Τσίπρας – Podemos … βυθισμένος!

Έχουν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση οι τελευταίες εκλογές στην Ισπανία με την αποτυχία του Podemos.

Στη σκιά των ραγδαίων εξελίξεων στη Βρετανία και την ΕΕ, το ισπανικό κόμμα που πρόσκειται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την τρίτη θέση με τη δύναμή του να ξεφουσκώνει. Μόνο μία από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις είχε αποτυπώσει επιτυχώς το εκλογικό αποτέλεσμα, δηλαδή το Podemos να έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο στην 14η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.

Περιέργως τα λαλίστατα  κατά τ’ άλλα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σιωπούν για αυτό ή προσπαθούν να διαχωρίσουν – μετά το αποτέλεσμα – την πορεία του Podemos από αυτή του κόμματος του.

Ας κάνουμε μια υπόθεση:

Ας πούμε ότι τα αποτελέσματα ταυτιζόταν με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος και το Podemos έβγαινε ενισχυμένο και δεύτερο κόμμα στις εκλογές. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι σιωπηλοί σήμερα ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ θα μιλούσανε για τον άνεμο της αλλαγής που πνέει στην Ευρώπη, για τον «μεγάλο ηγέτη» που από την Ελλάδα εμπνέει τους λαούς της Ευρώπης (!), για τα βλέμματα όλων των λαών της Ευρώπης που είναι στραμμένα στην ηρωική προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για την ελπίδα που ξαναέρχεται, αφού την πρώτη φορά κάπου έχασε το δρόμο της…

Και λίγα λέω, γιατί θα ακούγαμε πολύ περισσότερα, ίσως και δικαιολογημένα ως ένα βαθμό… αν κρίνει κανείς αυτά που είπε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Ισπανία, από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο  Αλέξης Τσίπρας:

«Θέλω να μου επιτρέψετε να στείλω μήνυμα αλληλεγγύης και υποστήριξης στον Πάμπλο Ιγκλέσιας και στον Αλμπέρτο Γκαρθόν, για τον αγώνα που δίνουν από κοινού, η Ενωμένη Αριστερά των Podemos, ώστε να υπάρξει και στην Ισπανία μία ακόμα προοδευτική κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά. Και μάλιστα χθες, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω τηλεφωνικά με τον Πάμπλο για να του ευχηθώ καλή επιτυχία. Του θύμισα ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, στην προεκλογική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, μας είπε ‘κρατήστε γερά, κρατήστε όσο μπορείτε γιατί ερχόμαστε’. Του είπα λοιπόν, Πάμπλο κρατήσαμε, είμαστε όρθιοι. Τώρα έρχεται η δική σας σειρά. Θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αλλάξουμε την Ευρώπη και μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη»

Η πραγματικότητα όμως οδηγεί αλλού. Σε άλλου τύπου συμπεράσματα αποδεικνύοντας ότι η επένδυση στην πολιτική είναι εξίσου επικίνδυνη και με πολύ περισσότερα ρίσκα από αυτή στην αγορά!

Έλεγε τον Φεβρουάριο του 2015, στο ΒΗΜΑ, ο Ιγνάθιο Ουρκίθου, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, πολιτικός αναλυτής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Metroscopia και τακτικός αρθρογράφος της «El Pais», απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ θα επηρεάσει τους Ισπανούς να ψηφίσουν το Podemos;

«Από την οπτική γωνία των Ισπανών, η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετά αναμενόμενη λόγω της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα αυξάνοντας τις ανισότητες, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι οικονομικές συνταγές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια δεν παρήγαγαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα – και αυτό το έχουν αναγνωρίσει ακόμη και διεθνείς οργανισμοί που τις πρότειναν, όπως το ΔΝΤ. Οι Έλληνες αναζήτησαν μια εναλλακτική, επιλέγοντας μαζικά ένα κόμμα που δεν θεωρείται υπεύθυνο για όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια. Αυτό άραγε μπορεί να βοηθήσει το Podemos; Εξαρτάται. Αν το αποτέλεσμα όσων προσπαθεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικό, αν καταφέρει να αναδιαρθρώσει το χρέος και να μειώσει τη φτώχεια, θα ενισχύσει το Podemos. Αν όμως η Ελλάδα καταλήξει εκτός ευρώ, χρεοκοπήσει και κηρύξει στάση πληρωμών, τα οποία θα επιδεινώσουν την κρίση, αναμφίβολα η ρητορική του Podemos θα χάσει τη δυναμική της»

Και αυτό ακριβώς έγινε. Γιατί μπορεί να μην κατέληξε η Ελλάδα εκτός ευρώ (να πω ακόμα…), μπορεί να μην χρεοκόπησε αλλά χρεοκόπησε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και οι Ισπανοί πολίτες βλέπουν και τις πολιτικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν και τα ψέματα πάνω στα οποία στηρίχτηκε η αναρρίχηση στην εξουσία και κυρίως την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στις διαθέσεις των δανειστών.

Βλέπουν και κατανοούν ότι η, στη φαντασία, επανάσταση στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα μια ανηλεής επίθεση εναντίον των μεσαίων εισοδημάτων, των αδύναμων, των ήδη θυμάτων της κρίσης.

Βλέπουν και κατανοούν ότι στην Ελλάδα πίστεψαν, σε αυταπάτες και ουτοπίες, σε πολιτικούς γίγαντες με χάρτινα πόδια, σε πολιτικό προσωπικό κατώτερο των περιστάσεων, σε προτάσεις που καμία σχέση δεν είχαν με την πραγματικότητα.

Βλέπουν και κατανόησαν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα  χειροτερεύει, ότι η φτώχεια μεγεθύνεται, ότι η ανάπτυξη έχασε και αυτή το δρόμο της, ότι οι πολίτες ανησυχούν, δεν αισιοδοξούν και δυστυχώς χάνουν κάθε ελπίδα.

Η χαριστική βολή για το Podemos ήρθε με την παρουσία του Τσίπρα στο προεκλογικό του σποτ! Ήταν δε τέτοια η αυταρέσκεια και η πολιτική αφέλεια των εδώ μαθητευόμενων μάγων που στο left.gr , ο Τσίπρας θεωρείται ο ΗΡΩΑΣ (!!!). Γράφει χαρακτηριστικά:

«Ανάμεσα στους ήρωες του ντοκιμαντέρ κι ένας Έλληνας, που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Podemos και ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε από την αρχή βάδισαν στον ίδιο δρόμο, ενώνοντας τις δυνάμεις τους αλλά και τη ρητορική τους ενάντια στο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο. Όπως βλέπουμε στο απόσπασμα της ταινίας, παρακάτω, ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Πάμπλο Ιγκλέσιας σε μία εκδήλωση των Podemos λίγο καιρό πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, που τον έφεραν στην εξουσία. Στον διάλογο που έχουν μπροστά στην κάμερα, ο ηγέτης των Podemos των ρωτά πως αισθάνεται και ο Αλέξης Τσίπρας του απαντά «δύσκολα». «Γιατί;» τον ρωτά ο Ιγκλέσιας και εκείνος απαντά «γιατί έχει φτάσει η στιγμή», χαμογελώντας αμήχανα κι εξηγώντας ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ περίπλοκη. Τότε ο Ιγκλέσιας του λέει ότι σε 4-5 μήνες εκείνος θα είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Αλέξης Τσίπρας του λέει ότι αυτό θα είναι κάτι πολύ καλό. «Για αυτό χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σου. Χρειαζόμαστε το να κάνεις εσύ την αρχή κι εμείς να ακολουθήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό», καταλήγει ο αρχηγός των Podemos.»

https://left.gr/news/kai-o-alexis-tsipras-sto-proeklogiko-ntokimanter-ton-podemos

Το δυστύχημα για τους φορείς της μεγαλύτερης αυταπάτης στη χώρα είναι ότι αφού τελείωσαν την Αριστερά στη χώρα, τη βυθίζουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη!

Αλλά αυτή είναι η μοίρα όσων θεωρούν ότι οι λαοί είναι τόσο αφελείς ώστε να αρνούνται να καταλάβουν την πραγματικότητα.

Και κάτι τελευταίο: Πώς να ερμήνευσαν άραγε οι Ισπανοί ψηφοφόροι την στήριξη από τη μία πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ στο Podemos και την φωτογράφηση του Τσίπρα με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης, τους συνοδοιπόρους δηλαδή του Σάντσες; Πώς να εκτίμησαν τον ξαφνικό μεγάλο έρωτα του με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία;

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο τυχοδιωκτισμός;

Μέχρι πού;

 

Ενδιαφέρουσες διεργασίες

67712-ioannouΤο ελληνικό ζήτημα σχετίζεται, άρρηκτα, με τα όσα συντελούνται στα κράτη – μέλη της Ε.Ε.

Όσο κι αν η τεχνογραφειοκρατία των Βρυξελλών επιχειρεί ν’ αποκρύψει την αγωνία της για τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό του αρχιτεκτονήματος που διευθύνει, τα πράγματα παίρνουν συγκεκριμένη τροπή.

Ισχυροποιούνται οι δυνάμεις που αμφισβητούν – συχνά από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες – την ευρωενωσιακή πολιτική, ακόμα και την ίδια την αναγκαιότητα ύπαρξης της Ε.Ε.

Στην Πορτογαλία η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Π. Κοέλιο κινδυνεύει να ηττηθεί από την σοσιαλδημοκρατικού χρωματισμού αντιπολίτευση, παρά την έξοδο στις αγορές.

Στην Ισπανία το διακύβευμα, λόγου του μεγέθους της χώρας και των οικονομικών επιπτώσεών τους στην ευρωζώνη, είναι πολύ μεγαλύτερο. Το «Λαϊκό Κόμμα» του Μ. Ραχόι θα παίξει τα ρέστα του, απέναντι στο αριστερό «Podemos», σε μία σύγκρουση που θα επηρεάσει ολόκληρη την Ευρώπη. Την ώρα που ο πρωθυπουργός εμπλέκεται πολιτικά στο σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων» – μέσω των οποίων επιχειρηματίες δωροδοκούσαν υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος, ώστε να εξασφαλίζουν επικερδή συμβόλαια για δουλειές με το κράτος.

Αλλά και στις εμβληματικές χώρες του ευρωμεσογειακού νότου, την Γαλλία και την Ιταλία, οι εξελίξεις προμηνύονται καταιγιστικές.

Η κυβέρνηση του Φ. Ολάντ αποτελεί ήδη «άταφο νεκρό» και απλά περιμένει να ολοκληρωθεί ο χρόνος θεσμικής παραμονής της στο τιμόνι της γαλλικής δημοκρατίας.  Η επάνοδος του Σαρκοζί στο προσκήνιο της δεξιάς δεν φαίνεται να λειτουργεί προωθητικά, τόσο για τον ίδιο όσο και για την παράταξή του – όπου οι ανταγωνισμοί κορυφαίων παραγόντων εντείνονται. Το νεοφασιστικό «εθνικό μέτωπο» της Ζαν – Μαρί – Λεπέν, υιοθετώντας μια ρητορική κατά της Ε.Ε. και των μουσουλμάνων μεταναστών, διακηρύσσει πως αν κερδίσει τις εκλογές του 2017 θα προκηρύξει δημοψήφισμα σχετικά με την παραμονή ή όχι της Γαλλίας στην ζώνη του ευρώ. Κινούμενο (δημοσκοπικά) πέριξ του 25% εκφράζει αυθεντικά τον γαλλικό σωβινισμό, ο οποίος αισθάνεται ταπεινωμένος από τον ρόλο του κομπάρσου του Βερολίνου στην Ε.Ε.

Αλλά και στην Ιταλία του κεντροαριστερού Μ. Ρέντσι τα προγράμματα λιτότητας και η απελευθέρωση των (ομαδικών) απολύσεων έχουν προκαλέσει έντονες αμφισβητήσεις, εντός και εκτός του κόμματός του. Η κεντροδεξιά του Σ. Μπερλουσκόνι, αντιμετωπίζοντας τις εσωτερικές της διαιρέσεις, διατηρεί μια σημαντική επιρροή.

Το περιβόητο «κίνημα των πέντε αστέρων» του Μπ. Γκρίλο βρίσκεται σε τροχιά αποδυνάμωσης και πολλαπλών διασπάσεων, εξ’ αιτίας και της ιδιορρυθμίας (με τάσεις καισαρισμού) του δημιουργού του. Στον χώρο της εθνικιστικής δεξιάς και των κληρονόμων της μουσολινικής παράδοσης συντελούνται συγκολλητικές διεργασίες. Η κάποτε αποσχιστική και αείποτε ξενοφοβική «Λίγκα του Βορρά» εγκατέλειψε την προπαγάνδα για την «κλέφτρα Ρώμη» και συνασπίζεται με τους φασίστες της «Casa Pound» – οι οποίοι δημιούργησαν τον πολιτικό φορέα «εθνική κυριαρχία – πρώτοι οι Ιταλοί».

Γίνεται σαφές πως η ανάδυση «πατριωτικών πόλων» έχει λάβει μορφή επιδημίας (με τα κινήματα αριστερής αμφισβήτησης της Ε.Ε. ν’ αποτελούν μια εναλλακτική αλλά μειοψηφική εκδοχή).

Η εγκατάσταση ενός τέτοιου σκηνικού απειλεί ευθέως την γερμανική ηγεμονία και εξηγεί εν πολλοίς την αδυσώπητη στάση του διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε.

Η συνέχεια επιφυλάσσει εκπλήξεις και ανατροπές.

 

Προσανατολισμοί και σχέσεις στην Ε.Ε.

Πέραν της υπόθεσης με την αναδιευθέτηση των σχέσεων της Ελλάδας με τις υπόλοιπες δανείστριες χώρες της ευρωζώνης υπάρχει και το γενικό πλαίσιο των εξελίξεων στα ενδότερα της Ε.Ε.

Καθώς, με αδιαμφισβήτητη την γερμανική ηγεμονία, τα υπόλοιπα κράτη (ή κρατικά μπλοκ) αναζητούν τον δικό τους ρόλο.

Εκκινώντας από τον σκανδιναβικό βορρά οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως υπάρχει ένας ιδιαίτερος χώρος, βασισμένος στις προτεσταντικές αντιλήψεις της «ευλογημένης συσσώρευσης» κεφαλαίου και χρήματος. Οπότε η ευθύνη για την χρεοκοπία χωρών όπως η Ελλάδα αποτελεί πρόβλημα των «τεμπέληδων του νότου» – εξ’ού και η διπλωματική αποτύπωση αυτής της πολιτικής θεολογίας.

Οι ανατολικές χώρες της ευρωζώνης (πάλαι ποτέ μέλη της ΕΣΣΔ) έχουν συνδεθεί με την γερμανική μηχανή, αν και η στρατιωτική τους μοίρα έχει εκχωρηθεί στις ΗΠΑ. Άρα είναι εκ των προτέρων εχθρικές σε κάθε απόκλιση από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Εδώ ας προστεθεί ο ειδικός ρόλος της Μ. Βρετανίας (ακόμα και σε νομισματικό επίπεδο) που αποτελεί «γέφυρα» της αμερικανικής επιρροής στην γηραιά ήπειρο.

Ο επόμενος πυρήνας, των κρατών της «κεντρευρώπης» (Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο) κινείται δορυφορικά στις επιλογές του «μεγάλου αδελφού» στο Βερολίνο. Κάποιες αποκλίσεις τακτικής δεν αναιρούν την ουσία του πράγματος.

Όσον αφορά την Γαλλία, το στρατιωτικό κέντρο της Ε.Ε., η οικονομία της βρίσκεται επί ξυρού ακμής. Η ανάδυση του νεοφασιστικού – αντιευρωπαϊκού «εθνικού μετώπου» σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη προκαλεί ανησυχία εντός κι εκτός της χώρας. Έτσι οι αποστάσεις του Ολάντ από την Μέρκελ είναι μεν ευδιάκριτες, έχουν ωστόσο συνείδηση των αδήριτων συσχετισμών.

Ακόμα δυσκολότερη είναι η θέση της Ιταλίας, η οποία μάχεται ν’ αποφύγει την οικονομική πανωλεθρία. Ο πολλαπλός υποβιβασμός της επιρροής της στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο δύσκολα συγκαλύπτεται.

Οπότε η διαφωνία με την στρατηγική της Γερμανίας διατυπώνεται σ’ επίπεδο πολιτικών ψιθυρισμών. Στην προσπάθεια των άλλοτε «PIGS» ν’ αποφύγουν την μοίρα τους οι χειρισμοί αποτυπώνουν την υπαρξιακή τους αγωνία.

Οι πάλαι ποτέ παγκόσμιες αυτοκρατορίες της Ιβηρικής χερσονήσου περιφέρουν την πολιτικοοικονομική τους κατάπτωση.

Η Ισπανία, που λόγω ιστορικής εμβέλειας, μεγέθους και εθνολογικών ετεροτήτων απέφυγε τον εξευτελισμό της τρόικα, έχει συνδέσει (με την κυβέρνηση Ραχόι, που αισθάνεται ριγηλά την πίεση των“Podermos”) το μέλλον της με τους δανειστές και τα προγράμματά τους. Η Πορτογαλία, με μειωμένη διαπραγματευτική δύναμη, υποχρεώθηκε να βιώσει τα δικά της «τροϊκανά δίκρανα».

Μια ειδική αναφορά μπορούμε να κάνουμε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας. Όχι μόνο επειδή εκεί εντοπίσθηκε η έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2008-2009, με την εξαγωγή της αντίστοιχης των ΗΠΑ μέσω των τραπεζικών διασυνδέσεων της υπερατλαντικής υπερδύναμης και της πολυδιαφημισθείσας «κέλτικης τίγρης».

Ως τελευταίο συμπέρασμα ας κατατεθεί τ’ ότι, καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι της εξόδου από την οικονομική κρίση, οι κυρίαρχοι κύκλοι ετοιμάζονται για την διαχείριση του επόμενου κύκλου. Ο οποίος, εννοείται, θα φέρει τα γενετικά χαρακτηριστικά των σχέσεων από την γονιμοποίηση των οποίων γεννιούνται.

Τα όποια συμπεράσματα … δικά σας!

Το τι θα ψηφίσουμε ενδιαφέρει κι άλλους!

shutterstockΠέραν της εσωτερικής οι ελληνικές εκλογές έχουν και μία ευρωπαϊκή (τουλάχιστον) διάσταση.

Το πιστοποιούν οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις κρατικών και κοινοτικών αξιωματούχων (Σόιμπλε, Γιούνκερ, Μοσκοβισί) και τ’ Αρμαγεδδώνεια δημοσιεύματα γνωστών Μ.Μ.Ε. με παγκόσμια επικοινωνιακή εμβέλεια. Ενώ και οι περίφημες «αγορές» – που απέκτησαν υπόσταση δρώντος υποκειμένου – σπεύδουν να εκφράσουν την ανησυχία τους, στο ενδεχόμενο ήττας της συγκυβέρνησης.

Ταυτόχρονα οι ίδιοι (πάνω – κάτω) παράγοντες διατρανώνουν την πεποίθησή τους πως μία έξοδος της Ελλάδας από την Ε.Ε. δεν αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη, άρα το «Grexit» αποτελεί ακόμα και λύση εκλογής. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί (αν τα πράγματα είναι τόσο σαφή και αυτονόητα) επικρατεί τέτοια αναταραχή στους κόλπους του ευρωενωσιακού κατεστημένου.

Η απάντηση μπορεί ν’ ανιχνευθεί με οδηγό τις εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος. Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην ζώνη των μνημονίων είχε δαιμονοποιηθεί από τα ίδια ακριβώς συμφέροντα.

Οι «τεμπέληδες του νότου», τ’ ανεπιθύμητα «PIGS» αποτελούσαν την ρητορική του συρμού.

Για ν’ αποκρυβεί το γεγονός πως η κρίση στην ευρωζώνη είναι δομική και (ως είθισται) ξέσπασε στον πιο αδύναμο κρίκο της.

Άλλωστε η έναρξη είχε προδιαγραφεί όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες της Ιρλανδίας (ελέω εξαγωγής των προβλημάτων των ΗΠΑ), μιας χώρας που θεωρήθηκε πρότυπο ανάπτυξης, εξ’ ού και ο χαρακτηρισμός της ως «κέλτικης τίγρης»!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα, οπότε οι ελληνικές εκλογές αποτελούν πεδίο άσκησης πιέσεων με το βλέμμα στο αύριο.

Καθώς σε κράτη πολύ ισχυρότερα του ελληνικού συντελούνται κοινωνικές διεργασίες που απειλούν την γερμανική ηγεμονία. Μάλιστα, παρά τον παντελώς διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό τους (από αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι εθνικιστικοί πόλοι) οι δυνάμεις αυτές συμπίπτουν στην αμφισβήτηση της σιδηράς πειθαρχίας που επιβάλει στην Ευρώπη το «δόγμα Μέρκελ».

Κραυγαλέο παράδειγμα η Γαλλία, όπου το νεοφασιστικό «Εθνικό Μέτωπο» προηγείται στις δημοσκοπήσεις (μετά τον ευρωεκλογικό του θρίαμβο) και έχει εξαγγείλει δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή ή όχι της Γαλλίας στην Ε.Ε.

Στην Ισπανία το αριστερό «Podemos», διαγράφει μια πορεία αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Ιταλία η κυβέρνηση Ρέντσι κλυδωνίζεται, από τα εξώφθαλμα αντεργατικά μέτρα που έχει λάβει πρόσφατα.

Ο πυρήνας της γερμανικής κυριαρχίας στην Ε.Ε. κατανοεί πως το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να «συνετίσει» όλους εκείνους τους «ανεύθυνους» και τους «ταραχοποιούς».

Υπ’ αυτή την έννοια οι εκλογές στην Ελλάδα αποτελούν ένα κρίσιμο τεστ σ’ αυτή την αντιπαράθεση – που σύντομα θα ομολογηθεί και επισήμως. Ευδιάκριτη είναι η απόσταση που τηρεί ο «κεντρικός τραπεζίτης» της Ε.Ε. Μ. Ντράγκι, με την δημόσια δήλωσή του πως δεν υφίσταται «plan B» για το μέλλον της ευρωζώνης.

Αφού υπάρχουν σενάρια για διχοτόμησή τους, με το «μαλακό ευρώ» (συνδεδεμένο με το «σκληρό») ν’ αποτελεί το νόμισμα των ευρωμεσογειακών χωρών.

Επομένως η χώρα μας αποτελεί και πάλι την αφορμή κι όχι την αιτία της εσωτερικής σύγκρουσης στην ευρωζώνη. Εξ’ αυτού του λόγου το εκλογικό αποτέλεσμα θα έχει συνέπειες οι οποίες θα επιδράσουν πολύ πέραν των Αθηνών.

Η Δημοκρατία στην Ευρώπη του σήμερα…

eu-flagfinalΌσοι θεωρούν πως η άσκηση κρατικής βίας αποτελεί εγχώρια ιδιαιτερότητα στο μπλοκ των χωρών της ευρωζώνης θα ήταν φρόνιμο να ρίξουν μια ματιά στα τεκταινόμενα στην Ισπανία.

Όπου η κυβέρνηση του Μ. Ραχόι ψήφισε – ενάντια στις διαμαρτυρίες του συνόλου της αντιπολίτευσης – νόμο, με τον οποίο επιβάλλονται θηριώδη πρόστιμα σε πολίτες που διαμαρτύρονται.

Ενδεικτικά: «φωτογράφηση ή ηχογράφηση της αστυνομίας 600-30.000 ευρώ, ειρηνική ανυπακοή στην εξουσία 600-30.000 ευρώ, διαμαρτυρία χωρίς άδεια 600-30.000 ευρώ, παρεμπόδιση ή διακοπή έξωσης 60-300.000 ευρώ».

Επίσης ποινικοποιούνται πράξεις όπως πραγματοποίηση συναντήσεων ή συνελεύσεων σε κατειλημμένους χώρους (100-600 ευρώ), ενώ η αστυνομία μπορεί ν’ απαγορεύσει όποια διαμαρτυρία κρίνει πως «διασαλεύει την δημόσια τάξη», ενώ απαγορευμένη για διαδηλωτές ζώνη θεωρείται οποιαδήποτε υποδομή θεωρηθεί – με βάση τα κριτήρια των δυνάμεων καταστολής – ως «ζωτικής σημασίας».

Αθροίζοντας τις δρακόντειες προδιαγραφές του πονήματος του «Λαϊκού Κόμματος» (των κοινοβουλευτικών επιγόνων του φρανκισμού) συνάγεται πως το σύνολο των κοινωνικών πρακτικών πολιτικής εναντίωσης απαγορεύεται πρακτικά.

Η απειλή των βαρύτατων προστίμων, τα οποία εξοντώνουν την πλειοψηφία των μαστιζόμενων από την κρίση κατοίκων της χώρας της Ιβηρικής, εκτιμάται από τους εμπνευστές του νόμου πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων.

Φυσικά απομένει το κέλυφος των συνταγματικών δικαιωμάτων, τ’ οποίο – μέσω ενός απροσχημάτιστου κρατικού εκβιασμού – έχει απωλέσει τα περιεχόμενά του.

Το τυπικό κι αφηρημένο σχήμα ενός κοινοβουλευτισμού, ο οποίος έχει πάρει διαζύγιο από κάθε δημοκρατική αρχή. Η ολοκλήρωση ενός καθεστώτος κρατικού φασισμού, ο οποίος αναλαμβάνει να διαχειρισθεί με τα σώματα της θεσμικής και φυσικής βίας την διαχείριση των σημαντικών υποθέσεων.

Για τους πολίτες δεν υπάρχει – πραγματικά και συμβολικά – δημόσιος χώρος, κάθε συλλογική διεκδίκηση έχει εξοστρακισθεί στις πέραν του νόμου περιοχές.

Το πέρας των κοινωνικών και θεσμικών ισορροπιών που γνώρισε μεταπολεμικά η Ευρώπη σηματοδοτείται με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ειδικά στην Ισπανία, όπου συμπληρώνονται (το 2015) σαράντα χρόνια από την πτώση της δικτατορίας των φαλαγγιτών του Φρ. Φράνκο, η επανάκαμψη σε πρακτικές που θεωρούνταν ιστορικά νεκρές αποτελεί εξαιρετικά ανησυχητικό μήνυμα.

Αποδεικνύοντας πως αντιλήψεις που κατανοούν την ευρωζώνη και τις κρατικές της συνιστώσες ως κοιτίδες της δημοκρατίας οφείλουν ν’ αντικρύσουν την σκληρή αλήθεια με πιο κριτική (και αυτοκριτική) ματιά.

 

Από την Ισπανία με … αγάπη!

spainΥπάρχουν κάποια δεδομένα κοινά για τις χώρες που βρίσκονται υπό τη μέγγενη της επιτήρησης της Τρόικα. Η αναγκαιότητα υλοποίησης σκληρών και άδικων μέτρων, πολλές φορές ενάντια σε κάθε λογική, απαιτεί και αλλαγή των δεδομένων και κεκτημένων που αφορούν τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας.

Ο «εχθρός λαός» πρέπει να αντιληφθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πως αποτελεί πολυτέλεια η διαμαρτυρία, η έκφραση της αντίθετης γνώμης ή πολύ περισσότερο η εναντίωση στις επιδιώξεις των σχεδιαστών των εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Και για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις η ιστορία της Ισπανίας θυμίζει πολλά από τα όσα συμβαίνουν στη δική μας χώρα:

Στην Ισπανία λοιπόν, η κυβέρνηση του «Λαϊκού Κόμματος» εισηγήθηκε και η βουλή ενέκρινε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται συνάθροιση πολιτών μπροστά στο κοινοβούλιο αν δεν έχει υπάρξει σχετική έγκριση των αρχών ασφαλείας.

Όσοι αψηφούν την απαγόρευση θ’ αντιμετωπίζουν πρόστιμα της τάξης των 30.000-60.000 ευρώ.

Επίσης θα επιβάλλεται πρόστιμο 30.000 ευρώ σε πολίτη που «προσβάλει αστυνομικό». Ενώ επιτρέπεται στην αστυνομία να χαράξει ζώνες ασφαλείας, αποκλείοντας οικοδομικά τετράγωνα κρίσιμα για την συνάθροιση πολιτών και την διεξαγωγή διαδηλώσεων. Σε παρατήρηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης πως επιβάλλεται φίμωση των πολιτών ο εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος είχε μια κυνική δικαιολογία.

Αναφέροντας πως ο νέος νόμος «θ’ αποκαταστήσει την προοδευτική εξαφάνιση των ποινών φυλάκισης στον ποινικό κώδικα».

Την ίδια ώρα ο γενικός αστυνομικός διευθυντής, δίνοντας το στίγμα της νέας τάξης, αποσαφήνισε πως «το κράτος έλαβε υπ’ όψη τα αιτήματα των αστυνομικών». Γίνεται κατανοητό πως η συγκλονιστικά ομογενοποιούμενη εξουσία, με την σύντηξη πολιτικών, επιχειρηματικών, αστυνομικών και δικαστικών πυρήνων, είναι απολύτως αναγκαία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της υπερεθνικής ολιγαρχίας. Οι τοπικές της όψεις συμβάλουν στο να επιβληθούν οι κοινωνικές και θεσμικές αναγκαιότητες στους καιρούς του οικουμενικού καπιταλισμού.

Ο φόβος των ανθρώπων μπορεί να εσωτερικεύεται και να τους παθητικοποιεί, για τις δύσκολες ώρες ωστόσο απαιτείται το εξωτερικό συμπλήρωμα της κρατικής βίας. Οι φυλακίσεις και τα εξοντωτικά πρόστιμα σε πάμφτωχους «ταραχοποιούς» αποδεικνύουν το βάθος των πολιτειακών μετασχηματισμών –η Ισπανία είναι ένα πρόχειρο παράδειγμα και όχι μια εξαίρεση.

Η οικονομική κρίση δεν δημιουργεί μόνο τις προϋποθέσεις για την συντριβή κοινωνικών δικαιωμάτων και τους υλικούς όρους εξαθλίωσης εκατομμυρίων πολιτών και εντός της ζώνης του ευρώ. Αξιοποιείται ώστε να θωρακισθεί η παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία των ισχυρών, με την δημιουργία τοπικών (κρατικών) υποσυστημάτων που εγγυώνται την απρόσκοπτη αναπαραγωγή τους.

Επ’ αυτού (και όχι μόνο) η κρίση του 1930 διαφέρει από την σημερινή. Αν τότε υπήρχαν πολιτικά διακεκριμένες πραγματικότητες χωρών σήμερα οι διαφορές είναι από ασήμαντες μέχρι ανεπαίσθητες.

Πάρτε και το σπίτι , πάρτε και το νερό!

Δεν ξύπνησε ξαφνικά ο Σκορδάς και έθεσε το θέμα του ξεπαγώματος των πλειστηριασμών και μάλιστα στη Βουλή.

Κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής ώστε από τη μία να καλεί τα κόμματα να το συζητήσουν και από την άλλη να το … αρνείται.

Ούτε μπορώ να πιστέψω πως δεν γνωρίζει τι σημαίνει κάτι τέτοιο. Τι επιπτώσεις θα έχει σε εκατοντάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες κατοικιών που η κρίση τους οδήγησε σε σημείο να μην μπορούν να είναι συνεπείς απέναντι στις Τράπεζες, στις οποίες για τη λήψη του δανείου υποθήκευσαν το σπίτι τους!

Στα 110.000 υπολογίζονται τα σπίτια που θα βγούνε μονομιάς στον πλειστηριασμό. Και οι εικόνες από την ανήκουσα επίσης στην κατηγορία των pigs Ισπανία, έρχονται στο μυαλό πολλών:

Πάνω από 400.000 κατοικίες κατασχέθηκαν ενώ 50.000 πλειστηριασμοί έγιναν μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2012. Το τραγικότερο όλων όμως ήταν πως σε επιδημία εξελίχθηκαν οι αυτοκτονίες πολιτών που οδηγούνταν σε εξώσεις από τα σπίτια τους. Τα ισπανικά ΜΜΕ όλο αυτό το διάστημα περιέγραφαν  ασύλληπτες καταστάσεις. Οικογένειες που τους έκαναν έξωση ζούσαν στις εισόδους των πολυκατοικιών, άλλες εξελίσσονταν σε καταληψίες στέγης για να βγάλουν τον χειμώνα ενώ για πρώτη φορά υπήρξαν άστεγοι που ζούσανε σε γέφυρες και σε οικοδομές.

Κύριος λόγος της εκτίναξης των πλειστηριασμών αναμένεται να είναι τα νέα λογιστικά πρότυπα, που θα εξωθήσουν τις πιστώτριες τράπεζες να «ξεφορτωθούν» περιουσιακά στοιχεία των οποίων οι αξίες μειώνονται.

Στην Ιρλανδία, όπου  το 2008 έσπασε η φούσκα των ακινήτων, κάπου 290.000 ακίνητα είναι άδεια, 1.850 ημιτελείς οικοδομές κατεδαφίζονται, ενώ πέρυσι 250.000 ιδιοκτήτες ζούσαν με τον φόβο της έξωσης και της κατάσχεσης. Σε δημοσιεύματα των Ιrish Times αναφέρονται σκληρές ιστορίες πλειστηριασμού ακινήτων, κάποιου καρδιοπαθούς που βρισκόταν με έμφραγμα στο νοσοκομείο, μιας ανύπαντρης μητέρας πέντε ανήλικων παιδιών, μιας γυναίκας που βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο του καρκίνου.

Είναι προφανές ότι πίσω από τις δηλώσεις Σκορδά βρίσκονται οι συμφωνίες με τις απαιτήσεις της Τρόικα. Είναι γνωστό άλλωστε ότι πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση, αναζητώντας ταυτόχρονα τρόπους για να χρυσώσει το «χάπι». Ακούγονται κατά καιρούς όρια εισοδηματικά, όρια σε αντικειμενικές αξίες ακινήτων, που προφανώς δε λύνουν το πρόβλημα.

Η πρώτη τουφεκιά έπεσε. Το κλίμα αρχίζει και καλλιεργείται. Η δικαιολογία είναι απίστευτα κυνική: Δεν μπορεί λέει να υπάρχουν άνθρωποι που χρωστάνε 500.000 στις Τράπεζες που δεν πληρώνουν και άλλοι που πληρώνουν! Τόσο απλά!

Λες και  αυτοί που δεν πληρώνουν είναι απατεώνες! Λες και δεν υπήρξε δραματική μείωση των μισθών που τίναξε στον αέρα κάθε οικογενειακό προγραμματισμό, λες και δεν υπήρξαν χιλιάδες απολύσεις και χιλιάδες κλεισίματα επιχειρήσεων που οδήγησαν στην εξαθλίωση εκατομμύρια συμπολίτες μας! Λες και δεν συνέβη τίποτα σε αυτή τη χώρα τα τελευταία χρόνια…

Ο Σκορδάς επέλεξε – ή άλλοι τον επέλεξαν – να κάνει το «λαγό».

Με πόση όμως ευκολία σπέρνεται ανησυχία και τρόμος ανάμεσα στους ήδη τρομαγμένους πολίτες της χώρας! Μια δοκιμή για τους πολιτικούς- μαριονέτες της Τρόικα, ατελείωτο δηλητήριο για τους πολλούς!

Αλλά θα μου πείτε εδώ περιχαρείς και άνετοι διαλαλούνε την ιδιωτικοποίηση του νερού! Πουλάνε το πολυτιμότερο αγαθό που οφείλει να είναι δημόσιο και προσιτό σε όλους! Και χαίρονται και πανηγυρίζουν. Τι μεγάλο κατόρθωμα!

Στα σπίτια θα κολλήσουνε;

Ψιτ κύριοι… Αν συνεχίσετε έτσι τα γεγονότα στη γειτονική Τουρκία θα φαίνονται σαν … τίποτα , μπροστά σε αυτά που θα συμβούν στην Ελλάδα! Μαζεύτηκαν πολλά και κάποιοι αρέσκονται στο να παίζουν με τις σπίθες…

Μια σπίθα όμως αρκεί.