Παραίτηση ή μη … αρχειοθέτηση έτσι κι αλλιώς!

kouvelisΗ απόφαση του Φ. Κουβέλη να παραιτηθεί από την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ και ότι ακολούθησε, όπως κι αν αναγνωσθεί μια πρακτική συνέπεια ομολογεί:

 Ότι οι τίτλοι τέλους για το συγκεκριμένο κόμμα είναι θέμα χρόνου και μόνο.

Η ίδρυσή του στα 2010, με την αποκοπή βουλευτών από την κοίτη του τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στόχευε στο να συμβάλλει στην δημιουργία κυβερνήσεων της κεντροαριστεράς.

Στις διπλές εκλογές του 2012 υποδέχθηκε ένα μέρος στελεχών και ψηφοφόρων του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις του Φ. Κουβέλη πως η πολιτική πυξίδα της ΔΗΜ.ΑΡ συμπυκνώνεται στο «ούτε ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ», συγκυβέρνησε με αμφότερους.

Στενός συνεργάτης του Λ. Κύρκου από την δεύτερη εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς μετά το ΚΚΕεσ –την ΕΑΡ – επιχείρησε να αντιγράψει τις τακτικές του πολιτικού του μέντορα. Άλλωστε υπήρξε υπουργός στην κυβέρνηση Τζανεττάκη το 1989, κατά την εφήμερη συγκατοίκηση δεξιάς-αριστεράς.

Η στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ από ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά συγκροτήματα, το διάστημα που στήριζε την κυβέρνηση Σαμαρά, είχε προφανείς σκοπιμότητες. Τη νομιμοποίηση ενός τοποτηρητή των μνημονιακών υποχρεώσεων και την έγκριση των «πακέτων βοήθειας».

Η ΔΗΜ.ΑΡ, σε μια αποθέωση πολιτικής διπλότητας, επέλεξε την λογική ακροβασία του «καταψηφίζουμε τα μνημόνια, στηρίζουμε την κυβέρνηση που τα νομοθετεί». Ταυτόχρονα ένα ευρύ κομματικό δυναμικό απολάμβανε τη μέθη της κρατικής διαχείρισης, σε κάθε δυνατό επίπεδο. Όταν, με αφορμή την «κρίση της ΕΡΤ» ο Φ. Κουβέλης ήρε την στήριξη στην συγκυβέρνηση ουσιαστικά υποθήκευσε τις πολιτικές του προοπτικές. Η ΔΗΜ.ΑΡ υπήρξε, εξ’ υπαρχής, ο αριστερός μπαλαντέρ σε μια σημαδεμένη τράπουλα.

Η αντιπολιτευτική ηθοποιία μόνο καγχασμό μπορεί να προκαλέσει, όταν η πλειονότητα των φυγόκεντρων τάσεων λαχταρούσε κυβερνητικά μεγαλεία. Η ετυμηγορία της κάλπης των ευρωεκλογών έβαλε την ταφόπλακα στο συγκεκριμένο εγχείρημα.

Πλάνητες και ανέστιοι βουλευτές της αναζητούν στέγη μεταξύ «Ελιάς», ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και πέριξ της ΝΔ.

Μαζί με την ΔΗΜ.ΑΡ τελειώνει και η ελληνική εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς, η οποία ουδέποτε ξεπέρασε μια αταβιστική έλξη προς την δεξιά.

 

Και όμως μήνυμα υπάρχει!

Τα αυτοδιοικητικά αποτελέσματα ανά την επικράτεια επιδέχονται περισσότερες της μιας ερμηνείας.

Στην Αττική και στην Αθήνα αντίστοιχα οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψαν επιδόσεις ανώτερες των δημοσκοπικών προβλέψεων. Όχι όμως και ανώτερες των αποτελεσμάτων που είχε φέρει το κόμμα τους στις τελευταίες εκλογές του 2012.  Αν δεν είχανε δώσει καθαρά πολιτικό περιεχόμενο στις αυτοδιοικητικές εκλογές και αν δεν είχε μεσολαβήσει η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, τότε ναι θα μιλούσαμε για εντυπωσιακά αποτελέσματα. Σήμερα ποιος μπορεί να το υποστηρίξει;

Το εμφατικό στοιχείο στην Περιφέρεια Αττικής και στο Δήμο της Αθήνας,  ωστόσο ήταν η ηχηρή αποδοκιμασία των εκλεκτών της ΝΔ, οι οποίοι αποκλείσθηκαν από τον δεύτερο γύρο. Κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στα εκλογικά χρονικά και αποτελεί σαφέστατη αποδοκιμασία και των επιλογών του Σαμαρά και της ΝΔ.

Ταυτόχρονα οι Σγουρός και Καμίνης, οι οποίοι κινούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς, θα δώσουν την δική τους μάχη την προσεχή Κυριακή, με πολλές πιθανότητες νίκης αλλά χωρίς καμία κομματική σημαία. Αυτή την έχουν αποποιηθεί εδώ και καιρό .

Στην Κεντρική Μακεδονία και στον δήμο Θεσσαλονίκης, προνομιακούς εκλογικούς χώρους της ΝΔ, οι επίσημοι υποψήφιοί της, κατέγραψαν απογοητευτικές επιδόσεις. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να ανεβάσει σημαντικά τα ποσοστά του εκεί.   Ενώ στον Πειραιά ο υποστηριζόμενος από τον Β. Μαρινάκη συνδυασμός κατέδειξε την κοινωνική διασπορά επιχειρηματικών μηχανισμών, οι οποίοι – μέσω των αθλητικών και εκκλησιαστικών τους στηριγμάτων– επιτυγχάνουν να ποδηγετούν τις τοπικές κοινωνίες.

Ανάλογη περίπτωση αυτή του Αχ. Μπέου στον δήμο Βόλου.

Το χαρακτηριστικό στοιχείο ωστόσο των αυτοδιοικητικών εκλογών, αποδεδειγμένα πια, είναι η δημόσια παρουσία των προσώπων –και δευτερευόντως των κομμάτων που τα υποστηρίζουν. Ειδικά σε μια σειρά περιφερειακών ενοτήτων γίνεται σαφές, με το σημαντικό προβάδισμα αυτοδιοικητικών στελεχών, κάποια εκ των οποίων δεν έχουν δεν έχουν κομματικό χρίσμα. Κραυγαλέο παράδειγμα το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε ο υποψήφιος του ΚΚΕ στον δήμο Πάτρας, το οποίο δεν αντανακλά (εννοείται) την τοπική επιρροή του κόμματος.

Καταλήγουμε λοιπόν σε μία εντελώς αντιφατική εικόνα που ανταποκρίνεται απόλυτα στην αποδιάρθρωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, στις υπό διαμόρφωση ακόμη κοινωνικές διεργασίες αλλά και στην διεύρυνση της κρίσης αναξιοπιστίας των πολιτικών σχηματισμών.

Στον πυρήνα αυτών των ετερόκλητων συμπεριφορών υπάρχει ένα σαφές μήνυμα:

Αυτό σχετίζεται με την κραυγή αγωνίας της κοινωνίας, δείχνοντας πως οι πολίτες έχουν φθάσει στα όριά τους.

Ένα μήνυμα με πολλούς και όχι έναν αποδέκτη: Και την Κυβέρνηση στην οποία κατανέμουν ένα μεγάλο μέρος της αποδοκιμασίας αλλά και την αντιπολίτευση, στην οποία κοινοποιούν κάπως έτσι, την απογοήτευση τους για πολλές από τις κεντρικές της επιλογές.

Κάτι που δεν προδικάζει μεν την στάση τους στις ευρωεκλογές, δείχνει ωστόσο πως η οργή και η απελπισία διέσπασαν την πρώτη γραμμή άμυνας των φοβικών συνδρόμων – που καλλιεργούνται συστηματικά από τα Μ.Μ.Ε.

Σε τέτοιο κλίμα ρευστότητας θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένες οι προβλέψεις και οι εικασίες που αφορούν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Έχω πάντως την αίσθηση ότι τις μεγάλες εκπλήξεις ακόμα δεν τις είδαμε!

Δύσκολοι καιροί για… «πρίγκιπες».

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.  Από press-A.gr

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.
Από press-A.gr

Όσοι παραβρεθήκαν την περασμένη Παρασκευή στην εκδήλωση της κίνησης των 58 στη Λάρισα , με ομιλητή τον κ. Παγουλάτο, θα πρέπει να προβληματίστηκαν πολύ από τη (μη) συμμετοχή του κόσμου.

Αν αφαιρέσει κανείς και όσους αναγκαστικά συμμετείχαν (υποψήφιοι αυτοδιοικητικών εκλογών, στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ.), η αυτόβουλη συμμετοχή του κόσμου γίνεται απελπιστικά μικρή.

Όχι τυχαίο και όχι μη αναμενόμενο. Καθώς εδώ και καιρό είναι περισσότερο από φανερό ότι η κοινωνική αποδοχή του εγχειρήματος, παρά την απλόχερη στήριξη των κεντρικών κυρίως ΜΜΕ, κινείται σε επίπεδα ποσοστών … νικοτίνης!

Οι αντιδράσεις ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ στο ενδεχόμενο απορρόφησης του από την «πρωτοβουλία των 58», αλλά και το σκηνικό που στήνεται για μη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με τον τίτλο και το όνομα του κόμματος, δημιουργούν ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Είναι γνωστό πως η «πρωτοβουλία των 58» σε δημόσια εκδήλωσή της άφησε να εννοηθεί πως πέραν του ονόματός της «σε λίγο θα έχει νέο σύμβολο και που θέλει να έχει σύντομα πολλά νέα πρόσωπα». Επειδή ο υπαινιγμός γι’ απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι παραπάνω από σαφής, ο Β. Βενιζέλος επιχείρησε να βάλει τέλος στα σχετικά σενάρια. Ζητώντας σεβασμό στην ιστορική διαδρομή του κινήματος και διευκρινίζοντας πως «εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ μιλάει μόνο το ΠΑΣΟΚ».

Ταυτόχρονα στην ΔΗΜ.ΑΡ επικρατεί αυξημένη νευρικότητα καθώς μια πλειάδα μιντιακά προβεβλημένων στελεχών γλυκοκοιτάζει (προς) το εγχείρημα των «58». Είναι μάλλον δύσκολο να επιλεγεί τώρα μια μετακόμιση, καθώς θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από εκείνα που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει.

Δεδομένου ότι ο Φ. Κουβέλης εμμένει σε αυτόνομη κάθοδο, στις ευρωεκλογές θα δημιουργηθούν περιττές τριβές αν υπάρξει ευθεία εσωκομματική υπονόμευση της επιλογής του.

Όσο πλησιάζει το ορόσημο των εκλογών του Μάη τόσο επιταχύνονται οι διεργασίες στην κεντροαριστερή περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Απ’ ότι δείχνουν οι ως τώρα κινήσεις οι κύκλοι (επιχειρηματικοί και πολιτικοί) που επενδύουν σε αυτού του είδους την «κεντροαριστερή συγκρότηση» ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν το πρόπλασμά της.  Ένα πρόπλασμα που θα είναι χρήσιμο για την επόμενη ημέρα καθώς η διαφαινόμενη  εκλογική αποτυχία των δύο υφιστάμενων κομματικών πόλων (ΠΑΣΟΚ όπως κι αν μετονομαστεί και ΔΗΜ.ΑΡ) θα πυροδοτήσει, αναπόφευκτα, εξελίξεις μετεκλογικά.

Τότε, εκ των πραγμάτων, θα τεθεί ανοιχτά το ζήτημα ενός νέου κόμματος που θα συνεπικουρεί την ΝΔ στην διαχείριση των κυβερνητικών ευθυνών. Αφού παρά τα αντιθέτως αναφερόμενα, η πιθανότητα να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανταγωνιστική με τις στοχεύσεις του νέου σχήματος –πλην συγκλονιστικού απροόπτου.

Ήδη δειλά κάνουν την εμφάνιση τους ανάλογες λογικές περί του διακυβεύματος των ερχόμενων ευρωεκλογών, που έχουν σχέση με την υποτιθέμενη σταθερότητα, την ομαλότητα κ.τ.λ.

Η  καταστροφή των υπαρχόντων κομμάτων αποτελεί προϋπόθεση μιας τέτοιας , εκ των άνωθεν σχεδιαζόμενης, ανασύνταξης. Τα σχέδια επί χάρτου έχουν την δυσκολία υλοποίησής τους, ειδικά όταν απαιτείται η εκμαίευση κοινωνικής αποδοχής και η σύνδεση με τις υπαρκτές ανάγκες της καθημερινότητας των πολλών.

Κάτι εξαιρετικά δύσκολο για ένα πείραμα που πρέπει να το φέρουν εις πέρας κόμητες, βαρόνοι και Μαρίες Αντουανέτες –πρόσωπα σεσημασμένα για καθήλωση στον ναρκισσισμό τους.

Οι εποχές είναι μάλλον σκληρές για πρίγκιπες.

Υ.Γ.

Προκαλεί εντύπωση το τελευταίο διάστημα ο τρόπος που προσεγγίζουν ορισμένα ΜΜΕ το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό «καταστροφικός» ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε ενδεχόμενο συγκυβερνήτη, με αυξημένη αποδοχή από το ταλαίπωρο δημοσκοπικό σώμα! Τυχαίο; Προφανώς και όχι. Άσχετο με την κοινωνική καθίζηση των 58; Προφανώς και όχι! Και είναι νωρίς ακόμη!

 

Με αφορμή την εκδήλωση στο «ΑΚΡΟΠΟΛ»

dialogosΕπιτρέψτε μου να καταθέσω κάποιες σκέψεις.

Ας υποθέσουμε πως αλλάζουμε τα πολιτικά και ιστορικά δεδομένα .

Και κυρίως το γεγονός  πως στην πολιτική ιστορία καταγράφονται και θα καταγράφονται δύο τουλάχιστον συγκρουόμενα μεγάλα πολιτικά σχήματα, που εκφράζουν διαχρονικά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και συμφέροντα:

Από τη μία πλευρά τα κόμματα της συντήρησης, με τα όποια ονόματα τους αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές που αποτελούν τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και από την άλλη εκείνα που εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που στέκονται απέναντι σε αυτή και συνήθως με τη μαρξιστική θεώρηση αποτελούν τα αντικείμενα της εκμετάλλευσης.

Συντήρηση και πρόοδος, συντηρητικές πολιτικές και προοδευτικές πολιτικές σε μια αέναη σύγκρουση του χθες και του σήμερα.

Ας υποθέσουμε πως δημιουργούμε και μια μεσοβέζικη κατάσταση που θα ήθελε να διαφοροποιηθεί και από τον έναν και από τον άλλο. Κάτι που με την ίδια ευκολία που σε μερικά θέματα ταυτίζεται με τον ένα, με την ίδια ευκολία να ταυτίζεται με τον άλλο.

Τι θα μπορούσε να εκφράζει στην υποθετική πάντοτε περίπτωση;

Ποιες κοινωνικές δυνάμεις και ποια συμφέροντα;

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τον πόλο της προόδου. Στηριζόμενο σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα η αντιδεξιά ρητορική και πολιτική του στάση και το δεύτερο η πρόταση  της κοινωνικής αλλαγής, η πρόταση δηλαδή για μια άλλη κοινωνία, που περιγραφόταν μέσα από το σοσιαλιστικό του πρόταγμα.

Η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων ήταν αποτέλεσμα των πολιτικών του επιλογών αλλά και της σθεναρής υπεράσπισης των βασικών αρχών και κατευθύνσεων της πολιτικής του.

Η υποχώρηση της προοδευτικής του φυσιογνωμίας και η ταύτιση του με τον μέχρι πρότινος πολιτικό του αντίπαλο σε επίπεδο άσκησης εξουσίας αναίρεσε το πρώτο χαρακτηριστικό του.

Η συμφιλίωση του με τον καπιταλισμό με όρους  νεοφιλελευθερισμού αυτή τη φορά, η συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος το οδήγησε σε  κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής του ταυτότητας.

Η έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού προτάγματος,  το μετέτρεψε  σε ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ από την προοδευτική όχθη στην συντηρητική, η εφαρμογή πολιτικών που βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων που εξέφρασε, το μετέτρεψε σε ένα αδειανό πολιτικά πουκάμισο. Για αυτό όμως ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι επιλογές αυτών που στο όνομα του, του άλλαξαν την καρδιά του.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Γιατί στο όνομα μιας υποτιθέμενης Κεντροαριστεράς, που ορίζεται όχι σαν ένας κοινωνικός και πολιτικός χώρος, αλλά σαν μια ερμηνεία του εκλογικού χάρτη της χώρας, δαιμονοποιούνται ονόματα και σύμβολα και όχι πολιτικές!

Γιατί αντί να εργαστούν κάποιοι για την επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χάρτη, άρα να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης για να ανατρέψουν τις πολιτικές συνθήκες που το οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, προσπαθούν να δραπετεύσουν από τις ευθύνες τους, μετακομίζοντας σε … άλλες πολιτείες.

Αντί να εργαστούν για την κυριαρχία και πάλι στον προοδευτικό χώρο, αναγνωρίζοντας το σπάσιμο των δεσμών τους με αυτόν, προτιμούν να δημιουργήσουν έναν υποτιθέμενο χώρο, χωρίς καμία κοινωνική αναφορά, στον οποίο υπάρχουν απλά πρόσωπα που κατά διαβολική σύμπτωση έχουν μια συγκεκριμένη ιστορική πολιτική διαδρομή!

Είναι προφανές πως δείχνουν να γνωρίζουν  τι θέλουν να εγκαταλείψουν,  αποδεχόμενοι πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορούν  να προσδιορίσουν  πού θέλουν  να πάνε , δεδομένου ότι έχουν  εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι πέραν αυτών…

Ταυτόχρονα όμως φαίνεται να δημιουργείται ένα ακόμα ιστορικό παράδοξο.

Πολιτικοί και στελέχη που λειτούργησαν από θέσεις ευθύνης σε ένα κόμμα, το οδηγούν στο τέλος και τον αφανισμό του, όχι γιατί αποδείχθηκαν λανθασμένες οι ιστορικές του επιλογές, οι αξίες που πρέσβευε ή οι αρχές του, αλλά γιατί εφαρμόστηκαν και από τους ίδιους, πολιτικές ενάντιες σε όλα αυτά, που οδήγησαν στην κοινωνική και  εκλογική του απαξίωση!

Αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, το μεταφέρουν μαζί τους στο υποτιθέμενο νέο! Αποδομώντας μάλιστα με τις πολιτικές τους επιλογές ότι προοδευτικό είχε δώσει ο χώρος τους στο λαό και στη χώρα.

Και επειδή και τα πρόσωπα συμβολίζουν σε αυτές τις περιπτώσεις πολλά, μια ματιά στις φωτογραφίες της εκδήλωσης στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», δείχνουν πολλές από τις αιτίες για τις οποίες το πείραμα θα αποδειχθεί  θνησιγενές.

Σημείωση 1η:

Σας φέρνουν για παράδειγμα ένα ωραίο τυλιγμένο κουτί με εντυπωσιακό χαρτί και μπόλικες κορδελίτσες! Είναι λογικό στην αρχή να σας αρέσει. Θα ενθουσιαστείτε βλέποντας την εξωτερική του εμφάνιση. Θα προχωρήσετε και θα το ανοίξετε. Το περιτύλιγμα φεύγει και βλέπετε το περιεχόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Και αυτή στην πράξη εκτυλίσσεται μπροστά μας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο!!!

Η ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στην Κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι ένα θέμα, είναι ΤΟ ΘΕΜΑ για όσους θέλουν να εκφράσουν κάτι το διαφορετικό.

Όπως βεβαίως και το θέμα των όποιων μετεκλογικών συνεργασιών. Με ποιους και με ποια πολιτική ατζέντα;

Σημείωση 2η :

Για όσους πιστεύουν πως «κάτι νέο γεννιέται» υπάρχει η ερώτηση: Τι καινούργιο μπορούν να φέρουν στην πολιτική σκηνή, πρόσωπα που δοκιμάστηκαν και κατάφεραν να οδηγήσουν για 5 χρόνια στην Κυβέρνηση Καραμανλή;

Σημείωση 3η:

Για τους πραγματικά προοδευτικούς, η  λογική της «αυθεντίας» και της «αφ’ υψηλού» αντιμετώπισης όλων των άλλων δυνάμεων στον προοδευτικό χάρτη, πρέπει να τελειώσει.

Οφείλουν να θεσμοθετήσουν  έναν ουσιαστικό διάλογο, με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική κοινωνία και μια καλύτερη Ελλάδα.

Εδώ δεν μπορούν να υπάρχουν αποκλεισμοί. Οι λογικές που οδηγούν σε μονοδρόμους αντιπαράθεσης με κόμματα και κινήσεις που εκ των πραγμάτων, ανήκουν στον προοδευτικό χάρτη και χαϊδεύουν τη ΝΔ, αθωώνοντας της από τις τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βρέθηκε η χώρα, είναι επικίνδυνη.

Να προτείνουν  προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και Κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουν  και να προβάλλουν  μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Ξεφούσκωσε γρήγορα το … μπαλόνι!

Έγραψα και πάλι πως από φθαρμένα υλικά, τα οποία συνδέονται με την παρακμή του χώρου της κεντροαριστεράς, το να μπορεί να προκύψει μια γοητευτική πρόταση για τους ψηφοφόρους, μου φαίνεται εξαιρετικά απίθανο!

Πολύ περισσότερο εν μέσω κοινωνικής κρίσης και πολιτικής πόλωσης που «χτυπάει ταβάνι».

Megalo-Kokkino-Mpaloni-zoom

Είδα τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Μπίστη να …διατηρηθεί στην επικαιρότητα. Λες και δεν υπάρχει ιστορία αλλά και πολιτική διαδρομή, εμφανίζεται ως από παρθενογένεση για να μας διαβεβαιώσει – όλους εμάς που αγωνιούσαμε – πως θα κατέβουν οι «58» στις ευρωεκλογές!

Δίνοντας την επιβεβαίωση στη διάσταση της αγωνίας για την προσωπική πολιτική επιβίωση πλείστων όσων συνυπέγραψαν την υποτιθέμενη διακήρυξη…

Και όμως ξεφούσκωσε το ίδιο γρήγορα με τον τρόπο που φούσκωσε (από πρόθυμα Μ.Μ.Ε, επίλεκτες γραφίδες και βαρύγδουπες υπογραφές) το θέμα της «ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς».

Γιατί απλούστατα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Χωρίς κοινωνικές αναφορές, χωρίς συγκεκριμένες διαχωριστικές γραμμές και χωρίς στην ουσία, περιεχόμενο

Φτάσανε μάλιστα στο σημείο οι διάφοροι εμπλεκόμενοι να συζητούν και να αναδεικνύουν ως μέγα θέμα το εάν ή όχι δικαιούται το σημερινό ΠΑΣΟΚ να συμμετέχει σε τέτοια ιστορία.

Μέχρι και «ο λέων» της πολιτικής, Ανδρέας Λοβέρδος, υπενθύμισε στον άσπονδο φίλο του Β . Βενιζέλο πως δεν είναι σε θέση να υπαγορεύει όρους και προϋποθέσεις.

Προτιμώντας να κλείσει συμφωνία συμπόρευσης με τον Φ. Κουβέλη και εγκαταλείποντας στην τύχη του τον Ν. Μπίστη, ο οποίος ήταν έτοιμος για ένα επιπλέον σταθμό στον κυκεώνα των πολιτικών του μετακινήσεων.

Η Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων ταυτίζεται με την Ελλάδα της μεγάλης και δομικής πολιτικής κρίσης.

Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, πληρώνοντας τις τεράστιες ευθύνες του, για τη συμμετοχή του στη διαμόρφωση των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτή, βρίσκεται σε φάση πλήρους κοινωνικής απαξίωσης.

Η κρίση του πολιτικού προσωπικού μετατρέπεται σε κρίση θεσμών και κρίση Δημοκρατίας.

Είναι προφανές πως αυτό που λείπει από την πολιτική ζωή της χώρας δεν είναι ουδέτερα πολιτικά σχήματα, ούτε λαϊκίστικοι μηχανισμοί, αλλά ένας φορέας της σύγχρονης, ρεαλιστικής, δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ένας φορέας που θα αναδειχθεί σαν κυρίαρχη έκφραση ενός μαζικού και προοδευτικού ρεύματος με ριζοσπαστικό πατριωτικό , πολιτικό και κοινωνικό προσανατολισμό.

Ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό κίνημα, που θα καταφέρει  και να υπερβεί τις όποιες δυσκολίες και να εκφράσει μια συγκεκριμένη προοπτική για το λαό και την πατρίδα.

Ένας φορέας που να προωθήσει ένα πρόγραμμα ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ, που αφορά το Έθνος , τους θεσμούς, την οικονομία και την κοινωνία.

Πρέπει επιτέλους να εκφραστεί όλη αυτή η σιωπηλή, φοβισμένη, απογοητευμένη, αλλά δυναμική και ελπιδοφόρα δύναμη που βρίσκεται στους ανθρώπους που απέχουν , που δεν θέλουν να ταυτιστούν με το υπάρχον σκηνικό, που δεν εκφράζονται ούτε από τους σημερινούς θιασώτες της Τρόικα, ούτε από τους φερόμενους και αυτοαναγορευμένους σωτήρες μιας φανταστικής Αριστεράς.

 

Άλλο «Ελιά» και άλλο … φουντουκιά!

diaforaΔιάβασα με ενδιαφέρον και προσοχή το κείμενο των «58» για τη νέα κεντροαριστερά.

Με εντυπωσίασε ο τρόπος με τον οποίο η είδηση πέρασε στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και κυρίως η ευκολία με την οποία χαρακτηρίζεται η συγκεκριμένη πρωτοβουλία ως η αντίστοιχη της Ιταλικής «Ελιά»!

Οφείλω όμως να σημειώσω κάποια απλά πραγματάκια:

Πρώτο:

Ο σχηματισμός της «Ελιάς» στην Ιταλία το 1995, ήταν η απάντηση της τότε υπαρκτής και δυνατής κεντροαριστεράς στην επέλαση της Δεξιάς και κυρίως του Σίλβιο Μπερλουσκόνι που εμφανίστηκε το 1994 και του συνασπισμού των κεντροδεξιών κομμάτων που ενώθηκαν στον Οίκο των Ελευθεριών (Casa delle Liberta) και στη συνέχεια στον συνασπισμό Il Poppolo della Liberta.

Στην Ελλάδα η επέλαση της Δεξιάς έχει πάρει σάρκα και οστά με την Κυβέρνηση Σαμαρά και η βασική συνιστώσα της νέας Κεντροαριστεράς (όπως τουλάχιστον προκύπτει από όσα υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη σημερινή του συνέντευξη στο Έθνος), συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα!

Δεν είναι μια απλή διαφορά. Είναι το δεδομένο που – σύμφωνα με πολλούς – ακυρώνει την όποια δυναμική θα μπορούσε να αναπτυχθεί.

Και ίσως για αυτό παρά τις αναφορές στη Δεξιά, δεν υπάρχει καμία απολύτως τοποθέτηση για τη συγκυβέρνηση, στο κείμενο των «58»!

Δεύτερο:

romanoΟ σχηματισμός της «Ελιάς» στην Ιταλία είχε την τύχη να σφραγιστεί από την προσωπικότητα του Ρομάνο Πρόντι. Άσχετα με την όποια κριτική μπορεί να του γίνει, φαντάζομαι πως θα αναγνωριστεί από όλους ότι πρόκειται για μια σημαντικότατη πολιτική προσωπικότητα.

Στο ελληνικό εγχείρημα αναζητώ με αγωνία μια τέτοια προσωπικότητα! Σε αντίθεση με αυτό ανακαλύπτω πολιτικούς που δοκιμάστηκαν, κρίθηκαν και κυβέρνησαν μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αλλά και πολλούς (που αναφέρονται ως προσωπικότητες και δεν θέλω να διαφωνήσω με αυτό) , των οποίων η σχέση με την ενεργή πολιτική ήταν ανύπαρκτη.

Η παρουσία δε πολιτικών που έχουν κάνει επάγγελμα τη μεταπήδηση από κόμμα σε κόμμα ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, μάλλον δεν ευνοεί την όποια προσπάθεια.

Τρίτο:

Η Ιταλική «Ελιά» δεν απέκλεισε κανέναν, από όσους θα ήθελαν να βρεθούν μαζί της. Αποτέλεσε το ενιαίο μπλοκ των δυνάμεων που προέρχονταν από τον χώρο των σοσιαλιστών και των σοσιαλδημοκρατών, των προοδευτικών καθολικών, των φιλελευθέρων αλλά και των απογόνων του πάλαι ποτέ «αιρετικού» κομμουνιστικού κόμματος της Ιταλίας καθώς και των οικολόγων.

Είναι περίεργη η οριοθέτηση που γίνεται με το κείμενο των «58» σχετικά με την «νεοκομμουνιστική Αριστερά»! Και είναι ακόμα πιο περίεργο το ότι χωρίς λόγο – κατά την ταπεινή μου γνώμη- επιχειρείται ο αποκλεισμός δυνάμεων που παραδοσιακά αποτελούσαν φίλα προσκείμενες στο ΠΑΣΟΚ δυνάμεις. Το γεγονός ότι δεν διαφοροποιείται στην αναφορά η ηγεσία π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ, από τα μέλη και τα στελέχη του αλλά και τους ψηφοφόρους του, αποτελεί ζήτημα!

Η σύγχρονη Αριστερά δεν μπορεί να είναι η Αριστερά των αποκλεισμών. Και μάλιστα από το ξεκίνημα της.

Κατά τ’ άλλα θα επιμείνω στην άποψη μου, που πολλές φορές έχω παρουσιάσει πως δεν είναι δύσκολο να αναζητάς με σύγχρονους όρους μια νέα Ένωση Κέντρου, που θα κλείνει το μάτι προς τα Αριστερά ασκώντας όμως πολιτικές που θα είναι πλήρως αποδεκτές από τη συντηρητική τάξη των αγαπητών, τραπεζιτών και Βιομηχάνων.

Το δύσκολο είναι να αναζητήσεις τους όρους και τις προϋποθέσεις για ένα φορέα σύγχρονης, ρεαλιστικής, δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει με κείμενα και πυροτεχνήματα αλλά με πρωτοβουλίες από τους ίδιους τους πολίτες!

Για να μη γίνει η «Ελιά» … φουντουκιά, ας θυμηθούν οι εμπνευστές της ότι αν δεν υπήρχαν οι επιτροπές πολιτών που είχαν δημιουργηθεί από τον Πρόντι σε ολόκληρη την Ιταλία, η «Ελιά» εκεί μπορεί να μην είχε υπάρξει ποτέ!

 

Από τη «σύγκρουση» αρχών στη «σύγκρουση» συναισθημάτων!

orghΗ προσαρμογή των κομμάτων στις συνθήκες που δημιουργούνται έχει τους οπαδούς της και τους εχθρούς της. Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πως οι «ιερές γραφές» είναι αδιαπραγμάτευτες ακόμη και αν έχουν ξεπεραστεί από τα πράγματα και εκείνοι που πιστεύουν, πως η τυφλή υποταγή σε αυτές δημιουργεί αποστεωμένους κομματικούς μηχανισμούς, ανίκανους να ερμηνεύσουν και να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις.

Είναι παλιά αυτή η ιστορία.

Ακόμη και για τους οπαδούς των αλλαγών και των προσαρμογών στις ανάγκες της εποχής υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές:

Η πρώτη αφορά τις βασικές κατευθύνσεις της πολιτικής τους ( προσαρμόζονται οι τακτικές στις αντικειμενικές συνθήκες και όχι ο πυρήνας της πολιτικής σου).

Η δεύτερη αφορά την αντιστοίχιση αυτών των πολιτικών επιλογών με τις κοινωνικές ομάδες που είτε υποθετικά είτε πραγματικά εκφράζει το κάθε κόμμα.

Λέω υποθετικά, γιατί στο σημερινό ρευστό πολιτικό σκηνικό και με δεδομένες τις διεργασίες στην καρδιά της κοινωνίας πολλές από τις αναλύσεις περασμένων χρόνων, είναι προφανές ότι δεν ισχύουν.

Μου δημιουργείται η εντύπωση πως η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε σύγκρουση συναισθημάτων! Ο κόσμος δηλαδή και όχι άδικα, κινείται και τοποθετείται όχι πλέον με βάση οράματα, ιδέες και αρχές αλλά με βάση το πώς νοιώθει ή για να είμαι πιο ακριβής, με βάση το πώς τον κάνουν να νοιώθει.

Από τη μία πλευρά οι υποστηρικτές των κυβερνητικών επιλογών που λειτουργούν στη βάση της λογικής του μονόδρομου, της μιας και μοναδικής (και άρα και σωστής και εφαρμόσιμης) πολιτικής επιλογής. Κύριο επιχείρημα τους ότι η μη εφαρμογή αυτών των πολιτικών θα έχει ακόμη πιο δυσάρεστα αποτελέσματα για τους πολίτες και την κοινωνία. Είναι η λογική της καλλιέργειας του φόβου απέναντι στο χειρότερο και ταυτόχρονα άγνωστο που περιέχουν, όπως υποστηρίζουν, οι προτάσεις των υπολοίπων. Το στρατόπεδο του φόβου…

Από την άλλη πλευρά κόμματα και σχηματισμοί που μοναδικό τους μέλημα έχουν το πώς θα εκφράσουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό την οργή, το θυμό, την απογοήτευση, την εκδίκηση που πολλοί αναζητούν  μετά την οικονομική τους κατάρρευση. Προσθέστε 1,5 εκ. ανέργους, απολυμένους και εξαθλιωμένους ιδιωτικούς υπαλλήλους, που δεν ενδιαφέρονται για τα μεγάλα λόγια αλλά δεν έχουν και άλλες αντοχές. Δεν μπορούν να περιμένουν γιατί η επιβίωση τους είναι το ζητούμενο. Το στρατόπεδο της οργής …

Η σύγκρουση των δύο στρατοπέδων θα οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερη υποχώρηση της πολιτικής. Και η ήττα της πολιτικής θα μετατραπεί σε ήττα της δημοκρατίας, που μετατρέπεται από κεκτημένο σε ζητούμενο.

Κάτω από αυτές της συνθήκες η σωτηρία της πολιτικής, η σωτηρία των δημοκρατικών κεκτημένων απαιτεί και νέες προσεγγίσεις και νέες συμμαχίες και νέες αναγνώσεις των κοινωνικών δεδομένων.

Η συζήτηση για την Κεντροαριστερά αλλά πολύ περισσότερο μια νέα πολιτική πρόταση που θα ανταποκρίνεται στις σημερινές απαιτήσεις ενός ευρύτατου φάσματος της κοινωνίας, μπορεί να είναι σωτήρια , μόνο αν μετουσιωθεί σε πράξη με ότι αυτό συνεπάγεται για το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.

Για να είναι όμως πειστική αυτή η πρόταση δεν μπορεί να προέλθει ούτε από κεντροδεξιούς πολιτικούς, ούτε από απόβλητα του σημερινού πολιτικού σκηνικού.

Γιατί με απλά λόγια οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορούν να εκφραστούν από τους υπηρέτες πολιτικών που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

Στην αντίθετη περίπτωση φοβάμαι ότι θα ζήσουμε απίστευτες καταστάσεις, που θα οδηγήσουν ακόμα πιο πίσω τη χώρα και το λαό μας.