Η σατανική συμμαχία Τραμπ-Πούτιν και η νέα μοιρασιά του κόσμου

putin_trump1Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο Ισπανός ιστορικός Σάντος Χουλιά και δημοσιεύτηκε στην El Pais. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι, ότι καλύτερο και ότι πιο ενδιαφέρον διάβασα τελευταία για το πώς διαμορφώνονται οι νέες παγκόσμιες ισορροπίες:

Πόσο μακριά ακούγονται κι ας διατυπώθηκαν μόλις χθες οι προβλέψεις εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών επιστημόνων, όταν έσβηνε ο 20ός αιώνας, για το τέλος του εθνικού κράτους και την επικείμενη αντικατάστασή του από μετα- και υπερ-εθνικά πολιτικά συστήματα!

 Δύο ήταν τα βασικά προγνωστικά αυτής της επιστημονικής λεγεώνας. Πρώτον, ότι το εθνικό κράτος θα κατέρρεε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση. Δεύτερον, ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα αποκτούσε οικουμενικό χαρακτήρα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος της σοβιετοκομμουνιστικής δικτατορίας. Αντί γι’ αυτά, βλέπουμε τις δύο μεγάλες δυνάμεις που μοιράστηκαν τον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να συγκροτούν σήμερα μια σατανική συμμαχία για να κάνουν μια νέα μοιρασιά, κτίζοντας τείχη στα σύνορά τους.

 Το ότι η μεγάλη συμμαχία του μέλλοντος θα έχει επικεφαλής το δίδυμο Πούτιν-Τραμπ, με την Κίνα να υπερασπίζεται το ελεύθερο εμπόριο, είναι κάτι που ούτε οι πιο ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Θα χρειαζόμασταν έναν Λένιν, ειδικό σε άλλου τύπου προβλέψεις, για να μας εξηγήσει ποιο στάδιο της εξέλιξης του καπιταλισμού είναι αυτό στο οποίο εισερχόμαστε με υπερηχητική ταχύτητα.

 Μια δεύτερη απόδειξη ότι το εθνικό κράτος κάθε άλλο παρά καταρρέει είναι η μανία που έχει καταλάβει όλο τον κόσμο να οικοδομήσει ο καθένας το δικό του κράτος. Ή, στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επρόκειτο να είναι ένα υπερεθνικό πολιτικό σύστημα, το πάθος με το οποίο τόσοι ή μάλλον τόσες πολιτικοί έχουν βαλθεί να μετατρέψουν αυτό το όνειρο σε εφιάλτη. Η Τερέζα Μέι στο άλλοτε Ηνωμένο Βασίλειο και η Μαρίν Λεπέν στην άλλοτε πατρίδα όλων των πατρίδων, πολύ εθνικίστριες, πολύ πατριώτισσες, είναι πεισμένες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οικοδόμημα που πρέπει να γκρεμιστεί.

 Όσο για τον οικουμενικό χαρακτήρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, διαψεύδεται κι αυτός. Το τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού, που σύμφωνα με τον Χάντινγκτον σάρωνε τον κόσμο στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, πέθανε στις παραλίες του 21ου αιώνα. Η ευφορία με την οποία το Journal of Democracy ανήγγελλε τον Ιανουάριο του 2000 ότι οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες ξεπέρασαν τις 100, έναντι μόλις 36 το 1974, και ότι κατόπιν αυτού ο Τοκβίλ είχε νικήσει τον Μαρξ τώρα είμαστε όλοι τοκβιλιστές, έγραψαν μετατράπηκε μέσα σε μια πενταετία σε αβεβαιότητα: αρκετές από τις ανακηρυχθείσες νέες δημοκρατίας αποδείχθηκε ότι ήταν ανελεύθερες, αφού συνδύαζαν τις εκλογές με δραστικές μειώσεις των ατομικών δικαιωμάτων. Κι έτσι αποδείχθηκε ότι η πραγματοποίηση εκλογών δεν συνιστά πάντα απόδειξη της ύπαρξης της δημοκρατίας αφού η τελευταία προϋποθέτει τη διάκριση και την ισορροπία των εξουσιών.

 Φαίνεται τελικά πως το περίφημο τρίλημμα του Ντάνι Ρόντρικ ότι πρέπει να διαλέξουμε δύο από τα τρία: δημοκρατία, εθνικό κράτος, παγκοσμιοποίηση είναι κάτι παραπάνω από ένα κλισέ για τις αίθουσες διδασκαλίας των αγγλόφωνων πανεπιστημίων. Και ότι πρέπει πράγματι να κάνουμε αυτή την περίφημη επιλογή. Αυτό που δεν περιέλαβε ο Ρόντρικ στο τρίλημμά του είναι ότι η επιλογή του εθνικού κράτους στη σημερινή εποχή προϋποθέτει ένα ΟΧΙ στην παγκοσμιοποίηση και ταυτόχρονα ένα ΟΧΙ στη δημοκρατία. Για να το πούμε διαφορετικά: όπως συνέβη και τη δεκαετία του ’30, η άνοδος των εθνικισμών οδηγεί στο τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως μορφής του εθνικού κράτους και στο τέλος της ελεύθερης αγοράς ως μορφής της καπιταλιστικής οικονομίας.

 Σε τελευταία ανάλυση, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ήταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα εκλεγμένοι μονάρχες. Κι αυτό που έκαναν στα κράτη τους ήταν να τα μετατρέψουν από φιλελεύθερες δημοκρατίες συστήματα που τους έφεραν στην εξουσία σε προστατευτικές μοναρχίες. Ενώ οι Βρετανοί υποστήριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι είναι δυνατές οι συμφωνίες μαζί τους για τις σφαίρες επιρροής, ότι είναι δυνατός ο «κατευνασμός» τους.

 Ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν είναι Χίτλερ και Μουσολίνι, σύμφωνοι (αν και η Τερέζα Μέι έχει κάτι από Τσάμπερλεν). Ούτε η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι σήμερα αυτό που ήταν η Γερμανία και η Ιταλία τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το κύμα που οδήγησε δύο φορές την ανθρωπότητα στην καταστροφή των δύο μεγάλων πολέμων δεν είναι ανάλογο με το κύμα που έφερε στην εξουσία αυτούς τους δύο εκλεγμένους μονάρχες. Το κύμα αυτό έχει όνομα: λέγεται εθνικισμός, και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει την τρομερή καταστροφική του δύναμη ως τη στιγμή που τέθηκε σε κίνηση.

 Πηγή: El Pais

 

 

Advertisements

Κίνδυνος συντριβής στις συμπληγάδες…

Τα όσα διαμείβονται με την Ελλάδα και το κρατικό της χρέος εγγράφονται σε ευρύτερους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Αυτή την ιστορική περίοδο υπάρχουν τρία κρατικά συγκροτήματα που συγκρούονται για την παγκόσμια κυριαρχία: οι ΗΠΑ (που ηγεμονεύουν), η ανακάμπτουσα Ρωσία και η ανατέλλουσα Κίνα. Ειδικά στον χώρο της Ευρώπης επιχειρείται η ανάδυση ενός τέταρτου, υπό την γερμανική κυριαρχία.

Οι πιθανότητες να ολοκληρωθεί αυτό το εγχείρημα είναι από πεπερασμένες έως ανύπαρκτες. Καθώς, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο και το ξήλωμα των αποικιοκρατικών δυνάμεων της «γηραιάς ηπείρου», ο χώρος της Ευρώπης αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.

Η κρίση της Ουκρανίας αποτελεί (μετά το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού) μια υπόμνηση του ότι ο πόλεμος «χαμηλής έντασης» συνεχίζεται.

Αυτό που συντελείται τούτη την ώρα είναι η έξοδος των ΗΠΑ από την οικονομική κρίση που τις είχε ταλανίσει.

Αυτό το γεγονός συνοδεύεται από την δυναμική επάνοδο στον ευαίσθητο χώρο της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.

Από την δική της πλευρά η Ρωσία, μετά την απώλεια των οικονομικών της προγεφυρωμάτων στην Κύπρο, καλοβλέπει μία συνεργασία με την Ελλάδα – ειδικά τώρα που βρίσκεται σε ψυχροπολεμικές σχέσεις με την Ε.Ε., και την Γερμανία κατά πολιτική προτεραιότητα.

Παρά τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχουν μεταξύ τους ΗΠΑ και Ρωσία εν τούτοις συμπίπτουν τακτικά σ’ ένα ζήτημα: ότι αμφότερες κινούνται σ’ αντίθετη κατεύθυνση με την Μέρκελ και τους συμμάχους της. Αυτή είναι άλλωστε και η διαφορά ανάμεσα στα (υπερεθνικά) κρατικά συγκροτήματα, που έχουν ωστόσο πολιτικοστρατιωτικά κέντρα, από τα εθνικά κράτη του πρόσφατου παρελθόντος. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο προσπαθεί να κινηθεί η νέα ελληνική κυβέρνηση.

Είναι προφανές πως, καθώς πλήττεται (όπως και η χώρα) από τις συνέπειες της γερμανικής λιτότητας προτιμά την συμπόρευση με την αμερικανικής κοπής ανάπτυξη. Ενώ, λόγω των προνομιακών δεσμών Ελλάδας – Ρωσίας, θα ήθελε να αξιοποιήσει  και αυτή την δυνατότητα. Πρόκειται για ένα παιχνίδι υψηλού ρίσκου, αφού η κυβέρνηση Τσίπρα είναι καταδικασμένη να χρησιμοποιηθεί από υπέρτερες (των ορίων δικού της ελέγχου) δυνάμεις.

Κινδυνεύοντας να συντριβεί στις συμπληγάδες των ανταγωνισμών.

 

 

Όταν ο Σαμαράς γκρέμιζε το … Σινικό Τείχος!

σινικο τοιχοςΤώρα που έσβησε ο απόηχος των επισκέψεων Σαμαρά σε Κίνα και Αζερμπαϊτζάν μπορούμε να επιχειρήσουμε μιαν αποτίμηση των αποτελεσμάτων της.

Αν διαβάσει κάποιος την κοινή δήλωση Ελλάδας – Κίνας, η οποία εκδόθηκε μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων, νοιώθει τουλάχιστον έκπληξη.

Καθώς σε ένα πολύ μικρό εδάφιο του κειμένου αναφέρεται, σχεδόν εν τη ρύμη του λόγου, πως «τα δύο μέρη υπέγραψαν σειρά συμφωνιών συνεργασίας και επιχειρηματικών συμβολαίων σε τομείς εμπορίου, ναυτιλίας, τηλεπικοινωνιών κ.α.».

Μάλιστα, σε πείσμα των στρατευμένων «αναλυτών» και «διαμορφωτών κοινής γνώμης» (που οργίασαν το προηγούμενο διάστημα με τις λιγωμένες αναφορές τους στο «success story» του πρωθυπουργού), το πλαίσιο της συμφωνίας εγγράφεται σε μία γενικότερη αντίληψη. Έτσι οι δύο πλευρές «θα εξακολουθήσουν να προωθούν από κοινού την περαιτέρω ανάπτυξη της συνολικής εταιρικής σχέσης Ε.Ε. – Κίνας. Η Κίνα αναλαμβάνει την υποστήριξή της στην πορεία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης ενώ η Ελλάδα (…) θα εξακολουθήσει να διαδραματίζει θετικό και εποικοδομητικό ρόλο (…) για την περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων Ε.Ε. – Κίνας.»

Υπ’ αυτό το πρίσμα προσφέρεται η δημόσια περιουσία της χώρας ως σπονδή για να φυσήξει ισχυρότερος ο ούριος άνεμος των ευρωκινεζικών σχέσεων.

Αυτά βέβαια ελάχιστα απασχολούν τους εγχώριους προπαγανδιστές που διαπίστωναν ανεπανάληπτους πρωθυπουργικούς θριάμβους και ανακάλυψαν πως (περίπου) ο Σαμαράς γκρέμισε το Σινικό Τείχος.

Ως προς την επίσκεψη στο Αζερμπαϊτζάν, η ελληνική πλευρά διεκδικεί την συμμετοχή της στον αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου από την συγκεκριμένη χώρα προς Ευρώπη (ΤΑΡ) μέσω Ελλάδας. Ο αγωγός αυτός περνά μέσω Τουρκίας, παρακάμπτει την Ρωσία και (υπ’ αυτή την έννοια) συγκεντρώνει την εύνοια των Η.Π.Α. Επομένως η κοινότητα των συμφερόντων συμπίπτει και με μία εξυπηρέτηση προς τον υπερατλαντικό παράγοντα – με πλευρές του οποίου διατηρεί παλαιόθεν σχέσεις ο Αντ. Σαμαράς. Άλλωστε, όπως είχε αποκαλυφθεί μέσω των “Wikileaks”, ως ΥΠ.ΠΟ στην κυβέρνηση Καραμανλή αντιτασσόταν σφόδρα στον «ελληνορωσικό» αγωγό μέσω Μπουρκάς – Αλεξανδρούπολης.

Η κομματική μυθολογία της ΝΔ ήθελε τον τότε πρωθυπουργό ως θύμα αμερικανικών υπονομεύσεων για εκείνη την επιλογή. Τώρα που ο νυν πρωθυπουργός κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση ουδείς από τους (τότε ευαίσθητους) σημειώνει την θεαματική μεταστροφή.

Όλα τούτα είναι χαρακτηριστικά του επιπέδου της ενημέρωσης (ο όρος χρησιμοποιείται από κεκτημένη ταχύτητα) που απολαμβάνουν οι διαβιούντες στην χώρα με τις τόσες κρυφές επιτυχίες.

Όσο για την ουσία της επέλασης των επενδυτών η εικόνα της Κίνας (των εργαζομένων της) δίνει αποστομωτικές απαντήσεις

Βράσε … κινέζικη όρυζα!

ryziΑκούγοντας τα δελτία ειδήσεων των 8 χθες το βράδυ και τους διθυράμβους για την επίσκεψη Σαμαρά στην Κίνα, άρχισα να πιστεύω  ότι χιλιάδες Κινέζοι μεγαλοεπενδυτές βρισκόταν ήδη προ των συνόρων της χώρας, έτοιμοι να συμβάλουν στην ανόρθωση της δικής μας οικονομίας, επενδύοντας τεράστια κεφάλαια σε αυτή!

Γνωστή κυβερνητική ρεπόρτερ μας ενημέρωσε ότι η Κινεζική Τράπεζα Ανάπτυξης έχει κεφάλαια 1 τρις δολαρίων, αφήνοντας να χαϊδέψει το μυαλό του Έλληνα, η φανταστική ιδέα ότι αυτά τα χρήματα μπορεί να έλθουν στη χώρα μας και τότε… τέρμα κρίση, τέρμα ανεργία, τέρμα μιζέρια!

Μέχρι και ειδική ενημερωτική (!) εκπομπή είδα στη ΝΕΤ για το ταξίδι του Πρωθυπουργού και αναρωτήθηκα πόσες φορές στο παρελθόν Πρωθυπουργοί δεν κάνανε επίσημα ταξίδια σε άλλες χώρες, χωρίς να δημιουργείται τέτοιο κλίμα «εθνικής ανάτασης και προσμονής»!

Ακούγοντας τα σχόλια των «έγκυρων» αναλυτών των μεγάλων καναλιών, ούτε λίγο ούτε πολύ προεξοφλούσανε με απίστευτη χαρά ότι αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομοι αλλά και αυτοκινητόδρομοι ήδη περνούν στα χέρια των Κινέζων επενδυτών, που ξαφνικά ανακαλύπτουν στην Ελλάδα τον κρυμμένο θησαυρό που έψαχναν για χρόνια!

Είναι ίσως μια από τις μοναδικές φορές που ένα ταξίδι γνωρίζει ως προς τα αποτελέσματα του, απίστευτη επιτυχία, πριν καλά – καλά αρχίσει! Διότι έτσι πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια εμφύσησης τεχνητής αισιοδοξίας που καλλιεργείται εδώ και αρκετό καιρό, από τους μαχητικούς φιλομνημονιακούς κύκλους (πολιτικούς και δημοσιογραφικούς).

Να μη ξεχάσω βέβαια το ενδιαφέρον των Κινέζων για τα αγροτικά προϊόντα, τις τηλεπικοινωνίες αλλά και την τουριστική βιομηχανία! Και αυτά έχουν προεξοφληθεί σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις…

Όταν λίγο αργότερα παρακολούθησα αποσπάσματα των δηλώσεων του Πρωθυπουργού προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Ίσως βοήθησαν σε αυτό οι κοινοτυπίες που άκουσα για μια ακόμη φορά: «δεν θα ήμουν εδώ αν δεν μπορούσα να σας κοιτάξω στα μάτια», ότι το θέμα της ανεργίας «το σκέφτομαι κάθε πρωί που ξυπνάω», ή της συγκλονιστικής εξομολόγησης πως «ως Έλληνας πάντα μ’ ενδιέφερε η Κίνα. Έψαχνα να βρω κοινά σημεία και διαφορές».

Οι σημερινοί «κόκκινοι καπιταλιστές» της Κίνας, απόγονοι ενός ιδιαίτερου πολιτικού καθεστώτος, αποτελούν αναμφισβήτητα μια πρόκληση, κυρίως σε ότι αφορά την αναπτυξιακή τους πρότασης. Καθώς από τα κηρύγματα του Μάο οδηγήθηκαν στην απόκρυψη της όποιας ταξικής διάστασης των δεικτών, αφήνοντας τους αριθμούς να ευημερούν αλλά τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους απλούς εργαζόμενους να υποφέρουν:

Κάπως έτσι το φαινόμενο των ρυθμών ανάπτυξης ανάμεσα στο 7-8 % ή και σε διψήφια νούμερα πριν από λίγα μόλις χρόνια συμβαδίζει με τη διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος ανάμεσα σε «κόκκινους» δισεκατομμυριούχους και πεινασμένους εργάτες!

Κάπως έτσι το προφανές και αυτονόητο, ότι η όποια επένδυση γίνει θα πρέπει πρώτα και κυρίαρχα να διασφαλίζει τα υπερ- κέρδη αυτού που επενδύει, υποχωρεί τεχνηέντως και αναδεικνύεται η διάσταση της σωτηρίας της εθνικής μας οικονομίας!

Λες και η φαγούρα του όποιου ξένου επενδυτή είναι η σωτηρία του Έλληνα εργαζόμενου ή εξασφάλιση μόνιμης εργασίας στα εκατομμύρια θύματα των μνημονιακών πολιτικών στη χώρα!

Κάπως έτσι μπροστά στην προσπάθεια του να γίνουμε ντίλερ και πλασιέ του ελληνικού «success story», διαγράφουμε από το μυαλό μας ή θέλουν να διαγράψουμε, την εικόνα μιας χώρας που στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης ανάπτυξης (αλήθεια για ποιόν), σε λίγα χρόνια δεν θα έχει τίποτα δικό της! Σκεφτείτε δηλαδή μια χώρα χωρίς μεγάλα λιμάνια, χωρίς αεροδρόμια, χωρίς συγκοινωνίες, χωρίς τηλεπικοινωνίες υπό τον έλεγχο της!

«Το να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο, το να την ακολουθείς είναι δύσκολο», λένε οι Κινέζοι. Οι δικοί μας τι λένε αλήθεια;