Σύγχρονοι «ιεροεξεταστές»

Στην  κατά τ’ άλλα σεμνή και «καθώς πρέπει» κοινωνία μας, εύκολα γίνεται πρόσωπο της ημέρας, δεχόμενη έναν απίστευτο κοινωνικό κανιβαλισμό, μια απλή δασκάλα ενός σχολείου, η οποία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, έκανε το λάθος (!) να περιποιηθεί τον εαυτό της και το ακόμη μεγαλύτερο λάθος μην είναι χοντρή , άσχημη και κακοντυμένη (για να μην παρεξηγηθώ δεν έχω τίποτα απολύτως με τις “ χοντρές, άσχημες και κακοντυμένες” ).

Οι παντός τύπου κομπλεξικοί , ματάκηδες και προβληματικοί ανακάλυψαν το «θύμα» τους και με την ευκολία που σου δίνει η χωρίς μέτρο καταγγελιολογία, το διέσυραν μέχρι τέλους. Εννοείται ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν την τιμητική τους για άλλη μια φορά.

Και τι δεν της σύρανε! «Μπάζο», «φτιαγμένη», «μπουζουκόβια» … εύκολοι χαρακτηρισμοί από εκείνους και εκείνες που δήθεν… ένοιωσαν προσβεβλημένοι από την παρουσία της στην παρέλαση! Δήθεν λέω, για τους κάθε λογής σαλιάρηδες και υποκριτές που την επόμενη στιγμή θα έστρεψαν το βλέμμα τους αναζητώντας κάποια ελκυστική γυναίκα για να ικανοποιήσουν … την  μακράν εντός του γάμου τους … πείνα!

Η πιο βλακώδης έκφραση ενός υποτιθέμενου «πατριωτισμού» συνάντησε την πιο προκλητική μορφή του ψεύτικου «καθωσπρεπισμού» αλλά και την απίστευτη υποκρισία ενός κομματιού της κοινωνίας, που εθισμένο σε εικόνες life style εύκολα μετατρέπεται σε κριτής των πάντων και κυρίως αυτών που δεν μπορεί να φτάσει.

Στην πυρά των υποκριτών η νεαρή δασκάλα γιατί η ένδυσή της δεν συμβάδιζε με το νόημα της επετείου! «Τιμάμε τους νεκρούς μας στην παρέλαση δεν κάνουμε πασαρέλα» αναφώνησαν οι υπερπατριώτες, που έπνιξαν τον πόνο τους στα τσίπουρα αμέσως μετά, γιατί έτσι προστάζει η … ημέρα. «Τι θα διδάξει στα παιδιά μας» αναρωτήθηκαν οι άλλοι, που θυμήθηκαν τη εποχή του «κρυφού σχολείου» και που σίγουρα δεν θα άφησαν ποτέ ασχολίαστη την «άσχημη» δασκάλα των παιδιών τους.

Στην πυρά η νεαρή δασκάλα γιατί ήταν χτενισμένη και όμορφη.

Στην πυρά γιατί προφανώς δεν έμοιαζε στις συζύγους των «διαμαρτυρομένων»…

 Έτσι απλά όπως αρμόζει σε εκφραστές ενός απίστευτου σκοταδισμού, ενός έρποντα ρατσισμού και κοινωνικού φασισμού, έκαναν το καθήκον τους «πυροβολώντας» άλλον ένα εχθρό του Έθνους. Διασύροντας έναν άνθρωπο που τον μάθαμε για αυτό τον λόγο, αποδεικνύοντας ότι το 2017 ένας καινούργιος Μεσαίωνας ανατέλλει. Πιο επικίνδυνος από ποτέ.

Γι’ αυτό είμαι με αυτούς που μπαίνουν στο μάτι των σύγχρονων «ιεροεξεταστών», των υποκριτών και των πραγματικά αθλίων αυτής της κοινωνίας.

 

Advertisements

«Παραίτηση»: Αυτή η άγνωστη λέξη…

pinokio«Όφειλε να παραιτηθεί»«Αν διαφωνεί να παραιτηθεί…» . Εκφράσεις που έχουμε ακούσει άπειρες φορές. Όσο όμως κι αν ανατρέξουμε  στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, θα συναντήσουμε ελάχιστους που να διαφώνησαν και να επέλεξαν την παραίτηση από μια πολιτική θέση ή ακόμη περισσότερο από μια θέση που εξασφαλίζει και εξουσία και καλές αποδοχές.

Η αφορμή για αυτές τις σκέψεις βρίσκεται στο «δράμα» των βουλευτών των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που ενόψει νέων μέτρων και νέων υποχωρήσεων από «κόκκινες γραμμές» (ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ…), υποφέρουν αλλά στηρίζουν άθλιες πολιτικές αποφάσεις.

Γιατί μόνο σαν την κορύφωση του πολιτικού τους δράματος θα μπορούσε κάποιος να δει αυτά που ζούνε και θα ζήσουν.

Υποφέρουν!

Ο ένας σφίγγει την καρδιά αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος μένει άυπνος τα βράδια αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος διαφωνεί, θεωρεί άδικα τα μέτρα, αλλά … θα ψηφίσει!

Ο άλλος , ο καλύτερος, διαφωνεί με την πώληση του 40% της ΔΕΗ, καταγγέλλει βαποράκια συμφερόντων, φοβάται ότι θα πουληθεί η ΔΕΗ όσο – όσο, λέει ότι ο διαγωνισμός θα είναι στημένος, ξέρει ότι στην επόμενη φάση θα πωληθούν και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, αλλά και θα πειθαρχήσει και θα ψηφίσει!

Και για να μην έχει κανένας απορίες το πώς και το γιατί ρίχνει και ένα «έχω γαλουχηθεί εντελώς στην λογική των συλλογικών αποφάσεων, δεν είμαι στην Αριστερά για να κάνω προσωπική καριέρα. Σέβομαι τον εσωκομματικό διάλογο, είμαστε το πιο δημοκρατικό κόμμα, το έχουμε κατακτήσει αυτό»!

Το μεγαλύτερο δε δράμα το ζούνε αυτοί που έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και αξιοποιήθηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ! Αυτοί που σε λίγες ημέρες θα βάλουν πλατιά – φαρδιά την υπογραφή τους και στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και στη μείωση του αφορολόγητου και στις μειώσεις των συντάξεων! Αυτοί που θέλησαν να «εξαγνιστούν» στην κολυμβήθρα του Καμμένου και μετατράπηκαν σε υποτελείς και υπηρέτες των πιο σκληρών μνημονιακών πολιτικών, της απόλυτης υποταγής!

Όλοι αυτοί και αυτόχθονες ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και εκ μεταγραφής παρακολουθητές και συνοδοιπόροι της «ελπίδας που θα ερχότανε» , δεν έχουν φαίνεται στο λεξιλόγιο τους την «παραίτηση», έστω για λόγους πολιτικής ηθικής και πολιτικής αξιοπρέπειας!

Μπορεί να «κλαίνε», να «σφίγγουν τις καρδιές τους», να «πονάνε και να ματώνουνε», αλλά στο ερώτημα: πολιτική αξιοπρέπεια ή ευτελισμός κάθε έννοιας ηθικής, απαντούν με μια φωνή: το δεύτερο!

Όταν μπαίνουν στην προσωπική τους ζυγαριά, από τη μία η διαχείριση της εξουσίας και από την άλλη οι υποτιθέμενες αρχές, το πρώτο βαραίνει περισσότερο! Η «αριστερά» της τσέπης, της προσωπικής καριέρας, της προσωρινής προβολής, της αναξιοπρέπειας, είναι εδώ! Και δεν είναι Αριστερά!

Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το ότι αυτοί που τους ψήφισαν, δεν το έκαναν για να υποθηκεύσουν για 99 χρόνια τη δημόσια περιουσία της χώρας, δεν το έκαναν για να ξεπουλήσουν σε στημένους διαγωνισμούς τη ΔΕΗ και την ενέργεια της χώρας, δεν το έκαναν για να μειώσουν το αφορολόγητο στα 5.900 €, δεν το έκαναν για να συρρικνώσουν ακόμη περισσότερο τις συντάξεις.

Την ημέρα που οι ψήφοι τους θα συνυπολογιστούν σε αυτές που θα αποφασίσουν για τα προηγούμενα, τελειώνουν και τα δάκρυα και οι καημοί και το σφίξιμο στο στομάχι και οι διαφωνίες και οι λεονταρισμοί.

Θα μείνει μόνο η συνυπευθυνότητα στη λήψη αποφάσεων που στοιχίζουν τα μέγιστα στο λαό και τη χώρα και το πικρό χαμόγελο για τους πολλούς «Πινόκιο» της πολιτικής μας ζωής!

Το πραγματικό “survivor” σε μια πραγματική κοινωνία ζούγκλα!

survivor-650_1Μια ολόκληρη κοινωνία στο ρόλο του πρωταγωνιστή του survivor!

Με πρωταγωνιστές όχι διάφορους … φιρφιρίκους, που ξεκινάνε από άγνωστες μέχρι πρότινος τραγουδίστριες, μοντέλα και τύπους που στην Ελλάδα δηλώνουν μάνατζερ ράγκμπι (σα να λες δηλαδή παγοδρόμος στην έρημο Σαχάρα) ή το βαρύγδουπο «πρώην μισθοφόρος», που αντί για κάποιον σαν τον …Ράμπο,  βλέπεις μπροστά σου έναν τύπο που μικρός θα έτρωγε σφαλιάρες από ολόκληρη τη γειτονιά , αλλά μια ολόκληρη κοινωνία.

Μια κοινωνία που δεν συμμετέχει σε παιχνιδάκια τύπου παιδικής χαράς, αλλά σε ένα διαρκή αγώνα επιβίωσης σε πολύ πιο αντίξοες συνθήκες από την παραμονή σε ένα τροπικό νησί.

Πεινάνε οι συμμετέχοντες και κερδίζουν έπαθλα πίτσες και κεφτεδάκια. Πεινάνε όμως και εκατομμύρια συμπολίτες μας που δεν έχουν την πολυτέλεια ούτε καν να διεκδικήσουν την τροφή τους. Στερούμενοι τα πάντα.

Συνταξιούχοι με συντάξεις πείνας που πρέπει να συντηρήσουν και τα άνεργα παιδιά τους, άνεργοι θύματα της κρίσης που χρόνια περιμένουν να βρούνε μια θέση στον εργασιακό μεσαίωνα που ενέσκηψε στη χώρα, νοικοκυριά πνιγμένα στα δάνεια, θύματα μιας μεγάλης αυταπάτης που καλλιεργήθηκε συστηματικά τα προηγούμενα χρόνια. Νέοι με μισθούς 300 € που αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους και να ονειρευτούν. Επιχειρηματίες πνιγμένοι από χρέη, εφορίες και την έλλειψη ρευστότητας. Μεσήλικες απολυμένοι, πτυχιούχοι που ψάχνουν τη φυγή στο εξωτερικό (όχι στον Άγιο Δομίνικο για παιχνίδι)!   Και εσύ μου λες τι σημαίνει «μαχητής» στην πραγματικότητα;

Εκατοντάδες χιλιάδες που δεν μπορούν να βρούνε λύσεις σε βασικά προβλήματα της καθημερινότητας και όχι στο ποιος θα αποχωρήσει από ένα παιχνίδι. Το πώς δηλαδή θα πληρωθούν οι λογαριασμοί, το πώς θα εξασφαλιστεί το φαγητό, το πώς θα ζήσουν στοιχειωδώς σαν άνθρωποι, το πώς θα σπουδάσουν τα παιδιά τους…

Γιατί το πρότυπο αυτής της χώρας δεν μπορεί να είναι οι ίντριγκες ενός παιχνιδιού και οι προβληματικοί χαρακτήρες κάποιων παικτών που επιλέχτηκαν για λόγους τηλεθέασης και με έπαθλο τις 100.000 €… Δε γίνεται!

Το πραγματικό survivor και οι πραγματικοί survivors βρίσκονται δίπλα μας.

Μπορεί να είναι οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, που μπορεί να μην έχουν ακούσει για τη γιόγκα και τη “συμπαντική ενέργεια”, αλλά ξέρουν να μοιράζονται τα ελάχιστα για να επιβιώσουν.

Που δεν θα αφήσουν κάποια στιγμή τα ρούχα που μονίμως φοράνε σε ένα παιχνίδι (έτσι είναι οι κανόνες, διότι τι survivor είσαι όταν αλλάζεις τα ρούχα σου καθημερινά!), για να επανέλθουν στην καθημερινότητά τους με τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω τους. Που θα μπαλώσουν τα ρούχα που μονίμως φοράνε γιατί για αυτούς, για τους αληθινούς survivors η αγορά καινούργιων ρούχων είναι πια πολυτέλεια…

Που δεν έχουν να διεκδικήσουν κανένα άλλο έπαθλο, παρά μόνο την αξιοπρέπεια τους απέναντι σε όλους αυτούς που αποφάσισαν να αλλάξουν έτσι βίαια τη ζωή τους.

Την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.

Την ελπίδα , όχι ότι δεν θα προταθούν για αποχώρηση από ένα παιχνίδι, αλλά ότι θα αντέξουν τα δύσκολα για να αποχωρήσουν όταν θα έρθει η ώρα με ψηλά το κεφάλι από τη ζωή.

Είναι δίπλα μας και τους ξέρουμε. Αλλά προφανώς δεν τους αφιερώσαμε ποτέ λίγη από την ώρα μας σε αντίθεση με τους παίκτες ενός show που τους αφιερώνουμε  ώρες ατελείωτες και βράδια από τη ζωή σας.

Είναι δίπλα μας και τους ξέρουμε αλλά ίσως να βγάζουμε απέναντι τους την πλευρά του εαυτού μας,  που τόσο ταιριάζει με τον υποχθόνιο μάνατζερ του Ράγκμπυ ή του επιχειρηματία Κινέζο από τη Θεσσαλονίκη.

Αντί λοιπόν να χαραμίσουμε πολύτιμο χρόνο για τους “δήθεν”, ας κάνουμε μια βόλτα, λίγο πιο νωρίς, στα τελειώματα μιας λαϊκής αγοράς για να διαπιστώσουμε ότι οι αληθινοί survivors, δεν ψάχνουν καρύδες και καβούρια, αλλά πεταμένα και χαλασμένα φρούτα και λαχανικά για να επιβιώσουν.

Είναι εκεί και δυστυχώς πληθαίνουν, άσχετα αν ο Φλαμπουράρης δεν τους βλέπει και εμείς αδιαφορούμε …

 

Δεν αφορά τους άλλους ο ρατσισμός, ανόητε!

prosfyΉταν και αυτή μια καλή ευκαιρία για να γνωριστούμε καλύτερα!

Όσο απίστευτες ήταν οι αντιδράσεις ορισμένων σε αυτή την πόλη, για την φιλοξενία των παιδιών μεταναστών σε σχολείο, άλλο τόσο εντυπωσιακή ήταν η αγκαλιά που άνοιξε από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε αυτά τα παιδιά.

Αλληλεγγύη και ανθρωπιά ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, σε μια αέναη μάχη, που ξεπερνά τα στερεότυπα μιας κοινωνίας σε κρίση και αγγίζει πολύ ιδιαίτερες πτυχές της ιστορικής διαδρομής και των αξιών του λαού μας.

Ήταν όμως και μια καλή ευκαιρία για να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις.

Δεν αφορά τους … άλλους ο ρατσισμός.

Δεν είναι μακριά από εμάς τα ξενοφοβικά σύνδρομα.

Δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα το δηλητήριο της «φυλετικής καθαρότητας» και του θρησκευτικού ταλιμπανισμού, που όλα αυτά τα χρόνια, σιγά – σιγά έπεσε στις φλέβες μιας διαλυμένης κοινωνίας.

Στο εύφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ανεργίας αναπτύχθηκαν και βρήκαν  πολιτική έκφραση οι πιο μαύρες αντιλήψεις. Το είδαμε και στο πρόσφατο παρελθόν. Το παράδειγμα της αριστερής Μασσαλίας που στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, μετατράπηκε σε άντρο του Λεπέν, διδάσκει πολλά.

Το χειρότερο όμως είναι η απώλεια και της στοιχειώδους λογικής:

Ένα παιδί γίνεται, στο αρρωστημένο μυαλό κάποιων, η προσωποποίηση του κινδύνου για τα δικά του – υποτίθεται παιδιά – και γύρω του πλέκεται ένα ακόμα μυθιστόρημα μίσους, που εκθέτει όλους μας…

Ένα παιδί, θύμα πολέμου, που έζησε τραγικές καταστάσεις, που αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του, που ζει σε άθλιες συνθήκες, που το μέλλον του είναι … άγνωστο, στοχοποιείται, ενοχοποιείται και σημαδεύεται από όσους πρέπει να υπηρετήσουν και να επενδύσουν στη λογική του φόβου… Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αυτή την «επένδυση» πρέπει να σταματήσει η κοινωνία. Να λειτουργήσει και να δράσει με οδηγό τις αυτονόητες αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας. Να προχωρήσει αφήνοντας πίσω τις φωνές από το μαύρο παρελθόν. Να αγκαλιάσει τους αδύναμους και να υπερασπιστεί αυτά που το σύνταγμα μιας δημοκρατικής χώρας επιτάσσει.

Και ευτυχώς το κάνει.

 

Αχ Ευρώπη!

ευρωπηΛέγεται συχνά πως η στατιστική είναι ο επιστημονικότερος τρόπος να ειπωθούν ψέματα και όπως σε κάθε υπερβολή, υπάρχουν ψήγματα αλήθειας.

Εν προκειμένω όμως οι αριθμοί αποτυπώνουν την σκληρή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. οι ένδεκα από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας κινούνται κάτω από το 75% του κοινοτικού μέσου όρου, ως προς το ΑΕΠ που αντιστοιχεί, κατά κεφαλή, σε κάθε ευρωπαίο κάτοικο.

Η μνημονιακή βαρβαρότητα έχει επιδράσει καταλυτικά στο να παρουσιάζεται αυτή η εικόνα. Μάλιστα τα μεγέθη βαίνουν επιδεινούμενα, πράγμα που πιθανολογεί βάσιμα πως οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο τα δεδομένα στα οποία αναφερθήκαμε μας επιτρέπουν ν’ αναπτύξουμε ένα ευρύτερο προβληματισμό, σχετικά με την μοίρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι μία σειρά χρηματοδοτικών δράσεων και ειδικών προγραμμάτων (από τα «μεσογειακά» των πρώτων χρόνων της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ως τις «προγραμματικές» περιόδους που διάγουμε, με το ΕΣΠΑ και τον τωρινό «ΣΕΣ») είχαν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Ότι θα προωθήσουν την περίφημη «στρατηγική της σύγκλισης» των οικονομιών και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων – οι μεγαλύτερες πυκνώσεις των οποίων κατοικοεδρεύουν στις φτωχότερες χώρες της Ε.Ε.

Οι διακηρύξεις για αλληλεγγύη εντός της ενιαίας οικονομικής ζώνης (αρχικά), τροφοδότησαν την ιδέα για νομισματική ένωση (περίοδο που διανύουμε) και προωθούν την αναζήτηση τρόπων για πολιτική ένωση των κρατών – συνιστωσών. Μόνο που η αλλαγή δεδομένων, η οποία φάνηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οδήγησε σε διαφορετική πορεία.

Η Ε.Ε. ως υποσταθμός της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης, συμπυκνώνει τις σχέσεις που αναβλύζουν από την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Ένα σύστημα ταξικής κυριαρχίας του υπερεθνικού κεφαλαίου, μια ανέλεγκτη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες και μία «Ευρώπη – φρούριο», υπό την επιτήρηση της γερμανικής ηγεμονίας.

Το περιβόητο «κοινωνικό σκέλος» έχει εγκαταλειφθεί στα ψίχουλα κάποιων προγραμμάτων κατά της έσχατης ένδειας, καθώς οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Οι περιφέρειες, που υποτίθεται πως θα συνέκλιναν πέριξ ενός μέσου ευρωπαϊκού όρου, παρακολουθούν την τάση της εγκατάλειψης και της κοινωνικής ερημοποίησης. Ειδικά στον ευρωμεσογειακό νότο η κατάσταση είναι δραματική.

Η ελεύθερη αγορά αποτελεί την εγγύηση της διεύρυνσης των ανισοτήτων και της καταστροφής της καθημερινότητας των ανθρώπων. Μόνο που η σχετική συζήτηση έχει υποκατασταθεί από την ανάγκη πίστης στις σύγχρονες θεότητες: την δημοσιονομική πειθαρχία, την αυστηρή λιτότητα, την ανταγωνιστικότητα.

Δεν υπάρχει χώρος για κοινωνικά δικαιώματα κι ελευθερίες πλέον…

Η Δημοκρατία στην Ευρώπη του σήμερα…

eu-flagfinalΌσοι θεωρούν πως η άσκηση κρατικής βίας αποτελεί εγχώρια ιδιαιτερότητα στο μπλοκ των χωρών της ευρωζώνης θα ήταν φρόνιμο να ρίξουν μια ματιά στα τεκταινόμενα στην Ισπανία.

Όπου η κυβέρνηση του Μ. Ραχόι ψήφισε – ενάντια στις διαμαρτυρίες του συνόλου της αντιπολίτευσης – νόμο, με τον οποίο επιβάλλονται θηριώδη πρόστιμα σε πολίτες που διαμαρτύρονται.

Ενδεικτικά: «φωτογράφηση ή ηχογράφηση της αστυνομίας 600-30.000 ευρώ, ειρηνική ανυπακοή στην εξουσία 600-30.000 ευρώ, διαμαρτυρία χωρίς άδεια 600-30.000 ευρώ, παρεμπόδιση ή διακοπή έξωσης 60-300.000 ευρώ».

Επίσης ποινικοποιούνται πράξεις όπως πραγματοποίηση συναντήσεων ή συνελεύσεων σε κατειλημμένους χώρους (100-600 ευρώ), ενώ η αστυνομία μπορεί ν’ απαγορεύσει όποια διαμαρτυρία κρίνει πως «διασαλεύει την δημόσια τάξη», ενώ απαγορευμένη για διαδηλωτές ζώνη θεωρείται οποιαδήποτε υποδομή θεωρηθεί – με βάση τα κριτήρια των δυνάμεων καταστολής – ως «ζωτικής σημασίας».

Αθροίζοντας τις δρακόντειες προδιαγραφές του πονήματος του «Λαϊκού Κόμματος» (των κοινοβουλευτικών επιγόνων του φρανκισμού) συνάγεται πως το σύνολο των κοινωνικών πρακτικών πολιτικής εναντίωσης απαγορεύεται πρακτικά.

Η απειλή των βαρύτατων προστίμων, τα οποία εξοντώνουν την πλειοψηφία των μαστιζόμενων από την κρίση κατοίκων της χώρας της Ιβηρικής, εκτιμάται από τους εμπνευστές του νόμου πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων.

Φυσικά απομένει το κέλυφος των συνταγματικών δικαιωμάτων, τ’ οποίο – μέσω ενός απροσχημάτιστου κρατικού εκβιασμού – έχει απωλέσει τα περιεχόμενά του.

Το τυπικό κι αφηρημένο σχήμα ενός κοινοβουλευτισμού, ο οποίος έχει πάρει διαζύγιο από κάθε δημοκρατική αρχή. Η ολοκλήρωση ενός καθεστώτος κρατικού φασισμού, ο οποίος αναλαμβάνει να διαχειρισθεί με τα σώματα της θεσμικής και φυσικής βίας την διαχείριση των σημαντικών υποθέσεων.

Για τους πολίτες δεν υπάρχει – πραγματικά και συμβολικά – δημόσιος χώρος, κάθε συλλογική διεκδίκηση έχει εξοστρακισθεί στις πέραν του νόμου περιοχές.

Το πέρας των κοινωνικών και θεσμικών ισορροπιών που γνώρισε μεταπολεμικά η Ευρώπη σηματοδοτείται με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ειδικά στην Ισπανία, όπου συμπληρώνονται (το 2015) σαράντα χρόνια από την πτώση της δικτατορίας των φαλαγγιτών του Φρ. Φράνκο, η επανάκαμψη σε πρακτικές που θεωρούνταν ιστορικά νεκρές αποτελεί εξαιρετικά ανησυχητικό μήνυμα.

Αποδεικνύοντας πως αντιλήψεις που κατανοούν την ευρωζώνη και τις κρατικές της συνιστώσες ως κοιτίδες της δημοκρατίας οφείλουν ν’ αντικρύσουν την σκληρή αλήθεια με πιο κριτική (και αυτοκριτική) ματιά.

 

Ανεπανόρθωτες βλάβες…

vrisi1Είναι πρωτοφανές το σκηνικό φόβου που στήνεται με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ. Δηλώσεις, ομιλίες, παρεμβάσεις και υπονοούμενα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό η πολιτική ζωή, σε μια ζούγκλα απειλών και σεναρίων.

Ένας απίστευτα ωμός εκβιασμός, που απευθύνεται κυρίως στους βουλευτές που θα αποφασίσουν την εκλογή ΠτΔ ή εκλογές και που στοχεύουν στην διάσωση και μακροημέρευση της υπάρχουσας συγκυβέρνησης αλλά και στο κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα με τους όρους που έχουν ήδη συμφωνηθεί!

Στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταρρέουσας Κυβέρνησης θυσιάζονται τα πάντα! Και στρατεύονται  οι πάντες: Γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές, πολιτικοί, επίσημα κυβερνητικά στελέχη, γραφικές φυσιογνωμίες της Βουλής και της πολιτικής ζωής, τραπεζίτες και στελέχη ξένων κυβερνήσεων.

Οι ωμές παρεμβάσεις Γιούνκερ,Σόιμπλε και Μοσκοβισί , μέχρι στιγμής, που αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα μιας – υποτιθέμενα – ανεξάρτητης χώρας, γίνονται αποδεκτές με λογικές πλήρους υποταγής και εξάρτησης που δεν έχουν προηγούμενο! Η βλάβη στην εικόνα μιας χώρας που έπρεπε να στέκεται υπερήφανη είναι ανεπανόρθωτη . Επαρχία άλλων κρατών και χώρος πρωτοφανών οικονομικών και κοινωνικών πειραμάτων που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτεί από «λάθη», που θα στοιχίσουν στους «συμμάχους» της κυβέρνησης!

Δηλώσεις σαν και αυτές του Γεωργιάδη (που προεξοφλεί bankrun), της Βούλτεψη που σαν κυβερνητική εκπρόσωπος αναθέτουν και τυπικά τη διοίκηση της χώρας στους αετονύχηδες των αγορών ( αφού η έκθεση της Moody’s θεωρείται οδηγός εξελίξεων) αλλά και οι απίστευτες δηλώσεις του Διοικητή της Εθνικής τράπεζας (!) Στουρνάρα για τη ρευστότητα και τους κινδύνους με τους οποίους απειλείται το πόπολο αν δεν εκλεγεί ΠτΔ, διαλύουν την οικονομία, αποσταθεροποιούν περαιτέρω την αγορά, συντρίβουν την επιχειρηματικότητα και τινάζουν στον αέρα ότι έχει απομείνει!

Η δαιμονοποίηση των εκλογών, η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και ο εξοστρακισμός της δυνατότητας επιλογής από το λαό της Κυβέρνησης του, προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην ίδια τη Δημοκρατία!  Αν αυτοί που υπηρετούν τη δημοκρατία δεν αποδέχονται τις βασικές της αρχές τότε τη μετατρέπουν σε αδειανό πουκάμισο, δημιουργώντας τις συνθήκες μετατροπής της σε άλλου τύπου πολιτεύματα! Θα ζήλευε και το πιο απολυταρχικό καθεστώς αυτές τις μεθοδεύσεις. Δεν καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επίθεση φόβου και καταστροφολογίας χτυπά τα θεμέλια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος;

Ο ευτελισμός του Κοινοβουλίου με «αριστερούς» που δεξιοφέρνουν, με γραφικούς που βρέθηκαν από σπόντα σε βουλευτικά έδρανα (τα αποτελέσματα της άνευ όρων αντιμνημονιακής ονείρωξης, των προηγούμενων χρόνων), οι καταγγελίες για χρηματισμό, οι λογικές του «θα ψηφίσουν γιατί θα χάσουν τη θέση τους και το μισθό τους», η διάλυση κομμάτων και σχηματισμών και η δημιουργία νέων αναχωμάτων, που όλως περιέργως στέκονται στο πλευρό της «δοκιμαζόμενης» Κυβέρνησης , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν ανεπανόρθωτα πλήγματα και στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η πολιτική ζωή της χώρας γυρνά δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους σχεδιαστές των εξελίξεων, που γατζωμένοι στις καρέκλες τους παίζουν «ρέστα» στις πλάτες του λαού.

Ενός λαού που ξέρει ότι το μετά, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ενός λαού που ξέρει πως θα κληθεί να δώσει και άλλο αίμα προκειμένου να επιβιώσουν αδιέξοδες πολιτικές και μικροί και ανίκανοι πολιτικοί. Ενός λαού που μετατράπηκε σε πειραματόζωο πολιτικών γιατί άλλοι αποφάσισαν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και την έκφραση του στις τελευταίες εκλογές!

Την ίδια στιγμή που ο παλαιοκομματισμός επανέρχεται δριμύτερος, που το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει και που οι δημόσιες καλά αμειβόμενες θέσεις , παραμένουν στα χέρια αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών παραγόντων. Αυτό το μοντέλο κράτους όμως τέλειωσε! Απέτυχε! Και οδηγεί μαζί με τα υπόλοιπα τη χώρα στο βούρκο της πλήρους κοινωνικής αλλά και ηθικής διάλυσης.

Πίσω από το παραβάν της διαπλοκής και της πελατειακής συναλλαγής πρέπει να προβάλλουν καινούργιες δυνάμεις. Πρέπει να προβάλλουν προοδευτικές λύσεις και προτάσεις από όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα για την κοινωνία και όχι για την πάρτη τους. Υπάρχουν. Ας βγούνε στο φώς, πριν το σκοτάδι τυλίξει τα πάντα.

Αντίσταση στο φόβο και στις απειλές.

Αντίσταση στο χθες που δεν μπορεί να δεσμεύσει το αύριο.

Αντίσταση στη διάλυση της Δημοκρατίας και στην υποταγή στα συμφέροντα, που παίζουν μπάλα στο δικό μας γήπεδο.

Προοδευτική διέξοδος από το αδιέξοδο ΣΗΜΕΡΑ!