Νικήσαμε και πάλι… Νίκη μεγάλη!

%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7Παρακολουθώντας από την ΕΡΤ τις αναλύσεις για τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup, για μια ακόμη φορά ένοιωσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια εντελώς εικονική πραγματικότητα.

Ο υπότιτλος την ώρα του σχολιασμού από γνωστή για την αντικειμενικότητα της δημοσιογράφο (!) ήταν «Τέλος στη λιτότητα». Αυτό ήταν και το κεντρικό σημείο όλων των αναφορών, των συνομιλητών και σχολιαστών που κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τα 1,5 δις ευρώ μέτρα που θα ζητηθούν – σύμφωνα πάντα με πληροφορίες – μέχρι το 2019 δεν θα συμβάλλουν περαιτέρω στη λιτότητα.

Στα γρήγορα πέρασαν οι αναφορές για εργασιακό (μέχρι πριν λίγο καιρό οι υπουργοί της Κυβέρνησης έλεγαν πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα), συνταξιοδοτικό ( και αυτό ήταν οριστικά λυμένο σύμφωνα και με τον Κατρούγκαλο) και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, βλέπε μείωση αφορολόγητου (και αυτό αποτελούσε μία από τις πολλές κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκα επανειλημμένα).

Για να μη θυμίσω την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για αφορολόγητο 12000 €!

Το συμπέρασμα της συζήτησης ήταν ότι έχουμε μια καλή συμφωνία με ακόμη καλύτερη προοπτική! Νικήσαμε λοιπόν, σκέφτηκα!

Και τότε, όταν η πλύση εγκεφάλου έλαβε τέλος, η λογική άρχισε να πλέκει το δικό της αφήγημα:

Θέμα 1ο : Κανένας δε ζητούσε επιπλέον λιτότητα. Άλλωστε το ΔΝΤ πολλάκις το είπε! Θυμίζω ότι στην ιστοσελίδα του, λίγες ημέρες νωρίτερα (7-2-2017) σημείωνε πως «…Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περαιτέρω λιτότητα αυτή τη στιγμή…

Η Ελλάδα πρέπει να διευρύνει τη βάση του φόρου εισοδήματος, για να επιτρέψει πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Τα έσοδα που θα προκύψουν από αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειωθούν οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές που τώρα στέλνουν θέσεις εργασίας στη «μαύρη» οικονομία ή σε γειτονικές χώρες. Την ίδια στιγμή, χρειάζονται περαιτέρω συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, για να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του συστήματος και να δημιουργηθεί ένα καλύτερο και πιο στοχευμένο σύστημα πρόνοιας, για να προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι…

Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και προϊόντων είναι σημαντικές. Θα ήταν λάθος να συμπεράνει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο προηγούμενο, λιγότερο ευέλικτο, πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Αντί για αυτό, οι υπάρχουσες μεταρρυθμίσεις πρέπει να συμπληρωθούν με μέτρα για την ευθυγράμμιση των κανόνων για τις ομαδικές απολύσεις και με πιο αποφασιστικές προσπάθειες να ανοίξουν τα υπολειπόμενα κλειστά επαγγέλματα και να αφαιρεθούν τα εμπόδια για τον ανταγωνισμό και τις επενδύσεις…»

Θέμα 2ο : Τι προέκυψε από το Eurogroup;

Αφορολόγητο και ασφαλιστικό και πάλι στο τραπέζι! Τι διαφορετικό από μείωση του πρώτου και επίσης μειώσεις των συντάξεων – που ήδη “εκτελούνται”  με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου –μπορεί να σημαίνει αυτό; Εργασιακά και πάλι στο τραπέζι ! Απελευθέρωση Ομαδικών απολύσεων δηλαδή γιατί αυτό παρέμενε από μια διαλυμένη εργασιακή νομοθεσία, μεσαιωνικής λογικής και έμπνευσης, που οδήγησε με γρήγορους ρυθμούς στην μετατροπή  της εικόνας στην αγορά εργασίας με κυριαρχία (σε συντριπτικό βαθμό) των ευέλικτων μορφών εργασίας!

Θέμα 3ο : Μέτρα ελάφρυνσης χρέους; Τίποτα προς στιγμή καθώς και αυτά παραπέμπονται σε άλλο Eurogroup, μαζί με το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Θέμα 4ο : Ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα… Καμία βιασύνη για κλείσιμο της αξιολόγησης με τη χώρα να σέρνεται και όλους να μεταφέρουν για αργότερα την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας που και επώδυνη και δύσκολη θα είναι για τους πολλούς. Τι σημαίνει αυτό… Παράταση της εκκρεμότητας. Μείωση των ταμειακών διαθεσίμων και ασφυξία όπως εκείνο το απίστευτο καλοκαίρι του 2015!

Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολύ περισσότερα!

Ας μείνουμε σε αυτά.

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε που πηγαίνουμε και γιατί;

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι στη θέση των κόκκινων γραμμών παραμένει μόνο η με πάση θυσία παραμονή στην εξουσία;

Με απλά λόγια…

Για να προσεγγίσουν περισσότερο το ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν το μεγαλύτερο μέρος των απόψεων του.

Για να παραμείνει στην εξουσία η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Ευρωπαίους (βλέπε ΔΝΤ).

Για να πειστεί το … πόπολο για μια ακόμη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης ταΐζεται με το «όχι επιπλέον λιτότητα», που κανείς δε τη ζήτησε.

Όπως η τρόικα μετονομάστηκε σε “θεσμοί”, όπως το μνημόνιο  ονομάστηκε σε “Σχέδιο Ανάπτυξης Νέας Οικονομίας”, έτσι και τα νέα μέτρα μετονομάζονται σε “νέο μίγμα πολιτικής”.

Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι τελικά η μοναδική επιτυχία της Κυβέρνησης… Γι’ αυτό σας λέω πως νικήσαμε… Και πάλι!

 

Advertisements

Απίθανα και όμως … πραγματικά!

calc-emapΠριν τις ανακοινώσεις του Κατρούγκαλου σε σχέση με την αντιμετώπιση του ελεύθερου επαγγελματία ένας φίλος ελεύθερος επαγγελματίας έκανε τον εξής καταπληκτικό υπολογισμό:

Μηχανικός ο ίδιος έβαλε κάτω τα μεγέθη και είπε κάτι πάρα πολύ απλό.

Έβγαλε τις κρατήσεις, έβγαλε τις εισφορές, έβγαλε τους φόρους, έβγαλε και τι δεν έβγαλε, τα έβγαλε όλα, τις προκαταβολές του εφάπαξ, την υγεία, την επικουρική και έβγαλε λοιπόν ότι για να εισπράξει όσα εισπράττει ένας μηχανικός δημόσιος υπάλληλος, δηλαδή περίπου 20.000 το χρόνο, θα πρέπει να έχει καθαρά κέρδη πάνω από 260.000 ως επιχείρηση καθώς μόλις το 7% υπολόγισε θα μείνει στον ίδιο.

Για να του μείνουν οι 260.000 καθαρά κέρδη, από τις οποίες θα πάρει τις 20.000, όπως λέει θα πρέπει να κάνει ένα τζίρο ως μηχανικός 700.000… άντε 600.000 ευρώ. Πράγματα απίθανα.

Βέβαια υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, όπως ένας ελεύθερος επαγγελματίας από τα 1000 ευρώ που έχει τζίρο χωρίς το Φ.Π.Α. αν αφαιρέσει αυτά που πρέπει να αφαιρέσει θα του μείνουν 215,5 ευρώ.

Το σύνολο των εισφορών του είναι 784,5 ευρώ και δεν έχουμε υπολογίσει το Φ.Π.Α. 23%.

Τώρα αν δεν έχεις να πληρώσεις το Φ.Π.Α. γιατί δεν σε πληρώνουν και αρχίζουν τα καπέλα από την πλευρά της εφορίας τότε είναι πολύ δύσκολο να κάνεις υπολογισμούς.

Στο τέλος θα τους δίνει το χιλιάρικο και δεν θα το παίρνουν γιατί δεν φτάνει.

Αυτό και αν είναι συζήτηση για το ασφαλιστικό.

Είναι να μην τρέχουν πανικόβλητοι στην κυβέρνηση για να μειώσουν τα ποσοστά γιατί πλέον θα βρεθούν στα κάγκελα χιλιάδες άνθρωποι;

 

Επιλογές Θατσερικής έμπνευσης

Τσίπρας_ΜέρκελΠόρισμα επιτροπής σοφών για το ασφαλιστικό λέει και το ερώτημα είναι προς τι το ξόδεμα της λέξης «σοφός»;

Στην ουσία έχουμε την με κάθε επισημότητα παραδοχή του επίσημου κράτους – αυτός είναι ο εντολέας του πορίσματος – της αδυναμίας του να πληρώσει συντάξεις γιατί απλά … δεν έχει!

Να επιστρέψει στην ουσία τα χρήματα που παρακράτησε από τους πρώην εργαζόμενους κατά τη διάρκεια της εργασιακής τους ζωής και να διασφαλίσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.

Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, η κατάργηση κάθε φιλολαϊκής και ανθρώπινης πλευράς του υπάρχοντος ασφαλιστικού, η μείωση σε βαθμό κακουργήματος των συντάξεων και η καταδίκη των απόμαχων της δουλειάς να ζήσουν σαν επαίτες σε μία χώρα που συνεχίζει να ξοδεύει και να προστατεύει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα είναι μια απόφαση με συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Κοινωνικά σηματοδοτεί την ευθεία επίθεση στην πιο αδύναμη κοινωνικά ομάδα μετά τους ανέργους, άρα συνθλίβει κάθε έννοια κράτους δικαίου.

Πολιτικά σηματοδοτεί την πλήρη μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι άλλο από αυτό που πούλησε στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή τι διαφορετικό θα έκανε μια Κυβέρνηση Θατσερικής κατεύθυνσης και λογικής; Τι διαφορετικό θα έκανε μια Κυβέρνηση, βαθιάς συντηρητικής λογικής από το να εξαφανίσει τον κοινωνικό ρόλο της ασφάλισης;

Η λογική της εξίσωσης στη φτώχεια των πάντων προφανώς δε αποτελεί λύση στο βασικό πρόβλημα της χώρας.

Η επιλογή δημιουργίας ενός πλαισίου οριζόντιας φτωχοποίησης δεν μπορεί να έχει σχέση με προοδευτική διακυβέρνηση, ούτε βέβαια μπορεί να δώσει προοπτική σε μια χώρα και ένα λαό που ανακαλύπτει ότι τα χειρότερα ΔΕΝ ήταν αυτά που γνώρισε αλλά αυτά που του παρουσιάστηκαν ως ΝΕΑ και ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ.

Είναι να γελά κανείς αν φέρει στο μυαλό του την ασφαλιστική πρόταση του Γιαννίτση και τη συγκρίνει με αυτή που αποδέχεται ως βάση συζήτησης ο Κατρούγκαλος!

Είναι να γελά κανείς αν θυμηθεί το μέγεθος των αντιδράσεων στην προσπάθεια ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του Ρέππα, από αυτούς που σήμερα είναι έτοιμοι να υπογράψουν την θανατική καταδίκη όχι μόνο των ήδη συνταξιούχων αλλά και των επόμενων που ακολουθούν!

Η κοινωνία θα κατανοήσει το μέγεθος της αντικοινωνικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, όταν πλέον θα μιλάμε για διαστρωμάτωση φτώχειας και δυστυχίας.

Η συζήτηση που θα ακολουθήσει το επόμενο διάστημα με στόχο την ψήφιση ενός νομοσχεδίου το Νοέμβριο (τόσο γρήγορα δηλαδή) θα αναδείξει τις προκλητικές αντικοινωνικές διαστάσεις των προτεινόμενων μέτρων. Και είναι σίγουρο πως όσο η συζήτηση θα περιγράφει τις πραγματικές επιλογές των κυβερνώντων τόσο θα βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στην σημερινή κυβέρνηση και τα στρώματα της κοινωνίας που την στήριξαν εκλογικά.

Οι εξελίξεις είναι μπροστά μας.

Μέχρι τότε θα ισχύσει η νέα μείωση των συντάξεων για όσους εγκλημάτησαν κατά του κράτους και εισέπραξαν συντάξεις των … 1000 €.