Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ4o  )

Οι εκλογές του 1998. Το διασπαστικό ψηφοδέλτιο Σχοινά, η συνεργασία ΚΚΕ – ΝΔ και η αρχή της θητείας Τζανακούλη.

 

Η τετραετία Καφφέ στη Λάρισα χαρακτηρίστηκε από τη σκληρή αντιπαράθεση του με το μηχανισμό του ΚΚΕ στο Δήμο και με την εσωτερική σύγκρουση στη δημοτική του ομάδα.

Δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια στα γεγονότα εκείνων των χρόνων. Και όσο αντικειμενικός και αν θελήσεις να είσαι , είναι αδύνατον να μην επηρεαστείς από τις προσωπικές σου εμπειρίες  αλλά και την παρακολούθηση των γεγονότων από την πλευρά του ενεργού δημοσιογράφου.

Η απόφαση του Καφφέ να συγκρουστεί με τον μηχανισμό του ΚΚΕ στο Δήμο οδήγησε σε μια τριετή μάχη με απολύσεις υπαλλήλων ορισμένου χρόνου, απεργίες με σκηνές έξω από το Δημαρχείο, καταλήψεις δημοτικών χώρων και άλλα πολλά. Ο Ριζοσπάστης είχε μονίμως αναφορές στα τεκταινόμενα στη Λάρισα. Από εκεί και τα κείμενα, που δίνουν την εικόνα του μεγέθους της σύγκρουσης.

Η απόφαση επίσης του Καφφέ να τελειώσει το καθεστώς του «Δήμου Επιχειρηματία»  με το «Μύλο» και τα δημοτικά αναψυκτήρια σε διάφορα μέρη (κάτι που μπορεί στις μέρες να ακούγεται λογικό, τότε όμως επικρατούσε μια άλλη λογική), οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη όξυνση τα πράγματα.

Η σύγκρουση ήταν μετωπική αλλά η πραγματικότητα κρυβότανε αλλού: Η αμφισβήτηση του ποιος διοικεί το Δήμο αλλά και των υπερβολικών «απολαβών» κάποιων κατηγοριών εργαζομένων σε λειτουργίες του Δήμου,  που δεν μπορούσε να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος.

Δείτε με χρονική σειρά δημοσιεύματα του  «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» για τα γεγονότα, τους πρωταγωνιστές αλλά και το κλίμα εκείνων των χρόνων.

rizos 16.03.95rizos 21.03.95 arizos 21.03.95 brizos 16.03.96rizos 20.03.96rizos 23.03.96rizos 28.06.96rizos 18.09.97rizos 28.04.98

Ήταν σαφές ότι στις επόμενες εκλογές, του 1998, ο Καφφές για το ΚΚΕ θα ήταν εχθρός.

Και αυτό ήταν κάτι που θα είχε επιπτώσεις στην «στρατηγική»  της Β’  Κυριακής.

Ακόμα πιο σκληρή υπήρξε η σύγκρουση στο εσωτερικό της δημοτικής του ομάδας με τους Σχοινά, Τσουκνικά και Καρακάση. Οι λόγοι και οι αιτίες πολλές.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως όλα οφείλονται στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Καφφέ και την συγκρουσιακή του λογική.

Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι περίσσεψαν οι φιλοδοξίες από την πλευρά των «διαφωνούντων» και θεώρησαν πως ήταν η κατάλληλη συγκυρία για να αναλάβουν τα ηνία.

Κάποιοι άλλοι εκτιμούν πως ένα συγκεκριμένο σύστημα εξουσίας διεκδίκησε τα πάντα για τον εαυτό του , τα έχασε όλα και στο τέλος… «άλλαξε» τους πρωταγωνιστές.

Ότι και αν πιστέψει κάποιος δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο ότι ίσχυσαν «τίποτα και όλα»!

Η σύγκρουση με την Τσουκνικά παίρνει διαστάσεις. Η τότε αντιδήμαρχος φέρεται να έχει υποβάλει την παραίτηση της από το Μάρτιο και σαν αιτία τουλάχιστον προς τα έξω αναφέρεται η διαφωνία της με χειρισμούς κατά τη μεγάλη απεργία των εργαζομένων στο Δήμο. Η αιτία όμως είναι η απόφαση κάποιων να διαχωρίσουν τη θέση τους από τον τότε δήμαρχο.

Στις 21 Μαρτίου  του 1997, ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» δημοσιεύει:

rizos 21.03.97 arizos 21.03.97 brizos 21.03.97 cΟ Σχοινάς αναλαμβάνει καθήκοντα συμβούλου στον τότε Υφυπουργό Εσωτερικών Λάμπρο Παπαδήμα.

Στη Λάρισα και σε διαφορετικά δικηγορικά γραφεία δημοτικοί σύμβουλοι πηγαινοέρχονται και καταστρώνουν τα σχέδια τους. Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Σχοινά και η στήριξη της από το ΔΗΚΚΙ, ξεκαθαρίζει το τοπίο και βάζει δύσκολα στον δήμαρχο Καφφέ και την παράταξη του. Ο Καφφές έχει ήδη «πάρει το χρίσμα» και προχωρά στις εκλογές, πληγωμένος μεν αλλά έχοντας κρατήσει κοντά του τη συντριπτική πλειοψηφία της τότε δημοτικής του ομάδας.

Η Νέα Δημοκρατία αναζητά υποψήφιο και καταλήγει μετά από κάποιες περιπέτειες στον Κώστα Τζανακούλη, που ήταν νομαρχιακός σύμβουλος και είχε ασχοληθεί με τον Γεωπονικό Σύλλογο τα προηγούμενα χρόνια. Μάλιστα για πρώτη φορά η επιλογή του υποψήφιου Δήμαρχου έγινε με εκλογές, από εκλεκτορικό σώμα περίπου 200 εκπροσώπων όλων των κοινωνικών ομάδων του Δήμου που πρόσκεινταν στο χώρο της ΝΔ και  ψηφίστηκε ο Κ. Τζανακούλης από τους 7 υποψηφίους.

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του γίνεται δεκτή με ικανοποίηση από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, που υποτίμησε τον «αντίπαλο» του με τρόπο εμφαντικό!

Στο ΚΚΕ η εποχή Λαμπρούλη τελείωσε και υποψήφιος αναλαμβάνει ο Τάσος Σκυλλάκος, γνωστός γιατρός και στέλεχος του κόμματος.

Το κλίμα ήταν πραγματικά περίεργο.

Στις 11 Οκτωβρίου , την πρώτη Κυριακή ο Καφφές συγκεντρώνει το 36,1% (ποσοστό υψηλό για Α’ Κυριακή), ο Τζανακούλης 3ο,9% και ο Σκυλάκος το επίσης υψηλό 21,9%. Το ψηφοδέλτιο Σχοινά παίρνει 11,1 % και η εβδομάδα που ακολουθεί ξαναβάζει στην ατζέντα τις συμμαχίες για την επόμενη Κυριακή.

Δημόσια το ΚΚΕ τοποθετείται με αποχή και καταδίκη και των δύο υποψηφίων (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ). Στην πράξη όμως είναι η ώρα να «πληρωθεί» η σύγκρουση με τον Καφφέ και ο εκλογικός του μηχανισμός δουλεύει προς αυτή την κατεύθυνση.

Στη διάρκεια της εβδομάδας τα επικοινωνιακά λάθη συνεχίζονται με αποκορύφωμα την τηλεοπτική αντιπαράθεση Καφφέ – Τζανακούλη, σε δύο μάλιστα συνέχειες και παρά τις αντιρρήσεις και διαφωνίες πολλών τότε στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Η εικόνα αναδεικνύει νικητή τον Κ. Τζανακούλη.

Ταυτόχρονα η «επ’ αυτοφώρω σύλληψη», στελεχών της παράταξης Σχοινά, να διακινούν  ψηφοδέλτια του Τζανακούλη, οδηγεί σε νέες εντάσεις και καταγγελίες, που χρεώνονται αρνητικά στον εν ενεργεία Δήμαρχο.

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου ο Κ. Τζανακούλης κερδίζει τον Χρ. Καφφέ, με 51,5% έναντι 48,5%, παίρνοντας 7.500 επιπλέον ψήφους από αυτούς της πρώτης Κυριακής ενώ ο Καφφές συγκεντρώνει μόλις 4.000 επιπλέον ψηφοδέλτια. Έχει ενδιαφέρον να προσέξουμε ότι οι ψήφοι Σκυλάκου και Σχοινά την πρώτη Κυριακή ήταν περίπου 15.000!

1998Αντίστοιχα εκλογικά αποτελέσματα υπήρξαν σε πολλούς Δήμους της χώρας, όπου φάνηκε καθαρά η επιλογή του ΚΚΕ να στηρίξει τον υποψήφιο της ΝΔ. Ήταν στην πράξη η λογική « όσο το δυνατόν λιγότεροι κυβερνητικοί δήμαρχοι και νομάρχες», που μπορεί για κάποια φωτεινά μυαλά του Περισσού, να βόλευε κομματικά τους ίδιους αλλά στην πράξη αποδείχθηκε πέρα για πέρα αρνητική. Δεν είναι τυχαίο ότι από τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1998, η δύναμη του ΚΚΕ , έβαινε μειούμενη.

Στη Νομαρχία ο Γιάννης Φλώρος κερδίζει για δεύτερη φορά τις εκλογές και ολοκληρώνει με εκείνη τη θητεία την προβλεπόμενη από το νόμο, νομαρχιακή του πορεία. Στο τέλος της θα επιλέξει, προφανώς επηρεασμένος από το περιβάλλον του, από την τιμητική αποστράτευση μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με την πολιτική, είτε σε κεντρικό είτε σε τοπικό επίπεδο, να βρεθεί «αντάρτης» απέναντι στον επίσημο υποψήφιο του κόμματος που υπηρέτησε, στο Δήμο Λάρισας.

Και στις νομαρχιακές εκλογές είναι καθαρή η κίνηση των ψήφων του ΚΚΕ στη δεύτερη Κυριακή: Ο υποψήφιος της ΝΔ παίρνει 21.000 περισσότερους, έναντι του υποψηφίου του ΠΑΣΟΚ που παίρνει μόλις 7.000 παραπάνω ψήφους από την Α’ Κυριακή!

nom 1998Υ.Γ.

Έζησα την περίοδο αυτή και σαν εν ενεργεία δημοσιογράφος και σαν μέλος του ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα. Μου δόθηκε έτσι οι δυνατότητα να έχω στη διάθεση μου ένα αρκετά πλούσιο αρχείο, που πέρα από τα δημοσιεύματα της εποχής, περιλαμβάνει και συνεντεύξεις υποψηφίων Δημάρχων αλλά και δημοτικών συμβούλων. Υπάρχουν βεβαίως και γεγονότα που έζησα και στιγμές με τεράστιο ενδιαφέρον. Θεωρώ όμως ότι οφείλουν, για τις λεπτομέρειες, κάποια στιγμή να μιλήσουν οι πρωταγωνιστές. Κάποιοι από αυτούς δεν βρίσκονται στη ζωή. Ο στοιχειώδης σεβασμός στη μνήμη τους με οδηγούν στο να αποφύγω να γράψω πολλά από αυτά που θα μπορούσα.

Πιστεύω όμως αληθινά πως εκείνη η εποχή, εκείνο το παρασκήνιο και εκείνα τα γεγονότα για όσους τα έζησαν, δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Advertisements

Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 3ο )

Οι εκλογές του 1994. Δημαρχία Καφφέ

 

Ένα νέο κεφάλαιο άνοιγε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Περίπου έναν χρόνο έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές της 10ης Οκτωβρίου του 1993 στις οποίες θριάμβευσε το ΠΑΣΟΚ και επέστρεψε ως πρωθυπουργός για τελευταία φορά ο Ανδρέας Παπανδρέου διεξήχθησαν για πρώτη φορά νομαρχιακές εκλογές, δηλαδή οι νομάρχες πλέον θα ήταν αιρετοί και όχι διορισμένοι από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Όπως ήταν αναμενόμενο η Νέα Δημοκρατία με καινούργιο αρχηγό τον Μιλτιάδη Έβερτ, η οποία σημειωτέον είχε γνωρίσει στο ενδιάμεσο μια ακόμη ήττα στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου, δεν είχε προλάβει να ανακάμψει.

Το πιο έντονο πολιτικό χρώμα σε σχέση με τις ταυτόχρονες δημοτικές εκλογές κατέδειξε περισσότερο έντονα τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ που πέτυχε μερικές εξαιρετικές νίκες, σε αρκετές περιπτώσεις με τη συνεργασία του-τότε-Συνασπισμού. Αντιθέτως, μάλλον πενιχρές πρέπει να θεωρηθούν οι επιδόσεις του ΚΚΕ και της Πολιτικής Άνοιξης, που επέλεξαν την αυτόνομη κάθοδο με φτωχά ως επί το πλείστον εκλογικά οφέλη.

Η ιδιαιτερότητα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης για την ανάδειξη νομαρχών συνίσταται στη δημιουργία τριών υπερνομαρχιών: Αθηνών-Πειραιώς, Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης και Έβρου-Ροδόπης, ενώ ξεχωριστές νομαρχίες αποτελούσαν η Ανατολική και η Δυτική Αττική.

Έτσι, το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τη συντριπτική πλειοψηφία των νομαρχιών και τις τρεις υπερνομαρχίες (δεν υπολογίζουμε χωριστά τις νομαρχίες που συναποτελούν τις υπερνομαρχίες).  Επικράτησε σε 37 περιπτώσεις, στις 9 μάλιστα από τον πρώτο γύρο. Σε 16 νομαρχίες κέρδισε χωρίς την υποστήριξη άλλου κόμματος, σε 21 συνεργαζόμενο με τον ΣΥΝ και σε μία με τον Συνασπισμό και την ΠΟΛΑΝ. Η ΝΔ εξέλεξε δικούς της νομάρχες σε 14 νομούς, 13 κατεβαίνοντας με αυτόνομο ψηφοδέλτιο και έναν σε συνεργασία με την ΠΟΛΑΝ, ενώ σε 4 περιπτώσεις επικράτησε από τον πρώτο γύρο. Σε δύο περιπτώσεις επικράτησαν ανεξάρτητοι υποψήφιοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ (Πέλλα και Ζάκυνθο), στην Κεφαλονιά ο νέος νομάρχης υποστηρίχθηκε από Συνασπισμό και ΠΟΛΑΝ, ενώ στα Γρεβενά εξελέγη ο υποψήφιος που διέθετε τη στήριξη του Συνασπισμού και του ΚΚΕ.

Στη Λάρισα η υποψηφιότητα του Γιάννη Φλώρου δεν άφηνε πολλές ελπίδες στους αντιπάλους του! Η επικράτηση του ήταν άνετη παρόλο που δεν κατάφερε για λίγες ψήφους να εκλεγεί από την πρώτη Κυριακή.

Τα αποτελέσματα:

nomarxiakes 1994Σε επίπεδο Δήμων

Το 1994 οι δημοτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 16 και στις 23 Οκτωβρίου. Το ενδιαφέρον τους εστιάστηκε στο δήμο της Αθήνας, όπου το ΠΑΣΟΚ πρότεινε το Θόδωρο Πάγκαλο, κορυφαίο στέλεχός του, υπουργό και από τους δελφίνους του κόμματος. Από την άλλη πλευρά παρατάχθηκε ο συνδυασμός του Δημήτρη Αβραμόπουλου, από τα ανερχόμενα νέα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Η υποψηφιότητα του δυναμικού Θ. Πάγκαλου, ο οποίος επανειλημμένα δεν είχε διστάσει να έρθει σε σύγκρουση με τον Α. Παπανδρέου, εντυπωσίασε. ΄Πμως μέρα με τη μέρα ο Δ. Αβραμόπουλος κέρδιζε έδαφος, παρόλο που ο αντίπαλος του στις ρητορικές του αναφορές τον αποκαλούσε «ο κύριος τίποτα».

Από τον πρώτο γύρο ο Δ. Αβραμόπουλος, που κράτησε προσεκτικά ήπιους τόνους, πήρε το προβάδισμα. Τα αποτελέσματα της 16ης Οκτωβρίου ήταν: Θ. Πάγκαλος 32%, Δ. Αβραμόπουλος 44,6%. Η Μαρία Δαμανάκη του Συνασπισμού πήρε ένα ποσοστό 11,2%, ενώ ο Λέων Αυδής του ΚΚΕ συγκέντρωσε 6%. Στις δημοτικές εκλογές συμμετείχε κα η Πολιτική ’νοιξη του Αντώνη Σαμαρά, που είχε αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία. Υποψήφιος του κόμματος ήταν ο Ανδρέας Λεντάκης, γνώστης των προβλημάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από τη θητεία του στο δήμο του Υμηττού. Περιορίστηκε στο 4%.

Η προεκλογική εβδομάδα του δεύτερου γύρου ήταν σκληρή, αλλά ο Δ. Αβραμόπουλος επικράτησε με 54,37% έναντι 45,63% του Θ. Πάγκαλου.

Στον Πειραιά τα πράγματα εξελίχτηκαν αντίστροφα. Εκεί ο ήδη δήμαρχος Στέλιος Λογοθέτης, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό, επικράτησε στο δεύτερο γύρο. Πήρε 52,54% έναντι 47,46% του αντιπάλου του Κώστα Κεφάλα.

Στις εκλογές εκείνες παρουσιάστηκε εντονότερο παρά ποτέ το φαινόμενο των ανταρτών υποψηφίων, δηλαδή των στελεχών που διεκδίκησαν δημαρχίες χωρίς να έχουν πάρει το χρίσμα της κομματικής ηγεσίας. Στον Πειραιά παρουσιάστηκαν αντάρτες και από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Το δήμο διεκδίκησε ο βετεράνος του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Παπασπύρου, αλλά και ο προερχόμενος από τη συντηρητική παράταξη Γιάννης Παπασπύρου, που πρόκειται να είναι ο επόμενος δήμαρχος στο μεγάλο λιμάνι. Και οι δύο στον πρώτο γύρο συγκέντρωσαν σημαντικά ποσοστά ψήφων. Ο πρώτος 15,6% και ο δεύτερος 15,1%. Αλλά και ο Π. Σαλπέας του ΚΚΕ έφτασε στο 9,6%.

Στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, παλιά δόξα του κλασικού αθλητισμού, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κυριάρχησε από τον πρώτο γύρο.

Από τη στιγμή που οι εντυπώσεις κερδίζονται με τα αποτελέσματα στις τρεις μεγάλες πόλεις, νικήτρια των εκλογών θεωρήθηκε η Νέα Δημοκρατίας. Αλλά αυτό ήταν μία πολύ επιδερμική εκτίμηση. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχασε την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά είχε κερδίσει 218 δήμους σε όλη τη χώρα, μόνο του ή με τη σύμπραξη του εναπομείναντα από τη διάσπαση του Συνασπισμού.

Στη Λάρισα ο Χριστόδουλος Καφφές είχε να αντιμετωπίσει τον Γιώργο Δουβαλόπουλο από τη Νέα Δημοκρατία, τον Αριστείδη Λαμπρούλη  που πλέον βρισκόταν στη δύση της πολιτικής του καριέρας ενώ από την πλευρά του ΚΚΕ εσ. κατέβαινε υποψήφιος ο Γιώργος Μπατάλης και ο Κώστας Τσαντίλης ως ανεξάρτητος.

Το ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά εμφανίστηκε οργανωμένο και με επικεφαλής που τουλάχιστον δημόσια δεν αμφισβητούταν. Η σύγκρουση Καφφέ – Λαμπρούλη το προηγούμενο διάστημα κατοχύρωσε στη συνείδηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ τον πρώτο. Η συγκρότηση ενός ψηφοδελτίου, που πέρα από τις γνωστές αυτοδιοικητικές προσωπικότητες του χώρου περιελάμβανε και γνωστούς Λαρισαίους, από όλους τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, αποτέλεσε ένα ακόμα πλεονέκτημα.

Στον δεύτερο γύρο πέρασαν ως πρώτος ο Καφφές με 33,24% και σαν δεύτερος ο Δουβαλόπουλος με 32,35%. Ο πρώην δήμαρχος Αριστείδης Λαμπρούλης έμεινε τρίτος συγκεντρώνοντας το 20,09% και αναδεικνυότανε ως ο βασικός παράγοντας που θα έκρινε το τελικό αποτέλεσμα.

Επίσημη ανακοίνωση στήριξης από την πλευρά του ΚΚΕ δεν υπήρξε ποτέ. Η δράση του Δουβαλόπουλου στα χρόνια της χούντας(Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών το 1970), αλλά και το γενικότερο κλίμα που είχε διαμορφωθεί, παρά τις αντιδράσεις του στενού κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ, οδήγησαν στην επικράτηση του Χριστόδουλου Καφφέ με 54,27% στο β’ γύρο.

1994Για πρώτη φορά υποψήφιος που στηρίζονταν από το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε το Δήμο της Λάρισας. Μιας Λάρισας που πλέον ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν των αρχών της δεκαετίας του ’80. Με καινούργιες δομές, πεζοδρομημένους δρόμους, μεγάλα έργα και σημαντικό πολιτιστικό γίγνεσθαι.  Το έργο αυτό όφειλε να συνεχίσει και να πλατύνει ο νέος δήμαρχος που είχε όμως να αντιμετωπίσει δύο σοβαρά προβλήματα.

Το πρώτο είχε να κάνει με τη στάση του σκληρού μηχανισμού του ΚΚΕ που κυριαρχούσε στο Δήμο και το δεύτερο , όπως θα φανεί στα πρώτα κιόλας βήματα της νέας δημοτικής αρχής, οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι κόντρες και η σύγκρουση βουλευτικών και πολιτικών γραφείων, που επωάζει η εξουσία.

Εξαιτίας και των δύο αυτών παραγόντων ζήσαμε στη Λάρισα ακραίες καταστάσεις και πρωτοφανή γεγονότα.

Αν στην πρώτη περίπτωση η προσπάθεια διασφάλισης των «κεκτημένων» μιας καθαρά κομματικής λογικής ξεπερνούσε τα όρια της σοβαρότητας, στη δεύτερη περίπτωση μια ολόκληρη δημοτική αρχή ακολούθησε ένα βασανιστικό και αργό πολιτικό χαρακίρι.

Και τα δύο όμως έπαιξαν το ρόλο τους για την ήττα των επόμενων εκλογών. Ο συγκρουσιακός με τους μηχανισμούς δήμαρχος λύγισε κάτω από την πίεση του διασπαστικού ψηφοδελτίου του Ν. Σχοινά και όσων το στήριξαν (τα ονόματα πάντοτε έχουν μεγάλο ενδιαφέρον), αλλά και της συντεταγμένης και μαζικής υποστήριξης του ΚΚΕ στον υποψήφιο της ΝΔ Κώστα Τζανακούλη (σημερινό δήμαρχο της πόλης).

Σε πολιτικό επίπεδο ήταν σαφές πως τρείς πόλοι εξουσίας συγκρούστηκαν μεταξύ τους μέσα στο ΠΑΣΟΚ με μεγάλη ένταση. Κόμμα (Ν.Ε. και βουλευτές), Δημαρχία και Νομαρχία ανέδειξαν με διαφορετικό τρόπο όλα τα συμπτώματα που αφήνει πίσω της η κακή αντίληψη της διαχείρισης εξουσίας.

Η δημαρχία Καφφέ αφήνει πίσω της ένα τεράστιο και σημαντικό έργο, για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει. Αντί το αυτοδιοικητικό ΠΑΣΟΚ να επενδύσει πάνω σε αυτό, μπαίνει σε μια διαδικασία συγκρούσεων (και με προσωπικά χαρακτηριστικά πολλές φορές) και καταφέρνει να ολοκληρώσει το πολιτικό του χαρακίρι.

Για τις εκλογές του 1998 αλλά και το παρασκήνιο θα πούμε περισσότερα στο επόμενο άρθρο.

Κλείνω με κάτι που έχει ενδιαφέρον. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε εκείνες τις εκλογές το ΚΚΕ φαίνεται από δύο κείμενα στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της εποχής.

Τον Αύγουστο του 1998 δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο με την υπογραφή του πρώην αντιδημάρχου του Λαμπρούλη,  Χρ. Χαλκιά. Η αναφορά στη Λάρισα είναι χαρακτηριστική:

Δείτε το άρθρο ΕΔΩ

1998dΣτον απόηχο των εκλογών δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο. Η ανάγνωση του αξίζει τον κόπο:

rizos 27.10.98Στο επόμενο : Οι ήττες έχουν ονοματεπώνυμο: Διασπαστικά ψηφοδέλτια

 

Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 2ο )

Οι Δημοτικές εκλογές του 1990 και η συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΚΚΕ

Οι Δημοτικές και Κοινοτικές εκλογές του 1990 ήταν οι πέμπτες αυτοδιοικητικές εκλογές από την μεταπολίτευση και πραγματοποιήθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 1990, ενώ ο δεύτερος γύρος όπου δεν συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσοστό εκλογής από κανέναν εκ των υποψηφίων, στις 21 Οκτωβρίου 1990.

Από τις 11 Απριλίου υπήρχε ήδη η Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για την ιστορία να θυμίσω πως στις πρόωρες εκλογές στις 8 Απριλίου η Νέα Δημοκρατία έλαβε 150 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 123, ο Συνασπισμός 19 έδρες, ο Συνδυασμός ΠΑΣΟΚ – Συνασπισμού για τις μονοεδρικές 4 έδρες, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί 1 έδρα, η Εμπιστοσύνη/Πεπρωμένο (Μουσουλμάνοι Ξάνθης/Ροδόπης) 2 έδρες και η ΔΗΑΝΑ 1 έδρα.

Η κυβέρνηση  σχηματίστηκε ύστερα από συμφωνία του Κωστή Στεφανόπουλου, προέδρου της ΔΗΑΝΑ, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για παραχώρηση της μιας έδρας ώστε να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ότι είχε γίνει λάθος στην κατανομή των εδρών της Νέας Δημοκρατίας και στερούνταν μιας έδρας, οπότε στην Νέα Δημοκρατία δόθηκε μια επιπλέον έδρα και πλέον η κυβέρνηση βρέθηκε με 152 έδρες στη Βουλή.

Στο πολιτικό τοπίο των αυτοδιοικητικών εκλογών, χαρακτηριστική υπήρξε η ευρεία συνεργασία σε πολλούς δήμους των δύο κύριων αντιπολιτευόμενων κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και του Ενιαίου Συνασπισμού (στον οποίο μετείχε τότε και το ΚΚΕ), με στήριξη κοινών υποψηφίων σε μια σειρά από μεγάλους δήμους, ανάμεσα στους οποίους και αυτός της Λάρισας. Η κατανομή είχε ως εξής:

dhmoi

 

Σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 1986, ο αριθμός των δήμων αυξήθηκε κατά 56 (359 από 303) και οι νέοι δήμοι προέκυψαν είτε από συγχώνευση μικρών κοινοτήτων, είτε από ανακήρυξη μεγάλων κοινοτήτων σε δήμους. Παράλληλα επρόκειτο να γίνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και εκλογές για τον Β’ βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης (Νομαρχιακά Συμβούλια) σύμφωνα με νόμο που είχε ψηφίσει η Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα, όμως τελικά ματαιώθηκαν και έγιναν για πρώτη φορά το 1994.

Το εκλογικό σύστημα παρέμεινε το ίδιο με των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, με τους υποψήφιους δημάρχους να πρέπει να συγκεντρώσουν το 50% + μία ψήφο σε σχέση με τα έγκυρα ψηφοδέλτια προκειμένου να εκλεγούν. Αλλιώς υπάρχει και ο δεύτερος γύρος

Η συμφωνία στο Δήμο της Λάρισας

Γραμματέας της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ Λάρισας ήταν τότε ο Ζήσης Μπέκος και υπεύθυνος Τ.Α. ο Έκτορας Νασιώκας. Αυτοί οι δύο υπέγραψαν τη συμφωνία για την συνεργασία με το ΚΚΕ, ενώ από την πλευρά του τις υπογραφές έβαλαν οι Γ. Χώτος και Χ. Χαλκιάς. Σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της συμφωνίας έπαιξαν επίσης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ο μετέπειτα Δήμαρχος Χριστόδουλος Καφφές και ο Βασίλης Έξαρχος.

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, έγιναν και οι εκλογές για το γραμ. της Ν.Ε. και ο Έκτορας Νασιώκας εκλέχτηκε στη θέση του Ζ. Μπέκου.

Βασικό σημείο της συμφωνίας ήταν αφενός η υποψηφιότητα σαν δήμαρχος του Αριστείδη Λαμπρούλη και αφετέρου η αλλαγή στις θέσεις ευθύνης (αντιδήμαρχοι και πρόεδροι οργανισμών) στα δύο χρόνια.

Οι 38.543 ψηφοφόροι έδωσαν από την πρώτη Κυριακή τη νίκη στο σχήμα της συνεργασίας με ποσοστό 51,66% έναντι του βασικού αντιπάλου της ΝΔ, Γιάννη Σωτηρίου, που επίσης συγκέντρωσε υψηλό ποσοστό 40,46%. Στο 7,86 βρέθηκε ο ανεξάρτητος Κώστας Τσαντίλης.

Από τους 21 δημοτικούς συμβούλους που εξέλεξε το ψηφοδέλτιο συνεργασίας οι 13 ανήκαν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και οι 8 στο ΚΚΕ, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ενδιαφέροντα δεδομένα στο Δήμο. Θυμάμαι εκτός του Χ. Καφφέ , ανάμεσα στους άλλους ότι είχαν εκλεγεί ο Εκ. Νασιώκας (παραιτήθηκε το 1993, όταν και ανέλαβε τη θέση του Νομάρχη), ο Ν. Σχοινάς, η Καίτη Τσουκνικά, η Πόπη Βακάλη, ο Θ. Καραϊσκος, η Λ. Γκολφινοπούλου κ.α.

1990

Οι τότε αντιδημαρχίες ήταν 4 και μοιράστηκαν σύμφωνα με τη συμφωνία ανά δύο.

Ο Χριστόδουλος Καφφές ανέλαβε αρχικά την αντιδημαρχία πολιτισμού και με την αλλαγή μετά τη διετία ανέλαβε την αντιδημαρχία Οικονομικών. Η ενασχόληση του με τα οικονομικά του Δήμου και η διάθεση του να «ψάξει» περισσότερο πράγματα και καταστάσεις τον οδήγησαν σε ευθεία σύγκρουση με τον δήμαρχο Λαμπρούλη, ο οποίος με απόφαση του αφαίρεσε τις αρμοδιότητες, τρείς περίπου μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αντιδημάρχου, χωρίς να μπορεί να τον παύσει από τη θέση λόγω των συσχετισμών.

Ο Καφφές δέχεται πρόταση μετά τις εκλογές του 1993 για να γίνει Νομάρχης την οποία και δεν αποδέχεται και παραιτείται στο τέλος της χρονιάς από αντιδήμαρχος, διευκρινίζοντας πως η συνεργασία πρέπει να ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Η σύγκρουση με το ΚΚΕ είναι δεδομένη και είναι φανερό πως στις επόμενες δημοτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα κατέβει μόνο του, ενώ κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την υποψηφιότητα Καφφέ για δήμαρχος της πόλης, όπως και έγινε.

Το πολιτικό κλίμα έχει και πάλι αλλάξει, με την επιστροφή του Α. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, στο Δήμο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είτε σαν αντιδήμαρχοι είτε σαν πρόεδροι οργανισμών, είτε σαν απλοί δημοτικοί σύμβουλοι απέκτησαν την απαραίτητη αναγνωρισιμότητα αλλά δυνατότητες παρέμβασης στα διοικητικά του Δήμου για πρώτη φορά μετά το 1982. Ταυτόχρονα η κόντρα Καφφέ με τον δήμαρχο Λαμπρούλη αλλά και η φθορά από τη διοίκηση τόσων χρόνων, αδυνατίζανε τη λάμψη του τότε δημάρχου και  οδηγούσανε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Λάρισα θα αλλάξει δήμαρχο, αν δεν συνέβαινε στο ενδιάμεσο διάστημα κάτι το περίεργο.

Και δεν έγινε.

Στο επόμενο: Οι εκλογές του 1994 και η δημαρχία Καφφέ