Δε φταίει ο Μίκης…

Δεν αντιλαμβάνομαι την απογοήτευση κάποιων για τη στάση και τα λεγόμενα του Μ. Θεοδωράκη.

Φαίνεται πως έπρεπε να έρθει η Κυριακή και η ομιλία του στο συλλαλητήριο, για να αντιληφθούν αυτό που ο ίδιος ποτέ, με τις πράξεις του και τα λεγόμενά του, δεν έκρυψε:

Τον έρωτα στις πολιτικές σβούρες, την τεράστια πολιτική του αδυναμία, τις πολιτικές οβιδιακές του μεταμορφώσεις.

Λες και δεν είχε δηλώσει το ’74 «Καραμανλής ή τανκς», λες και δεν ήταν Υπουργός του Μητσοτάκη το ’89, λες και δεν ήταν αγκαζέ με τον Τσίπρα στις διαδηλώσεις της «Σπίθας» με τον Πελεγρίνη.

Λες και δεν δεχόταν τον Τσίπρα παρέα με τις κάμερες το 2015, για τον διαβεβαιώσει ο Αλέξης, ότι δεν πρόκειται να κάνει κωλοτούμπα και βεβαίως να τον χρησιμοποιήσει – εν γνώσει του – προκειμένου να μετριάσει τις αντιδράσεις για τα μνημόνια που ήταν έτοιμος να υπογράψει.

Λες και δεν φωνάζανε μαζί πριν από τρία χρόνια τα περί κατοχής και γερμανοτσολιάδων…

Ο Μίκης δεν άλλαξε τώρα την ιστορία.

Έχει πολύ καιρό (από το 1989) που προσπαθεί να την αλλάξει έτσι ώστε τα περί «αριστερόστροφου φασισμού» να γκρεμίσουν ότι έχει απομείνει όρθιο – ελέω πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ – από την ιστορία της αριστεράς.

Δε φταίει ο Μίκης.

Όσοι θέλησαν να επενδύσουν επάνω του φταίνε…

Advertisements

Αγγίζοντας το … «χιτώνα του Νέσσου» !

Τσιπρας-ΚαμμένοςΚαθώς αποκτά ρεαλιστική υπόσταση η δυνατότητα μιας συμφωνίας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι προετοιμασίες για την επόμενη μέρα είναι προφανείς.

Η προ καιρού συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (του θεμελίου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) ανέδειξε τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις συγκρουσιακές με την ηγεσία διαθέσεις μερίδας στελεχών του.

Όσο κι αν ο πρωθυπουργός έσπευσε να καθησυχάσει τους αντιδρώντες είναι κατανοητό πως επιχειρεί ν’ αποφύγει την πιθανότητα καταψήφισης της (ενδεχόμενης) συμφωνίας από βουλευτές του κόμματός του.

Το γεγονός ότι αντίστοιχο κλίμα επικρατεί και στον δευτερεύοντα πόλο της συγκυβέρνησης, τους ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα – μετά τις προεκλογικές αεροβασίες και τις ευκλεείς αυταπάτες είναι μία δύσκολη υπόθεση.

Ξαναγυρίζοντας στα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επισημάνουμε μία κρίσιμη διαφοροποίηση – αυτή μεταξύ της ηγετικής ομάδας, που λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις και του κοινοβουλευτικού και κομματικού δυναμικού που την πλαισιώνει. Η μεταξύ τους σχέση δεν διέπεται από μια ιεραρχικού χαρακτήρα υπαγωγή της δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για διακριτά πολιτικά υποκείμενα, τα οποία εφάπτονται σε ορισμένα σημεία. Αυτό που συμβαίνει είναι πως το δίκτυο εξουσίας που συγκροτεί ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι κομματικό – αποτελείται από πρόσωπα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων.

Ας αναφέρουμε απλά τα ονόματα κυβερνητικών στελεχών που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχουν οργανωτική ένταξη σ’ αυτόν: Βαρουφάκης, Παρασκευόπουλος, Πανούσης, Νικολούδης, Παπαγγελόπουλος, Σαγιάς, Σπίρτζης, Τσιρώνης – χωρίς να υπολογίσουμε διοικητές οργανισμών και κορυφαίες κρατικές θέσεις.

Στο δίκτυο αυτό οι ισορροπίες είναι ρευστές και ευμετάβλητες, ενώ η συγκρότησή του εγγενώς αδιαφανής. Λίγα γνωρίζουμε για το πώς απογειώθηκε αρχικά και συρρικνώθηκε εν συνεχεία η επιρροή του Γ. Βαρουφάκη – ένα πρόχειρο παράδειγμα.

Εδώ δεν υπάρχει «επετηρίδα», όπως συμβαίνει με το κομματικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τ’ οποίο ορισμένα (και μόνο) στελέχη θα ενταχθούν σε κυριαρχικό δίκτυο, εξ΄ ού και η αναφορά στ’ ότι δίκτυο και κόμμα εφάπτονται σε περιορισμένης κλίμακας

περιοχές.

Η αναφορά δεν έχει θεωρητική, αλλά απολύτως πρακτική αξία.

Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν από το κόμμα, αλλά από την κορυφή της δικτυακής πυραμίδας. Την συνείδηση της πραγματικότητας αυτής την έχουν, περισσότερο από τα μουσειακά απομεινάρια των μεταπολιτευτικών κομμάτων, οι επίδοξοι μιμητές της πολιτικής οργάνωσης «νέου τύπου».

Δεν είναι τυχαίο τ’ ότι ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρεται στην ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής συγκυβέρνησης, με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα και στήριξη από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Καλώντας τον να ηγηθεί σ’ ένα εγχείρημα που θα βασίζεται στις ψήφους του «φιλοευρωπαϊκού μπλοκ», κόβοντας τους δεσμούς με τους φορείς της «οπισθοδρόμησης» και του «λαϊκισμού», όπως το «αριστερό ρεύμα» του Π. Λαφαζάνη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, όταν το κοινοβουλευτικό υλικό που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 έδωσε – κατά πλειοψηφία – ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στον Γ. Παπανδρέου όσο και στον Λ. Παπαδήμο, μετά την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Ένα τέτοιο δώρο ίσως αποτελέσει τον «χιτώνα του Νέσσου» για τον Αλ.Τσίπρα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Κεντροαριστεροδέξια!

theodorakis_630_420Το «Ποτάμι» ανήκει και επισήμως στην χορεία των πολιτικών σχηματισμών, που δημιουργήθηκαν μετά τους τεκτονικούς σεισμούς που έπληξαν δεινώς το μεταπολιτευτικό σκηνικό.

Μετά την κάθοδο στις ευρωεκλογές, όπου κατέγραψε ένα ευπρόσωπο ποσοστό, δοκιμάζει την τύχη του και στον εθνικό στίβο.

Το πρώτο του συνέδριο έδωσε την εικόνα ενός ανοιχτού σώματος, το οποίο αποφασίζει με εσωτερικές δημοψηφισματικές διαδικασίες για τα του οίκου του. Μάλιστα, για να γίνουν εμφανείς οι διαφορές από τα «συμβατικά» πολιτικά κόμματα, επιστρατεύτηκε και η μαγεία της γλώσσας. Δεν υπάρχουν μέλη, αλλά «εθελοντές». Ενώ, αντί για τον «ξύλινο» και απωθητικό χαρακτηρισμό του αρχηγού, ο Στ. Θεοδωράκης επέλεξε εκείνο του «επικεφαλής».

Έτσι λησμονήθηκαν οι αφετηριακές παραδοχές, οι οποίες δρομολόγησαν το νέο «κίνημα». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος κατήλθε στην πολιτική κονίστρα ως προϊστάμενος της επαγγελματικής ομάδας (που τον συντρόφευε) του διαδικτυακού «protagon». Ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα, που μετεξελίχθηκε στο «Ποτάμι». Τουτέστι η «exofficio» αρχηγία του, θεμελιωμένη στην ιεραρχία του ηλεκτρονικού του μέσου, ολοκληρώθηκε μέσω της συνεδριακής της εγκύρωσης.

Στα κόμματα «νέας κοπής», όπου ο διάλογος αποτελεί επίφαση και οι χαλαρές δομές τα καθιστούν έρμαια των αστέρων που τα εμπνέονται, οι συμμετέχοντες πρέπει να αποδεχθούν τον συμβουλευτικό τους ρόλο.

Εξ’ άλλου ο Στ. Θεοδωράκης, με χαριτωμένες αναφορές στον Κ. Μπεντίτ και τον Κ. Καστοριάδη, προδιέγραψε την στόχευση του δημιουργήματός του.

Απεφάνθη πως ο διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς είναι παλαιομοδίτικος, σημασία έχει η συνεργασία όλων –ειδικά εκείνων που μπορούν να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα. Η πορεία της χώρας συνεχίζεται, με τον αυτόματο πιλότο των μνημονίων και μέγα διακύβευμα είναι η απαλλαγή από τις τοξίνες του πελατειακού κράτους. Εννοείται πως αυτή δεν αφορά τα νεοπελατειακά δίκτυα εξουσίας που εμφανίζονται με την ευγενική χορηγία ολιγαρχών και μιντιαρχών.

Κατά τα λοιπά ο νεοφιλελευθερισμός δίνει περιεχόμενο στην «πέραν των ιδεολογιών» ταυτότητα του «Ποταμιού». Η πλειοψηφία των «εθελοντών» τάσσεται (συντριπτικά) υπέρ των ιδιωτικών ΑΕΙ, της ολοήμερης και ατέρμονης ύπαρξης ανοιχτών καταστημάτων, της δημιουργίας «φυλακών υψίστης ασφαλείας».

Το τσαλαβούτημα στην κεντροαριστερά μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τα δάνεια από το οπλοστάσιο της «λαϊκής δεξιάς»…

 

Στου «ποταμιού» τις όχθες

theodorakis_630_420Μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής ο Θεοδωράκης.

Για να είμαι ακριβής μου ήτανε. Μέχρι την ώρα που αποφάσισε να εκταμιεύσει τις μετοχές της όποιας δημοσιογραφικής του δουλειάς και να τις επενδύσει στην πολιτική.

Η αφορμή για να γράψω ήταν η πρόσφατη επίσκεψη του στη Λάρισα. Δε νομίζω να έφυγε ικανοποιημένος. Όπως και όσοι – κυρίως περίεργοι – πήγαν να τον ακούσουν και κυρίως να απολαύσουν μία ακόμη τηλεοπτική εκπομπή.

Το μεσημέρι δέχτηκα την πρόσκληση να πάω. Και όταν ρώτησα «Να πάω να κάνω τι και να ακούσω τι;» , η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Πάμε για το χαβά»!

Είδα στις φωτογραφίες κάποιους από αυτούς που ήτανε παρόντες. Αν αφαιρέσει κάποιος τους περίεργους, τους υποψήφιους κάθε τύπου και τους μονίμως παρόντες σε τέτοιου τύπου εκδηλώσεις , ε! δεν μένουν και πολλοί.

Το σύστημα όμως λειτουργεί διαφορετικά. Μία φράση του για την υπόθεση Μπαλτάκου έγινε θέμα και ακολούθησε το ότι ταξίδευσε με τραίνο και λεωφορείο (φαντάζομαι είχε καιρό να το κάνει) με φωτογραφίες μάλιστα!

Πολιτικά; Τι να σας πω. Συνεχίζεται η μόνιμη θολούρα που ακολουθεί ένα απολιτίκ σχήμα που ποντάρει στη σύγχυση, την απογοήτευση και την αφέλεια κάποιων που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την πολιτική από το θέαμα (κάθε είδους και τύπου).

Ένα δημιούργημα όπου το φάσμα των συμμετεχόντων κινείται μεταξύ νεοφιλελεύθερης δεξιάς και ανανεωτικής αριστεράς, με έντονη παρουσία των λεγόμενων «ανθρώπων του πνεύματος». Από τον φιλελεύθερο συγγραφέα Ν. Δήμου ως την (κινούμενη μέχρι πρότινος στον χώρο της ΔΗΜ.ΑΡ) πανεπιστημιακό Β. Κιντή και δημοσιογράφους του καθεστωτικού βεληνεκούς του Τ. Τέλογλου.

Υπάρχει επίσης, η παρουσία γραφίδων με συχνή παρουσία στα έντυπα του Δ.Ο.Λ. –από τον σκιτσογράφο των «Νέων» Ανδ. Πετρουλάκη ως τον αρθρογραφούντα στο συγκρότημα Ψυχάρη συνταγματολόγο Στ. Τσακυράκη.

Με το αναγκαίο «ποτ-πουρί» από τον καλλιτεχνικό κόσμο και τον «καλύτερο δημόσιο υπάλληλο» η αριστοκρατία του πνεύματος περιφέρει την αλαζονεία της απέναντι σε ό,τι κατανοεί ως «λαϊκισμό», αλλά επενδύει αποκλειστικά στο τελευταίο!

Αυτές είναι οι όχθες εντός των οποίων ρέει το ποτάμι του Θεοδωράκη.

Δεν είναι τυχαία η απουσία πολιτικού λόγου, ούτε και η προσπάθεια να κρυφτούν οι συμμετέχοντες σε αυτό από την αντιπαράθεση και τον πολιτικό διάλογο.

Η προσπάθεια που έγινε με την ανακοίνωση για θέματα εξωτερικής πολιτικής ήταν πολύ χαρακτηριστική.

Ας μείνουμε μόνο σ’ ένα από τα πολλά που θίγονταν σε εκείνη την ανακοίνωση, αυτό των σχέσεων της Ελλάδας με την Ε.Ε. και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης. Εν πρώτοις εκτιμά πως τυχόν έξοδος της χώρας από την Ε.Ε. «δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα, αντιθέτως θα πολλαπλασίαζε την ύφεση και θα εκτόξευε τραγικά τις ανισότητες». Το πρόβλημα συνίσταται στ’ ότι οι μηχανισμοί της Ε.Ε. «πρέπει να ξεπεράσουν τις γραφειοκρατικές τους αγκυλώσεις και να αναλάβουν δράση στο πλευρό του ευρωπαίου πολίτη».

Στον ιδεατό κόσμο που περιγράφει «το ποτάμι» δεν υφίστανται ταξικά και κρατικά συμφέροντα, κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι, κερδισμένοι και ζημιωμένοι. Απλά οι «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις» κάποιων στελεχών στις Βρυξέλλες, που βαριούνται «να αναλάβουν δράση» στο πλευρό μας!

Όσο για τις ευθύνες της Ευρώπης για την οικονομική κρίση η διάγνωση είναι αποκαλυπτικά σαφής. «Η Ε.Ε. χειρίστηκε με αργοπορία, ελλείψεις και αποσπασματικές παρεμβάσεις, την οικονομική κρίση στην Ελλάδα αλλά και τις άλλες χώρες του νότου».  Καθώς οι μηχανισμοί της «αποδείχτηκαν ανέτοιμοι να αντιληφθούν εγκαίρως, να διαγνώσουν και να διαχειριστούν την κρίση».

Όλα αυτά όταν υπάρχουν δημόσιες παραδοχές πρωτοκλασάτων στελεχών της Ε.Ε. που φρόντισαν να θωρακίσουν τον πυρήνα (και τις τράπεζες) του γερμανικού πυρήνα της, επιλέγοντας να αφήσουν στην μοίρα τους τα περιώνυμα «PIGS». Τα πάντα ανάγονται στην σφαίρα της διαδικασίας και της τεχνικής εφαρμογής, ακριβώς επειδή πρέπει να συγκαλυφθούν τα δομικά τους αίτια.

Μιας και «το ποτάμι» φιλοδοξεί να αποτελέσει το αναγκαίο συμπλήρωμα στα μετεκλογικά σχήματα διακυβέρνησης ο «σιδερωμένος» λόγος συνδέεται με την ελαστικότητα των δυνατών κυβερνητικών του συμμετοχών.

Το χαλαρό ύφος επιβραβεύει την (υδάτινης υφής) ρευστότητα των στάσεων που περικλείει.

 

 

Δημοσκόπηση ποταμός… Του Μιχάλη Αλεξανδρίδη

theodorakis_630_420Απόγευμα Πέμπτης στην εφημερίδα. Μία συνηθισμένη ημέρα που όλοι μας, έχοντας τελειώσει τις μεταξύ μας συνεννοήσεις, είχαμε σκύψει τα κεφάλια επάνω στους υπολογιστές και γράφαμε ετοιμάζοντας την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας.

Εκεί λοιπόν που δουλεύαμε προσπαθώντας να κρατήσουμε τους χρόνους μας, άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα. Κλήσεις προερχόμενες από συναδέλφους αθηναϊκών μέσων ενημέρωσης -έντυπων και ηλεκτρονικών- οι οποίοι μας ρωτούσαν για την πανελλαδική δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, που δημοσίευσε κατ’ αποκλειστικότητα, όπως τόνιζε, ένα αθηναϊκό portal υπό τον τίτλο «Δημοσκόπηση σοκ».

Το βέβαιο ήταν πως η δημοσκόπηση πράγματι ήταν σοκ. Όχι επειδή έδειχνε το ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται της ΝΔ, κατακτώντας άνετα την πρώτη θέση, ούτε επειδή εμφάνιζε την «Ελιά» να παλεύει πάνω κάτω στο 4%. Το σοκ οφειλόταν στο ότι έφερνε το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη στην τρίτη θέση με σχεδόν τα ίδια ποσοστά με τη ΝΔ -στο 13%.

Περίεργα πράγματα. Τόσες δημοσκοπήσεις έγιναν από τις επίσημες και αναγνωρισμένες εταιρείες, με όλες να δίνουν πάνω κάτω παρόμοια αποτελέσματα. Τι είναι αυτή που διαψεύδει όλες τις άλλες και τι σημαίνει «έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας»;

Κοιτάμε προσεκτικά την καταχώριση της δημοσκόπησης στο portal.

Ψάχνουμε να βρούμε την ταυτότητά της έρευνας, την εταιρεία και τον τρόπο με την οποία τη διενήργησε.

Μία ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, λέει. Πανελλαδική έρευνα, τηλεφωνική, στην οποία συμμετείχαν 700 άτομα, λέει.

Περίεργα πράγματα.

Από τη μια ο μικρός αριθμός των ερωτώμενων, που φυσικά δεν αιτιολογεί την… εγκυρότητα και την αντικειμενικότητα των ευρημάτων.

Το πλέον περίεργο ωστόσο σχετίζεται με την ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου που διενήργησε την έρευνα. (Ξέρετε, ένας-δύο καθηγητές υπεύθυνοι και μία ομάδα απλήρωτων φοιτητών ως ερευνητές).

«Εκεί δεν είναι επικεφαλής ο Ν.Μ., ο οποίος περιλαμβάνεται στους… 30 του Θεοδωράκη;», ρώτησε ένας συνάδελφος.

Το μυαλό όλων μας πήγε στο κακό.

Πονηροί γαρ και ψυλλιασμένοι χρόνια τώρα, το μυαλό μας πήγε στο… αυτονόητο.

Λέτε να δομήθηκε με τέτοιον τρόπο το ερωτηματολόγιο, ώστε να προκύψουν απαντήσεις που ευνοούν ευκαιρίες ανάδειξης και προοπτικές εκλογής του τάδε ή του δείνα;

Αλλά όχι. Ο εν λόγω τον οποίο εμπλέξαμε με το… πονηρό μυαλό μας έχει αποχωρήσει από την ερευνητική ομάδα, αφήνοντας στα κουμάντα το μέχρι πρότινος συνεργάτη του.

Ησυχάσαμε…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Σχέδιο Β’! Κωδικός «Ποτάμι»

theodorakis_630_420Η ευρωεκλογική κάθοδος της δημοσιογραφικής ομάδας υπό τον Στ. Θεοδωράκη μέσω του οχήματος «το ποτάμι» είναι μία από τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης περιόδου.

Δεν πρόκειται για την συνήθη επέλαση τηλεαστέρων στο πολιτικό προσκήνιο αλλά για κάτι πιο σύνθετο. Καθώς οι θεμιτές φιλοδοξίες, ακόμα και αν εγγράφονται στο πλαίσιο μιας ναρκισσιστικής προσέγγισης των πραγμάτων, δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.

Διόλου τυχαία το δελτίο ειδήσεων του MEGA, στο οποίο προβάλλεται εκπομπή του συγκεκριμένου δημοσιογράφου, αφιέρωσε πλουσιοπάροχο χρόνο στο νέο εγχείρημα. Είχε προηγηθεί το ναυάγιο της «πρωτοβουλίας των 58», την οποία –κατά σύμπτωση- μανατζάρισε το ίδιο μπλοκ ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε.

Μια επίσης ενδιαφέρουσα πτυχή, η οποία δίνει περιεχόμενο και νόημα στην πρωτοβουλία του Στ. Θεοδωράκη, είναι πως όσοι ενδιαφέρθηκαν για την ωρίμανση της «ελιάς» εκστασιάζονται τώρα με «το ποτάμι». Ο ΔΟΛ, το MEGA, προσεχώς οι δημοσκοπήσεις της GPO –την ώρα που οι δεσμοί του πρωταγωνιστή των «πρωταγωνιστών» με τον Κ. Σημίτη και τους εκσυγχρονιστές του είναι πασίγνωστοι.

Όσο για το πρόγραμμα του νέου μορφώματος, δεν είναι υποχρεωμένο (καθότι «καινοτομικό») να ανταποκρίνεται στις αυστηρές πειθαρχίες εκείνων των πολιτικών κομμάτων. Κοινωνική ευαισθησία με ισχυρές δόσεις ιδιωτικής πρωτοβουλίας, φιλελευθεροποίηση των θεσμών με παραγωγικές επενδύσεις και δημοκρατία με απαγόρευση διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας. Ό,τι συνιστά μια ευέλικτη και χρήσιμη κεντροαριστερά, την στιγμή που οι παραδοσιακοί φορείς της έχουν πτωχεύσει.

Ό,τι κι αν νομίζει για την φύση και τις στοχεύσεις της απόπειράς του ο επώνυμος δημοσιογράφος το διαδικτυακό του πόνημα αποτελεί μια πειραματική μηχανή. Αν αποδείξει πως μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά στο «στρες-τεστ» των ευρωεκλογών, αναπτύσσοντας κάποια αξιοσημείωτη δυναμική, θα προχωρήσει στην σοβαρότερη (και κρίσιμη) δοκιμασία.

Αν στην Ουκρανία βετεράνος πυγμάχος δημιουργεί κόμμα με τίτλο «η γροθιά», στην Ελλάδα ο ακάλυπτος πολιτικά χώρος αναζητεί ευειδείς ελευθεροεπαγγελματίες που απελευθερώνουν την κρυμμένη γοητεία της αγοραίας δημιουργικότητας. Μπορεί να μην συμβολίζουν την οργή ενός φουσκωμένου ποταμού, μπορούν όμως να βάλουν το κοχλάζον ύδωρ στην προκαθορισμένη κοίτη.

Είναι αυτό που η λαϊκή ρήση επισημαίνει, σχετικά με τα σιγανά ποταμάκια και την επικινδυνότητά τους.