Να τους χαιρόμαστε!

Ο αρχιεπίσκοπος επιβεβαίωσε στην τηλεοπτική του συνέντευξη στο ΣΚΑΙ, το συμβάν με τον Καμμένο.

Ο Καμμένος , με δάκρυα στα μάτια (κλαψ, κλαψ, κλαψ) του είπε ότι αν του το ζητήσει (ο αρχιεπίσκοπος),  θα ρίξει την Κυβέρνηση, της οποίας είναι Υπουργός, με αφορμή την υπόθεση των θρησκευτικών και τις εξαγγελίες Φίλη.

Δηλαδή ο ένας Υπουργός της Κυβέρνησης επειδή διαφώνησε με την επιλογή ενός άλλου Υπουργού, δηλώνει στον αρχιεπίσκοπο ότι είναι έτοιμος να γκρεμίσει την κυβέρνηση.

Ο επικεφαλής δε της Κυβέρνησης μας (βοηθάτε χριστιανοί), παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δε νοιώθει την ανάγκη ούτε να «μαλώσει» τον διατεθειμένο να τον «γκρεμίσει», ούτε να ζητήσει τουλάχιστον εξηγήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύναμος και προφανώς ανίκανος!

Το σκηνικό είναι σκηνικό απόλυτης τρέλας και χαρακτηριστικό της ποιότητας των κυβερνόντων!

Το περίεργο δεν είναι ότι και ο Φίλης και ο Καμμένος παραμένουν Υπουργοί, το περίεργο δεν είναι ότι ο Τσίπρας αδιαφορεί για κάποιον που ετοιμάζεται να τον ρίξει από την προεδρία της κυβέρνησης αν του το ζητήσει τρίτος (ακόμη και αν αυτός είναι ο Αρχιεπίσκοπος), το περίεργο είναι ότι αυτό το συνονθύλευμα εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα περί «πρώτης φοράς Αριστερά» και τα σχετικά!

Την ίδια πάντως στιγμή που στα «στιβαρά χέρια» του Τσίπρα και του Καμμένου έχει αφεθεί η πορεία της χώρας, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, οι φόροι αυξάνονται, η φτώχεια μεγαλώνει, το επόμενο μνημόνιο προετοιμάζεται, η ανασφάλεια εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη!

Αλλά μην ανησυχείτε! Τουλάχιστον με τα θρησκευτικά τα βολέψαμε…

ΥΓ: Το πώς μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση είναι μια άλλη συζήτηση…

Όταν ο λαϊκισμός συναντά την αθλιότητα…

Στην πολιτική πολλές φορές η διαχείριση μιας άσχημης εξέλιξης αποκτά σημαντικότερη αξία από το ίδιο το γεγονός. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές και σε διαφορετικές πολιτικές περιόδους.

Ο πρώτος τρόπος αντίδρασης είναι το άλμα στο κενό, η εξωτερίκευση του εκνευρισμού, της  απογοήτευσης αλλά και του πανικού. Είναι το χτύπημα στον τοίχο του κεφαλιού θεωρώντας ότι κάπως έτσι θα τον γκρεμίσεις, αν και το αποτέλεσμα συνήθως είναι ο αυτοτραυματισμός.

Ο δεύτερος τρόπος – σύνηθες φαινόμενο – η καταγγελία των πάντων, που συνωμότησαν εναντίον σου, δημιουργώντας ή προσπαθώντας να δημιουργήσεις την εικόνα του αδικημένου πλην τιμίου, που προσπάθησε αλλά δεν τον άφησαν οι κακοί, του συνεπή που προσπάθησε αλλά τα εμπόδια που του βάλανε ήταν αξεπέραστα, του καλού παιδιού που πάλεψε με τους «άλλους» αλλά δεν τα κατάφερε. Η συνωμοσιολογία άλλωστε καλά κρατεί σε αυτόν τον τόπο.

Ο τρίτος τρόπος να σιωπήσεις, προσπαθώντας να σκεφτείς, να οργανώσεις τις σκέψεις και τις κινήσεις στο μυαλό σου, να μετρήσεις τις κινήσεις των άλλων και να τοποθετηθείς ουσιαστικά σε άλλο χρόνο, αποφεύγοντας αντιδράσεις εν θερμώ.

Και ο τελευταίος είναι αυτός που είδαμε και ακούσαμε χθες το βράδυ από το στόμα της κυβερνητικής εκπροσώπου. Ένα μίγμα  αθλιότητας και φτηνού λαϊκισμού, απειλών και αμφισβήτησης βασικών θεσμών της ίδιας της δημοκρατίας, εξωτερίκευσης κάθε αδυναμίας, που μια ευρισκόμενη σε δύσκολη θέση κυβέρνηση, έχει.

Η κ. Γεροβασίλη, εκπροσωπώντας την Κυβέρνηση με τον πλέον επίσημο τρόπο, κατέδειξε την σκοτεινή πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας και ανέδειξε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κυβέρνησης σε κρίση. Κρίση στρατηγικής, κρίση πολιτικής κατεύθυνσης, κρίση αντιστοίχησης με την κοινωνία, κρίση ηθικής.

Το ΣτΕ αναδείχθηκε σε εχθρός της κοινωνίας και υπεύθυνο που δεν θα υπάρξουν προσλήψεις νοσηλευτών και παιδιών που δεν θα υποδεχτούν οι παιδικοί σταθμοί, αλλά και υπεύθυνο για τα μνημόνια και το PSI! Ξεχνώντας ηθελημένα ότι οι κυβερνώντες έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στο πιο σκληρό μνημόνιο της χώρας και ότι οι δικές τους αυταπάτες οδήγησαν στην ανατροπή των όσων είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Αν ο λαϊκισμός μπορούσε να οριστεί διαφορετικά, το συγκεκριμένο απόσπασμα των δηλώσεων Γεροβασίλη θα μπορούσε άνετα να το καλύψει.

Είναι σαφές ότι αν η απόφαση του ΣτΕ ήταν διαφορετική, αυτά δεν θα αναφέρονταν ποτέ στη δήλωσή της. Τότε απλά το ΣτΕ θα είχε «αφουγκραστεί τον παλμό της κοινωνίας».

Οι πλούσιοι επιχειρηματίες που θα πάρουν πίσω τα χρήματα που έδωσαν έρχονται σε αντιπαράθεση με τους «φτωχούς» της χώρας, λες και τώρα ανακαλύψαμε το φεγγάρι και τις δεδομένες αντιθέσεις μιας κοινωνίας σε κατάσταση φτωχοποίησης.

Η,  χωρίς υπεκφυγές, προσπάθεια δημιουργίας αντιλήψεων κοινωνικού αυτοματισμού, πέρα από ένδειξη του μεγέθους της επικινδυνότητας των κυβερνόντων αποτελεί και το αποκορύφωμα της αθλιότητας αυτών που πριν από λίγο καιρό διαπραγματεύονταν με τους κακούς επιχειρηματίες σε μυστικές ή φανερές συναντήσεις, με «γάτες» και σκύλους και προσπαθούσαν να επηρεάσουν την κρίση δικαστών είτε με εξαγγελίες σχετικές με τους μισθούς τους είτε με διαπόμπευση όσων κρίνουν μη αρεστούς στο σύστημα εξουσίας.

Χθες το βράδυ ο λαϊκισμός συνάντησε την αθλιότητα, δημιουργώντας ένα μίγμα ιδιαίτερα επικίνδυνο, οδηγώντας σε υποχώρηση την ίδια τη δημοκρατία.

Χθες το βράδυ η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που κυβερνά, συνάντησε την καρδιά και ταυτίστηκε με τα  πιστεύω του Καμμένου, δικαιολογώντας την κυβερνητική τους συνεργασία.

Χθες το βράδυ ο κυβερνητικός θίασος μετατράπηκε σε ένα αυταρχικό, βαθιά συντηρητικό και αποκρουστικό συνονθύλευμα, που σαν σύγχρονος Δον Κιχώτης παλεύει με τους ανεμόμυλους και όχι με τις δικές του αδυναμίες.

 

Όταν οι ΔΕΚΟ άλλαξαν χέρια…

Όταν διαπιστώνεις στην πράξη ότι οι εμβληματικότερες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας αλλάζουν χέρι και παύουν να ανήκουν στο δημόσιο, είναι λογικό να αγανακτείς.

Πολύ περισσότερο όταν γίνεται καθαρό πως εκείνη τη νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, η σημερινή κυβέρνηση πέταξε όχι απλά λευκή πετσέτα αλλά στήθηκε κυριολεκτικά στα «τέσσερα», πληρώνοντας τους πειραματισμούς Βαρουφάκη, τις αυταπάτες του Τσίπρα και τις μεγαλοστομίες του γίγαντα Καμμένου.

Ήταν εκείνη η νύχτα της μεγάλης συνθηκολόγησης που μια ολόκληρη χώρα μπήκε υπό την πλήρη έλεγχο των δανειστών όχι για κάποια χρόνια αλλά για 99 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή θα είναι η διάρκεια ζωής του υπερταμείου.

Αφού απέτυχαν παταγωδώς και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, οι μάγοι τω ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έβαλαν ενέχυρο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πάρουν το νέο δάνειο των 86 δις και να υπογράψουν μετά βαΐων και λαμπάδων το πιο σκληρό μνημόνιο!

ΟΑΣΑ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και τώρα ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ( η διαχείριση του νερού δηλαδή), οι κτιριακές υποδομές, η Αττικό Μετρό, η ΕΛΒΟ και η ΔΕΗ και πιθανότητα αύριο ότι άλλο έχει απομείνει.  Μαζί με τα ονόματα των ΔΕΚΟ και περισσότεροι από 38.000 εργαζόμενοι σε αυτές αλλάζουν στην ουσία εργοδότη, καθώς θα ανήκουν πλέον στην ανώνυμη εταιρεία με την ονομασία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας».

Θα μπορούσαμε να την πούμε και πιο απλά: Εταιρεία ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Και δεν θα είχαμε άδικο.

Ούτε οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι δεν θα είχαν αποδεχτεί την πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση κάθε δημόσιας παραγωγικής επένδυσης στις υποδομές κοινής ωφέλειας!

Το κάνανε αυτοί που υποτίθεται πρέσβευαν κάτι το διαφορετικό! Ήταν αυτοί που διαλαλούσαν τις «κόκκινες γραμμές», τη διαφορετικότητα τους από τους άλλους, τους προδότες και τους Τσολάκογλου, την προστασία του κοινωνικού πυρήνα από τις διαθέσεις των δανειστών!

Και το έκαναν έχοντας χαλαρή τη συνείδηση τους και μεγάλη προτεραιότητα να μπορέσουν να διαχειριστούν την εξουσία, όσο περισσότερο μπορούν…

Δε δίστασαν να πούνε συνειδητά ψέματα:  Η κυβέρνηση τότε υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τα εξής: τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων για την ανάπτυξη της οικονομίας (αντί για τη μέχρι τότε δέσμευση ότι κάθε ευρώ θα πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους) και τον έλεγχο του νέου Ταμείου από την Ελλάδα, μιλώντας μάλιστα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για μόνο 9 (!) ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν οι 153 αυτοεξεφτελισμένοι βουλευτές της συμπολίτευσης:

Τη διοίκηση του Υπερταμείου  αναλαμβάνει ένα Διοικητικό Συμβούλιο, με μέλη επιλεγμένα από την ελληνική κυβέρνηση. Τον έλεγχο όμως θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών

Σε αυτό θα μεταφερθούν για πώληση: α)τα 27 περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ β) όλα τα assets της ΕΤΑΔ και γ) κάποιες ΔΕΚΟ. Από το κείμενο προκύπτει ότι υπήρξε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Κομισιόν για το ποιος θα είναι ο αρμόδιος να επιλέξει τις ΔΕΚΟ προς ιδιωτικοποίηση και από ότι φαίνεται δεν είναι η Κυβέρνηση.

Το Υπερταμείο είναι  απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δις, 3,7 δις. και 1,3 δις. Ευρώ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα

Τελευταίο και σημαντικότερο:  Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Οι αποφάσεις του υπερταμείου  λαμβάνονται από νεοφιλελεύθερα στελέχη με παντελή άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας που θα «φυτευτούν» από το εξωτερικό. Και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών θέσπισαν επίσης το ακαταδίωκτο για τους διοικούντες του ίδιου ταμείου! Απίστευτα πράγματα δηλαδή! Πραγματικά απίστευτα!

Το τι μπορεί να σημαίνει η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας από το Υπερταμείο νομίζω εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς…

Οι δανειστές θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ( μηδενική η αξιοπιστία των κυβερνόντων μετά τα καραγκιοζιλίκια Βαρουφάκη), προφανώς ανάπτυξη δε θα υπάρξει για να αποδώσει η ελληνική οικονομία αυτά που πρέπει οπότε ο σίγουρος τρόπος είναι να δεσμεύσουν για τα επόμενα χρόνια τη χώρα – χειροπόδαρα – και να ξεζουμίσουν τη δημόσια περιουσία προκειμένου να εισπράξουν τα 50 δις που θέλουν! Πως; Είτε με την πώλησή της, είτε με την «αναδιάρθρωσή και τον εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων των ΔΕΚΟ που μεταφέρθηκαν σε αυτό. Και αν ρωτήσει κανείς τι σημαίνει αυτό: περικοπές περιττών λειτουργιών, αυξήσεις τιμολογίων, συρρίκνωση προσωπικού κλπ!

Λογικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ αντιδρούν όπως θα έπρεπε να αντιδράσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Πολύ δε περισσότερο όταν ο μεν Σκουρλέτης λέει πως «Η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους» ο δε Τσακαλώτος παραδέχεται στη Βουλή  «ότι δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον ιδιωτικοποίηση», συμπληρώνοντας το απίστευτο «Συμβιβασμός ήταν το ταμείο, μας δημιουργεί προβλήματα αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Θα μας βοηθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις ΔΕΚΟ»!

Πώς να αλλάξει λοιπόν η πραγματικότητα; Και πώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσους αποδέχτηκαν την πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας; Τι να πει και τι να κάνει που να αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτής της αθλιότητας;

Όταν χαρίζεις γη και ύδωρ (κυριολεκτικά) στους δανειστές , το μόνο που σου απομένει είναι οι ατάκες τύπου Άννας Βαγενά – που αποφάσισε να αφήσει την πολιτική για να αφοσιωθεί πάλι στο θέατρο- που παραλλήλιζε τη λειτουργία του Υπερταμείου με τους τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας. Εκφράζοντας παράλληλα την αμέριστη αισιοδοξία της ότι θα το αντέξουμε, όπως τότε! Τόσο καλά δηλαδή…

 

Δεν είναι η συγκέντρωση … ηλίθιε!

demoΑναρωτιέμαι για πιο λόγο η συγκέντρωση με σύνθημα «παραιτηθείτε», προκάλεσε και προκαλεί τέτοια ανησυχία στην κοιμωμένη και αποχαυνωμένη κυβέρνηση.

Αν εξαιρέσει κανείς τις έτσι κι αλλιώς γραφικότητες του Φίλη (κάθε κυβέρνηση οφείλει να έχει τον …Πάγκαλο της), δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές των στελεχών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «σοβαρά»!

Η δαιμονοποίηση μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, αποτελεί έτσι κι αλλιώς μέρος του παιχνιδιού.

Αποτελεί δικαίωμα αναμφισβήτητο για τον καθένα και μια ένδειξη ότι κάτι κινείται (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο της) η διαμαρτυρία και μάλιστα με τον πλέον κλασσικό τρόπο.

Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κυβέρνηση με τις πράξεις της και την αθέτηση κάθε προεκλογικού της λόγου και υπόσχεσης, δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση στον καθένα να εκφράσει την αντίδραση του.

Ο φόβος των κυβερνόντων δεν είναι η συγκέντρωση πολιτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο φόβος τους είναι μην τυχόν και βρει διέξοδο αλλά και έκφραση η συσσωρευμένη απογοήτευση, η τεράστια αγανάκτηση, η δικαιολογημένη οργή του κόσμου, που από το σοκ της διάψευσης του ερχομού της ελπίδας πέρασε στη φάση της διάλυσης οποιασδήποτε πιθανότητας να ζήσει καλύτερα.

Δε γνωρίζουν άλλωστε ότι αποτελούν ένα πρωτότυπο δείγμα μιας κυβέρνησης που υλοποιεί εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε;

Ότι αυταπάτες και ψέματα σε συνδυασμό με πειράματα ερασιτεχνών και ανικανότητα υπουργών οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη δυσμενέστατη κατάσταση;

Δεν γνωρίζουν ότι με τις δικές τους επιλογές, αυτές της υπερφορολόγησης, της άγριας λιτότητας, της συνεχιζόμενης διόγκωσης της ανεργίας, της υποανάπτυξης, της εθνικής υποχώρησης διαμορφώνουν συνθήκες διαιώνισης της κρίσης και μεγέθυνσης του αριθμού των θυμάτων της;

Τα ξέρουν.

Όπως ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει, η αίσθηση της αδικίας ξεχειλίζει, η φτώχεια καλά κρατεί και το μέλλον όλων των πολιτών της χώρας υποθηκεύεται .

Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει και γνωρίζουν ότι αυτός ο δρόμος που επέλεξαν έχει μία και μόνη κατάληξη.  Την κατάληξη κάθε κυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, που χάνει κάθε κοινωνικό έρεισμα που μένει μόνη της να διαχειρίζεται την εξουσία για τον εαυτό της και όχι για το λαό.

Δεν είναι λοιπόν η συγκέντρωση που πρέπει να τους ανησυχεί αλλά η αποτυχία τους σε κάθε έκφραση της κυβερνητικής τους πολιτικής. Τα φοβικά σύνδρομα, όπως αυτά εκφράστηκαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζονται στο φόβο της απώλειας της εξουσίας και της αδυναμίας να πείσουν για το παραμικρό.

Όταν μια Κυβέρνηση μετά από 1,5 χρόνο το μόνο για το οποίο μπορεί να υπερηφανευτεί είναι το ότι έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί, δεν είναι λογικό να τρομάζει μπροστά στην έκφραση της οργής και της απογοήτευσης του κόσμου;

Απλά είναι τόσο ανίκανοι που το δείχνουν προκαταβολικά…

Το τελείωσαν… Μας τελείωσαν!


Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο περήφανοι νοιώθουν μετά τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου οι βουλευτές της συμπολίτευσης.

Δεν γνωρίζω αν θεωρούν πως υπηρέτησαν τα λαϊκά συμφέροντα ή αν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος των καταστροφικών επιλογών, που συνυπέγραψαν με την ψήφο τους, για την κοινωνία.

Γιατί το να ψηφίζεις μια νέα τεράστια φορολογική επιβάρυνση που οδηγεί ευθέως σε μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος (όποιο έχει απομείνει) σηματοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί η αποθέωση της έμμεσης φορολογίας έχει σαφές ταξικό πρόσημο και πιέζει μέχρι τέλους τους οικονομικά ανίσχυρους.

Γιατί οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης, σε διάλυση των μικρών επιχειρήσεων, σε αύξηση της ανεργίας, σε υποανάπτυξη.

Γιατί το να περιμένεις να εισπράξεις από αυτούς που δεν έχουν πλέον να δώσουν δεν είναι αυταπάτη, αλλά πολιτική ηλιθιότητα, όταν μάλιστα έχεις σαν δεδομένο την «αποτελεσματικότητα» του φορολογικού πακέτου του Αυγούστου , το οποίο υποτίθεται θα έφερνε στα ταμεία του κράτους 1,2 δις και μετά βίας πέτυχε να συγκεντρώσει 12 εκ.

Υποθέτω όμως ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα νοιώθουν περήφανοι για τη νομοθέτηση του Υπερταμείου Αποκρατικοποιήσεων! Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας η δημόσια περιουσία είναι υπό πώληση από μια ομάδα ανθρώπων στην οποία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ συμμετέχουν εκπρόσωποι της τρόικα και της οποίας οι αποφάσεις απαιτούν τη συμφωνία των δανειστών. Αν αυτό δεν λέγεται ξεπούλημα τότε πως θα μπορούσε να λέγεται; Και μάλιστα ξεπούλημα διαρκείας…

Υποθέτω επίσης ότι θα φουσκώνουν από υπερηφάνεια και ικανοποίηση για τη νομοθέτηση του «κόφτη», των προληπτικών δηλαδή μέτρων που θα αποφασίζονται χωρίς τη Βουλή, όταν οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτυγχάνουν.

Ποια Βουλή θα μου πείτε!

Στις ψευδαισθήσεις και τη συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης όσων υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, έρχεται η θλιβερή πραγματικότητα να απαντήσει και για το 2018 και για τα επόμενα χρόνια: Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό πείραμα στην παγκόσμια ιστορία που με διαλυμένη κοινωνία, ανεργία στα ύψη, μηδενικές επενδύσεις, διαλυμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ξεπουλημένη δημόσια περιουσία να πετυχαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του 3,8% που απαιτούν οι συμφωνίες για το 2018! Κανένα!

Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Φάμμελλος!

Δηλαδή το χειρότερο ποιο θα μπορούσε να είναι;

Το μόνο θετικό αυτής της εξέλιξης είναι το τέλος μιας μεγάλης αυταπάτης.

Αυτής με την οποία ζήσανε για κάποιο διάστημα οι βουλευτές, τα στελέχη και φαντάζομαι πολλοί από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Της αυταπάτης του προοδευτικού, του «αριστερού», του … επαναστάτη.

Η σημερινή ψηφοφορία σηματοδοτεί την πλήρη και οριστική εγκατάσταση του κόμματος αυτού στην συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη της χώρας. Σφραγίζει τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, του οποίου οι πολιτικές πρακτικές και αποφάσεις συγκρούονται μετωπικά με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Και λέω σφραγίζει, γιατί όταν νομοθετείς θεμελιωτικό χρόνο για πλήρη σύνταξη στα 20 έτη, όπως ακριβώς ήθελαν οι δανειστές και στην ουσία απαγορεύεις στον μισό περίπου σήμερα ασφαλισμένο πληθυσμό της χώρας, με πρώτα θύματα τις γυναίκες και τους νέους, στα νέα δεδομένα της ανεργιογόνας, φτηνής και ευέλικτης αγοράς εργασίας, να φτάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, όχι απλά δεν είσαι προοδευτικός αλλά σκληρά συντηρητικός, απάνθρωπος και αντικοινωνικός.

Μένει όμως ένα ερώτημα που λογικά έρχεται στο μυαλό του καθένα:

Μα καλά αυτοί (που ψηφίζουν) δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι ψέματα, αυταπάτες, πολιτικοί εκβιασμοί, απάνθρωπες πολιτικές οδηγούν στο τέλος τους; Δεν φοβούνται για την οργή του απλού κόσμου, των πολιτών που τους πίστεψαν και βλέπουν να διαψεύδονται με τον πιο σκληρό τρόπο οι προσδοκίες τους;

Ας μη βιαστεί κάποιος να ανατρέξει σε κάποιο βιβλίο του Yalom, ούτε σε προχωρημένες έννοιες ψυχιατρικής.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ανάγκη για παραμονή στην εξουσία περνά πάνω από το ξεπούλημα των μέχρι πρότινος πολιτικών αρχών και την συντριβή της κοινωνίας.

Και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία.

 

Πολιτικοί καραγκιόζηδες!

Ήταν λίγος καιρός πριν, όταν ο Τσακαλώτος έλεγε το περίφημο: «Αν φτάσουμε στο Μάιο καήκαμε»! Συνειδητά ή λόγω της απίστευτης ανικανότητας της, η Κυβέρνηση οδήγησε για μια ακόμη φορά τα πράγματα σε οριακές καταστάσεις.

Οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν τη χώρα και όχι την ανεπανάληπτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την πλάτη στον τοίχο και με μοναδική μέχρι στιγμής διέξοδο την πραγματοποίηση της πιο οδυνηρής επιλογής: Την άνευ όρων υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Πράγμα που σημαίνει ακόμη σκληρότερα μέτρα, ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία.

Το σενάριο ήταν γνωστό και κυρίως οι κυβερνώντες και αποφασίζοντες το είχανε ζήσει ξανά , εκείνες τις θλιβερές ημέρες του καλοκαιριού. Ξέρανε καλά πως όσο δεν έκλεινε η «διαπραγμάτευση», όσο δεν σχεδίαζαν σωστά, όσο δεν αποφασίζανε, τόσο τα πράγματα θα γίνονται πιο δύσκολο, τόσο οι δρόμοι θα μετατρεπόταν σε έναν και μοναδικό μονόδρομο.

Δεν γνωρίζω αν τις επόμενες ημέρες ή ώρες μπορεί να αλλάξει η φορά των πραγμάτων.

Αλλά εδώ που τα λέμε τι μπορεί να αλλάξει και ποιος μπορεί να γίνει πιστευτός όταν το έλλειμμα αξιοπιστίας χαρακτηρίζει το κυβερνητικό μόρφωμα;

Πως μπορεί να αποκτηθεί η ικανότητα να ελιχθεί μια παντελώς ανίκανη κυβέρνηση όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων εξαιτίας της δικής της αφέλειας είναι αρνητικοί;

Πως μπορούν να ισορροπήσουν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και εκτιμήσεις στο εσωτερικό της, που κάνουν αδύνατη την ανάγνωση της πραγματικότητας;

Τι να περιμένει κανείς από τους τύπους που συζητάνε προσφυγή σε δημοψήφισμα (ποιο αλήθεια να είναι το ερώτημα;) ή σε εκλογές προκειμένου να εξέλθουν ηρωικά από τις ευθύνες τους, ρίχνοντας στις πλάτες ενός εξαθλιωμένου από τη φτώχεια και την υπερφορολόγηση του λαού, ακόμη μεγαλύτερα βάρη;

Γιατί ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η δικιά τους ανικανότητα θα είναι η δικαιολογία για την σκληρή πολιτική που κάποιοι εκεί στη ΝΔ σχεδιάζουν ήδη!

Το «κατόρθωμα» των Τσίπρα – Καμμένου και των περί αυτών κολαούζων της εξουσίας, δεν είναι μόνο η απόλυτη καταστροφή των πάντων αλλά η επαναφορά στην Κυβέρνηση μιας Δεξιάς που μόνο θεωρητικά άλλαξε και που μόνο θεωρητικά ακουμπά το λεγόμενο κέντρο.

Το «κατόρθωμα» του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς στο όνομα μιας άνευ προηγουμένου  λατρείας της εξουσίας.

Λιγούρια για εξουσία ξεφτίλισαν αρχές και οράματα!

Μέσα στο γενικότερο χαμό είναι να θλίβεται κανείς όταν απέναντι σε όλα αυτά, οι άλλοι, στο όνομα της κεντροαριστεράς αναζητούν απλά σανίδες εκλογικής σωτηρίας για να πιάσουν θέσεις στην πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη (είναι δυνατόν;), αδιαφορώντας για τον πόνο και το αίμα που έρχεται για το λαό!

Όταν βλέπει τους διορισμένους από τη σημερινή κυβέρνηση, να αφήνουνε στην άκρη τις μεγάλες κουβέντες περί αντιμνημονιακού αγώνα και να αρπάζουνε τις κρατικές θέσεις απολαμβάνοντας το τίμημα  του αυξημένου μισθού για υποτιθέμενες θέσεις ευθύνης.

Πολιτικοί καραγκιόζηδες (συγγνώμη από τον καραγκιόζη γιατί αυτός τουλάχιστον δεν φταίει σε τίποτα). Δημιουργήματα των ισορροπιών και της κρίσης της πολιτικής. Πολιτικά «τίποτα».

Μεγάλη εβδομάδα και κανένας δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει…

Μια δήλωση και ο πραγματικός …Τιτανικός

ΠαγόβουνοΟ Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έκανε μία δήλωση στο Μπλούμπεργκ η οποία συζητείται ήδη. Είπε λοιπόν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν την ορχήστρα που παίζει στον Τιτανικό.

Μία δήλωση η οποία ουσιαστικά οριοθετεί στιγμές πριν το ναυάγιο!

Αυτά από τον Ιταλό πρωθυπουργό , σε μια κρίσιμη στιγμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  κατά την οποία προσπαθεί –αν προσπαθεί- να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Τα δημοσιονομικά προβλήματα κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο γίνονται ολοένα και πιο  εκρηκτικά όταν αυτά συνδυάζονται και με το προσφυγικό.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το τελευταίο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάνει τα βήματα τα οποία όφειλε  να έχει κάνει, ούτε αξιολόγησε σωστά το μέγεθος του προβλήματος και λογικά δεν ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις.

Καθυστέρησε μέσα σε παλινδρομήσεις  και όταν το τσουνάμι των προσφύγων έφτασε στην κεντρική Ευρώπη τότε, μπροστά στην πίεση των γεγονότων, ξαφνικά ξύπνησε και ζητά μέτρα και πάλι μέτρα φθάνοντας μέχρι του σημείου να προτείνει την δημιουργία στην ουσία αποθηκών ψυχών σε κάποια σύνορα της συμφοράς…

Εκείνο που ενδιαφέρει την Ευρώπη είναι να μην έχει το πρόβλημα στις πλατείες της και στα σημεία αναφοράς της.

Ελάχιστα την ενδιαφέρει πως ο ευρωπαϊκός νότος θα μπορέσει να ανταποκριθεί όταν ακόμη και τα ευρωπαϊκά χρήματα για την εφαρμογή των πολιτικών είναι ελάχιστα και συγκροτημένες πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος δεν υπάρχουν.

Ζητά ουσιαστικά από την Ελλάδα να επωμιστεί όλο το βάρος σχεδόν την ίδια στιγμή που ουσιαστικά κάνει τα πάντα για να εγκλωβίσει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θέλουν να κατευθυνθούν στην κεντρική Ευρώπη μέσα στη δική μας χώρα.

Οι πιέσεις που ασκούνται το τελευταίο διάστημα προς τη χώρα μας αλλά και προς την Ιταλία ουσιαστικά δείχνουν αυτούς καθ’ αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς της Ευρώπης.

Υποσχέθηκε η χώρα μας ότι θα συγκρατήσει περίπου 50 ή 60.000 πρόσφυγες και ουσιαστικά αυτή τη στιγμή έχει μια απόκλιση περίπου στις 40.000. Αυτό λύνει το πρόβλημα όταν έρχονται τα μηνύματα από την Ασία ότι αναμένεται και νέο πακέτο το οποίο πιθανά θα φτάσει και τους 400.000 πρόσφυγες;

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι και τα παιχνίδια στο Αιγαίο τα οποία άρχισαν πλέον να ξεδιπλώνονται κάτω από την πίεση των γεγονότων.

Παιχνίδια τα οποία έχουν τις δικές τους ερμηνείες και βεβαίως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πριν από λίγα χρόνια η χώρα θα είχε σηκωθεί στο ένα πόδι και τα πεζοδρόμια θα είχαν φύγει από τη θέση τους. Την περίοδο που διανύουμε όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

Περιχαρής ο «στα τέσσερα» Υπουργός Άμυνας δηλώνει την συμφωνία για την παρουσία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο! Ξεχνά βεβαίως να θυμίσει το ρόλο της γείτονος Τουρκίας σε αυτό αλλά και το «ενδιαφέρον» της για τα τεκταινόμενα στην περιοχή.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται για μια ακόμη φορά είναι αν θα μπορέσει η Ευρώπη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Στα δημοσιονομικά αποδείχτηκε στενόμυαλη και αδύναμη να αντιληφθεί το μέγεθος και την ουσία των προβλημάτων.

Στο προσφυγικό το ίδιο.

Αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θυμίζει πραγματικά Τιτανικό. Με την ορχήστρα του να παίζει – στην προκειμένη περίπτωση να απειλεί  κιόλας – λίγο πριν το ναυάγιο. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι το ποιος θα αναλάβει να παίξει το ρόλο του παγόβουνο.

Για αυτό μάλλον δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!