Αιρετός Μονάρχης

erdoganΟ εκλογικός θρίαμβος του Τ. Ερντογάν στην πρόσφατη προεδρική αναμέτρηση στην Τουρκία ολοκληρώνει την περιοδολόγησή του στους κορυφαίους πολιτειακούς θώκους της χώρας.

Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης το 1994 έμεινε τέσσερις μήνες στην φυλακή επειδή εκστόμισε «βλάσφημους ισλαμικούς στίχους». Πρωθυπουργός από το 2003 και θεμελιωτής του «ΑΚΡ» ξεδόντιασε, σταδιακά αλλά μεθοδικά, το κεμαλικό (κύρια στρατιωτικό) κατεστημένο που κυριαρχούσε στην δημόσια ζωή της Τουρκίας από κρατικής της γένεσης, το 1923.

Επιβίωσε συνωμοσιών, πραξικοπηματικών σχεδιασμών και κάθε είδους υπονομευτικών δράσεων.

Χρησιμοποιώντας ως φενάκη μια διαδικασία εκδημοκρατισμού –στην ουσία μεταφοράς εξουσίας από τους αντιπάλους του προς το πρόσωπό του.

Όταν αισθάνθηκε πανίσχυρος έβαλε σε εφαρμογή την κρυφή ατζέντα, της θεσμικής ισλαμοποίησης του κράτους. Η επαναφορά της μαντήλας στον δημόσιο βίο, οι απαγορεύσεις οινοπνευματωδών ποτών και το αντιμεταρρυθμιστικό κύμα συνοδεύτηκαν από την στρατηγική του νεοθωμανισμού.

Η οποία επιταχύνθηκε από την στιγμή που έγινε σαφές πως οι ειδικές σχέσεις Τουρκίας – Ε.Ε. παραπέμφθηκαν στις καλένδες. Η στήριξη των «αδελφών μουσουλμάνων» στην Αίγυπτο, της «Χαμάς» στην Παλαιστίνη και η εμπλοκή στην Συρία (υπέρ των αντιπάλων του Άσσαντ) οδήγησαν τον Τ. Ερντογάν σε ανοιχτή ρήξη με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Ο παλαιός του μέντορας Φ. Γκιουλέν –με την ενίσχυση του υπερατλαντικού παράγοντα – ηγήθηκε μιας επιχείρησης ανατροπής του τότε πρωθυπουργού, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2013.

Ωστόσο, παρά την κτηνώδη καταστολή της λαϊκής έκρηξης πριν έναν χρόνο, τα σκάνδαλα διαφθοράς ακόμα και μέσα στην οικογένειά του, ο «αιρετός μονάρχης» έμεινε αλώβητος. Πλέον, μετά την επικράτηση και στις προεδρικές εκλογές, μπορεί να αισθάνεται άτρωτος και ασύδοτος. Μόνο που στην παράδοση του τουρκικού κράτους υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι θεσμικές προστασίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς –από τον Ι. Ινονού ως τον Σ. Ντεμιρέλ και τον Ν. Ερμπακάν. Άρα θα πρέπει να περιμένουμε, ενθυμούμενοι πως στον πολύπαθο χώρο της Μ. Ασίας ακούσθηκε το περίφημο «μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

 

Advertisements

Γεωπολιτικά παιχνίδια

Μια ματιά στη μεσογειακή γειτονιά μας πείθει πως υπάρχει σε εξέλιξη ένα ντόμινο συγκρούσεων, που πυρπολεί τον χώρο της Μέσης Ανατολής και της βόρειας και κεντρικής Αφρικής.

Η απλή αναφορά αρκεί: Ιράκ, Συρία, Γάζα, Λιβύη, Νιγηρία, βρίσκονται σε πολεμικό πυρετό. Είτε εξ’ αιτίας εμφύλιων συρράξεων είτε μέσω εμπλοκής συντεταγμένων κρατικών στρατών (Ισραήλ) με αυτοσχέδιες στρατοχωροφυλακές (Χαμάς και Χεσμπολά).

Αν προστεθεί και η Αίγυπτος, όπου η στρατιωτική δικτατορία κατέστειλε τους φονταμενταλιστές «αδελφούς μουσουλμάνους» ολοκληρώνεται ένα σκηνικό χαώδους πολιτικής αρχιτεκτονικής.

Εννοείται πως δεν προέκυψε τυχαία αυτή η εικόνα.

Η κατάρρευση του διπολικού κόσμου επέφερε αναπόφευκτες ανακατατάξεις στο κρίσιμο αυτό –γεωπολιτικά και οικονομικά – μέρος του πλανήτη. Η κυριαρχία των ΗΠΑ και το δόγμα της «νέας τάξης» προκάλεσε αναδόμηση κρατικών οντοτήτων, διάλυση τοπικών στρατών και δημιουργία νέων μορφωμάτων.

Το Ιράκ τριχοτομήθηκε, η Συρία διχοτομείται, η Λιβύη παραπαίει στο έλεος της εσωτερικής αλληλοσφαγής. Η προαιώνια αντιμαχία σουνιτών και σιιτών αξιοποιείται από τις ηγεμονικές δυνάμεις –με επικεφαλής τον στρατιωτικό βραχίονα των ΗΠΑ – ώστε να υπηρετηθούν τα συμφέροντα του πλέγματος που οικοδομεί μια οικουμενική εξουσία.

Αλλά ο κόσμος μας μόνο ενιαίος δεν είναι, καθώς οι ανταγωνισμοί και τα ιδιαίτερα συμφέροντα παράγουν, αφειδώς, ρήξεις και ένοπλες αντιπαραθέσεις.

Ο άξονας Ρωσίας – Κίνας, που αντιπαλεύει την υπερατλαντική ισχύ, έχει τις δικές του συμμαχίες και προτεραιότητες. Όσο και αν έχει χάσει έδαφος, αφού ο αραβικός κόσμος –μετά την ήττα του «παναραβισμού» και των κοσμικών καθεστώτων τύπου Μπάαθ –σπαράσσεται από θρησκευτικές έριδες.

Αλλά οι συνεχείς μεταβολές στα δεδομένα αφήνουν περιθώρια για καινοφανείς δυνατότητες.

Λόγου χάρη η Τουρκία, η οποία (επί κεμαλιστών) αποτελούσε, μαζί με το Ισραήλ, τους ακρογωνιαίους λίθους των αμερικανοΝΑΤΟϊκών συμφερόντων στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Επί Ερντογάν είχαμε πλήρη στροφή, με τον νεοθωμανισμό να στηρίζει τους σουνίτες και να συγκρούεται με Ισραήλ και ΗΠΑ.

Επομένως θα είναι εξαιρετικά επισφαλές να προκαθορίσουμε την έκβαση ενός τόσο μεγάλου γεωπολιτικού παιχνιδιού.

 

Αν οι ηγέτες ήταν κάπως έτσι…

Είναι καλό να θυμούνται όσοι δεν έχουνε κοντή μνήμη, πως η ιστορία έχει καταγράψει ότι ένας Έλληνας Πρωθυπουργός δίδαξε την διεθνιστική αλληλεγγύη σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τον Ιούνιο του 1982, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο.

Τον Αύγουστο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Βηρυτό.

16 Σεπτέμβρη 1982 και ώρα 18:00, τα ισραηλινά στρατεύματα ξεκινούν τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα.

Στις 18 Σεπτέμβρη, η καταμέτρηση των νεκρών (μόνον γυναικόπαιδα) φθάνει τον αριθμό των 3.000.

Στις 30 Αυγούστου 1982, θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Βηρυτού ο Γιάσερ Αραφάτ μαζί με τους Φενταγίν της επανάστασης, με ελληνικό πλοίο.

Οι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ευθύνη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και ενάντια στους συνένοχους «πολιτισμένους» ηγέτες της δύσης, θα φθάσουν στην Αθήνα και θα βρούνε καταφύγιο στην Ελλάδα του Ανδρέα.

Από τους δυτικούς ηγέτες, μόνον ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Ιταλίας Σάντρο Περτίνι, παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες που του παρείχε το Σύνταγμα της χώρας του, θα συμπαρασταθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μελίνα Μερκούρη, πρωτοστάτησε κι αυτή σ’ αυτή την προσπάθεια να διασωθούν οι Φενταγίν της Επανάστασης, ορκιζόμενη «να καρφώσει την Παλαιστινιακή σημαία στην Ιερουσαλήμ».

Τότε, ο Καραμανλής συμβούλευε να μην αναμειχτούμε, τονίζοντας στον Ανδρέα Παπανδρέου: «τα μεγάλα είναι για μεγάλους».

Ο ίδιος μάλιστα τους υποδέχτηκε στο Φάληρο, παρά τις προτροπές των ισχυρών να μην εμπλακεί η χώρα μας.

Έτσι γράφεται η ιστορία και έτσι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές.

Όχι με μισόλογα και παλαιστινιακές μαντήλες για την ανάγκη του φωτογραφικού φακού…

Για όλους αυτούς αλλά και τους κοιμώμενους της σημερινής πολιτικής σκηνής την απάντηση έδινε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Λαοί που δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν μέλλον!