Δεν είναι η συγκέντρωση … ηλίθιε!

demoΑναρωτιέμαι για πιο λόγο η συγκέντρωση με σύνθημα «παραιτηθείτε», προκάλεσε και προκαλεί τέτοια ανησυχία στην κοιμωμένη και αποχαυνωμένη κυβέρνηση.

Αν εξαιρέσει κανείς τις έτσι κι αλλιώς γραφικότητες του Φίλη (κάθε κυβέρνηση οφείλει να έχει τον …Πάγκαλο της), δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές των στελεχών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «σοβαρά»!

Η δαιμονοποίηση μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, αποτελεί έτσι κι αλλιώς μέρος του παιχνιδιού.

Αποτελεί δικαίωμα αναμφισβήτητο για τον καθένα και μια ένδειξη ότι κάτι κινείται (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο της) η διαμαρτυρία και μάλιστα με τον πλέον κλασσικό τρόπο.

Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κυβέρνηση με τις πράξεις της και την αθέτηση κάθε προεκλογικού της λόγου και υπόσχεσης, δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση στον καθένα να εκφράσει την αντίδραση του.

Ο φόβος των κυβερνόντων δεν είναι η συγκέντρωση πολιτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο φόβος τους είναι μην τυχόν και βρει διέξοδο αλλά και έκφραση η συσσωρευμένη απογοήτευση, η τεράστια αγανάκτηση, η δικαιολογημένη οργή του κόσμου, που από το σοκ της διάψευσης του ερχομού της ελπίδας πέρασε στη φάση της διάλυσης οποιασδήποτε πιθανότητας να ζήσει καλύτερα.

Δε γνωρίζουν άλλωστε ότι αποτελούν ένα πρωτότυπο δείγμα μιας κυβέρνησης που υλοποιεί εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε;

Ότι αυταπάτες και ψέματα σε συνδυασμό με πειράματα ερασιτεχνών και ανικανότητα υπουργών οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη δυσμενέστατη κατάσταση;

Δεν γνωρίζουν ότι με τις δικές τους επιλογές, αυτές της υπερφορολόγησης, της άγριας λιτότητας, της συνεχιζόμενης διόγκωσης της ανεργίας, της υποανάπτυξης, της εθνικής υποχώρησης διαμορφώνουν συνθήκες διαιώνισης της κρίσης και μεγέθυνσης του αριθμού των θυμάτων της;

Τα ξέρουν.

Όπως ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει, η αίσθηση της αδικίας ξεχειλίζει, η φτώχεια καλά κρατεί και το μέλλον όλων των πολιτών της χώρας υποθηκεύεται .

Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει και γνωρίζουν ότι αυτός ο δρόμος που επέλεξαν έχει μία και μόνη κατάληξη.  Την κατάληξη κάθε κυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, που χάνει κάθε κοινωνικό έρεισμα που μένει μόνη της να διαχειρίζεται την εξουσία για τον εαυτό της και όχι για το λαό.

Δεν είναι λοιπόν η συγκέντρωση που πρέπει να τους ανησυχεί αλλά η αποτυχία τους σε κάθε έκφραση της κυβερνητικής τους πολιτικής. Τα φοβικά σύνδρομα, όπως αυτά εκφράστηκαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζονται στο φόβο της απώλειας της εξουσίας και της αδυναμίας να πείσουν για το παραμικρό.

Όταν μια Κυβέρνηση μετά από 1,5 χρόνο το μόνο για το οποίο μπορεί να υπερηφανευτεί είναι το ότι έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί, δεν είναι λογικό να τρομάζει μπροστά στην έκφραση της οργής και της απογοήτευσης του κόσμου;

Απλά είναι τόσο ανίκανοι που το δείχνουν προκαταβολικά…

Το τελείωσαν… Μας τελείωσαν!


Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο περήφανοι νοιώθουν μετά τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου οι βουλευτές της συμπολίτευσης.

Δεν γνωρίζω αν θεωρούν πως υπηρέτησαν τα λαϊκά συμφέροντα ή αν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος των καταστροφικών επιλογών, που συνυπέγραψαν με την ψήφο τους, για την κοινωνία.

Γιατί το να ψηφίζεις μια νέα τεράστια φορολογική επιβάρυνση που οδηγεί ευθέως σε μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος (όποιο έχει απομείνει) σηματοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί η αποθέωση της έμμεσης φορολογίας έχει σαφές ταξικό πρόσημο και πιέζει μέχρι τέλους τους οικονομικά ανίσχυρους.

Γιατί οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης, σε διάλυση των μικρών επιχειρήσεων, σε αύξηση της ανεργίας, σε υποανάπτυξη.

Γιατί το να περιμένεις να εισπράξεις από αυτούς που δεν έχουν πλέον να δώσουν δεν είναι αυταπάτη, αλλά πολιτική ηλιθιότητα, όταν μάλιστα έχεις σαν δεδομένο την «αποτελεσματικότητα» του φορολογικού πακέτου του Αυγούστου , το οποίο υποτίθεται θα έφερνε στα ταμεία του κράτους 1,2 δις και μετά βίας πέτυχε να συγκεντρώσει 12 εκ.

Υποθέτω όμως ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα νοιώθουν περήφανοι για τη νομοθέτηση του Υπερταμείου Αποκρατικοποιήσεων! Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας η δημόσια περιουσία είναι υπό πώληση από μια ομάδα ανθρώπων στην οποία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ συμμετέχουν εκπρόσωποι της τρόικα και της οποίας οι αποφάσεις απαιτούν τη συμφωνία των δανειστών. Αν αυτό δεν λέγεται ξεπούλημα τότε πως θα μπορούσε να λέγεται; Και μάλιστα ξεπούλημα διαρκείας…

Υποθέτω επίσης ότι θα φουσκώνουν από υπερηφάνεια και ικανοποίηση για τη νομοθέτηση του «κόφτη», των προληπτικών δηλαδή μέτρων που θα αποφασίζονται χωρίς τη Βουλή, όταν οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτυγχάνουν.

Ποια Βουλή θα μου πείτε!

Στις ψευδαισθήσεις και τη συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης όσων υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, έρχεται η θλιβερή πραγματικότητα να απαντήσει και για το 2018 και για τα επόμενα χρόνια: Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό πείραμα στην παγκόσμια ιστορία που με διαλυμένη κοινωνία, ανεργία στα ύψη, μηδενικές επενδύσεις, διαλυμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ξεπουλημένη δημόσια περιουσία να πετυχαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του 3,8% που απαιτούν οι συμφωνίες για το 2018! Κανένα!

Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Φάμμελλος!

Δηλαδή το χειρότερο ποιο θα μπορούσε να είναι;

Το μόνο θετικό αυτής της εξέλιξης είναι το τέλος μιας μεγάλης αυταπάτης.

Αυτής με την οποία ζήσανε για κάποιο διάστημα οι βουλευτές, τα στελέχη και φαντάζομαι πολλοί από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Της αυταπάτης του προοδευτικού, του «αριστερού», του … επαναστάτη.

Η σημερινή ψηφοφορία σηματοδοτεί την πλήρη και οριστική εγκατάσταση του κόμματος αυτού στην συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη της χώρας. Σφραγίζει τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, του οποίου οι πολιτικές πρακτικές και αποφάσεις συγκρούονται μετωπικά με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Και λέω σφραγίζει, γιατί όταν νομοθετείς θεμελιωτικό χρόνο για πλήρη σύνταξη στα 20 έτη, όπως ακριβώς ήθελαν οι δανειστές και στην ουσία απαγορεύεις στον μισό περίπου σήμερα ασφαλισμένο πληθυσμό της χώρας, με πρώτα θύματα τις γυναίκες και τους νέους, στα νέα δεδομένα της ανεργιογόνας, φτηνής και ευέλικτης αγοράς εργασίας, να φτάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, όχι απλά δεν είσαι προοδευτικός αλλά σκληρά συντηρητικός, απάνθρωπος και αντικοινωνικός.

Μένει όμως ένα ερώτημα που λογικά έρχεται στο μυαλό του καθένα:

Μα καλά αυτοί (που ψηφίζουν) δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι ψέματα, αυταπάτες, πολιτικοί εκβιασμοί, απάνθρωπες πολιτικές οδηγούν στο τέλος τους; Δεν φοβούνται για την οργή του απλού κόσμου, των πολιτών που τους πίστεψαν και βλέπουν να διαψεύδονται με τον πιο σκληρό τρόπο οι προσδοκίες τους;

Ας μη βιαστεί κάποιος να ανατρέξει σε κάποιο βιβλίο του Yalom, ούτε σε προχωρημένες έννοιες ψυχιατρικής.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ανάγκη για παραμονή στην εξουσία περνά πάνω από το ξεπούλημα των μέχρι πρότινος πολιτικών αρχών και την συντριβή της κοινωνίας.

Και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία.

 

Πολιτικοί καραγκιόζηδες!

Ήταν λίγος καιρός πριν, όταν ο Τσακαλώτος έλεγε το περίφημο: «Αν φτάσουμε στο Μάιο καήκαμε»! Συνειδητά ή λόγω της απίστευτης ανικανότητας της, η Κυβέρνηση οδήγησε για μια ακόμη φορά τα πράγματα σε οριακές καταστάσεις.

Οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν τη χώρα και όχι την ανεπανάληπτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την πλάτη στον τοίχο και με μοναδική μέχρι στιγμής διέξοδο την πραγματοποίηση της πιο οδυνηρής επιλογής: Την άνευ όρων υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Πράγμα που σημαίνει ακόμη σκληρότερα μέτρα, ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία.

Το σενάριο ήταν γνωστό και κυρίως οι κυβερνώντες και αποφασίζοντες το είχανε ζήσει ξανά , εκείνες τις θλιβερές ημέρες του καλοκαιριού. Ξέρανε καλά πως όσο δεν έκλεινε η «διαπραγμάτευση», όσο δεν σχεδίαζαν σωστά, όσο δεν αποφασίζανε, τόσο τα πράγματα θα γίνονται πιο δύσκολο, τόσο οι δρόμοι θα μετατρεπόταν σε έναν και μοναδικό μονόδρομο.

Δεν γνωρίζω αν τις επόμενες ημέρες ή ώρες μπορεί να αλλάξει η φορά των πραγμάτων.

Αλλά εδώ που τα λέμε τι μπορεί να αλλάξει και ποιος μπορεί να γίνει πιστευτός όταν το έλλειμμα αξιοπιστίας χαρακτηρίζει το κυβερνητικό μόρφωμα;

Πως μπορεί να αποκτηθεί η ικανότητα να ελιχθεί μια παντελώς ανίκανη κυβέρνηση όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων εξαιτίας της δικής της αφέλειας είναι αρνητικοί;

Πως μπορούν να ισορροπήσουν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και εκτιμήσεις στο εσωτερικό της, που κάνουν αδύνατη την ανάγνωση της πραγματικότητας;

Τι να περιμένει κανείς από τους τύπους που συζητάνε προσφυγή σε δημοψήφισμα (ποιο αλήθεια να είναι το ερώτημα;) ή σε εκλογές προκειμένου να εξέλθουν ηρωικά από τις ευθύνες τους, ρίχνοντας στις πλάτες ενός εξαθλιωμένου από τη φτώχεια και την υπερφορολόγηση του λαού, ακόμη μεγαλύτερα βάρη;

Γιατί ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η δικιά τους ανικανότητα θα είναι η δικαιολογία για την σκληρή πολιτική που κάποιοι εκεί στη ΝΔ σχεδιάζουν ήδη!

Το «κατόρθωμα» των Τσίπρα – Καμμένου και των περί αυτών κολαούζων της εξουσίας, δεν είναι μόνο η απόλυτη καταστροφή των πάντων αλλά η επαναφορά στην Κυβέρνηση μιας Δεξιάς που μόνο θεωρητικά άλλαξε και που μόνο θεωρητικά ακουμπά το λεγόμενο κέντρο.

Το «κατόρθωμα» του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς στο όνομα μιας άνευ προηγουμένου  λατρείας της εξουσίας.

Λιγούρια για εξουσία ξεφτίλισαν αρχές και οράματα!

Μέσα στο γενικότερο χαμό είναι να θλίβεται κανείς όταν απέναντι σε όλα αυτά, οι άλλοι, στο όνομα της κεντροαριστεράς αναζητούν απλά σανίδες εκλογικής σωτηρίας για να πιάσουν θέσεις στην πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη (είναι δυνατόν;), αδιαφορώντας για τον πόνο και το αίμα που έρχεται για το λαό!

Όταν βλέπει τους διορισμένους από τη σημερινή κυβέρνηση, να αφήνουνε στην άκρη τις μεγάλες κουβέντες περί αντιμνημονιακού αγώνα και να αρπάζουνε τις κρατικές θέσεις απολαμβάνοντας το τίμημα  του αυξημένου μισθού για υποτιθέμενες θέσεις ευθύνης.

Πολιτικοί καραγκιόζηδες (συγγνώμη από τον καραγκιόζη γιατί αυτός τουλάχιστον δεν φταίει σε τίποτα). Δημιουργήματα των ισορροπιών και της κρίσης της πολιτικής. Πολιτικά «τίποτα».

Μεγάλη εβδομάδα και κανένας δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει…

Μια δήλωση και ο πραγματικός …Τιτανικός

ΠαγόβουνοΟ Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έκανε μία δήλωση στο Μπλούμπεργκ η οποία συζητείται ήδη. Είπε λοιπόν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν την ορχήστρα που παίζει στον Τιτανικό.

Μία δήλωση η οποία ουσιαστικά οριοθετεί στιγμές πριν το ναυάγιο!

Αυτά από τον Ιταλό πρωθυπουργό , σε μια κρίσιμη στιγμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  κατά την οποία προσπαθεί –αν προσπαθεί- να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Τα δημοσιονομικά προβλήματα κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο γίνονται ολοένα και πιο  εκρηκτικά όταν αυτά συνδυάζονται και με το προσφυγικό.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το τελευταίο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάνει τα βήματα τα οποία όφειλε  να έχει κάνει, ούτε αξιολόγησε σωστά το μέγεθος του προβλήματος και λογικά δεν ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις.

Καθυστέρησε μέσα σε παλινδρομήσεις  και όταν το τσουνάμι των προσφύγων έφτασε στην κεντρική Ευρώπη τότε, μπροστά στην πίεση των γεγονότων, ξαφνικά ξύπνησε και ζητά μέτρα και πάλι μέτρα φθάνοντας μέχρι του σημείου να προτείνει την δημιουργία στην ουσία αποθηκών ψυχών σε κάποια σύνορα της συμφοράς…

Εκείνο που ενδιαφέρει την Ευρώπη είναι να μην έχει το πρόβλημα στις πλατείες της και στα σημεία αναφοράς της.

Ελάχιστα την ενδιαφέρει πως ο ευρωπαϊκός νότος θα μπορέσει να ανταποκριθεί όταν ακόμη και τα ευρωπαϊκά χρήματα για την εφαρμογή των πολιτικών είναι ελάχιστα και συγκροτημένες πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος δεν υπάρχουν.

Ζητά ουσιαστικά από την Ελλάδα να επωμιστεί όλο το βάρος σχεδόν την ίδια στιγμή που ουσιαστικά κάνει τα πάντα για να εγκλωβίσει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θέλουν να κατευθυνθούν στην κεντρική Ευρώπη μέσα στη δική μας χώρα.

Οι πιέσεις που ασκούνται το τελευταίο διάστημα προς τη χώρα μας αλλά και προς την Ιταλία ουσιαστικά δείχνουν αυτούς καθ’ αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς της Ευρώπης.

Υποσχέθηκε η χώρα μας ότι θα συγκρατήσει περίπου 50 ή 60.000 πρόσφυγες και ουσιαστικά αυτή τη στιγμή έχει μια απόκλιση περίπου στις 40.000. Αυτό λύνει το πρόβλημα όταν έρχονται τα μηνύματα από την Ασία ότι αναμένεται και νέο πακέτο το οποίο πιθανά θα φτάσει και τους 400.000 πρόσφυγες;

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι και τα παιχνίδια στο Αιγαίο τα οποία άρχισαν πλέον να ξεδιπλώνονται κάτω από την πίεση των γεγονότων.

Παιχνίδια τα οποία έχουν τις δικές τους ερμηνείες και βεβαίως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πριν από λίγα χρόνια η χώρα θα είχε σηκωθεί στο ένα πόδι και τα πεζοδρόμια θα είχαν φύγει από τη θέση τους. Την περίοδο που διανύουμε όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

Περιχαρής ο «στα τέσσερα» Υπουργός Άμυνας δηλώνει την συμφωνία για την παρουσία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο! Ξεχνά βεβαίως να θυμίσει το ρόλο της γείτονος Τουρκίας σε αυτό αλλά και το «ενδιαφέρον» της για τα τεκταινόμενα στην περιοχή.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται για μια ακόμη φορά είναι αν θα μπορέσει η Ευρώπη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Στα δημοσιονομικά αποδείχτηκε στενόμυαλη και αδύναμη να αντιληφθεί το μέγεθος και την ουσία των προβλημάτων.

Στο προσφυγικό το ίδιο.

Αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θυμίζει πραγματικά Τιτανικό. Με την ορχήστρα του να παίζει – στην προκειμένη περίπτωση να απειλεί  κιόλας – λίγο πριν το ναυάγιο. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι το ποιος θα αναλάβει να παίξει το ρόλο του παγόβουνο.

Για αυτό μάλλον δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

 

 

Τίνος είναι η έδρα τελικά;

vouliΟι εξελίξεις της χθεσινής μέρας στη βουλή ξαναφέρνουν στο επίκεντρο ένα θέμα το οποίο είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και γνώριμο από πολύ παλιά. Η παραίτηση του Σακελλαρίδη χθες, η μη παραίτηση του Νικολόπουλου και του Παναγούλη, ξαναφέρνουν στο προσκήνιο το θέμα της βουλευτικής έδρας.

Τελικά η βουλευτική έδρα ανήκει στο κόμμα ή ανήκει στον βουλευτή; Ανήκει στον κάθε φορά βουλευτή ή στο κόμμα με το οποίο εκλέγεται;

Μέχρι σήμερα έχουν γραφεί αρκετά πράγματα.

Ηδη χθες ακούσαμε τον κ. Τσίπρα να καλεί τον κ. Σακελλαρίδη να παραιτηθεί και ο τελευταίος να παραδίδει την έδρα. Ακούσαμε τον κ. Τσίπρα να λέει τα ίδια στο κ. Παναγούλη, χωρίς όμως να έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα. Ακούσαμε τον κ. Καμμένο να ζητά από τον κ. Νικολόπουλο να παραδώσει την έδρα αλλά και εδώ δεν ευοδώθηκαν οι επιθυμίες του αρχηγού των ΑΝΕΛ.

Οι ειδικοί λοιπόν θα μας πουν ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα οι βουλευτές εκφράζουν το έθνος. Επίσης θα μας πουν ότι οι βουλευτές έχουν απεριόριστο δικαίωμα γνώμης αλλά και ψήφου και όλα αυτά κατά συνείδηση. Επίσης θα μας πουν την συνταγματική πρόβλεψη ότι η παραίτηση του βουλευτή από το αξίωμά του είναι κατεξοχήν δικαίωμά τους και μάλιστα θα μας πουν ότι αυτό συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλλει γραπτή δήλωση στον πρόεδρο της βουλής και δεν ανακαλείται. Όλα αυτά βεβαίως είναι γνωστά σε όλους και το κυριότερο το τι λέει και τι προβλέπει το Σύνταγμα ίσως και να μην έχει και καμία σχέση με αυτά τα οποία καταγράφονται στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Άλλωστε πουθενά δεν έλεγε το Σύνταγμα ότι επιβάλλεται από τα κόμματα μέσα στη βουλή κομματική πειθαρχία, δηλαδή ένας τύπος, μια πρακτική πειθαναγκασμού του βουλευτή να ψηφίσει έστω και αν μπαίνει κάτω από διλημματική μορφή.

Επειδή το Σύνταγμα σε αρκετές περιπτώσεις μιλά για τη συνείδηση του βουλευτή είναι αυτονόητο ότι καμία έδρα δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.

Βεβαίως αρχίζουν οι ερμηνείες για το πολιτικά ορθό για τον κομματικό σχηματισμό ο οποίος ανέδειξε τον βουλευτή. Να μην ξεχνάμε όμως ότι ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι άλλος παρά η αντιπροσώπευση και η προάσπιση των συμφερόντων και των δικαιωμάτων των πολιτών που τον εμπιστεύτηκαν ανεξάρτητα με ποιο κόμμα επέλεξαν. Βεβαίως ο πρωθυπουργός έχει δικαίωμα να σχηματίζει την κυβέρνηση. Ο βουλευτής δεν είναι κομμάτι της κυβέρνησης, ουσιαστικά αποτελεί τον καθρέφτη της κοινωνίας, ένα κομμάτι της κοινωνίας. Δηλαδή αν προχωρήσουμε και λίγα βήματα πιο πέρα ο βουλευτής έχει υποχρέωση να ελέγχει την κυβέρνηση. Έχει υποχρέωση με βάση την συνείδησή του και το συμφέρον των πολιτών να ψηφίσει ή να μην ψηφίσει διάφορες προτάσεις της ίδιας της κυβέρνησης. Τώρα γιατί τα πράγματα στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι ιδιαίτερα θολά ή γιατί κάθε φορά γινόμαστε μάρτυρες μίας κατάφωρης παραβίασης του Συντάγματος;

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά τα γεγονότα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή και αν έρχονται είτε μας θυμίζουν τον Φωτήλα από τον παραίτηση Παπανδρέου στο αεροπλάνο, είτε μας θυμίζουν την ψήφο του Κατσίκη στο παρελθόν, είτε μας θυμίζουν νεότερες ιστορίες εκείνο που προκύπτει είναι ότι έχουν κοινό παρονομαστή.

Συνεπώς το έλλειμμα δημοκρατίας μεγαλώνει και από ένα σημείο και μετά γίνεται ιδιαίτερα απειλητικό καθώς οδηγεί τα πράγματα σε επικίνδυνους ατραπούς.

 

Τα γιουχαΐσματα είναι μόνο η αρχή!

angerΑνήμερα του Πολυτεχνείου ήρθαν τα μαντάτα!

Την ώρα που χωρίς ντροπή ΣΥΡΙΖΑιοι φώναζαν στις πορείες αστειότητες του τύπου πως δεν «ξεμπερδέψαμε με την Αριστερά» και ότι «θα ακουστούνε μέχρι την Ευρώπη», οι εκπρόσωποι της πιο ψεύτικης Κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης, υπέγραφαν  τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της κοινωνίας.

Η προστασία της πρώτης κατοικίας πάει περίπατο – με ρυθμίσεις που ακόμα και τώρα είναι τόσο θολές που χωράνε τα πάντα , η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» γίνεται με τρόπο που αποτελεί καθαρή κοροϊδία, η φορολογική λαίλαπα εξαπλώνεται ακόμη περισσότερο με στόχο την λεηλασία του μικρού και μεσαίου εισοδήματος, η πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων δίνεται θυσία στις απαιτήσεις των δανειστών, οι 100 δόσεις αναπροσαρμόζονται με τρόπο που θα γονατίσουν άμεσα και αυτούς που στερήθηκαν για να είναι συνεπείς!

Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται κατά 5% για τη μεγαλύτερη μάζα των ιδιοκτητών αυτοκινήτων (προφανώς ακολουθούν τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις τα τελευταία χρόνια), το κρασί φορολογείται επιπλέον (ναι αλλά αντισταθήκαμε για την μπύρα!), οι συντάξεις εξαερώνονται και η κοινωνία απολαμβάνει τα δώρα μιας αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης που προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία δίνοντας τα πάντα στους δανειστές και παίρνοντας τα πάντα από το λαό.

Είναι τόσο άθλιο το σκηνικό που αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά δεν υλοποιείται. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Στη θέση τους υπάρχουν νέα μέτρα και ξανά νέα μέτρα που στόχο έχουν να κλείσουν την απύθμενη τρύπα του προϋπολογισμού που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Επειδή και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί πως δεν είναι απλά αδιέξοδη αυτή η πολιτική αλλά καταστροφική, πολύ σύντομα θα ζήσουμε το τέλος της εποχής της αθωότητας της Κυβέρνησης Τσίπρα και το τέλος της ανοχής της κοινωνίας απέναντι στους πολιτικούς βιαστές της.

Τα γιουχαΐσματα στις χθεσινές πορείες για το Πολυτεχνείο είναι απλά η αρχή.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου θα αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή οργή που πυροδοτεί η διάψευση κάθε προσδοκίας όσων τους ψηφίσανε και η συνειδητοποίηση μιας τεράστιας πολιτικής απάτης. Αυτοί που εξαπάτησαν τον χωρίς ελπίδα απογοητευμένο ψηφοφόρο θα τον βρούνε πολλαπλάσια εκδικητικό απέναντι τους.

Δε νομίζω ότι τους ενδιαφέρει. Δε νομίζω ότι τους καίγεται κυριολεκτικά καρφί. Γαντζώθηκαν στην εξουσία με τα ψέματα, θα διατηρηθούν όσο μπορέσουν εκεί με την υποταγή στους δανειστές και την εικόνα της καλής συμπεριφοράς και διαγωγής στους μεγάλους «συμμάχους», που μέχρι χθες κατήγγειλαν, ζώντας την επαναστατική τους ονείρωξη.

Και όταν σε λίγες ημέρες κατατεθεί και το ασφαλιστικό, τότε θα κατανοήσουνε όλοι το μέγεθος της πολιτικής απάτης.

Το σύνθημα με το ελικόπτερο και την Αργεντινή φαντάζομαι δεν το έχουν ξεχάσει…

Της αντίστασης και των ισοδυνάμων!

 Πάνε και έρχονται τα ισοδύναμα. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Το μετρούν από τη μια δεν βγαίνει, το μετρούν από την άλλη δεν περισσεύει.

Με την… περιοδεία που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα έχουν καλύψει το σύνολο της φοροδοτικής ικανότητας.

Τη μια μέρα παίζουν τα τέλη κυκλοφορίας. Την άλλη μέρα φωνάζουν οι γονείς και τα φροντιστήρια. Την τρίτη μέρα έρχονται τα αυτοκίνητα στο προσκήνιο. Ξαφνικά μεταφέρονται στα ποτά και τα τσιγάρα. Ο τζόγος μπαίνει στην ίδια σφαίρα. Η μπύρα βγαίνει γιατί φωνάζει ο Καμμένος.

Απίστευτο σκηνικό.

Εκεί που λέμε ότι τα έχουμε όλα έτοιμα έρχεται η Δευτέρα, να σου πάλι, σπάνε τα ισοδύναμα και ξανά από την αρχή.

Όχι δεν θέλουμε να το συνδυάσουμε με το προσφυγικό. Είναι προτιμότερο να μετρούν δυσαρεστημένους και ευνοημένους.

Μετρούν το αποτέλεσμα και ανάλογα κόβουν. Ωστόσο ακόμα και στα καμπαναριά να ανέβουν οι αγρότες- και όχι στα κτίρια των Περιφερειών – δεν πρόκειται να τους καταλάβουν καθώς απ’ ότι δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία δεν είναι μεταξύ εκείνων που παίζονται.

Το σκηνικό το οποίο βιώνουμε το τελευταίο διάστημα είναι ίδιο και όμοιο της περσινής περιόδου. Να τα μετρούν και να μη φτάνουν. Τι κι αν πέρασε ένα μνημόνιο, για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε στο τρίτο.

Είχαμε μπροστά μας μια «γενναία και περήφανη» διαπραγμάτευση που στο κάτω-κάτω δεν θα έβαζε την τρόικα μέσα στα υπουργεία και δεν θα ασχολούμασταν με ισοδύναμα. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι σχεδόν οι ίδιοι διαπραγματευτές, για να μη μου πούμε πραγματευτάδες, να έχουν ακριβώς τις ίδιες τις απαιτήσεις.

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό να μην  ξεχάσουμε κάτι:

Δεν ήταν η κυβέρνηση αυτή που θα μάζευε τα λεφτά από τη νοθεία στα πετρέλαια, από τον έλεγχο της φοροδιαφυγής στη λίστα Λαγκάρντ και τις υπόλοιπες λίστες;

Δεν ήταν αυτή η κυβέρνηση που θα μπορούσε να ελέγξει το λαθρεμπόριο σε διάφορα προϊόντα;

Βλέπω ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αφαιρεθεί από τον δημόσιο διάλογο όλα αυτά που ήταν κατεξοχήν θέματα το προηγούμενο οκτάμηνο , για να μην πούμε κάτι περισσότερο.

Τι ζούμε; Τι βιώνουμε;

Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως άλλωστε το είχαμε προβλέψει. Το μαρτύριο της σταγόνας. Αντε τώρα πάλι από την αρχή τη Δευτέρα με νέα μέτρα και με την πίεση στους κυβερνητικούς βουλευτές να φτάνει σε ανώτατα όρια γιατί θα αναγκαστούν να πάρουν και από κει που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα πάρουν.

Ξέχασα να σας πω ότι κατέρρευσε και το τελευταίο σημείο αντίστασης. Οι βουλευτές πλέον του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν τα αυτοκίνητα, όχι όπως τον περασμένο Γενάρη που δήλωναν ότι δεν τα θέλουν.

 Ένα οκτάμηνο αντίσταση πάει πολύ.

Αντε καλή βδομάδα!

Επικίνδυνες σκέψεις, επικίνδυνοι πολιτικοί

imagesΠως να μην πανικοβάλει η αποκάλυψη ότι θα συνεχιστούν στο διηνεκές τα capital control στις συντάξεις και στους μισθούς των υπαλλήλων.

Κάποιες εξαιρέσεις οι οποίες αναφέρονται, δηλαδή απομακρυσμένες περιοχές και ηλικίες πάνω από 75 ετών, ουσιαστικά είναι για γέλια. Το κόστος για ευρυζωνικά δίκτυα και στο τελευταίο χωριό είναι υπέρογκο και βεβαίως το αναλογίζεται το Υπουργείο Οικονομικών.

Το σκηνικό αυτό έχει άλλη μια πτυχή. Οι προμήθειες που εισπράττει το τραπεζικό σύστημα με την κυκλοφορία των χρημάτων αλλά και τον εγκλωβισμό των μικρών ή μεγάλων καταθέσεων στις τράπεζες.

Ουσιαστικά εκείνο το οποίο έχει ιδιαίτερη αξία να πούμε είναι ότι η πιθανότητα περιορισμού των αναλήψεων στα 150 € τη βδομάδα από 420 που είναι τώρα δημιουργεί μια νέα κατάσταση που οδηγεί στο να χτυπούν το κεφάλι τους και όλοι εκείνοι που δεν πήγαν να πάρουν τα λιγοστά τους χρήματα για να τα βάλουν κάτω από το στρώμα.

Δεν υπάρχουν στα σίγουρα τυχαίες διαρροές, ούτε, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, φαντασιόπληκτοι δημοσιογράφοι! Το οικονομικό επιτελείο αυτοσχεδιάζει και  διαρρέει συνεχώς μέτρα για να μετρήσει και αντιδράσεις.

Αλήθεια ποια φοροδιαφυγή θα χτυπήσει δηλαδή από τους υπαλλήλους και από τους συνταξιούχους με τέτοιου είδους μέτρα;

Ποια φοροδιαφυγή θα χτυπήσει με αυτό το κατ’ εξακολούθηση βασανιστήριο της τρίτης ηλικίας;

Ποια φοροδιαφυγή θα χτυπήσει από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι pin και τι είναι κάρτα;

Το μόνο περιορισμό που μπορεί να φέρει ένα τέτοιο μέτρο είναι η κίνηση χαρτονομισμάτων λες και η Ευρώπη κάνει τη μεγάλη οικονομία στο να κυκλοφορεί χαρτονομίσματα.

Δεν μπορεί η μάχη κατά της φοροδιαφυγής να μετατρέπεται σε ένα διαρκές βασανιστήριο για ανθρώπους απόμαχους της δουλειάς, οι οποίοι τη μόνη ευχαρίστηση που έχουν είναι να έχουν εξασφαλίσει τα έξοδα κηδείας, τα φάρμακά τους, άντε και λίγα χρήματα για να δίνουν στα εγγόνια τους!

Ούτε βεβαίως μπορεί κανένας χαρτογιακάς να αποφασίσει για το πόσα χρήματα θα ξοδεύει ο καθένας στην αγορά, πόσα θα δικαιούται να μην ξοδέψει και πόσα να βάλει στην άκρη! Μιλάμε για απίθανες σκέψεις, ενδεικτικό της πολιτικής ελαφρότητας με την οποία διαχειρίζονται τα οικονομικά πράγματα της χώρας αυτοί στους οποίους ο σοφός λαός επέλεξε να τον κυβερνήσουν.

Προφανώς και τώρα που ήρθε η ώρα του πραγματικού λογαριασμού διαπιστώνουν αυτά που διαπιστώσανε οι περισσότεροι όταν υπογράφανε το μνημόνιο στα τέσσερα! Ότι είναι τόσο σκληρό και τόσο άγριο στον τομέα των φορολογικών βαρών που θα φτάσουμε – αναγκαστικά πλέον – σε πρωτοφανείς καταστάσεις!

Όσο η κουβέντα για ισοδύναμα θα είναι χωρίς περιεχόμενο – έχοντας εξαντλήσει κάθε φορολογική δυνατότητα του μέσου Έλληνα, τόσο θα στρέφονται σε ακραίες επιλογές που οδηγούν σε οριζόντια φτωχοποίηση.

Στο τέλος Οκτωβρίου με τις νέες πληρωμές, την οριστικοποίηση των μέτρων και την κοινοποίηση του πιο άθλιου φόρου που επινοήθηκε ποτέ σε αυτή τη χώρα – του ΕΝΦΙΑ – στα θύματα ιδιοκτήτες ακινήτων κάθε τύπου, η χώρα είναι σίγουρο πως θα μπει σε νέα φάση αναδιάταξης πολιτικών δυνάμεων.

Αν η σημερινή Κυβέρνηση επιμείνει σε τέτοιου τύπου επιλογές πολύ σύντομα η φθορά της θα επιταχυνθεί, χωρίς κανείς να μπορεί να υπολογίσει τις εξελίξεις.

Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Αγγίζοντας το … «χιτώνα του Νέσσου» !

Τσιπρας-ΚαμμένοςΚαθώς αποκτά ρεαλιστική υπόσταση η δυνατότητα μιας συμφωνίας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι προετοιμασίες για την επόμενη μέρα είναι προφανείς.

Η προ καιρού συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (του θεμελίου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) ανέδειξε τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις συγκρουσιακές με την ηγεσία διαθέσεις μερίδας στελεχών του.

Όσο κι αν ο πρωθυπουργός έσπευσε να καθησυχάσει τους αντιδρώντες είναι κατανοητό πως επιχειρεί ν’ αποφύγει την πιθανότητα καταψήφισης της (ενδεχόμενης) συμφωνίας από βουλευτές του κόμματός του.

Το γεγονός ότι αντίστοιχο κλίμα επικρατεί και στον δευτερεύοντα πόλο της συγκυβέρνησης, τους ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα – μετά τις προεκλογικές αεροβασίες και τις ευκλεείς αυταπάτες είναι μία δύσκολη υπόθεση.

Ξαναγυρίζοντας στα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επισημάνουμε μία κρίσιμη διαφοροποίηση – αυτή μεταξύ της ηγετικής ομάδας, που λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις και του κοινοβουλευτικού και κομματικού δυναμικού που την πλαισιώνει. Η μεταξύ τους σχέση δεν διέπεται από μια ιεραρχικού χαρακτήρα υπαγωγή της δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για διακριτά πολιτικά υποκείμενα, τα οποία εφάπτονται σε ορισμένα σημεία. Αυτό που συμβαίνει είναι πως το δίκτυο εξουσίας που συγκροτεί ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι κομματικό – αποτελείται από πρόσωπα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων.

Ας αναφέρουμε απλά τα ονόματα κυβερνητικών στελεχών που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχουν οργανωτική ένταξη σ’ αυτόν: Βαρουφάκης, Παρασκευόπουλος, Πανούσης, Νικολούδης, Παπαγγελόπουλος, Σαγιάς, Σπίρτζης, Τσιρώνης – χωρίς να υπολογίσουμε διοικητές οργανισμών και κορυφαίες κρατικές θέσεις.

Στο δίκτυο αυτό οι ισορροπίες είναι ρευστές και ευμετάβλητες, ενώ η συγκρότησή του εγγενώς αδιαφανής. Λίγα γνωρίζουμε για το πώς απογειώθηκε αρχικά και συρρικνώθηκε εν συνεχεία η επιρροή του Γ. Βαρουφάκη – ένα πρόχειρο παράδειγμα.

Εδώ δεν υπάρχει «επετηρίδα», όπως συμβαίνει με το κομματικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τ’ οποίο ορισμένα (και μόνο) στελέχη θα ενταχθούν σε κυριαρχικό δίκτυο, εξ΄ ού και η αναφορά στ’ ότι δίκτυο και κόμμα εφάπτονται σε περιορισμένης κλίμακας

περιοχές.

Η αναφορά δεν έχει θεωρητική, αλλά απολύτως πρακτική αξία.

Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν από το κόμμα, αλλά από την κορυφή της δικτυακής πυραμίδας. Την συνείδηση της πραγματικότητας αυτής την έχουν, περισσότερο από τα μουσειακά απομεινάρια των μεταπολιτευτικών κομμάτων, οι επίδοξοι μιμητές της πολιτικής οργάνωσης «νέου τύπου».

Δεν είναι τυχαίο τ’ ότι ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρεται στην ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής συγκυβέρνησης, με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα και στήριξη από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Καλώντας τον να ηγηθεί σ’ ένα εγχείρημα που θα βασίζεται στις ψήφους του «φιλοευρωπαϊκού μπλοκ», κόβοντας τους δεσμούς με τους φορείς της «οπισθοδρόμησης» και του «λαϊκισμού», όπως το «αριστερό ρεύμα» του Π. Λαφαζάνη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, όταν το κοινοβουλευτικό υλικό που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 έδωσε – κατά πλειοψηφία – ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στον Γ. Παπανδρέου όσο και στον Λ. Παπαδήμο, μετά την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Ένα τέτοιο δώρο ίσως αποτελέσει τον «χιτώνα του Νέσσου» για τον Αλ.Τσίπρα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.