Το «προσκλητήριο»

Μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε κάλεσμα «για τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου, μιας ευρύτατης συμπαράταξης, σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, κόμματα, συλλογικότητες αλλά και πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο, προκειμένου να αποτραπεί, ενόψει των επόμενων, κρίσιμων ευρωπαϊκών εκλογών, σε 3 μήνες από σήμερα, η επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς, αλλά και να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία».

Ο αγώνας επιβίωσης της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι προφανές, ότι περνά μέσα από τη λεηλασία, τον εγκλωβισμό και τελικά την εξαφάνιση όσων ακόμα διεκδικούν τη θέση τους στο χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς.

Στην προσπάθεια αυτή χρησιμοποιήθηκε ήδη κάθε διαθέσιμο μέσο:

Η προσέλκυση «προθύμων» με την «αμοιβή» μιας υπουργικής θέσης έστω και περιορισμένης διάρκειας. Η φιλοδοξία άλλωστε ποτέ δεν λογάριασε το «αύριο» αλλά πάντοτε ποτιζόταν με το «σήμερα».

Οι  υποσχέσεις για «αξιοποίηση» των αναξιοπαθούντων πρώην Υπουργών που επιμένουν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολύτιμες νύφες για την εξουσία, περνώντας ασυνείδητα στο στάδιο του πλήρους πολιτικού ευτελισμού. Καλή ώρα περιπτώσεις τύπου Ραγκούση, που αφού «είδε το φως το αληθινό», διαπίστωσε προσφάτως ανάμεσα στα άλλα, ότι «ζούμε μια περίοδο ανάλογη του 1974»!

Ο εναγκαλισμός με συντηρητικούς αλλά και ακροδεξιούς μέχρι πρότινος, που γοητεύτηκαν όχι προφανώς από τις ιδέες της «Αριστεράς» αλλά από τα ιδεατά αποτελέσματα της άσκησης εξουσίας (οι περιπτώσεις Κουντουρά, Κουίκ, Κόκκαλη και Παπακώστα είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές του πολιτικού αχταρμά που γεννιέται).

Η συστράτευση ανθρώπων των οποίων η περιφορά από πολιτικό σε πολιτικό χώρο, αποτελεί πλέον τρόπο ζωής και εκφράζει την εναγώνια προσπάθειά τους να επιβιώσουν πολιτικά ως «στελέχη» ακόμα και αν υποχρεωθούν να γλύψουν εκεί που έφτυναν μέχρι χθες (Μπίστης και διαφόρων τύπων γεφυροποιοί δίνουν το νυν υπέρ πάντων αγώνα)!

Μια πολύχρωμη κουρελού, διαφόρων αποχρώσεων με συνδετικό ιστό τη διαχείριση της εξουσίας, ελπίζοντας ο καθένας ότι την ώρα της μεγάλης μοιρασιάς κάτι θα μείνει για τον καθένα τους…

Τελευταία προέκυψε και η ανάγκη να «αποτραπεί η  επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς», που προφανώς και δεν υπήρχε όταν οι ίδιοι αγκαλιάζονταν και τιμούσαν με τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής τον Δ. Καμμένο ή όταν ο άνθρωπος που χαρακτήριζε τους μετανάστες «κατσαρίδες» γινόταν Υπουργός ή όταν ο γνωστός για τις απόψεις του Κουίκ δήλωνε δημόσια τον «έρωτά του» για την «εξουσία», συγγνώμη για τον Τσίπρα ήθελα να γράψω!

Αλλά και να «αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία», λες και τα τελευταία 4 χρόνια στην οικονομία ζήσαμε τη σοσιαλιστική εκδοχή της αντιμετώπισης της κρίσης!

Λες και οι πολιτικές της συμβιβασμένης και πλήρους υποταγμένης Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν ήταν σκληρά νεοφιλελεύθερες! Και να έχεις και συγκυβερνήτη επί 4 χρόνια τον Καμμένο!

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε προοδευτικός ούτε «Αριστερός».

Είναι μια έντονα συντηρητική εκδοχή των εραστών της εξουσίας, που ευτέλισε τις αρχές της «Αριστεράς», υπονόμευσε το μέλλον της χώρας και δέσμευσε με δάνειο που δεν τελειώνει ποτέ (τύφλα ν’ έχει ο Πολάκης),  τη δυνατότητα διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης,  γιατί απλά πολιτεύτηκε χωρίς Αρχές και Κανόνες.

Χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή των κομμάτων που σήμερα προσπαθεί να διεμβολίσει !

Χωρίς σεβασμό στην κοινωνία και τους πολίτες.

Το «προσκλητήριο» στο πίσω μέρος του περιγράφει απλά και μόνο την ανάγκη πολιτικής επιβίωσης μιας ομάδας απαξιωμένων πολιτικών και δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαιότητα Κοινωνικών Συμμαχιών  με τα πραγματικά προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν αλλαγές και όχι συναλλαγές, ρήξεις και όχι συμβιβασμούς, αλήθειες και όχι αυταπάτες.  Για αυτό και πρέπει να επιστραφεί. Χωρίς κανένα ενδοιασμό και χωρίς καμία υποχώρηση.

Αυτό αφορά και τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που μπορεί να είναι διαφορετικές από τις βουλευτικές, αλλά δεν «ωραιοποιούν»  τους πολιτικούς εκφραστές των παραπάνω απόψεων.

Όσοι πάνε «αγκαλιά»  με αυτούς που επιχειρούν να λεηλατήσουν τον πολιτικό τους χώρο, στο όνομα μιας πρόσκαιρης εξουσίας, γίνονται πιόνια στο δικό τους παιχνίδι…

 

Advertisements

44 χρόνια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

44  χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, με την οποία «γεννήθηκε» το ΠΑΣΟΚ ως φυσική προέκταση και μετεξέλιξη της ιστορικής διαδρομής της δημοκρατικής παράταξης.

Η ίδρυσή του πιστοποιεί την ιστορική ζεύξη των  στόχων της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης με το δυναμισμό του δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κινήματος.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη δεν βρίσκεται μόνο σε αντιστοιχία με τη μεταπολιτευτική συγκυρία αλλά πολύ πιο πέρα από αυτή.

Λέξεις, οράματα και επιλογές έχουν και σήμερα μια απίστευτη ταύτιση με τις εξελίξεις, κάνοντας αναγκαία και επιτακτική την προσαρμογή και όχι την μετάλλαξή τους.

ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι :

 Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την πραγματική αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, που επιβιώνει και γιγαντώνεται στις μέρες μας. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι η μάχη για την κατοχύρωση δίκαιων κανόνων σε όλους τους τομείς της καθημερινής δραστηριότητας των πολιτών της χώρας.

Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων ειδικά των ανίσχυρων που πολλαπλασιάζονται από την κρίση.

Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη συμμετοχή του κάθε πολίτη ανάλογα με τα εισοδήματά του και την περιουσία του στη λειτουργία του κράτους.

Είναι ο αγώνας για ίση, αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους όσους έχουν τα ίδια προσόντα. Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους «υμετέρους», τους «έχοντες», τους «κραταιούς», που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε ΜΠΡΟΣΤΑ, αν θέλουμε να πάμε ΜΑΚΡΙΑ.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις γιατί πρέπει είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Σήμερα οφείλουμε να συμφωνήσουμε  ότι πρέπει να μετράμε τη συνέπειά μας με τη σθεναρή παρέμβασή μας στις σύγχρονες αντιφάσεις της πραγματικότητας και της ζωής και όχι με τις αφηρημένες και αναντίστοιχες επικλήσεις σε ξεπερασμένες θέσεις.

Είναι για αυτό που το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να σηματοδοτήσει την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς.

Μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την σταθερή σύνδεσή του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 44χρονη πορεία.

Σε αυτή την πορεία δεν χωρούν ούτε συμβιβασμοί, ούτε προσωπικές πολιτικές. Αυτή η πορεία δεν ταυτίζεται με λογικές «ημετέρων» και ελέγχου. Το Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να είναι ο κομπάρσος και το βοηθητικό υποστύλωμα των συντηρητικών και αντιλαϊκών λύσεων που  προωθούνται σήμερα  από την Κυβέρνηση θίασο των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αλλά και τη Νέα Δημοκρατία. Οφείλει να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια πορεία προοδευτικής αφύπνισης και κοινωνικής αλλαγής.

Σήμερα οφείλουμε να θυμηθούμε, να σκεφτούμε, να οργανωθούμε και να δράσουμε.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 3-9-2018

Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

( ‘Αρθρο μου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας. Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 17 Αυγούστου 2018)

Κατανοώ την προσπάθεια του αναπληρωτή συντονιστή γραμματέα της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας, Βασίλη Ζωγράφου, να υπερασπιστεί την κυβερνητική πολιτική και να εμφανιστεί «βασιλικότερος του Βασιλέως».

Δικαίωμα του. Αυτός ξέρει.

Το να προσπαθεί όμως να το κάνει με ανακρίβειες και πολιτικές υπερβάσεις της λογικής, ξεπερνά τα όρια του θεμιτού και μετατρέπεται σε φτηνή προπαγάνδα παλαιάς κοπής.

Η με πολύ κόπο προσπάθειά του να ταυτίσει τις επιλογές του προέδρου της ΝΔ με αυτές της προέδρου του ΚΙΝΑΛ, τον εκθέτει καθώς τον φέρνει σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Όντως ξεχειλίζει η  αγανάκτηση κάθε νοήμονα πολίτη από την προσπάθεια να μεταφερθούν αλλού οι ευθύνες για την επιχειρησιακή τραγωδία που οδήγησε στην ανθρώπινη τραγωδία στην Ανατολική Αττική.

Ξεχειλίζει από υποκρισία και αναλγησία να μιλά για «κύριους υπεύθυνους» και να δείχνει οπουδήποτε αλλού εκτός από τους υπεύθυνους να οργανώσουν, να εφαρμόσουν και να υλοποιήσουν στοιχειώδεις αρχές πολιτικής προστασίας.

Ξεχειλίζει από υποκρισία το να σιωπά μπροστά στα κακόγουστα επικοινωνιακά σόου της Κυβέρνησης την ώρα της καταστροφής.

Ξεχειλίζει από υποκρισία η «ανακάλυψη» των αυθαιρέτων σήμερα, όταν πριν από λίγους μήνες η δική του Κυβέρνηση, προχωρούσε σε νέα ρύθμιση για τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων και δικά τους κορυφαία στελέχη ζητούσαν την αναστολή κατεδαφίσεων αυθαιρέτων κτισμάτων. Ας ρωτήσει τους κ.κ. Βούτση, Κουρουμπλή, Πάντζα… Αυτοί ξέρουν καλύτερα!

Βρήκε τους υπεύθυνους και χάθηκε αυτός και το κόμμα του στην ανευθυνότητα που δημιουργούν οι ισχυρές δόσεις αυταπάτης και μυθευμάτων με τα οποία κυβέρνησαν τα τελευταία 3,5 χρόνια.

Ενοχλήθηκε γράφει, γιατί η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ μίλησε για ψευδεπίγραφη “Αριστερά”.

Στ’ αλήθεια για ποια “Αριστερά” μιλάει;

Την “Αριστερά”  που πορεύεται μαζί με τον Καμμένο σε κοινούς δρόμους;

Την “Αριστερά”  των πειραμάτων Βαρουφάκη που κόστισαν 180 δις στη χώρα;

Την “Αριστερά”  του μνημονίου με 18,5 δις φορολογικά μέτρα;

Την “Αριστερά”  της ελαστικής μορφής εργασιακών σχέσεων;

Την “Αριστερά”  της μονιμοποίησης του ΕΝΦΙΑ, της υποθήκης για 99 χρόνια της δημόσιας περιουσίας, της μείωσης μισθών και συντάξεων, της κατάργησης του ΕΚΑΣ;

Ποια αλήθεια εννοεί και τι σχέση μπορεί να έχουν άνθρωποι, πολιτικά μεταλλαγμένοι από την εξουσία, των οποίων οι επιλογές βρίσκονται σε πλήρη σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, με την προοδευτική παράταξη;

Πριν απαντήσει κάποιος στο «επικό» ερώτημα του αναπληρωτή γραμματέα της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας, με την πρόοδο ή την συντήρηση, ας απαντήσει ο ίδιος στο πιο απλοϊκό :

Πιστεύει στ’ αλήθεια ότι η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική κατατάσσει τα κόμματα που την ασκούν στο προοδευτικό χώρο;

Γιατί ή το «Πρόγραμμα Θεσ/νικης» θα είναι «προοδευτικό» ή τα μέτρα της Κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Αυτά δεν ταυτίζονται. Βρίσκονται σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις.

 

Γιατί αν «προοδευτικό» το 2018 είναι αυτό που ταυτίζεται κυβερνητικά με τη λαϊκίστικη δεξιά (και τις ακροδεξιές περικοκλάδες της), ευχαριστούμε …αλλά δεν θα πάρουμε…

Γιατί αν προοδευτικό σημαίνει να διαγράφεις κάθε προεκλογική σου εξαγγελία και να υλοποιείς τα ακριβώς αντίθετα ( αυταπάτες είπατε), όχι δεν γίνεται να το δεχτούμε.

Γιατί αν προοδευτικό σημαίνει την αναγέννηση του παλαιοκομματισμού όπου ο Υπουργός διορίζει τον πατέρα του σε δημόσια θέση, ε! όχι δεν το θέλουμε.

Για το Κίνημα Αλλαγής δεν υπάρχουν ψευτοδιλλήματα .

Αυτόνομη πορεία σε προοδευτική κατεύθυνση και αναγέννηση της Κεντροαριστεράς σαν δύναμη ευθύνης, ρεαλισμού, ειλικρίνειας.

Κοινωνικές συμμαχίες με τα πραγματικά προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν αλλαγές και όχι συναλλαγές, ρήξεις και όχι συμβιβασμούς, αλήθειες και όχι αυταπάτες.

Αυτό το δρόμο πορευόμαστε και σύντομα όλοι θα κριθούμε.