάση στο φημισμένο ζαχαροπλαστείο Osmanli Sehzade με τα περίφημα αμυγδαλωτά, συναντήστε το ψητοπωλείο του Aydin και ακολουθώντας κάποιο από τα δρομάκια θα οδηγηθείτε στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης , τη Saraclar

adrian3

Εδώ συναντιούνται κάθε απόγευμα οι ντόπιοι και βέβαια οι περισσότεροι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Αδριανούπολης. Σε αυτόν τον πολύβουο πεζόδρομο υπάρχουν παραδοσιακά κεμπαπτζίδικα και δεκάδες καφέ, ενώ στα κάθετα στενά λειτουργούν μικρά μαγαζιά με τοπικά προϊόντα και κάθε είδους αγαθά, όπως αλλαντικά, φρούτα, λαχανικά κ.ά.

Πηγαίνοντας για τη Saraclar

Πηγαίνοντας για τη Saraclar

Ας ανέβουμε προς τα πάνω:

Στο δεξί σας χέρι θα συναντήσετε το καφέ Mado. Εξαιρετικό με ωραίο καφέ και απίθανα γλυκίσματα. Δοκιμάστε το παγωτό με κανταΐφι και τριμμένο φιστίκι και .. θα με θυμηθείτε. Αμέσως μετά ένα ακόμη ψητοπωλείο του  Osman και περνάτε την Talat Pasa για να βρεθείτε σε ένα ακόμα πάρκο με πολλά καφέ και στο τρίτο μεγάλο τζαμί της πόλης το Üç Şerefeli Camii (Burmalı Camii).

Σερεφελί Τζαμί

Σερεφελί Τζαμί

serefeli2

Το τέμενος με τους 3 εξώστες (Üç Şerefeli Camii): οικοδομήθηκε μεταξύ 1437 και 1447 από τον σουλτάνο Murad II. Ο αρχιτέκτονας δεν είναι γνωστός, θρυλείται ωστόσο ότι ήταν παραπληγικός. Το όνομα ουσιαστικά αναφέρεται στα 3 μπαλκόνια που φέρει ο ψηλότερος από τους 4 μιναρέδες. Ο εν λόγω μιναρές ανέρχεται στα 67 m, βρίσκεται στη νότια γωνία του συγκροτήματος, και φέρει ερυθρόλευκο διάκοσμο σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ. Ο 2ος σε ύψος ανατολικός μιναρές έχει 2 εξώστες, ενώ στους υπόλοιπους δύο μικρότερους μιναρέδες (βόρειος και δυτικός) απαντά ένας εξώστης στον καθένα. Εντυπωσιακός και ασυνήθιστος είναι ο ερυθρόλευκος σπειροειδής διάκοσμος (burmali ή yivli) του δυτικού μιναρέ. Στο σχέδιο αυτού του τεμένους συμπεριλαμβάνονται αρχιτεκτονικά στοιχεία σελτζουκικού τύπου (ανάλογα με αυτά των τζαμιών στο Ικόνιο και την Προύσα), αλλά και ο γνήσιος οθωμανικός ρυθμός ο οποίος τελειοποιήθηκε αργότερα στα διάσημα τεμένη της Πόλης. Έτσι, στο Üç Şerefeli Çamii, σελτζουκικού ύφους είναι οι μικρότεροι τρούλοι πάνω από τετράγωνους χώρους, ενώ ο κύριος τρούλος έχει διάμετρο 24 m, αναπτύσσεται πάνω σε εξάγωνο τύμπανο με 12 παράθυρα, υποστηρίζεται δε από δύο τοιχοδομές και ισάριθμες ογκώδεις εξαγωνικές κολώνες. Έξω από τον κύριο χώρο προσευχής αναπτύσσεται ανοικτή αυλή η οποία περιβάλλεται στις τρεις πλευρές της από ισάριθμες αψιδωτές στοές με τρούλους, που στο εσωτερικό τους φέρουν νωπογραφίες ακόμη και με στοιχεία μπαρόκ. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει σιντριβάνι καθαρμού (şadιrvan), ένα άλλο καινοτόμο στοιχείο που καθιερώθηκε αργότερα».

Στο εωτερικό του

Στο εωτερικό του

serefeli4

Ακριβώς απέναντι από το τέμενος βρίσκεται το πιο ιστορικό ανδρικό χαμάμ της Αδριανούπολης και ένα από τα μεγαλύτερα της Τουρκίας, το περίφημο Sokullu Hamami. Χτίστηκε το 1560 από τον αρχιτέκτονα Σινάν και είναι ιδανικό σημείο για να γνωρίσει κάποιος την ισλαμική παράδοση. Η είσοδος του χαμάμ είναι θολωτή και στηρίζεται σε περίτεχνες κολόνες, ωστόσο η διακόσμηση στον εσωτερικό προθάλαμο φαίνεται να μην έχει αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια. Στο κέντρο υπάρχει ένα κλειστό μαρμάρινο σιντριβάνι και περιμετρικά γυάλινες βιτρίνες καταστημάτων, τα περισσότερα από τα οποία είναι σήμερα εγκαταλελειμμένα. Τα έπιπλα είναι παλιομοδίτικα και «βαριά». Μια μικρή εσωτερική πόρτα οδηγεί στα ενδότερα, όπου ο ατμός και η υγρασία κολλάνε στο πρόσωπο. Το δάπεδο και οι λουτήρες είναι μαρμάρινοι. Ένα πλήρες πρόγραμμα με μασάζ στοιχίζει 45 λίρες, λιγότερα από 15€…

adrian4

Το κτίριο που βρίσκεται το Σοκολού Χαμάμ

Το κτίριο που βρίσκεται το Σοκολού Χαμάμ

Κατεβείτε και πάλι προς την Talat Pasa για να συναντήσετε μόλις την περάσετε την είσοδο της μεγαλύτερης κλειστής αγοράς της πόλης(Ali Pasa)  και στην αρχή της ανταλλακτήρια συναλλάγματος όπου θα πρέπει να αλλάξετε τα ευρώ σας. Η ισοτιμία όταν βρεθήκαμε εκεί ήταν 1 ευρώ = 3,215 λίρες και συμφέρει χωρίς συζήτηση να πληρώνεις με λίρες καθώς η στρογγυλοποίηση σε ευρώ στα μαγαζιά γίνεται συνήθως με αναλογία 1:3.

Στη σκεπαστή αγορά Ali Pasa, δίπλα στη Saraclar, μπορείτε να βρείτε μεγάλη ποικιλία σε ρούχα και παπούτσια. Οι τιμές δεν διαφέρουν πάντως πολύ από τις αντίστοιχες στην ελληνική αγορά. Το χαζευτήρι είναι ατελείωτο και το παζάρι απαραίτητο σε όποια αγορά σας! Έχει 6 εισόδους-εξόδους και 130 καταστήματα.  Αν έχεις επισκεφτεί την κλειστή αγορά της Κωνσταντινούπολης, σου κάνει εντύπωση ότι δεν υπάρχει αυτή η φασαρία και η ένταση που γνώρισες εκεί. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ ήσυχα και αυτό σε ξενίζει αρκετά. Από την άλλη είναι καλό διότι μπορείς να παρατηρείς όλη την εκτεθειμένη πραμάτεια δίχως να ενοχλείσαι από τους κράχτες με τις αγωνιώδεις φωνές τους

Η μεγαλύτερη κλειστή αγορά του Αλί Πασά

Η μεγαλύτερη κλειστή αγορά του Αλί Πασά

Συνεχίζοντας την κάθοδο στη Saraclar απολαύστε τα μαγαζιά της, βρείτε τις ευκαιρίες που οδηγούν κάθε Σαββατοκύριακο τους κατοίκους της γειτονικής ελληνικής περιοχής εκεί και δοκιμάστε οπωσδήποτε το παγωτό του Altay. Το κατάστημα είχε ανοίξει το 1935 ο πατέρας του και ο ίδιος σερβίρει 40 χρόνια τώρα μοσχοβολιστό παγωτό καϊμάκι. Θα πληρώσετε  1 λίρα (0,35 ευρώ) για κάθε μπάλα παγωτού!

Προς το τέλος του δρόμου και στα δεξιά σας καθώς κατεβαίνετε θα συναντήσετε το Ender. Ένα μεγάλο κατάστημα με ρούχα και παπούτσια που πρέπει να το επισκεφθείτε αν θελήσετε να συνδυάσετε το ταξίδι σας με καλές και ποιοτικές και κυρίως οικονομικές αγορές…   

ender

Στην ίδια περιοχή διασώζονται ακόμη παλιά διώροφα ξύλινα σπίτια και κουρεία. Μυρωδιές μπαχαρικών, ξηρών καρπών, αλλά και τηγανισμένου συκωτιού ερεθίζουν την όσφρησή σας. Ο κεντρικός πεζόδρομος είναι καθαρός και υπάρχει αίσθηση ασφάλειας χωρίς να διακρίνονται αστυνομικοί. Μικρά σιντριβάνια και νεότερα αγάλματα είναι τοποθετημένα διάσπαρτα, χωρίς να αλλοιώνουν τη δημόσια αισθητική.

Στον παράλληλο με τη Saraclar δρόμο τη Maarif (μπορείτε να βρεθείτε εκεί βγαίνοντας από τη Δυτική έξοδο της αγοράς) θα συναντήσετε πολλά εστιατόρια όλων των τύπων και των ειδών, παλιά διώροφα σπίτια και ένα σκηνικό πραγματικά υπέροχο!

spitia1

spitia2

spitia3

Εκεί θα συναντήσετε το μπουτίκ ξενοδοχείο Efe και τα μοναδικά μέρη που μπορείτε να πιείτε αλκοόλ! Το Patio και την Pub που βρίσκεται στο υπόγειο του με ζωντανή μουσική.

Το Patio είναι ένα παλιό ανακαινισμένο σπίτι με ωραία αυλή, πολύ καλό φαγητό και τιμές ακριβές για το μέσο Τούρκο αλλά πολύ καλές για εμάς (σε σύγκριση με τις αντίστοιχες στη χώρα μας). Το προτείνω για τη νυχτερινή σας έξοδο ειδικά αν νοιώθετε την ανάγκη να τη συνοδέψετε με κρασί ή αλκοόλ που δεν θα βρείτε εύκολα σε άλλα μαγαζιά της πόλης. Στο τέλος της Maarif θα βρείτε την πλατεία Αστυνομίας και θα γνωρίσετε μια άλλη πλευρά της πόλης.

adrian5

patio1 patio2

Έξω από την πόλη αλλά με εύκολη πρόσβαση θα συναντήσετε το Μουσείο Υγείας.

Μουσείο Υγείας

Είναι  το μοναδικό στο είδος του στα Βαλκάνια και θα το βρείτε λίγο έξω από την Αδριανούπολη, αφού διασχίσετε από την πόλη τη γέφυρα του ποταμού Τούντσα.

adrian6

Ιδρυτής του Κιουλιγιέ (Νοσοκομείου) στην αρχική του μορφή υπήρξε ο Σουλτάνος Μπεγιαζίτ και αρχιτέκτονας αυτού του θαυμαστού έργου ο Χαϊρεττίν, ο οποίος το ολοκλήρωσε μεταξύ 1484 και 1488 σε διάστημα μόλις 4 ετών.

Σα να μου φέρνει λίγο...

Σα να μου φέρνει λίγο…

Στις εγκαταστάσεις του σημερινού «Μουσείου της Υγείας» συγκαταλέγονται ένα θεραπευτήριο (Νταρισουφά), η ιατρική σχολή, το τζαμί, και το πτωχοκομείο.

Περισσότερες από 40 αίθουσες για να επισκεφθείτε, δεκάδες κούκλες για τις αναγκαίες αναπαραστάσεις αλλά και οπτικό υλικό, σε μεταφέρουν στην εποχή της λειτουργίας του νοσοκομείου – ιδιαίτερα πρωτοποριακού για την εποχή του- και σε ενημερώνουν για τον τρόπο που λειτουργούσε, τις μεθόδους που ακολουθούσαν, τον τρόπο που παρασκευαζόταν τα φάρμακα και τις πρώτες ύλες.

doctor2 doctor3 doctor4

Εντυπωσιακό μέρος της ιστορίας ο θεραπευτικός ρόλος  της μουσικής( υπάρχει ολόκληρη μεθοδολογία) αλλά και η συμμετοχή του ήχου των νερών και διαφόρων μυρωδιών στη θεραπεία ασθενειών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η θεραπεία ήταν δωρεάν και επίσης δωρεάν τα φάρμακα που μοιραζόταν στους ασθενείς της πόλης.

doctor5

Κοντά στο Μουσείο της Ιατρικής, στην αντικρινή πλευρά του αναχώματος, μέσα σε ένα καταπράσινο κοίλωμα, βρίσκεται το ανοιχτό στάδιο Kirkpinar, όπου διοργανώνονται κάθε Ιούνιο οι ξακουστοί παραδοσιακοί αγώνες πάλης. Εδώ αναμετριούνται αθλητές από την Τουρκία και όλες τις χώρες των Βαλκανίων, και οι αγώνες θεωρούνται για τους ίδιους ίσης αξίας με τους Ολυμπιακούς. Οι θηριώδεις αθλητές, ή αλλιώς «πεχλιβάνηδες» (στα Περσικά σημαίνει «ήρωας»), φορούν μόνο δερμάτινα παντελόνια μέχρι το γόνατο, τα κιουσπέτια, ενώ αλείφονται με λάδι, ώστε να αποφεύγουν τις λαβές. Οι αγώνες στην παλαίστρα έχουν ιδιότυπους κανόνες. Αποδίδονται στην αρχαιοελληνική παράδοση, όμως καθιερώθηκαν την οθωμανική περίοδο. Χιλιάδες επισκέπτες παρακολουθούν κάθε χρόνο το μεγάλο γεγονός. Τα έπαθλα είναι χρηματικά αλλά και ζωντανά ζώα, ενώ η δόξα συντροφεύει για πάντα τους νικητές.

Φαγητό

Θα πρέπει να δοκιμάσετε οπωσδήποτε κεφτεδάκια και τηγανητά συκωτάκια. Είτε στου Osman είτε στου Aydin.

Στα δρομάκια γύρω από τη Saraclar θα βρείτε πολλά μικρά εστιατόρια με μαγειρευτό φαγητό που αξίζει να τα τιμήσετε.

Εννοείται πως το doner ( μοσχαρίσιο ή κοτόπουλο) είναι εξαιρετικό και μην το αποφύγετε!

Οι τιμές όπως σας  είπα είναι πολύ καλές με τα δικά μας δεδομένα. Ένα πλήρες γεύμα για δύο άτομα δεν θα σας στοιχίσει περισσότερο από 40 λίρες, ενώ μπορείτε να φάτε doner σε ψωμί , πολύ χορταστικό, πληρώνοντας μόνο 3,5 λίρες!

Για σιροπιαστά γλυκά, αμυγδαλωτά και κάθε λογής λουκούμια θα επισκεφτείτε το κεντρικό κατάστημα Osmanli Sehzade (Talatpasa Cad.Belediye Dukkanlari 5-6, T/0 507 154 2020, http://www.osmanlisehzade.com.tr), καθώς και το πιο παραδοσιακό του Fistikcioglu (Cilingirler Carsisi 30, T/0 284 225 6383).

sehrazed

Για προφιτερόλ στο ONDO δίπλα στον Aydin! Απλά εξαιρετικό!

?????????????

?????????????

– Για καφέ και παραδοσιακό παγωτό θα πρέπει να περάσετε από το κατάστημα Altay Pastanesi (Saraclar Cad. 69, T/ 0284 212 0530), που βρίσκεται στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης.

Για τοπικές γεύσεις προτιμήστε το εστιατόριο «Melek Anne» (τηλ. 0284 2133263) και το μπαρ-εστιατόριο «Zindanalti Meyhanasi» (τηλ. 0284 2122149).

Με λίγα λόγια:

Υπάρχει ένα βασικό κριτήριο ικανοποίησης όταν επισκέπτεται κάποιος για πρώτη φορά ένα μέρος. Το αν θέλει ή όχι να ξαναβρεθεί εκεί. Αν και οι μέρες που διαθέσαμε στην Αδριανούπολη ήταν αρκετές με τα δεδομένα των τουριστικών πρακτορείων, αφήσαμε κάποιες … εκκρεμότητες με την παλιά πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από όποια πλευρά και αν το εξετάσετε είναι μία από τις καλύτερες επιλογές που θα μπορούσατε να κάνετε αν θέλετε να συνδυάσετε το ποιοτικό με το οικονομικό. Αν θελήσετε να ζήσετε την πολυχρωμία και την ποικιλία στον τρόπο ζωής που μπορεί να σου προσφέρει η γειτονική μας χώρα. Αν θέλετε να δείτε τη συμβίωση εικόνων του χθες με το σήμερα, του παραδοσιακού με το μοντέρνο. Αν θέλετε να γευτείτε διαφορετικές γεύσεις, να δείτε διαφορετικά χρώματα να μυρίσετε αρώματα που πραγματικά σε ταξιδεύουν αλλού. Αν μάλιστα , στο υπόβαθρο αυτής της γνωριμίας υπάρχει και η σύγχρονη ιστορία, το άρωμα μιας άλλης Ελλάδας, η εικόνα της προσφυγιάς τότε πρέπει να είστε έτοιμοι να νοιώσετε αισθήματα μοναδικά!

Η Αδριανούπολη δεν είναι Κωνσταντινούπολη και ίσως αυτό να είναι και το μεγάλο της υπέρ! Είναι όμως ένας προορισμός που πρέπει να τον επισκεφθείτε.

Για το τηγανητό συκωτάκι της Αδριανούπολης διαβάστε το άρθρο ΕΔΩ!

Η Αδριανούπολη στο Lonely Planet

?????????????

Συνειδητή πολιτική αθλιότητα ή λάθος ;

kinima_logo-thumb-largeΗ ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας (απάντηση σε απάντηση του Κινήματος), αποτελεί μνημείο πολιτικής αθλιότητας, αν και εφόσον είναι συνειδητή επιλογή των υπευθύνων του κόμματος.

Δεν είναι απλά η διαστρέβλωση του ονόματος ενός κόμματος που γίνεται με την υποσημείωση στα ΜΜΕ «να μη γίνει καμία διόρθωση στο κείμενο», ούτε η φρασεολογία που παραπέμπει σε άλλες εποχές.

Είναι η επίθεση απέναντι σε κόμμα με απαράδεκτες μεθόδους, η επίθεση δηλαδή απέναντι στην καρδιά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Παραθέτω την ανακοίνωση:

«Το Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας με αφορμή σχετική ανακοίνωση του ΚΟΔΗΣΟ Λάρισας, σχολιάζει:

Ο κ. Παπανδρέου, ως γκροτέσκ παρουσία – ανατριχιαστική ανάμνηση της πρωτόγονης περιόδου της μνημονιακής εποχής έρχεται με το ΚΟΔΗΣΟ του, το προσωπικό του κόμμα, να «τρομάξει» τους πολίτες. Όμως μόνο πικρά μειδιάματα και αγανάκτηση προκαλεί η παρουσία του. Ο ίδιος και οι λιγοστοί «διαβρωμένοι» ακόλουθοι του, πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που μέχρι τώρα συμμετείχαν στη στήριξη της απελθούσας κυβέρνησης, φιλοδοξούν να συνεχίσουν την πολιτική που συνοψίζεται στην φράση: «Σοσιαλισμός για τους πλουσίους, βαρβαρότητα για όλους τους υπόλοιπους».  Οι πολίτες, τώρα, ξέρουν. Και η αυριανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποδώσει ευθύνες και θα φροντίσει έτσι ώστε η Ιστορία να καταγράψει την αλήθεια και το μέγεθος της εξαπάτησης και της ταπείνωσης που υπέστη ο ελληνικός λαός.

 *(ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ)»

Άμεση ήταν η απάντηση του Κινήματος που κάνει λόγο για λεκτικές και φασίζουσες συμπεριφορές:

«Οι αναφορές σε «ΚΟΔΗΣΟ» επιστρέφονται σε αυτούς που, με λεκτικές και φασίζουσες συμπεριφορές, επιτίθενται εναντίον του βασικού πυλώνα της δημοκρατίας μας, τα κόμματα και κατ΄ επέκταση απαξιώνουν την ίδια τη δημοκρατία. Το ξανακάνανε πρόσφατα, όταν προσπαθούσαν να ακυρώσουν πολιτικές διαδικασίες στη Λάρισα με μεθόδους αντισυγκεντρώσεων, που δεν τιμούν την ιστορία της Αριστεράς.

Η επανάληψη του λάθους προφανώς δεν είναι τυχαία.

Οι αναφορές σε «διαβρωμένους» αφορούν αποκλειστικά αυτούς που έχουν προσαρμόσει τη ρητορική τους σε σχέση με την εξουσία και πριν ακόμη την καταλάβουν, έχουν ήδη «παρατήσει» τα πρότυπα της Αργεντινής και της Βενεζουέλα και υποκλίνονται στην Μέρκελ λέγοντας χαρακτηριστικά ότι »οι Γερμανοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Αυτό που θα μείνει στην μνήμη είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας αντέδρασε στην επίσκεψη Γ. Παπανδρέου στη Λάρισα ( η απάντηση ήρθε με την συγκλονιστική παρουσία του κόσμου σε αυτή), αλλά δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία στην αντίστοιχη του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά.

Ας αναρωτηθούν για την επιλεκτική λειτουργία των αντανακλαστικών τους…»

 

Φαίνεται πως η παρουσία της επαναστάτριας Ραχήλ Μακρή στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ… επηρεάζει την ατμόσφαιρα στα γραφεία τους!

 

Αλλαγή σελίδας!

Τον καιρό εκείνο ...

Τον καιρό εκείνο …

Με τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης στο ΦΕΚ, κλείνει ο κύκλος της παρουσίας μου στο Δήμο Λαρισαίων.

Με αίτηση μου εντάχθηκα στο πρόγραμμα εθελοντικής κινητικότητας και μετατάχθηκα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, μπαίνοντας ταυτόχρονα σε διαθεσιμότητα για τον ένα μήνα, όπως προβλέπεται από το σχετικό νόμο.

Από το Νοέμβριο του 1992 έως και τον Φεβρουάριο του 2010, δεν είναι και λίγα 18 χρόνια, εργάστηκα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας. Μεγάλωσα στην ουσία μαζί του και μαζί με τους συναδέλφους μου. Άλλοι από αυτούς, οι λιγότεροι, βρίσκονται ακόμη εκεί, άλλοι  βρίσκονται σε άλλες υπηρεσίες του Δήμου και άλλοι ακολούθησαν άλλη πορεία.

Πολλές καλές και κακές στιγμές. Όπως είναι η ζωή. Άνθρωποι σημαντικοί και άλλοι λιγότερο. Δημιουργία αλλά και συγκρούσεις. Σημαντικές αποφάσεις – άλλες που καθορίζουν ως ένα σημείο την ίδια τη ζωή και άλλες που ανατρέπουν αυτά που είχες σχεδιάσει.

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Σοβαρές και αστείες καταστάσεις. Ένας μικρόκοσμος με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.

Τρείς Δήμαρχοι , ο καθένας με τα καλά και τα κακά του, πολλοί πρόεδροι και αντιπρόεδροι στη Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Πολιτισμού στην οποία ανήκε η Δημοτική Ραδιοφωνία. Περίοδοι δημιουργίας αλλά και απραξίας. Περίοδοι συνεργασίας αλλά και αντιπαλότητας. Περίοδοι έντασης αλλά και ηρεμίας.

Πάντως νομίζω πως όλοι προσπαθήσαμε. Δεν ξέρω αν και πόσα καταφέραμε ( για αν είμαι ειλικρινής ξέρω, αλλά δεν μπορώ εγώ να το πω).

Πρωινές και απογευματινές εκπομπές. Βραδινές και μεσημεριανές. Σαββατοκύριακα και γιορτές, μέχρι που η τεχνολογία αλλά και μια λάθος αντίληψη για την «οικονομία» τις κατήργησαν.

Αφιερώματα, εκλογές, ζωντανές μεταδόσεις, εκδηλώσεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες και εκατοντάδες συνεντεύξεις. Κάπως έτσι περάσανε 18 χρόνια.

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ 21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ: Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ
21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ:
Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Όταν τον Φεβρουάριο του 2010 βρέθηκα στην τότε Περιφέρεια Θεσσαλίας και μετέπειτα Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, ήξερα πως η επιστροφή  στη ραδιοφωνία θα ήταν δύσκολη.

Μου έμεινε ένα μεγάλο – υπερβολικά μεγάλο  – προσωπικό αρχείο που μπορεί άνετα να περιγράψει αυτή την πορεία με κάθε λεπτομέρεια και πολλές σημαντικές συνεντεύξεις, που ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τις ξαναθυμηθούμε…

Θέλω να γράψω για αυτή τη διαδρομή ζωής. Θα το κάνω. Ίσως και σύντομα.

Η απόφαση μου να ενταχθώ στην εθελοντική κινητικότητα ήταν απόλυτα συνειδητή. Θεωρώντας απλά πως αυτό το κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής έκλεισε οριστικά. Αν και η νοσταλγία των ραδιοφωνικών εκπομπών δεν έχει ακόμα χαθεί, φαίνεται πολύ μακρινή η απόσταση ανάμεσα στο σήμερα και το χθες.

Ξεκινώ τον ένα μήνα διαθεσιμότητας που λήγει στις 10 Δεκεμβρίου.

Στις 11 Δεκεμβρίου αναλαμβάνω υπηρεσία στη νέα μου θέση.

Εννοείται πως θα τα λέμε. Υπάρχει άλλωστε πολύς ελεύθερος χρόνος αυτόν τον μήνα…