Κυπριακό. Επόμενη ημέρα;

anastasiades_akintziΗ νίκη του κεντροαριστερού Μ. Ακιτζί, στην (κατεχόμενη από τον «Αττίλα») νότια Κύπρο σηματοδοτεί την επιμονή της πλειοψηφίας των τουρκοκυπρίων στην εξεύρεση συμβιβαστικής φόρμουλας για την λύση του Κυπριακού.

Μετά το 2004, όταν ναυάγησε το πολιτογραφημένο ως «σχέδιο Ανάν», υπάρχει μια δυνατότητα ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στις δύο κοινότητες του νησιού.

Μάλιστα υφίσταται και μια ιδιαιτερότητα η οποία συνιστά ένα καινούριο δεδομένο. Για διαφορετικούς λόγους αμφότερες βρίσκονται σε ευδιάκριτη απόσταση από τα εθνικά κέντρα (Ελλάδα και Τουρκία) τα οποία αποτελούσαν και εγγυήτριες δυνάμεις της κυπριακής δημοκρατίας.

Στον βορρά η κυβέρνηση Αναστασιάδη, επ’ αφορμή και της ελληνικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, κινείται σε τροχιά εμφανούς αποστασιοποίησης από εκείνη του Αλ. Τσίπρα. Δεν σοβεί κάποια κρίση στις σχέσεις τους, απλά ο φόβος μήπως μια ελληνική περιπέτεια συμπαρασύρει την εύθραυστη κυπριακή οικονομία οδηγεί σε προσεκτικότερους χειρισμούς εκ μέρους της Λευκωσίας.

Αντίθετα στα τουρκοκυπριακά εδάφη τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Οι γηγενείς, που συγκεντρώθηκαν μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού το 1974, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μία διπλή πίεση. Αφ’ ενός των κατοχικών στρατευμάτων, που λειτουργούν ως πραιτοριανοί της Άγκυρας, αφ’ ετέρου τους εποίκους που συνέρρευσαν, εδώ και σαράντα χρόνια, από την Ανατολία. Το 2004 εκδιώχθηκε ο Ρ. Ντεκτάς – και ως εκπρόσωπος του κεμαλικού κατεστημένου, με τ’ οποίο είχε αρχίσει να συγκρούεται ήδη ο Τ. Ερντογάν – ωστόσο η απόρριψη του «σχεδίου Ανάν» από τους ελληνοκύπριους πάγωσε τις διαδικασίες προσέγγισης.

Ωστόσο ο Μ. Ακιτζί δείχνει ν’ αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία του νεοθωμανιστή «εκλεγμένου σουλτάνου» της Τουρκίας. Αμφισβητώντας δημόσια τα στερεότυπα περί «μητέρας πατρίδας», κάτι που προκάλεσε έκρηξη οργής από την πλευρά του Ερντογάν.

Προφανώς, πέραν των τοπικών, υπάρχουν και άλλοι παίκτες οι οποίοι θα επιθυμούσαν μία επίλυση στην βάση της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας, έστω και χαλαρής μορφής. Οι ΗΠΑ έχουν ταχθεί υπέρ μιας σχετικής φόρμουλας, επιδιώκοντας – μεταξύ άλλων – να πλευροκοπήσουν το καθεστώς Ερνογάν, που κινείται σε μη αρεστή στους Αμερικανούς κατεύθυνση.

Παρομοίως και το Ισραήλ, τ’ οποίο επιζητεί διεξόδους σταθερότητας σε μία περιοχή που φλέγεται – Μεσόγειος και Μέση Ανατολή.

Υπάρχει και το θέμα των υδρογονανθράκων και της χρήσης τους, τ’ οποίο αποτελεί ενεργειακό απόθεμα στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την περιοχή.

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου ξεπαγώσουν, ή αν το τέλμα θα παραμείνει.

Η πρόσφατη επίσκεψη Ακιτζί στην Άγκυρα, όπου φαίνεται πως «έλιωσαν οι πάγοι» με τον Ερντογάν, ίσως αποτελέσει το κλειδί της υπόθεσης. Την ώρα που άρχισαν οι πρώτες επαφές ελληνοκύπριων – τουρκοκύπριων.

Ένταση με … περιεχόμενο!

Μπαρμπαρός1Η ένταση που πυροδότησε η έξοδος του τουρκικού σκάφους «Μπαρμπαρός», στον χώρο των υποθαλάσσιων ερευνών της Κύπρου για άντληση υδρογονανθράκων, ήρθε σε μια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Την ώρα που οι δικοινοτικές συνομιλίες (ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων) έχουν διακοπεί, με πρωτοβουλία του προέδρου της Κύπρου Αναστασιάδη.

Καθώς εκτιμά πως οι αξιώσεις της απέναντι πλευράς είναι απαράδεκτες, οπότε ευελπιστεί πως η επάνοδος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα γίνει με ευνοϊκότερους (για τις θέσεις του) όρους.

Μόνο που η κατάσταση που δρομολογήθηκε, ειδικά μετά τον πειθαναγκασμό του κυπριακού κράτους στις μνημονιακές συνταγές των Βρυξελλών, δείχνει να επιδεινώνεται διαρκώς.

Η οικονομική απίσχναση, μετά τη διάλυση του «κουμπαρά» του ξεπλύματος κεφαλαίων και μαύρου χρήματος που ήταν το τραπεζικό σύστημα του νησιού, συμπληρώνεται από την γεωπολιτική εξασθένιση.

Όλοι οι σημαντικοί διεθνείς παράγοντες, με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. πρώτους στη σχετική λίστα, έχουν de facto υιοθετήσει την λύση των δύο χωριστών κρατών.

Μπορεί να αναζητούνται οι νομικές φόρμουλες μιας τυπικής συνομοσπονδίας, αλλά οι παραλλαγές των προτεινόμενων συνταγματικών μοντέλων θυμίζουν κάτι μεταξύ Βοσνίας και Ιράκ.

Τα πράγματα είναι ακόμα σκληρότερα από τις προβλέψεις του «σχεδίου Ανάν», που είχε απορριφθεί από τους ελληνοκύπριους πριν δέκα χρόνια.

Έχοντας συναίσθηση της υπεροχής, στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο, το καθεστώς Ερντογάν κλιμακώνει τις πιέσεις.

Καθώς βρίσκεται σε μια διαδικασία επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ, επ’ αφορμή της συμμετοχής του στην εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία, επιδιώκει να κατοχυρώσει ανταλλάγματα και να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα του «Αττίλα». Η επιμονή για δύο κρατικές οντότητες και για μοίρασμα των κοιτασμάτων της περιοχής συνοδοιπορούν με την επισφράγιση του στρατιωτικού ρόλου –χερσαίου και ναυτικού- στην λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Αυτό γίνεται «κατανοητό» τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την αγγλοσαξονική πτέρυγα της Ε.Ε. – όπως η Μ. Βρετανία και η Σουηδία, την ώρα που η Γερμανία είναι κατά τι επιφυλακτικότερη.

Ο χρόνος είναι σύμμαχος των σχεδιασμών της Άγκυρας, καθώς οι δυσχέρειες για τους τοπικούς της ανταγωνιστές είναι προφανείς. Άρα μπορεί να ευελπιστεί σ’ ένα τελικό συμβιβασμό βολικότερο για τα συμφέροντά της και οδυνηρότερο για την ελληνική και την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Οι επόμενοι μήνες θα αποδείξουν το πού βρίσκεται η πραγματικότητα και πού εμφιλοχωρούν οι ευσεβείς πόθοι.

 

Ανεκκαθάριστες μνήμες

makariosΣυμπληρώνονται σαράντα χρόνια από το πραξικόπημα του Ν. Σαμψών στην Κύπρο και την εισβολή του τουρκικού στρατού στο νησί.

Η κατοχή του βόρειου τμήματος από τις δυνάμεις του «Αττίλα» δημιούργησε ένα αιματηρό τετελεσμένο, που φθάνει ως τις μέρες μας.

Ωστόσο η αναφορά στο τότε δεν έχει υποχωρήσει μόνο εξ’ αιτίας της άμβλυνσης των βιωματικών στοιχείων, ούτε συνδέεται αποκλειστικά με τις υφιστάμενες συνομιλίες για μια άρον-άρον διευθέτηση του Κυπριακού.

Έχει να κάνει και με την άρνηση εξαγωγής συμπερασμάτων από τον τρόπο με τον οποίο ο ελλαδικός παράγοντας ενεπλάκη στην τραγωδία.

Το πραξικόπημα της 15/7/1974 καταγράφηκε ως έργο «αφρόνων» και «επίορκων» αξιωματικών, ορισμένες απόψεις το πολιτογράφησαν ως «προδοτικό». Ο Ιωαννίδης και οι επιτελείς του, που μεθόδευσαν την ανατροπή του Μακαρίου με την συνδρομή της κυπριακής «ΕΟΚΑ Β΄», λειτούργησαν ως εκφραστές ενός διάχυτου εθνικιστικού πνεύματος.

Ο τρόπος σκέψης τους ήταν απλός: βγάζοντας από τη μέση τον «κόκκινο παπά» θα προωθούσαν την διαδικασία ένωσης του νησιού με την Ελλάδα, κάτι που εκείνος αρνιόταν. Εξυπηρετώντας άριστα και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ενοχληθεί από το φλερτ του Κύπριου αρχιεπισκόπου με το τότε «κίνημα των αδεσμεύτων». Μάλιστα ο «αόρατος δικτάτορας» των Αθηνών είχε διαβεβαιώσεις από πράκτορες της CIA με τους οποίους συνεργαζόταν αρμονικά επί δεκαετίες  χαρακτηριστική η περίπτωση του ελληνοαμερικάνου Τζ. Αβρακότος – ότι ο υπερατλαντικός παράγοντας θα έκανε «τα στραβά μάτια».

praxikopima_kyprosΜόνο που ο Χ. Κίσσιγκερ προτιμούσε την διχοτόμηση του νησιού, ως εγγύηση της διατήρησής του σε ΝΑΤΟϊκή τροχιά. Ο Ιωαννίδης και οι συνεργάτες του αποδείχθηκαν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» – εργαλεία σ’ έναν γεωπολιτικό σχεδιασμό που τους υπερέβαινε.

Ο εξαπατηθείς από τους συμμάχους του «ελεύθερου κόσμου» χουντικός αρχιπρα- ξικοπηματίας κατανόησε πως οι πατριωτικές του οπτασίες (ακριβώς αυτές), αποδείχθηκαν το ιδανικό υπόστρωμα για την τουρκική εισβολή.

Εξ’ ού και η προσωπική του κατάρρευση μόλις συνειδητοποίησε το τι ακριβώς συνέβη.

Αργότερα ο ίδιος θα αρνηθεί να μιλήσει για το δράμα του μοιραίου εκείνου θέρους, με την επισήμανση πως τέτοιες αποκαλύψεις θα ωθούσαν όλους τους Έλληνες στο να «γίνουν κομμουνιστές»!

Πήρε τα μυστικά στον τάφο του, βλέποντας να συντρίβονται οι αρχές πάνω στις οποίες πορεύθηκε. Καλό είναι και σήμερα να σκεφθούμε με κριτικό πνεύμα και όχι με εύκολες ιδεολογικές κατασκευές.

 

Κύπρος : Όπως λέμε … Βοσνία;

KYPROSΥπό την αυστηρή επίβλεψη των ΗΠΑ ο ελληνοκύπριος Αναστασιάδης και ο τουρκοκύπριος Έρογλου επαναρχίζουν συνομιλίες, για επίλυση του κυπριακού, σαράντα χρόνια μετά την εισβολή του «Αττίλα».

Σε διακήρυξη που δόθηκε στην δημοσιότητα σκαριφείται το περίγραμμα της πιθανής συμφωνίας, που θα επικυρωθεί μέσω δύο χωριστών δημοψηφισμάτων στο νησί. Η επίλυση τοποθετείται μεν στο πλαίσιο που «θα βασίζεται σε δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία», ωστόσο οι λεπτομέρειες του κειμένου δίνουν μια διαφορετική εικόνα. Παρά τις αναφορές σε «μια και μόνη διεθνή νομική προσωπικότητα και την μια και μόνη κυριαρχία» εισάγονται οι όροι «ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία» και «τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία».

Μάλιστα η αρχική αναφορά έκανε λόγο για «συνιστώντα κράτη» αλλά λόγω των αντιδράσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς υπήρξε η συγκεκριμένη τροποποίηση.

Θα υπάρχει «μία και μόνη κυπριακή ιθαγένεια» αν και οι πολίτες θα είναι ταυτόχρονα και πολίτες μιας από τις δύο «συνιστώσες πολιτείες».

Ωστόσο η συνέχεια των συμφωνηθέντων πείθει πως η διάκριση παραπέμπει περισσότερο σε παράλληλες κυριαρχίες υπό την ομπρέλα μιας υποτυπώδους κεντρικής παρά σε συγκροτημένη κρατική οντότητα. Μιας και «οι συνιστώσες πολιτείες θα ασκούν πλήρως και αμετακλήτως όλες τις εξουσίες τους, χωρίς παρέμβαση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι δεν θα παρεμβαίνουν στις νομοθεσίες των συνιστωσών πολιτειών (…). Δεν θα δύναται οποιαδήποτε από τις πλευρές να διεκδικεί εξουσία ή δικαιοδοσία επί της άλλης».

Μια πρώτη αίσθηση παραπέμπει σε νομικό καθεστώς ανάλογο με αυτό της Βοσνίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Με ενιαία νομική προσωπικότητα στην ουσία όμως διαχωρισμένη σε δύο ομοσπονδιακές συγκροτήσεις, μία κροατομουσουλμανική και μία σερβοβοσνιακή.

Είναι σχεδόν αυτονόητο, δεδομένου ότι η Κύπρος έχει ενταχθεί στην Ε.Ε., πως η επιτήρηση του νέου μορφώματος ανήκει στις Βρυξέλλες. Όλα δείχνουν πως η ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή και το άμεσο ενδιαφέρον των ΗΠΑ –οικονομικό και στρατιωτικό-, μαζί με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για κάτι διαφορετικό από μια συμφωνία κυρίων.

Όσο για την θέση αρχής, πως το πρόβλημα αφορά εισβολή (και κατοχή τμήματος του κυπριακού εδάφους) του τουρκικού στρατού, αποτελεί ήδη παρανάλωμα του κυνισμού της «νέας τάξης».

Νταβούτογλου ο Μικροπρεπής

davouΓνωρίζοντας τα υπαρξιακού τύπου προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κύπρος, ο Τούρκος ΥΠ.ΕΞ έσπευσε να προβάλει απερίφραστα τις αξιώσεις της Άγκυρας.

Ο Α. Νταβούτογλου είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως αν αποτύχουν οι συνομιλίες για την επανένωση του νησιού θα ζητήσει τον διαμοιρασμό των ενεργειακών του ιματίων. Παριστάνοντας πως αγνοεί ότι η κυπριακή δημοκρατία είναι η μόνη που αναγνωρίζεται με βάση το διεθνές δίκαιο ως νόμιμη κάτοχός τους, την ώρα που στον κατεχόμενο βορρά στρατοπεδεύουν οι επίγονοι του «Αττίλα».

Φυσικά ο Νταβούτογλου εγκαινιάζει ένα νέο κύκλο πιέσεων, μετά την προσέγγιση Τουρκίας-Ισραήλ και την καταβαράθρωση (πολιτική και οικονομική) της Κύπρου μετά τις αποφάσεις του Eurogroup.

Να υπενθυμίσουμε απλώς πως με ρύθμιση του Χριστόφια, προβλέπεται παρακράτηση ποσού από τα μελλοντικά έσοδα για την τουρκοκυπριακή κοινότητα – αλλ’ αυτό δεν ενδιαφέρει τον ΥΠ.ΕΞ  της Τουρκίας.

Ο στόχος είναι άλλος και είναι φανερός.

Το θέμα είναι πως απαντούν (πρακτικά και όχι στα λόγια) οι εδώ κυβερνώντες.

Εξωτερική πολιτική: Στο ρόλο του παρατηρητή!

Παίρνω αφορμή από ένα απόσπασμα της ομιλίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνεδρίασης του Π.Σ.

Είπε:

«… Πρέπει επίσης να αντλήσουμε τα διδάγματά μας από την ευκολία με την οποία γίνονται πολλές φορές εκτιμήσεις για διεθνοπολιτικές δυνατότητες ή για εναλλακτικές λύσεις που νομίζουν κάποιοι ότι υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν δυστυχώς.

Η Ευρώπη φάνηκε για μια ακόμη φορά ανίκανη να αντιληφθεί τη διεθνοπολιτική διάσταση του Κυπριακού. Αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την Κύπρο ως τραπεζικό σύστημα, ως μοντέλο οικονομικής οργάνωσης, ως ένα κράτος μέλος της Ευρωζώνης. Δεν αντιλαμβάνεται πόσο κρίσιμη είναι η Κύπρος γεωπολιτικά στο σημείο που βρίσκεται ως προκεχωρημένο ευρωπαϊκό φυλάκιο μέσα στο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Εμείς όμως καταγράψαμε τη στάση της Ρωσίας όχι μόνο στα οικονομικά αλλά και στα διεθνοπολιτικά θέματα σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Καταγράψαμε τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών σε σχέση με την ανάγκη συνολικής διευθέτησης. Καταγράψαμε την παρέμβαση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ώστε να επέλθει προσέγγιση και συμφιλίωση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας…»

Η λέξη «καταγράψαμε» είναι χαρακτηριστική της αμηχανίας με την οποία αντιμετωπίζονται θέματα εξωτερικής πολιτικής, από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Δεν αρκεί η δημοσιογραφική καταγραφή από έναν πολιτικό φορέα, αλλά είναι περισσότερο από αναγκαίο το επόμενο βήμα:

Καταγράψαμε ναι, εκτιμήσαμε ναι , σχεδιάσαμε όμως και ποια εξωτερική πολιτική;;;

Η Ελλάδα βρίσκεται όχι απλά σε θέση άμυνας αλλά με δεδομένη την οικονομική εξάρτηση και την αδυναμία της να αναδείξει αξιόπιστα μια εξωτερική πολιτική, ακολουθεί το ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων και μόνο.

Οικονομική αδυναμία και πολιτική αβουλησία διαμορφώνουν ένα αρνητικό πλέγμα εξελίξεων, καθώς περιορίζονται και οι δυνατότητες της να διεκδικήσει, ότι πραγματικά της ανήκει.

Διεθνώς, αναπτύσσεται μια ισχυρή τάση αποδόμησης των εθνικών κρατών και της κυριαρχίας τους προς όφελος της νέας οικονομίας που έχει ως αιχμή τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ο ρόλος της Γερμανίας είναι αυτός της επιβολής μιας δημοσιονομικής «σιγής νεκροταφείου» και της παραδειγματικής τιμωρίας όσων νοούνται ως αντιφρονούντες. Όλο και εντείνεται η (δικαιολογημένη) αίσθηση πως το «4ο Ράιχ» επιχειρεί να κινηθεί στα χνάρια του «Γ΄ Ράιχ». Απλά την θέση της στρατιωτικής μηχανής πήρε η οικονομική ισχύς. Όπου το μιλιταριστικό πνεύμα απέτυχε να καθυποτάξει την Ευρώπη αναβιώνει μια νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία που επιδιώκει κάτι αντίστοιχο. Η αλαζονεία του ενοποιημένου –και χειραφετημένου πλέον από τις επιπτώσεις του Β΄ παγκόσμιου πολέμου- γερμανικού «imperium» επαυξάνει την αγανάκτηση. Καθώς όλο και περισσότεροι υποψιάζονται πως οι ηττημένοι στην στρατιωτική αναμέτρηση επιδιώκουν να εκδικηθούν μέσω μιας διαφορετικής τακτικής.

Ενώ το συμφέρον της χώρας είναι μια πολύπλευρη εξωτερική πολιτική σε έναν αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, οι πάγιες διεθνείς εξαρτήσεις της υπαγορεύουν μια μονοδιάστατη πολιτική προς τη δύση η οποία ευθύνεται εν πολλοίς και για τα σημερινά της αδιέξοδα.

elliniki-aoz500Η περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου όπου διακυβεύονται υψίστης σημασίας εθνικά συμφέροντα, από το κυπριακό ζήτημα μέχρι κυριαρχικά δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, είναι μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές περιοχές για τις οποίες ενδιαφέρεται ο διεθνής παράγων λόγω των αποθεμάτων υδρογονανθράκων που περικλείουν.

Οι πιέσεις που ασκούνται, προφανώς όχι τυχαία, περιορίζουν και το δικαίωμα της χώρας να ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και το γεγονός αυτό καταδεικνύεται και από τις τελευταίες, δημόσιες συστάσεις των ΗΠΑ, αλλά και από τις αντιδράσεις κατά της ανακήρυξης Ελληνικής ΑΟΖ, όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά και από την αδύναμη Αλβανία.

Τι γίνεται με την ΑΟΖ; Θα αλλάξει το πλαίσιο των συνομιλιών με την Άγκυρα και θα ανακηρυχθεί όπως έκανε η Κύπρος;

Θα ενεργοποιηθεί επιτέλους το ελληνικό ΥΠ.Εξ, θα υπερασπιστεί το δικαίωμα του Καστελόριζου που έχει δική του ΑΟΖ;

BALKANIAΠοια αλήθεια είναι η πολιτική στα Βαλκάνια; Η οικονομική κρίση αλλά και οι αμφισβητούμενες επιλογές του Υπ.Εξ, έχουν οδηγήσει σε πλήρη απουσία της χώρας μας. Τι κάνει το ΠΑΣΟΚ; Ποια είναι η θέση του; Πως σκέφτεται να προβάλει και να διεκδικήσει τα ελληνικά συμφέροντα;

Η πολιτική της χώρας μας στη Μέση Ανατολή αρχίζει και τελειώνει με τις συμφωνίες και τη συνεργασία με το Ισραήλ; Τι γίνεται με τις ελληνοαραβικές σχέσεις;

Πως σκέφτονται να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις στη Συρία; Εξελίξεις που μόνο τυχαίες δεν είναι! Ούτε η προσπάθεια της Τουρκίας να εγκαθιδρύσει στην ουσία ένα νέο ισλαμικό καθεστώς στη χώρα αυτή, ούτε η προσπάθεια της Ρωσίας να υπερασπιστεί το μοναδικό της λιμάνι στη Μεσόγειο, αυτό της Ταρσού, που στοίχησε και πολλά δις €, αλλά ούτε και η προσπάθεια του ΝΑΤΟ να κάνει ένα ακόμη βήμα προς τον αντικειμενικό του στόχο, το Ιράν.

Οι εξελίξεις επίσης στο Κουρδικό, με τις τελευταίες δηλώσεις της πολιτικής μαριονέτας που ακούει στο όνομα Οτσαλάν, επανατοποθετούν το θέμα της ίδρυσης ενός Κουρδικού κράτους, πολιτική επιλογή άλλωστε με την οποία δε διαφωνούν και οι Η.Π.Α.

Κύπρος - Δεν ΞεχνώΣτο κυπριακό η πολιτική κουλτούρα των υπουργών εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου περιστρέφεται γύρω από ένα Σχέδιο Ανάν το οποίο απέρριψε ο κυπριακός λαός και  προς το οποίο είναι αντίθετος ο ελληνικός λαός και το οποίο ως λύση είναι παρωχημένο.

Το κυπριακό θα  επανατοποθετηθεί ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής;

Η επιδιωκόμενη λύση θα αποσκοπεί στο ενιαίο της κυπριακής δημοκρατίας ως χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο δεν μπορούν να αναγιγνώσκονται μόνο μέσα από την οπτική των Τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών εξελίξεων. Ούτε μπορεί κάποιος απλά να κλείνει τα μάτια του και να αφήνεται στην τύχη του, όταν σε λίγα μόνο 24ωρα ο Ομπάμα βρέθηκε στο Ισραήλ. Το Ισραήλ ζήτησε συγνώμη από την Τουρκία , δημοσιεύματα εμφανίστηκαν για τον αγωγό που θα πάει μέσω της Τουρκίας και αυτό σημαίνει πιθανότατα ακύρωση του αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας.

Και επειδή το έργο το είδαμε να παίζεται πολλές φορές: Όταν σε έχουν του χεριού τους και θα παρακαλάς να πάρεις τη δόση σου πως θα μπορείς να πεις όχι σε μια λύση για το Κυπριακό ή σε μία διαφορετική διαχείριση του φυσικού αερίου από αυτήν που θα επιλέξεις; Απλά δεν θα μπορείς!

Μεταξύ των δογμάτων που επικρατούν στην εξωτερική πολιτική, ένα υποστηρίζει ότι ο καθένας κρατά αυτά που μπορεί. Και, δυστυχώς, η Ελλάδα, αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να σχεδιάζει και να υλοποιεί σχέδια που θα ήταν συμφέροντα  για την ίδια. Έχει αφεθεί στο έλεος της τύχης.      

 

Ελεύθεροι Κατακτημένοι. Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

alkinoosΔεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πηγή: afigisizois.wordpress.com