Ανεπανόρθωτες βλάβες…

vrisi1Είναι πρωτοφανές το σκηνικό φόβου που στήνεται με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ. Δηλώσεις, ομιλίες, παρεμβάσεις και υπονοούμενα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό η πολιτική ζωή, σε μια ζούγκλα απειλών και σεναρίων.

Ένας απίστευτα ωμός εκβιασμός, που απευθύνεται κυρίως στους βουλευτές που θα αποφασίσουν την εκλογή ΠτΔ ή εκλογές και που στοχεύουν στην διάσωση και μακροημέρευση της υπάρχουσας συγκυβέρνησης αλλά και στο κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα με τους όρους που έχουν ήδη συμφωνηθεί!

Στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταρρέουσας Κυβέρνησης θυσιάζονται τα πάντα! Και στρατεύονται  οι πάντες: Γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές, πολιτικοί, επίσημα κυβερνητικά στελέχη, γραφικές φυσιογνωμίες της Βουλής και της πολιτικής ζωής, τραπεζίτες και στελέχη ξένων κυβερνήσεων.

Οι ωμές παρεμβάσεις Γιούνκερ,Σόιμπλε και Μοσκοβισί , μέχρι στιγμής, που αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα μιας – υποτιθέμενα – ανεξάρτητης χώρας, γίνονται αποδεκτές με λογικές πλήρους υποταγής και εξάρτησης που δεν έχουν προηγούμενο! Η βλάβη στην εικόνα μιας χώρας που έπρεπε να στέκεται υπερήφανη είναι ανεπανόρθωτη . Επαρχία άλλων κρατών και χώρος πρωτοφανών οικονομικών και κοινωνικών πειραμάτων που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτεί από «λάθη», που θα στοιχίσουν στους «συμμάχους» της κυβέρνησης!

Δηλώσεις σαν και αυτές του Γεωργιάδη (που προεξοφλεί bankrun), της Βούλτεψη που σαν κυβερνητική εκπρόσωπος αναθέτουν και τυπικά τη διοίκηση της χώρας στους αετονύχηδες των αγορών ( αφού η έκθεση της Moody’s θεωρείται οδηγός εξελίξεων) αλλά και οι απίστευτες δηλώσεις του Διοικητή της Εθνικής τράπεζας (!) Στουρνάρα για τη ρευστότητα και τους κινδύνους με τους οποίους απειλείται το πόπολο αν δεν εκλεγεί ΠτΔ, διαλύουν την οικονομία, αποσταθεροποιούν περαιτέρω την αγορά, συντρίβουν την επιχειρηματικότητα και τινάζουν στον αέρα ότι έχει απομείνει!

Η δαιμονοποίηση των εκλογών, η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και ο εξοστρακισμός της δυνατότητας επιλογής από το λαό της Κυβέρνησης του, προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην ίδια τη Δημοκρατία!  Αν αυτοί που υπηρετούν τη δημοκρατία δεν αποδέχονται τις βασικές της αρχές τότε τη μετατρέπουν σε αδειανό πουκάμισο, δημιουργώντας τις συνθήκες μετατροπής της σε άλλου τύπου πολιτεύματα! Θα ζήλευε και το πιο απολυταρχικό καθεστώς αυτές τις μεθοδεύσεις. Δεν καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επίθεση φόβου και καταστροφολογίας χτυπά τα θεμέλια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος;

Ο ευτελισμός του Κοινοβουλίου με «αριστερούς» που δεξιοφέρνουν, με γραφικούς που βρέθηκαν από σπόντα σε βουλευτικά έδρανα (τα αποτελέσματα της άνευ όρων αντιμνημονιακής ονείρωξης, των προηγούμενων χρόνων), οι καταγγελίες για χρηματισμό, οι λογικές του «θα ψηφίσουν γιατί θα χάσουν τη θέση τους και το μισθό τους», η διάλυση κομμάτων και σχηματισμών και η δημιουργία νέων αναχωμάτων, που όλως περιέργως στέκονται στο πλευρό της «δοκιμαζόμενης» Κυβέρνησης , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν ανεπανόρθωτα πλήγματα και στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η πολιτική ζωή της χώρας γυρνά δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους σχεδιαστές των εξελίξεων, που γατζωμένοι στις καρέκλες τους παίζουν «ρέστα» στις πλάτες του λαού.

Ενός λαού που ξέρει ότι το μετά, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ενός λαού που ξέρει πως θα κληθεί να δώσει και άλλο αίμα προκειμένου να επιβιώσουν αδιέξοδες πολιτικές και μικροί και ανίκανοι πολιτικοί. Ενός λαού που μετατράπηκε σε πειραματόζωο πολιτικών γιατί άλλοι αποφάσισαν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και την έκφραση του στις τελευταίες εκλογές!

Την ίδια στιγμή που ο παλαιοκομματισμός επανέρχεται δριμύτερος, που το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει και που οι δημόσιες καλά αμειβόμενες θέσεις , παραμένουν στα χέρια αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών παραγόντων. Αυτό το μοντέλο κράτους όμως τέλειωσε! Απέτυχε! Και οδηγεί μαζί με τα υπόλοιπα τη χώρα στο βούρκο της πλήρους κοινωνικής αλλά και ηθικής διάλυσης.

Πίσω από το παραβάν της διαπλοκής και της πελατειακής συναλλαγής πρέπει να προβάλλουν καινούργιες δυνάμεις. Πρέπει να προβάλλουν προοδευτικές λύσεις και προτάσεις από όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα για την κοινωνία και όχι για την πάρτη τους. Υπάρχουν. Ας βγούνε στο φώς, πριν το σκοτάδι τυλίξει τα πάντα.

Αντίσταση στο φόβο και στις απειλές.

Αντίσταση στο χθες που δεν μπορεί να δεσμεύσει το αύριο.

Αντίσταση στη διάλυση της Δημοκρατίας και στην υποταγή στα συμφέροντα, που παίζουν μπάλα στο δικό μας γήπεδο.

Προοδευτική διέξοδος από το αδιέξοδο ΣΗΜΕΡΑ!

 

Advertisements

Κεντροαριστεροδέξια!

theodorakis_630_420Το «Ποτάμι» ανήκει και επισήμως στην χορεία των πολιτικών σχηματισμών, που δημιουργήθηκαν μετά τους τεκτονικούς σεισμούς που έπληξαν δεινώς το μεταπολιτευτικό σκηνικό.

Μετά την κάθοδο στις ευρωεκλογές, όπου κατέγραψε ένα ευπρόσωπο ποσοστό, δοκιμάζει την τύχη του και στον εθνικό στίβο.

Το πρώτο του συνέδριο έδωσε την εικόνα ενός ανοιχτού σώματος, το οποίο αποφασίζει με εσωτερικές δημοψηφισματικές διαδικασίες για τα του οίκου του. Μάλιστα, για να γίνουν εμφανείς οι διαφορές από τα «συμβατικά» πολιτικά κόμματα, επιστρατεύτηκε και η μαγεία της γλώσσας. Δεν υπάρχουν μέλη, αλλά «εθελοντές». Ενώ, αντί για τον «ξύλινο» και απωθητικό χαρακτηρισμό του αρχηγού, ο Στ. Θεοδωράκης επέλεξε εκείνο του «επικεφαλής».

Έτσι λησμονήθηκαν οι αφετηριακές παραδοχές, οι οποίες δρομολόγησαν το νέο «κίνημα». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος κατήλθε στην πολιτική κονίστρα ως προϊστάμενος της επαγγελματικής ομάδας (που τον συντρόφευε) του διαδικτυακού «protagon». Ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα, που μετεξελίχθηκε στο «Ποτάμι». Τουτέστι η «exofficio» αρχηγία του, θεμελιωμένη στην ιεραρχία του ηλεκτρονικού του μέσου, ολοκληρώθηκε μέσω της συνεδριακής της εγκύρωσης.

Στα κόμματα «νέας κοπής», όπου ο διάλογος αποτελεί επίφαση και οι χαλαρές δομές τα καθιστούν έρμαια των αστέρων που τα εμπνέονται, οι συμμετέχοντες πρέπει να αποδεχθούν τον συμβουλευτικό τους ρόλο.

Εξ’ άλλου ο Στ. Θεοδωράκης, με χαριτωμένες αναφορές στον Κ. Μπεντίτ και τον Κ. Καστοριάδη, προδιέγραψε την στόχευση του δημιουργήματός του.

Απεφάνθη πως ο διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς είναι παλαιομοδίτικος, σημασία έχει η συνεργασία όλων –ειδικά εκείνων που μπορούν να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα. Η πορεία της χώρας συνεχίζεται, με τον αυτόματο πιλότο των μνημονίων και μέγα διακύβευμα είναι η απαλλαγή από τις τοξίνες του πελατειακού κράτους. Εννοείται πως αυτή δεν αφορά τα νεοπελατειακά δίκτυα εξουσίας που εμφανίζονται με την ευγενική χορηγία ολιγαρχών και μιντιαρχών.

Κατά τα λοιπά ο νεοφιλελευθερισμός δίνει περιεχόμενο στην «πέραν των ιδεολογιών» ταυτότητα του «Ποταμιού». Η πλειοψηφία των «εθελοντών» τάσσεται (συντριπτικά) υπέρ των ιδιωτικών ΑΕΙ, της ολοήμερης και ατέρμονης ύπαρξης ανοιχτών καταστημάτων, της δημιουργίας «φυλακών υψίστης ασφαλείας».

Το τσαλαβούτημα στην κεντροαριστερά μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τα δάνεια από το οπλοστάσιο της «λαϊκής δεξιάς»…

 

Ευρωεκλογές του φόβου και του αγνώστου

evroeklogesΤα μηνύματα από ολόκληρη την Ευρώπη συμφωνούν σε κάτι. Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι όπως φαίνονται. δεν αποκλείεται να καταγραφεί και στην πράξη ( στην κάλπη) η εκτίναξη των εθνικιστικών και φασιστικών πόλων στην Ε.Ε.

Ο Ευρωσκεπτικισμός περνά τις καλύτερες του ημέρες, απότοκο των πολιτικών που αποφασίζονται και εφαρμόζονται από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ε.Ε.

Το ίδιο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης, χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσει  το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσει μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής, επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Μια Ευρώπη αδύναμη να αντιληφθεί πως αυτές οι συνθήκες στην ουσία αποτελούν το εύφορο έδαφος , πάνω στο οποίο αναπτύσσονται όλα τα ευρωφοβικά κινήματα και οι εθνικιστικές λογικές.

Για την Ελλάδα το κλίμα αυτό έχει και άλλες επιπτώσεις:

Αν επιβεβαιωθούν εκλογικά τα δημοσκοπικά δεδομένα για τους εθνικιστικούς και φασιστικούς πόλους, η διαδικασία επαναρρύθμισης του κρατικού χρέους της Ελλάδας θα παραπεμθεί στις καλένδες! Δημιουργώντας ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία, που θα πρέπει να διαχειριστεί και το διαφαινόμενο αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την ανατροπή της καρδιάς μιας πολιτικής που στήριξε το γνωστό success story.

Να θυμίσουμε πως στα τέλη του 2013 , κυρίαρχο σλόγκαν των στελεχών της συγκυβέρνησης ήταν πως, πριν τον Απρίλη, θα είχε πιστοποιηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, θα είχε ρυθμιστεί η μείωση του ελληνικού χρέους και θα έφευγε διά παντός («με τις κλωτσιές» επέμενε ο άτεγκτος Κ. Παπούλιας) η τρόικα από την χώρα.

Οι δηλώσεις Ολι Ρεν περί επιστροφής της τρόικα στην Αθήνα μετά τις εκλογές και εφόσον η Eurostat επιβεβαιώσει το πρωτογενές πλεόνασμα αποτελούν ίσως το τελευταίο σκωτσέζικο ντους για τις ελπίδες των υποστηρικτών του success story.

Το ζητούμενο είναι η επόμενη ημέρα αν θα επιτρέψει την υπάρχουσα κυβερνητική συνεργασία να παραμείνει στα πόστα της. Και βεβαίως κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέχρι τότε η ατζέντα της πολιτικής καθημερινότητας θα κυριαρχείται από σκοπιμότητα, ψάρεμα στο θολά νερά διαφόρων ποταμών και στρεψοδικία.

 

 

Εικόνες και λόγια στα συντρίμμια!

syntr;immiaΣτα συντρίμμια μιας μεγάλης παράταξης δεν περισσεύουν ψύχραιμες τοποθετήσεις.

Περισσεύουν όμως εικόνες και φωτογραφίες πρώην στελεχών της που τοποθετούνται σε άλλους πολιτικούς χώρους, πιθανώς ανακαλύπτοντας τώρα ότι αυτοί τα εκφράζουν πολιτικά και εμφυλιοπολεμικές  δηλώσεις πρώην «συντρόφων» (δεν πιστεύω ότι ποτέ τους κατάλαβαν το περιεχόμενο της λέξης).

Είναι η κατάληξη μιας πορείας συνεχόμενων λαθών, αλληλοσυγκρουόμενων προσωπικών στρατηγικών και η έκφραση όλων των αδυναμιών που κάποτε η εξουσία έκρυβε προσεκτικά κάτω από το χαλί της.

Είναι να αναρωτιέται κανείς πως βρέθηκαν όλοι αυτοί στο ίδιο κόμμα! Είναι να αναρωτιέται κανείς πως συνεννοήθηκαν, πως βάδισαν για τόσα χρόνια μαζί, πως κατάφεραν και κυβέρνησαν και τελικά πως βρέθηκαν στους ίδιους χώρους.

Νοιώθω το μίσος της παρακμής. Αυτό που αφήνει ελεύθερο η αγωνιώδης προσπάθεια να χρεώσει ο ένας στον άλλον όλα τα κακά της μοίρας! Νοιώθει ο καθένας τη δυσοσμία της προσωπικής πολιτικής ανασφάλειας και την αγωνία πολλών να είναι παρόντες με νέους ρόλους και στα επόμενα χρόνια.

Νοιώθω πως κανείς δεν ασχολείται με την παράταξη (όπως κάποιοι λένε αυτή απέθανε) αλλά μόνο με τους μικρούς τους εαυτούς.

Άλλοι παλεύουν για παράταση της πολιτικής τους παρουσίας, άλλοι για την πολιτική τους εξασφάλιση.

Λείπει η γενναιότητα της ανάληψης των ευθυνών που αναλογούνε στον καθένα.

Γιατί όλοι έχουνε ευθύνες. Άλλοι μικρότερες άλλοι μεγαλύτερες, αλλά όλοι. Γιατί δικές τους αποφάσεις οδήγησαν μια παράταξη στην απαξίωση. Δικές τους ήταν οι πολιτικές επιλογές, όχι δικές μου, ούτε του απλού κόσμου που τους ακολούθησε και τους κουβάλησε στις πλάτες του για χρόνια ολόκληρα.

Τι έχουν να πούνε; Τίποτα απολύτως εκτός από απίθανες δηλώσεις που τους εξασφαλίζουν μια μικρή δημοσιότητα ολίγων δευτερολέπτων. Νομίζουν πως τους ακούει κανένας, όταν επιτίθενται ο ένας στον άλλον, με εξυπνακισμούς και λόγια του αέρα; Όταν απειλούν άμεσα ή έμμεσα όσους δεν συμφωνούν μαζί τους;

Δεν καταλαβαίνουν πως είναι καμένοι;

Κάηκαν στα μνημόνια, στις αντιλαϊκές πολιτικές, στις στρατιές ανέργων, στην αγωνία της επιβίωσης, στην υπερφορολόγηση, στα κρύα δωμάτια του χειμώνα, στην ακρίβεια που σαρώνει τα πάντα. Κάηκαν γιατί κάνανε τη ζωή μια ατελείωτη ανηφόρα για όλους τους πολίτες.

Οι πολιτικές που υποστήριξαν τους έκαψαν. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.

Δεν υπάρχουν για τον κόσμο. Αν αυτό καταλάβουν θα πειστούν ίσως πως δεν χρειάζονται ούτε μετακομίσεις, ούτε καμουφλάζ, ούτε παραλλαγές.

Χρειάζεται απλά να πάνε στα σπίτια τους. Τόσο απλά!

 

Λίστες και σταυροί… γελούν οι παλαβοί!

eklogesςΝα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Τα ευρωψηφοδέλτια όλα αυτά τα χρόνια φτιάχνονταν με βάση τις επιθυμίες της εκάστοτε ηγετικής ομάδας των κομμάτων. Οι άνθρωποι που μπαίνανε σε εκλόγιμη θέση και κατακτούσαν μια θέση πολυτελείας, όπως αυτή της ευρωβουλής, είχαν άμεση σχέση με το προεδρικό περιβάλλον.

Για τα μάτια του κόσμου και για την νομιμοποίηση τους (την κομματική), εγκρίνονταν από τα κεντρικά όργανα των κομμάτων και όλοι μαζί… ρίχνονταν στη μάχη των εκλογών, προσδοκώντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Στο εσωτερικό των κομμάτων ΚΑΝΕΙΣ δεν συμμετείχε στη διαδικασία επιλογής των προσώπων, εκτός από μια μικρή συνήθως ομάδα ανθρώπων, που επέλεγε με βάση διάφορα κριτήρια. Και ισορροπίες και περιβάλλοντα και πολιτικές ανάγκες και διάφορες υποχρεώσεις. Έτσι προέκυπταν συνήθως απίστευτες καταστάσεις!

Το πρόβλημα λοιπόν είχε και έχει να κάνει με τη λεγόμενη και διαρκώς σε αναζήτηση εσωκομματική δημοκρατία! Μεγάλη κουβέντα! Ταυτόχρονα όμως αναδείκνυε πάντοτε και ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα:

Ο τρόπος και τα κριτήρια αξιολόγησης του κομματικού και πολιτικού δυναμικού.

Εδώ υπήρχανε και υπάρχουν συγκεκριμένες σταθερές και αξίες:

Κεντρικά στελέχη, μεγαλοστελέχη, στελέχη σε τιμητική αποστρατεία, άτομα του προεδρικού περιβάλλοντος, φίλοι και κολλητοί μεγαλοστελεχών, παιδιά και συγγενείς μεγαλοστελεχών, άτομα στα οποία υπήρχανε συγκεκριμένες πολιτικές υποχρεώσεις και κάπου – κάπου και μερικοί σοβαροί άνθρωποι, όχι κατ’ ανάγκη πολιτικοί με την κλασσική έννοια.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά σε όσους εκλέχτηκαν ευρωβουλευτές από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα…  Θα δείτε απίθανα ονόματα. Ίσως να μην τα θυμόσαστε καν. Και όμως εκλέχτηκαν και υπηρέτησαν την Ελλάδα στην Ευρωβουλή αλλά απόλαυσαν κιόλας τα καλά του … επαγγέλματος!

Θυμάμαι συνεδριάσεις κεντρικών οργάνων να επικυρώνουν πανηγυρικά τις αποφάσεις των ολίγων (αν τολμούσαν ας λέγανε και κάτι διαφορετικό). Θυμάμαι δηλώσεις για ψηφοδέλτια που προκαλούσαν ερωτηματικά, γεμάτες συγκίνηση… Δεν θυμάμαι ποτέ κάποιον να ρώτησε «καλά ρε παιδιά γιατί τον διάλεξαν αυτόν (αυτήν)»;

Η συμφωνία Σαμαρά – Βενιζέλου για σταυρό στις ευρωεκλογές, είναι φανερό πως δεν απαντά στο αίτημα της όποιας εσωκομματικής δημοκρατίας. Ούτε κατ’ ελάχιστο στο ζητούμενο μιας ουσιαστικής πολιτικής αξιολόγησης του στελεχιακού τους δυναμικού.

Είναι μια επιλογή διεξόδου – υποτίθεται – από καθαρά μικροκομματικά  προβλήματα που δημιουργούνται από τις επιλογές τους και μια προσπάθεια να μικρύνουν το μέγεθος της ενδεχόμενης εκλογικής αποτυχίας των κομμάτων τους. Ο ένας με το μυαλό στους «Καραμανλικούς», ο άλλος με το μυαλό στους 58, τους Δημαρίτες και τους γόνους του Τσατσόπουλου!

Πάλι όμως τα προεδρικά περιβάλλοντα θα επιλέξουν τους υποψήφιους (42 λένε), πάλι οι γραμμές για στήριξη του ενός ή του άλλου θα υπάρξουν και δυστυχώς μαζί με όλα αυτά θα προκριθεί εκ των πραγμάτων και η επιλογή των midiαρχών. Για όσους δεν το κατάλαβαν μια μικρή γεύση πήρανε χθες με τους προσκαλεσμένους στην εκπομπή του Πρετεντέρη!

Τα προβεβλημένα από τα ΜΜΕ ( τα υπάρχοντα ΜΜΕ) πρόσωπα θα κάνουν την προεκλογική τους εκστρατεία , σε επίπεδο Επικρατείας παρακαλώ και οι υπόλοιποι θα αποτελέσουν τις απαραίτητες γλάστρες σε μια διαδικασία υποτιθέμενης διαφάνειας και λαϊκής εκλογής!

Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας μεγεθύνεται, στην αξιολόγηση των αρίστων εμπλέκονται τα συμφέροντα και ένας απίστευτος λαϊκισμός παίρνει τη θέση του, στην κοινωνία της κρίσης αξιών και οραμάτων.

Έγραφα σε ένα σχόλιο μου στο fb και το αντιγράφω:

«Ας υποθέσουμε λοιπόν πως είναι υποψήφιοι ευρωβουλευτές σε έναν συνδυασμό ένας εξαιρετικός επιστήμονας (όχι ιδιαίτερα γνωστός στο πλατύ κοινό) και μια γνωστή «περσόνα» των τηλεοπτικών καναλιών που η επιστημονική της κατάρτιση φθάνει μέχρι την παρασκευή γεύματος … με τηγανητά αυγά! Την οποία προωθεί το μιντιακό σύστημα, για ευνόητους λόγους. Ας πούμε για παράδειγμα, από τη μία ένας Τσάτσος και από την άλλη μια Καϊλή! Ποιος πιστεύετε πως έχει περισσότερες πιθανότητες, να συγκεντρώσει τους περισσότερους σταυρούς; Το έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας και αξιολόγησης στο εσωτερικό των κομμάτων δεν αντικαθίσταται από πλεόνασμα λαϊκισμού!»

Τα πολιτικά αδιέξοδα των πρωταγωνιστών του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, οδηγούν την κοινωνία στα χέρια των λαϊκιστών και των διαπλεκομένων συμφερόντων.

Όταν αυτό γίνεται με επίφαση δημοκρατικότητας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο…

ΥΓ

Επειδή πολλά ακούγονται και γράφονται για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές του 2004, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε τις τότε δηλώσεις Βενιζέλου και Χρυσοχοίδη:

«Την ανάγκη συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών επισήμανε σε δηλώσεις του την Κυριακή ο τέως υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος. Σε ερώτηση δε για το ευρωψηφοδέλτιο του Κινήματος, το χαρακτήρισε «δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ».

«Αυτό που έχει τώρα σημασία, είναι να συσπειρωθεί όλο το ΠΑΣΟΚ εν όψει των ευρωεκλογών και μόλις τρεις μήνες μετά την ήττα του Μαρτίου» ανέφερε ο κ. Βενιζέλος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, εάν τα πρόσωπα που απαρτίζουν το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος συνιστούν μια «ομάδα νίκης».

«Το ψηφοδέλτιο για τις ευρωεκλογές είναι αναμφίβολα ένα δείγμα της αντίληψης του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Είναι πολύ θετικό το γεγονός πως στο ψηφοδέλτιό μας μετέχουν πολλοί νέοι άνθρωποι, μετέχει ίσος αριθμός ανδρών και γυναικών και είμαι βέβαιος ότι και τη μάχη των ευρωεκλογών μπορούμε να δώσουμε με επιτυχία, και μία ομάδα ευρωβουλευτών με αξιώσεις να έχουμε για τη νέα περίοδο του Ευρωκοινοβουλίου» προσέθεσε.

Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρατήρησε επίσης ότι είναι προς το συμφέρον του απλού πολίτη να υπάρχει ένα ισχυρό «αντίβαρο» στη ΝΔ, κάτι που, όπως σημείωσε, μπορεί να είναι μόνο «ένα κόμμα πλειοψηφικό, ένα κόμμα εξουσίας, ένα κόμμα μεγάλο και λαϊκό, όπως το ΠΑΣΟΚ».

Τέλος, σε ερώτηση εάν αποτελεί ρίσκο η τόσο εκτεταμένη ανανέωση στο ευρωψηφοδέλτιο, ο κ. Βενιζέλος παρατήρησε ότι «στην πολιτική χωρίς ρίσκο δεν γίνεται τίποτα» και πως «ήταν μια επιλογή που έκανε ο πρόεδρος του Κινήματος, λαμβάνοντας υπόψη του προφανώς όλα τα δεδομένα τα οποία υπήρχαν».

Και κατέληξε: «Ο καθένας μπορεί να έχει πολλές απόψεις, σημασία έχει να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας, προκειμένου να παίξουμε το ρόλο τον οποίο θέλει από μας ο Έλληνας πολίτης».

Από την πλευρά του ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης χαρακτήρισε το ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος ως απόδειξη της συντελούμενης ανανέωσης στο ΠΑΣΟΚ.

«Το ψηφοδέλτιο μας για την Ευρωβουλή αποδεικνύει τη συντελούμενη ανανέωση στο κόμμα μας και την προοδευτική, δημοκρατική του ταυτότητα» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Χρυσοχοΐδης.

Και προσέθεσε: «Με τα νέα πρόσωπα, όλα με επιτυχημένη κοινωνική και επαγγελματική διαδρομή, που επωμίζονται το βάρος της εκπροσώπησης του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο, η στρατηγική μας για προοδευτική Ευρώπη αποκτά τη δική της πολιτική δυναμική, που είμαι βέβαιος ότι θα αποτυπωθεί στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουνίου».

Για να μην ξεχνιόμαστε … δηλαδή!

Πολιτικά κόμματα και … 2014

politicsΣε λίγες ώρες το 2013 θα είναι παρελθόν.

Το 2014 αποτελεί χρόνο εκλογικών αναμετρήσεων –ευρωεκλογών, αυτοδιοικητικών και υπό προϋποθέσεις εθνικών εκλογών. Συνεπώς τα κόμματα προετοιμάζονται για την προγραμματισμένη αντιπαράθεση, στην σκιά των μνημονίων και των όσων μέλλονται για να καλύψουν το «δημοσιονομικό κενό».

Η κυβέρνηση έχει απολέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία σταθερά διατηρούσε ως και τον Σεπτέμβρη.

Υπό την επιρροή της μυθολογίας του «success story» και με τον φόβο των χειρότερων μέτρων κατόρθωσε να εξέλθει σχεδόν αλώβητη, ακόμα και μετά τον εκ θεμελίων κλονισμό της από το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Ακόμα και με το κρεσέντο κρατικού αυταρχισμού και αστυνομικής βίας κατόρθωσε να επιβάλει το δόγμα «νόμος και τάξη». Οι ισχνές έως ανύπαρκτες κοινωνικές αντιδράσεις ουσιαστικά της πρόσφεραν πολύτιμες ανάσες οξυγόνου.

Η κατάσταση άρχισε να μεταβάλλεται μόλις έγινε αντιληπτό πως η ανάκαμψη παραπέμπεται –εκ νέου- στις καλένδες. Η διάλυση των υπολειμμάτων της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας, οι συνεχείς απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων δεν τροφοδοτούν πλέον τα ανακλαστικά του «κοινωνικού αυτοματισμού». Καταλυτικό γεγονός το θέμα με τους πλειστηριασμούς ακινήτων, το οποίο –με βάση την ευρύτατη κοινωνική διασπορά της ιδιοκτησίας κατοικιών- αφορά σχεδόν κάθε πολίτη της χώρας.

Ο πυλώνας της Κυβέρνησης, η ΝΔ, βρίσκεται σε σταθερά καθοδική πορεία –και όχι μόνο δημοσκοπικά. Οι συνεχόμενες αυτοδιαψεύσεις του Σαμαρά, η προκλητική στάση Στουρνάρα και η πρωτοφανής αναποτελεσματικότητα σε όλα τα επίπεδα την οδηγούν στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ του 2011.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, με το βλέμμα στραμμένο στην πρωτοβουλία των «58» και τον μεταμορφισμό του σε «ελιά», απλά συνειδητοποιεί την έλευση του πολιτικά μοιραίου. Κλειδί στις εξελίξεις στον πόλο της συγκυβέρνησης η σταθερή παρουσία της «Χ.Α» που, όπως αναμενόταν, ελάχιστα την έπληξαν οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα. Οι οπαδοί της γνωρίζουν πολύ καλά τις πρακτικές του κόμματος και τις εγκρίνουν δίχως αναστολές. Οι ίδιες οι κυβερνητικές επιλογές αλλά και οι αποκαλύψεις ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που εξακολουθεί να θέλει ρόλους, ρίχνουν νερό στο μύλο του ακραίου λαϊκισμού.

Στον αντίποδα ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει μια ελαφρά άνοδο, παρά την πλήρη αποτυχία των κινηματικών πρωτοβουλιών του που θα έριχναν την κυβέρνηση. Επωφελείται κυρίως από την εντεινόμενη πεποίθηση πως οι πολιτικές των μνημονίων είναι αδιέξοδες και τον τρόμο για ραγδαία χειροτέρευση της καθημερινότητας των πολλών. Ωστόσο δεν έχει πετύχει να δημιουργήσει ένα αμετάκλητο προβάδισμα, πράγμα που σημαίνει πως τα πάντα είναι ανοιχτά.

Για τα λοιπά κόμματα το ΚΚΕ έχει σταθεροποιηθεί σε επίπεδα ολίγο μεγαλύτερο των εκλογικών επιδόσεων του 2012, παρά την φθορά από την διαχείριση των εσωκομματικών διαφωνιών, την πώληση του «902 TV» και τις απολύσεις στον «Ριζοσπάστη».

Οι ΑΝ.ΕΛ, παρά τα συχνά παιδαριώδη σφάλματα του αρχηγού τους και της παντοειδείς επιθέσεις της ΝΔ και φιλικών προς το Μαξίμου Μ.Μ.Ε, εμφανίζουν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Όσο για την ΔΗΜ.ΑΡ, παρά την προσπάθεια επούλωσης των εσωτερικών της τραυμάτων, το μέλλον δεν δείχνει ευοίωνο…

Καταλύτης στο πολιτικό σκηνικό θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι διεργασίες και κυρίως η κατάληξη τους, στο χώρο της πραγματικής κεντροαριστεράς. Οι πολυδιασπασμένες πρώην δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που δεν εκφράζονται από το σημερινό πολιτικό μόρφωμα, αλλά και ούτε από την συντηρητική στο περιεχόμενο και ήδη γερασμένη πρωτοβουλία των 58, συνεχίζουν να αναζητούν διέξοδο σε προοδευτική κατεύθυνση.

Το να θα το πετύχουν εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως από τη θέληση εκείνων που μπορούν να κινητοποιήσουν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν ένα μεγάλο κομμάτι των λεγόμενων «πολιτικά άστεγων». Ο χρόνος όμως και για αυτούς τελειώνει και πιέζει αφόρητα!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πολιτικά τουλάχιστον δεν πρόκειται να πλήξουμε το 2014!

Από τη «σύγκρουση» αρχών στη «σύγκρουση» συναισθημάτων!

orghΗ προσαρμογή των κομμάτων στις συνθήκες που δημιουργούνται έχει τους οπαδούς της και τους εχθρούς της. Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πως οι «ιερές γραφές» είναι αδιαπραγμάτευτες ακόμη και αν έχουν ξεπεραστεί από τα πράγματα και εκείνοι που πιστεύουν, πως η τυφλή υποταγή σε αυτές δημιουργεί αποστεωμένους κομματικούς μηχανισμούς, ανίκανους να ερμηνεύσουν και να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις.

Είναι παλιά αυτή η ιστορία.

Ακόμη και για τους οπαδούς των αλλαγών και των προσαρμογών στις ανάγκες της εποχής υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές:

Η πρώτη αφορά τις βασικές κατευθύνσεις της πολιτικής τους ( προσαρμόζονται οι τακτικές στις αντικειμενικές συνθήκες και όχι ο πυρήνας της πολιτικής σου).

Η δεύτερη αφορά την αντιστοίχιση αυτών των πολιτικών επιλογών με τις κοινωνικές ομάδες που είτε υποθετικά είτε πραγματικά εκφράζει το κάθε κόμμα.

Λέω υποθετικά, γιατί στο σημερινό ρευστό πολιτικό σκηνικό και με δεδομένες τις διεργασίες στην καρδιά της κοινωνίας πολλές από τις αναλύσεις περασμένων χρόνων, είναι προφανές ότι δεν ισχύουν.

Μου δημιουργείται η εντύπωση πως η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε σύγκρουση συναισθημάτων! Ο κόσμος δηλαδή και όχι άδικα, κινείται και τοποθετείται όχι πλέον με βάση οράματα, ιδέες και αρχές αλλά με βάση το πώς νοιώθει ή για να είμαι πιο ακριβής, με βάση το πώς τον κάνουν να νοιώθει.

Από τη μία πλευρά οι υποστηρικτές των κυβερνητικών επιλογών που λειτουργούν στη βάση της λογικής του μονόδρομου, της μιας και μοναδικής (και άρα και σωστής και εφαρμόσιμης) πολιτικής επιλογής. Κύριο επιχείρημα τους ότι η μη εφαρμογή αυτών των πολιτικών θα έχει ακόμη πιο δυσάρεστα αποτελέσματα για τους πολίτες και την κοινωνία. Είναι η λογική της καλλιέργειας του φόβου απέναντι στο χειρότερο και ταυτόχρονα άγνωστο που περιέχουν, όπως υποστηρίζουν, οι προτάσεις των υπολοίπων. Το στρατόπεδο του φόβου…

Από την άλλη πλευρά κόμματα και σχηματισμοί που μοναδικό τους μέλημα έχουν το πώς θα εκφράσουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό την οργή, το θυμό, την απογοήτευση, την εκδίκηση που πολλοί αναζητούν  μετά την οικονομική τους κατάρρευση. Προσθέστε 1,5 εκ. ανέργους, απολυμένους και εξαθλιωμένους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που δεν ενδιαφέρονται για τα μεγάλα λόγια αλλά δεν έχουν και άλλες αντοχές. Δεν μπορούν να περιμένουν γιατί η επιβίωση τους είναι το ζητούμενο. Το στρατόπεδο της οργής …

Η σύγκρουση των δύο στρατοπέδων θα οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερη υποχώρηση της πολιτικής. Και η ήττα της πολιτικής θα μετατραπεί σε ήττα της δημοκρατίας, που μετατρέπεται από κεκτημένο σε ζητούμενο.

Κάτω από αυτές της συνθήκες η σωτηρία της πολιτικής, η σωτηρία των δημοκρατικών κεκτημένων απαιτεί και νέες προσεγγίσεις και νέες συμμαχίες και νέες αναγνώσεις των κοινωνικών δεδομένων.

Η συζήτηση για την Κεντροαριστερά αλλά πολύ περισσότερο μια νέα πολιτική πρόταση που θα ανταποκρίνεται στις σημερινές απαιτήσεις ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, μπορεί να είναι σωτήρια , μόνο αν μετουσιωθεί σε πράξη με ότι αυτό συνεπάγεται για το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.

Για να είναι όμως πειστική αυτή η πρόταση δεν μπορεί να προέλθει ούτε από κεντροδεξιούς πολιτικούς, ούτε από απόβλητα του σημερινού πολιτικού σκηνικού.

Γιατί με απλά λόγια οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορούν να εκφραστούν από τους υπηρέτες πολιτικών που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

Στην αντίθετη περίπτωση φοβάμαι ότι θα ζήσουμε απίστευτες καταστάσεις, που θα οδηγήσουν ακόμα πιο πίσω τη χώρα και το λαό μας.