Η πραγματικότητα και οι μύθοι…

Πριν στεγνώσει το μελάνι στην υπογραφή του Υπ. Εξωτερικών της χώρας μας, στη συμφωνία με τα Σκόπια, ο Πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας τοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή διάστασή τους: «Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες …» είπε, με το χαμόγελο ενός ανθρώπου που ξέρει ότι κέρδισε.

Που κέρδισε ακριβώς την ταυτότητα που ήθελε, τόσο για την εθνότητά του (Μακεδόνες) όσο και για τη γλώσσα του (Μακεδονική). Μέσω αυτών των ονομάτων όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και νομιμοποιείται το εθνικό τους ιδεολόγημα για τη «διαμελισμένη μακεδονική πατρίδα».

Και η τεράστια διαφορά με το χθες είναι αυτή τη φορά υπάρχει η αρχική (μέχρι να κυρωθεί από τη Βουλή)  συμφωνία της χώρας μας. Μια συμφωνία που αναιρεί τη μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική και ανατρέπει τις ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί.

«Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς», σημείωνε ο Υπ. Εξωτερικών των Σκοπίων το 2008 Μιλόσοσκι, σε επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών μελών του ΝΑΤΟ.

Αυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα και όποιος αρνείται να τη δει προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στη χώρα μας. Και για έναν επιπλέον λόγο: Τα Βαλκάνια δεν είναι Σκανδιναβία. Μιλάμε για ένα καμίνι, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών αντιθέσεων που ιστορικά δημιουργεί αναταραχές, ανακατατάξεις και συγκρούσεις συμφερόντων. Η σταθερότητα δεν μπορεί να βασίζεται στην υποχωρητικότητα ούτε στην αλλαγή με ερασιτεχνικό και μικροπολιτικό τρόπο των γραμμών άμυνας της χώρας σου.

Γιατί είναι μύθος ότι η εκκρεμότητα ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια επηρέασε αρνητικά τη χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια. Σε τι άραγε; Η οικονομική διείσδυση στη γειτονική χώρα υπήρξε, η κεντρική θέση στα Βαλκάνια υπήρχε, η ανάπτυξη της χώρας μας προφανώς και δεν επηρεάστηκε από τις αντιθέσεις με τα Σκόπια.

Γιατί είναι μύθος ότι η επίλυση αυτού του προβλήματος ( σημειώνω ότι όχι απλά δεν λύθηκε αλλά μεταφέρεται σε βάθος χρόνου με συνθήκες που πλέον δεν μπορείς να τις επηρεάσεις), θα μας βοηθήσει να αποκρούσουμε την απειλή της Τουρκίας. Γιατί τόσα χρόνια τι πρόβλημα αντιμετώπισες με τη Τουρκία που το έκανε χειρότερο η εκκρεμότητα με τα Σκόπια; Επηρεάστηκε ο σχεδιασμός σου, οι εξοπλισμοί σου, το αμυντικό σου δόγμα; Τι ;

Γιατί είναι μύθος ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει έναν σύμμαχο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στο ΝΑΤΟ. Η Κυβέρνηση των Σκοπίων (αν και εφόσον παραμείνει) είναι ταγμένη στην πλευρά των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Και μπορεί ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς να έδωσαν για μια ακόμη φορά τα διαπιστευτήριά τους, στους άλλοτε «Φονιάδες των λαών», μπορεί να επέδειξαν την προσήλωση τους στη γερμανική στρατηγική για τα Βαλκάνια, αλλά ξέρουν ότι οι «πρόθυμοι» είναι «καλοί» όσο κάνουν τη δουλειά των ισχυρών. Μετά μένουν μόνοι και αδύναμοι!

Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σκόπια (Ως Βόρεια Μακεδονία πλέον) θα κληθούν στις 12 Ιουλίου στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπό τις ευλογίες της χώρας μας, θα ξεκινήσουν τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, τονίζοντας στην «Μακεδονική γλώσσα» το πόσο θετικό είναι αυτό για τους «Μακεδόνες».

Στην Ελλάδα θα απομείνουν τα καλά λόγια των ξένων (που ιδέα δεν έχουν για τα προβλήματα αλυτρωτισμού), οι γραφικότητες περί του μεγάλου ηγέτη (ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε «ηγέτης» που χρεώθηκε εθνικές υποχωρήσεις), η περηφάνια ότι κρατήσαμε την αρχαία μας ιστορία (λες και είπαν ποτέ οι Σκοπιανοί ότι ήταν Αρχαίοι Έλληνες) και η ψευδαίσθηση ότι «ψηλώσαμε», κονταίνοντας την πραγματικότητα.

Και για το όνομα θα μου πείτε;

Αν στον υπολογισμό μπούνε και τα παραπάνω θεωρώ ότι το «Βόρεια Μακεδονία» είναι η χειρότερη επιλογή από αυτές που θα μπορούσαν να γίνουν. Και για τους γραφικούς που υποστηρίζουν «τι σας πειράζει αφού 140 χώρες τους είχαν αναγνωρίσει σαν Μακεδονία» θα έλεγα πολύ απλά ότι:  Αφού υπάρχει «μακεδονικό» έθνος και «μακεδονική» γλώσσα, τότε αναπόδραστα η Βόρεια Μακεδονία καθίσταται χώρα των «Μακεδόνων» και η νότια ελληνική Μακεδονία υποβαθμίζεται απλά στην διοικητική ονομασία της συγκεκριμένης περιφέρειας εις ανάμνηση της αρχαίας Μακεδονίας που «δεν έχει καμία σχέση» κατά την επίσημη διατύπωση που αποδέχθηκε η ελληνική πλευρά με τις σύγχρονες διαστάσεις και περιπλοκές του ζητήματος.

Και αυτό με τη δική μας (συγγνώμη του Κοτζιά) υπογραφή…

Advertisements

Πόση περηφάνια τελικά;

Κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις αρχικά:

  1. «Το «Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»

Στις 22 Ιανουαρίου το «Brookings Institute» («Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»), διοργανώνει εκδήλωση  με προσκεκλημένο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα.

Το λεγόμενο Ινστιτούτο είναι ένας «μη κερδοσκοπικός οργανισμός» που στηρίζεται από το  κράτος των ΗΠΑ και έχει έδρα την Ουάσιγκτον.

Όπως το ίδιο σημειώνει στην ιστοσελίδα του: «η αποστολή μας είναι να διεξάγουμε υψηλής ποιότητας, ανεξάρτητη έρευνα και με βάση αυτή την έρευνα να παρέχουμε καινοτόμες πρακτικές συστάσεις με τρεις γενικούς στόχους:

  1. Ενίσχυση της αμερικανικής δημοκρατίας
  2. Ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας, της ασφάλειας και των ευκαιριών όλων των Αμερικανών
  3. Εξασφάλιση ενός πιο ανοιχτού, ασφαλούς, ευημερούντος διεθνούς συστήματος συνεργασίας».

Αυτά βέβαια είναι η βιτρίνα  πίσω από την οποία  βρίσκεται η πραγματικότητα μιας λεγόμενης «δεξαμενής σκέψης» (Think tank) που προωθεί τους  στόχους της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. ( αυτό που κάποιες άλλες εποχές λέγαμε αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Στις τάξεις του υπάρχουν όλων των ειδών τα στελέχη διαφόρων υπηρεσιών, διπλωμάτες, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί. Έχει ιδρυθεί το 1916, αναγνωρίζεται και από τα δύο αστικά κόμματα στις ΗΠΑ, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, ωστόσο έχει πιο στενούς δεσμούς με τους Δημοκρατικούς.

Σημερινός πρόεδρός του είναι ο Στρομπ Τάλμποτ, με καριέρα δημοσιογράφου (σοβιετολόγου), κυβερνητικού συμβούλου, ακαδημαϊκού και ειδικού σε θέματα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με εξειδίκευση σε Ευρώπη, Ρωσία, Ανατολική Ασία και πυρηνικά). Ο Τάλμποτ ήταν υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπιλ Κλίντον (1994 – 2001).

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι και ο τρόπος που αναπτύσσει την παρέμβασή του στην Κούβα, όπου σε ντοκουμέντο του με τίτλο «Η νέα οικονομία της Κούβας και η διεθνής απάντηση» σημειώνει: «Ο πρώτος παράγοντας που καθυστερεί την κουβανική οικονομία δεν είναι οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ (αν και ιδιαίτερα σκληρές) αλλά το σύστημα κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας της». Επίσης ανοιχτά υποστηρίζει ότι πρέπει να ανατραπεί το κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσω της οικονομικής διείσδυσης «ως λύσης για να μην προκληθεί ένας αιματηρός εμφύλιος». Παρεμβάσεις τέτοιου είδους γίνονται και για πολλές άλλες χώρες και κυβερνήσεις που δεν αρέσουν στους Αμερικανούς. Αυτοί είναι συνομιλητές του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος άλλωστε δεν έχει κρύψει τη συμπάθειά του για την πολιτική των Η.Π.Α…

  1. Η Αμάντα Σλοτ,  είχε διατελέσει βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα…

Πως συνδέονται αυτά με την Ελλάδα;

Σε ανάλυση του λοιπόν το Ινστιτούτο Brookings, που υπογράφει η Αμάντα Σλότ, αναφέρεται στη συμφωνία με τα Σκόπια και τη χαρακτηρίζει «θρίαμβο της υπομονετικής διπλωματίας»!

Αποκαλύπτει ταυτόχρονα το ποιοι και γιατί βρίσκονται πίσω από αυτή:

«Ενώ διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις υποστήριξαν ενεργά αυτή τη προσπάθεια, η κυβέρνηση Τραμπ αξίζει να επαινεθεί για την αθόρυβη εμπλοκή της που βοήθησε στο να καλυφθεί η τελική ευθεία…Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε μια αθόρυβη διπλωματία τους τελευταίους μήνες, με επικεφαλής τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γουές Μίτσελ και με την υποστήριξη των πρεσβευτών στην Αθήνα και τα Σκόπια. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης που πραγματοποίησε τον Μάρτιο στη περιοχή, ο Μίτσελ ορθώς παρατήρησε ότι οι συνθήκες για την επίτευξη συμβιβασμού ήταν καλύτερες από ποτέ», αναφέρει η Αμάντα Σλοτ στο κείμενο της.

Τα αποτελέσματα της συμφωνίας, σύμφωνα με την Αμάντα Σλοτ:

* Η συμφωνία θα δώσει στην Αθήνα τη διαβεβαίωση ότι θα έχει έναν γείτονα που θα είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και θα βρίσκεται σε ενταξιακή πορεία προς την ΕΕ.

* Επιπλέον, θα ενισχύσει το αίσθημα συμμετοχής των Σκοπίων στη διεθνή κοινότητα και θα αυξήσει τους εμπορικούς και επενδυτικούς δεσμούς ανάμεσα στις δύο χώρες (Ελλάδα και πΓΔΜ).

* Η ευρωατλαντική ένταξη θα συμβάλει στην εδραίωση της δημοκρατίας στην πΓΔΜ, στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για την ελεύθερη οικονομία και στην καταπολέμηση της διαφθοράς.

* Επίσης, η συμφωνία θα βοηθήσει στην αναχαίτιση της αυξανόμενης επιρροής τρίτων χωρών στα Δυτικά Βαλκάνια, όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

* Τέλος, η επίλυση αυτής της μακρόχρονης διένεξης επαναφέρει την ελπίδα σε μια περιοχή που ταλανίζεται από συγκρούσεις και πιστοποιεί την αξία που έχει η διαρκής διπλωματική δέσμευση για την επίλυση των θεμάτων.

Έτσι απλά το πώς εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Η.Π.Α. στην περιοχή!

Υπάρχει βεβαίως και η αναφορά στους «χρήσιμους» της ιστορίας:

«Μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, αυτοί οι νέοι, προοδευτικοί πρωθυπουργοί βρήκαν κοινό έδαφος και επέδειξαν πολιτικό θάρρος για να κάνουν δύσκολους συμβιβασμούς»

Τέλος σημειώνει ότι: « ο δρόμος για την εφαρμογή της συμφωνίας θα είναι δύσκολος: γίνεται αναφορά στις εσωτερικές αντιδράσεις που έχουν πυροδοτήσει οι εκατέρωθεν συμβιβασμοί που έγιναν από τις δύο πλευρές, ενώ απαριθμούνται και οι εσωτερικοί πολιτικοί συσχετισμοί που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ομαλή πορεία για την επικύρωση της. Μάλιστα εκφράζεται η ανησυχία πως η Ρωσία διεξάγει «πόλεμο παραπληροφόρησης» για να ενισχύσει τις δυνάμεις που αντιτίθενται στη λύση στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αναχαίτιση της περαιτέρω επέκτασης του ΝΑΤΟ στην περιοχή των Βαλκανίων»

Χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις για να κατανοήσει κάποιος πως και γιατί οι δύο χώρες οδηγήθηκαν στη συμφωνία; Ποιών τα γεωστρατηγικά συμφέροντα εξυπηρετούνται; Γιατί έπρεπε να ξεπεραστεί το εμπόδιο της Ελλάδας προκειμένου τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ;

Χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοήσουμε ποιοι και γιατί ξεπερνώντας εθνικές ευαισθησίες και ιστορικές κόκκινες γραμμές επέβαλαν τον συμβιβασμό με τους συγκεκριμένους όρους;

Σημείωση: Η συγκεκριμένη ανάλυση δημοσιεύεται στο periodista.gr (προσκείμενο στο ΣΥΡΙΖΑ), προφανώς χωρίς να έχουν διαβάσει το περιεχόμενό της….

Το άρθρο ΕΔΩ

 

Με το χέρι στην καρδιά!

Δεν είμαι από αυτούς που θα υποστηρίξω ότι στις διεθνείς σχέσεις δεν πρέπει να μετράς το μέγεθος και τις δυνατότητες της χώρας σου. Ούτε βέβαια θα υποστηρίξω ποτέ έναν κακώς νοούμενο πατριωτισμό που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο την προοπτική του λαού σου.

Δεν ούρλιαξα από αγανάκτηση όταν στο τέλος μιας κρίσης, που μπορούσε να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη με αφορμή τα γεγονότα στα Ίμια, ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός ευχαρίστησε τις Η.Π.Α. από τη Βουλή για τη διπλωματική τους συνδρομή στην αποκλιμάκωση.

Δεν ήμουνα από αυτούς που τον χαρακτήρισα προδότη και υποταγμένο, όσες διαφωνίες και αν είχα με την πολιτική του και τις επιλογές που είχε κάνει.

Αυτοί που με περισσή ευκολία μοίρασαν και τότε και τα επόμενα χρόνια χαρακτηρισμούς θα πρέπει σήμερα να νοιώθουν αν μη τι άλλο προβληματισμένοι.

Γιατί πώς να ερμηνεύσεις τα όσα ακούστηκαν από τον Τσίπρα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στις Η.Π.Α.

Να προσπεράσεις δηλαδή το «Διαπίστωσα από τη συζήτηση ότι ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός αλλά είναι για το καλό», που έτσι κι αλλιώς η ερμηνεία του θέλει τη βοήθεια ειδικών…

Να ξεπεράσεις   επίσης το «Δεν θα επιτρέψουμε να γίνουν οι ΗΠΑ αντικείμενο εκμετάλλευσης»!!!

Να ξεπεράσεις και την προσβλητική για Έλληνα Πρωθυπουργό αναφορά του Τράμπ στα 2,4 δις για την ανανέωση των αεροσκαφών, ποσό τεράστιο για μια φτωχή, υπερχρεωμένη και προβληματική χώρα και το γεγονός ότι αυτό «θα δώσει επιπλέον δουλειές στους Αμερικανούς».

Αλλά να βλέπεις τον Έλληνα Πρωθυπουργό να στέκεται με το χέρι στην καρδιά κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των Η.Π.Α – έστω από αφέλεια ή βλακεία – δύσκολα μπορείς να το ξεπεράσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι και εδώ η «πρώτη φορά (υποτιθέμενη) Αριστερά, πρωτοτυπεί…

Όπως επίσης κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει  το «στρατηγικοί εταίροι» του πρωτοσέλιδου της «Αυγής». Και κυρίως να μας εξηγήσει το «στρατηγικοί» … γιατί και το εταίροι καταλαβαίνουμε και  … τις πολιτικές εταίρες της σύγχρονης Ελλάδας.

 

Η σατανική συμμαχία Τραμπ-Πούτιν και η νέα μοιρασιά του κόσμου

putin_trump1Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο Ισπανός ιστορικός Σάντος Χουλιά και δημοσιεύτηκε στην El Pais. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι, ότι καλύτερο και ότι πιο ενδιαφέρον διάβασα τελευταία για το πώς διαμορφώνονται οι νέες παγκόσμιες ισορροπίες:

Πόσο μακριά ακούγονται κι ας διατυπώθηκαν μόλις χθες οι προβλέψεις εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών επιστημόνων, όταν έσβηνε ο 20ός αιώνας, για το τέλος του εθνικού κράτους και την επικείμενη αντικατάστασή του από μετα- και υπερ-εθνικά πολιτικά συστήματα!

 Δύο ήταν τα βασικά προγνωστικά αυτής της επιστημονικής λεγεώνας. Πρώτον, ότι το εθνικό κράτος θα κατέρρεε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση. Δεύτερον, ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα αποκτούσε οικουμενικό χαρακτήρα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος της σοβιετοκομμουνιστικής δικτατορίας. Αντί γι’ αυτά, βλέπουμε τις δύο μεγάλες δυνάμεις που μοιράστηκαν τον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να συγκροτούν σήμερα μια σατανική συμμαχία για να κάνουν μια νέα μοιρασιά, κτίζοντας τείχη στα σύνορά τους.

 Το ότι η μεγάλη συμμαχία του μέλλοντος θα έχει επικεφαλής το δίδυμο Πούτιν-Τραμπ, με την Κίνα να υπερασπίζεται το ελεύθερο εμπόριο, είναι κάτι που ούτε οι πιο ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Θα χρειαζόμασταν έναν Λένιν, ειδικό σε άλλου τύπου προβλέψεις, για να μας εξηγήσει ποιο στάδιο της εξέλιξης του καπιταλισμού είναι αυτό στο οποίο εισερχόμαστε με υπερηχητική ταχύτητα.

 Μια δεύτερη απόδειξη ότι το εθνικό κράτος κάθε άλλο παρά καταρρέει είναι η μανία που έχει καταλάβει όλο τον κόσμο να οικοδομήσει ο καθένας το δικό του κράτος. Ή, στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επρόκειτο να είναι ένα υπερεθνικό πολιτικό σύστημα, το πάθος με το οποίο τόσοι ή μάλλον τόσες πολιτικοί έχουν βαλθεί να μετατρέψουν αυτό το όνειρο σε εφιάλτη. Η Τερέζα Μέι στο άλλοτε Ηνωμένο Βασίλειο και η Μαρίν Λεπέν στην άλλοτε πατρίδα όλων των πατρίδων, πολύ εθνικίστριες, πολύ πατριώτισσες, είναι πεισμένες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οικοδόμημα που πρέπει να γκρεμιστεί.

 Όσο για τον οικουμενικό χαρακτήρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, διαψεύδεται κι αυτός. Το τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού, που σύμφωνα με τον Χάντινγκτον σάρωνε τον κόσμο στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, πέθανε στις παραλίες του 21ου αιώνα. Η ευφορία με την οποία το Journal of Democracy ανήγγελλε τον Ιανουάριο του 2000 ότι οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες ξεπέρασαν τις 100, έναντι μόλις 36 το 1974, και ότι κατόπιν αυτού ο Τοκβίλ είχε νικήσει τον Μαρξ τώρα είμαστε όλοι τοκβιλιστές, έγραψαν μετατράπηκε μέσα σε μια πενταετία σε αβεβαιότητα: αρκετές από τις ανακηρυχθείσες νέες δημοκρατίας αποδείχθηκε ότι ήταν ανελεύθερες, αφού συνδύαζαν τις εκλογές με δραστικές μειώσεις των ατομικών δικαιωμάτων. Κι έτσι αποδείχθηκε ότι η πραγματοποίηση εκλογών δεν συνιστά πάντα απόδειξη της ύπαρξης της δημοκρατίας αφού η τελευταία προϋποθέτει τη διάκριση και την ισορροπία των εξουσιών.

 Φαίνεται τελικά πως το περίφημο τρίλημμα του Ντάνι Ρόντρικ ότι πρέπει να διαλέξουμε δύο από τα τρία: δημοκρατία, εθνικό κράτος, παγκοσμιοποίηση είναι κάτι παραπάνω από ένα κλισέ για τις αίθουσες διδασκαλίας των αγγλόφωνων πανεπιστημίων. Και ότι πρέπει πράγματι να κάνουμε αυτή την περίφημη επιλογή. Αυτό που δεν περιέλαβε ο Ρόντρικ στο τρίλημμά του είναι ότι η επιλογή του εθνικού κράτους στη σημερινή εποχή προϋποθέτει ένα ΟΧΙ στην παγκοσμιοποίηση και ταυτόχρονα ένα ΟΧΙ στη δημοκρατία. Για να το πούμε διαφορετικά: όπως συνέβη και τη δεκαετία του ’30, η άνοδος των εθνικισμών οδηγεί στο τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως μορφής του εθνικού κράτους και στο τέλος της ελεύθερης αγοράς ως μορφής της καπιταλιστικής οικονομίας.

 Σε τελευταία ανάλυση, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ήταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα εκλεγμένοι μονάρχες. Κι αυτό που έκαναν στα κράτη τους ήταν να τα μετατρέψουν από φιλελεύθερες δημοκρατίες συστήματα που τους έφεραν στην εξουσία σε προστατευτικές μοναρχίες. Ενώ οι Βρετανοί υποστήριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι είναι δυνατές οι συμφωνίες μαζί τους για τις σφαίρες επιρροής, ότι είναι δυνατός ο «κατευνασμός» τους.

 Ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν είναι Χίτλερ και Μουσολίνι, σύμφωνοι (αν και η Τερέζα Μέι έχει κάτι από Τσάμπερλεν). Ούτε η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι σήμερα αυτό που ήταν η Γερμανία και η Ιταλία τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το κύμα που οδήγησε δύο φορές την ανθρωπότητα στην καταστροφή των δύο μεγάλων πολέμων δεν είναι ανάλογο με το κύμα που έφερε στην εξουσία αυτούς τους δύο εκλεγμένους μονάρχες. Το κύμα αυτό έχει όνομα: λέγεται εθνικισμός, και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει την τρομερή καταστροφική του δύναμη ως τη στιγμή που τέθηκε σε κίνηση.

 Πηγή: El Pais

 

 

Hasta la victoria siempre Comandante…

castro33Είναι μέρες τώρα που αναρωτιέμαι αν πρέπει να γράψω κάτι διαβάζοντας ένα σωρό αηδίες και ακροδεξιές άναρθρες κραυγές κατά του Κάστρο με αφορμή το θάνατό του.

Μια υστερία υποτιθέμενης ευαισθησίας που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, στο όνομα του «φιλελευθερισμού»  και της αγάπης για τη «δημοκρατία»!

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης είναι το άρθρο του Α. Νικολή (συγγραφέας δηλώνει, δεν τον γνωρίζω), με τίτλο: «Απέχθεια και ανάθεμα στη μνήμη του νεκρού δικτάτορα»!

Σε αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ η υποκρισία κορυφώνεται καθώς – όπως ο ίδιος γράφει – «…Το φθινόπωρο του 2001 έπεσε στα χέρια μου το συνταρακτικό «Πριν πέσει η νύχτα», η μαρτυρία του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας (16 Ιουλίου 1943 – 7 Δεκεμβρίου 1990) για τα όσα πραγματικά ανήκεστα υπέστη από το καθεστώς Κάστρο. Η τελευταία φορά στη ζωή μου που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ πριν τελειώσω αυτό που διάβαζα. Τίποτε δε με έκανε περισσότερο φιλελεύθερο απ’ αυτό το κείμενο, καμία θεωρία ή σκέψη ή βίωμα. Έκτοτε λογαριάζω τουλάχιστον ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, δίχως κανένα – μα κανένα ελαφρυντικό για το δεύτερο…»

Το βιβλίο λοιπόν ενός αντιφρονούντα τον έκανε να λογαριάζει ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, να χαρακτηρίζει (δικαίωμα του) δικτάτορα τον Κάστρο, υποθέτω χωρίς να έχει καμία άλλη εμπειρία από τα πεπραγμένα του καθεστώτος στην Κούβα!

batistaΥποθέτω ότι δεν ένοιωσε την ίδια απέχθεια ούτε έριξε το ίδιο ανάθεμα στον Μπατίστα, με 20.000 δολοφονημένους Κουβανούς πολίτες στα κατορθώματά του, με βασανισμούς και εκτελέσεις σαν καθημερινό δεδομένο, με ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Κούβα (Ο John F. Kennedy έλεγε ότι, «το 1959 οι αμερικανικές επιχειρήσεις κατείχαν στην Κούβα: το 40% της καλλιεργήσιμης γης ζαχαρότευτλων, το 100% των ράντσων βοοειδών, το 90% των ορυχείων, το 100% των εταιρειών πετρελαιοειδών και πουλούσαν τα 2/3 των εισαγόμενων προϊόντων που έφταναν στη χώρα»… Και βεβαίως τη μετατροπή της Κούβας στο μπουρδέλο της Αμερικής !

Θα μου πείτε ιστορίες! Αλλά πόσο τυφλός μπορεί να είναι κάποιος όταν μπαίνει στη διαδικασία τέτοιων συγκρίσεων;

Πόσο ανόητο μπορεί να είναι το να συγκρίνεις με τα δικά σου δεδομένα τα πεπραγμένα μιας κυβέρνησης που πήρε με τα όπλα την εξουσία ( με το λαό μαζί της), που βρέθηκε στο μάτι των ΗΠΑ, που εξαιρέθηκε από τη μοίρα των περισσοτέρων χωρών της Λατινικής Αμερικής που βρέθηκαν με φυτεμένους δικτάτορες, με αντεπαναστάσεις, με πολλά χρόνια καταπιεστικών και δολοφονικών καθεστώτων, καθαρών δημιουργημάτων της CIA;

Τι να θυμίσω; Το πραξικόπημα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 κατά του Αλιέντε στην Αργεντινή (Επιχείρηση “Κόνδωρ”) και τη συνέχεια τον Πινοσέτ; Ελ Σαλβαδόρ; Γουατεμάλα;  Βολιβία με τη στυγνή δικτατορία του Ούγο Μπάνσερ; Αϊτή; Παραγουάη ; Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Αυτά τα καθεστώτα, όλα δημιουργήματα των ΗΠΑ, του προτύπου της «δημοκρατικής χώρας» για τους φιλελεύθερους που σήμερα βιάζονται να χαρακτηρίσουν δικτάτορα τον Κάστρο, είναι μια πραγματικότητα που όμως την ξεπερνούν σφυρίζοντας. Μένουν όμως και  καθορίζουν τη στάση του από ένα βιβλίο…

Ούτε προβληματίστηκε ποτέ του για τη χρηματοδότηση των Κόντρας ( των αντεπαναστατών στη Νικαράγουα) από τα χρήματα της διακίνησης των ναρκωτικών στις ΗΠΑ, με τις ευλογίες και τη συνεργασία της CIA ( κάτι που παραδέχτηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ μετά από χρόνια)!

Το να γεμίζεις δηλαδή τις φτωχογειτονιές των πόλεων της Αμερικής με ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσεις αντεπανάσταση είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας, έτσι;

f07Δεν πρόκειται να δικαιολογήσω αυτά που και οι ίδιοι οι Κουβανοί δεν δέχτηκαν ποτέ τους. Ούτε όμως να κρίνω με τρύπια επιχειρήματα την ιδιαιτερότητα της Κούβας , που σήμερα την χαρακτηρίζουν οι απόγονοι του Φρήντμαν σαν το Ελ Ντοράντο της Καραϊβικής.

Γιατί τη φτώχεια και την πορνεία θα τη συναντήσεις υποκριτή «φιλελεύθερε» και στις λεγόμενες «δημοκρατικές χώρες».

Την απόγνωση θα τη συναντήσεις παντού.

Την νομενκλατούρα που θα περνά καλύτερα από τους πολλούς θα τη βρεις επίσης παντού. Την αδικία και την ανισότητα τη βλέπεις δίπλα σου.

Τις ελεύθερες εκλογές ναι να τις συζητήσω.

Αλλά βρε αδελφέ και στην Τουρκία και στις Φιλιππίνες ελεύθερες εκλογές κάνουν! Και κερδίζει η δημοκρατία έτσι;

Και εδώ ξεχνάς τόσο εύκολα ότι σου φύτεψαν Πρωθυπουργό που ούτε καν ψήφισες;

Για να το κλείνουμε:

Όποιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί στην Κούβα δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει για τους κατοίκους της ο Κάστρο. Μπορεί να διαφωνούν με το σύστημα, μπορεί να θέλουν πράγματα που δεν έχουν. Για τον Κάστρο, επειδή ξεκίνησε από το λαό, γιατί ανέβηκε μαζί με το λαό και γιατί δούλεψε για το λαό του, υπάρχει και υπήρχε μόνο λατρεία και σεβασμός.

Είχα την τύχη να βρεθώ δύο φορές εκεί. Μία το 1987 σαν φοιτητής και μία το 2006 σαν τουρίστας . Είδα τις μεγάλες διαφορές που προέκυψαν μετά το εμπάργκο και την πτώση του Ανατολικού μπλοκ. Όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία.

Όταν την τελευταία φορά, ρώτησα την όμορφη κουβανή, που οδηγούσε την άμαξα στη βόλτα στη Malecon (στην παραλιακή λεωφόρο της), ποια είναι η γνώμη της για την κατάσταση στη χώρα είπε: « Το σύστημα δεν μ’ αρέσει. Πρέπει να γίνουν και άλλες αλλαγές. Αλλά έχουμε εμπιστοσύνη και αγαπάμε τον Φιντέλ. Ξέρουμε ότι δουλεύει για εμάς. Και ξέρουμε ότι θα κάνει το καλύτερο» Τόσο απλά! Γιατί πριν και πάνω απ’ όλα, ο Φιντέλ ήταν «κουβανιστής». Η Κούβα υπήρξε πάντοτε το επίκεντρο στην ψυχή και την καρδιά του!

Και τέλος να μην ξεχνάμε:

Επανάσταση είχαμε εκεί. Όχι κυβέρνηση χαρτογιακάδων, ούτε ομαλές καταστάσεις. Επανάσταση και μια κυβέρνηση που αντέχει από το 1959. Με αποκλεισμούς, εισβολές  και εμπάργκο. Με φτώχεια και διακοπές στο ρεύμα.  Με ποδήλατα της κακιάς ώρας και όχι Porsche, αλλά και με παιδεία και σύστημα υγείας που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν θα τα δούμε, με μαυροφάσουλα και ρύζι και όχι με φιλετάκια ελάχιστα ψημένα. Με εξαγωγή γιατρών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Και πάνω απ’ όλα με ανθρώπους που χαμογελάνε, που χορεύουν, που θέλουν να διασκεδάζουν τη ζωή τους. Τόσο χάλια τους έκανε η «δικτατορία» του Κάστρο!

Ο θάνατος του σηματοδοτεί σίγουρα το τέλος μιας εποχής. Η παράδοση της εξουσίας από τον Ραούλ Κάστρο το 2018 κάνει ένα βήμα παραπέρα. Όσοι σκέφτονται ότι θα υπάρξουν τεράστιες αλλαγές θα απογοητευτούν.

Εδώ θα είμαστε για να τα ξαναπούμε…

Έτσι κι αλλιώς, η συνολική πορεία του Φιντέλ Κάστρο δεν θα κριθεί από ένα κείμενο, ούτε από τις ζητωκραυγές των συμπαθούντων, τα αναθέματα όσων βλέπουν την ιστορία μόνο μέσα από τα μυωπικά γυαλιά του νεοφιλελευθερισμού, την προπαγάνδα των μεν ή των δε. Τον Κομαντάντε θα τον κρίνουν πρώτα οι ίδιοι οι Κουβανοί και μετά, στο συνολικό περίγραμμα, η ιστορία. Αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων, των ξεχωριστών, εκείνων που γράφουν οι ίδιοι την ιστορία.

Hasta la victoria siempre Comandante…

Υ.Γ

Για την ιστορία: Ο Ρεινάλντο Αρένας ήταν Κουβανός συγγραφές, που συνελήφθη το 1973 λόγω της ομοφυλίας του και φυλακίστηκε για δύο χρόνια, στην κορύφωση της ομοφοβικής τρέλας στην Κούβα. Το Μάιο του 1980 ο Κάστρο επιτρέπει σε όσους έχουν καταδικαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα. 250.000 Κουβανοί εκπατρίζονται. Μαζί τους και ο Αρένας. Εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη.Το Αμερικάνικο όνειρο γίνεται εφιάλτης του. Το 1990 μόνος και άρρωστος αυτοκτονεί. «Δίνω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν μπορώ να εξακολουθήσω να εργάζομαι» γράφει.

Ο Κάστρο έχει πολλές φορές παραδεχτεί το λάθος του σε ότι αφορά τις προκαταλήψεις της εποχής και για το λόγο αυτό από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Κούβα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που δεν υπάρχουν φυλετικές, σεξιστικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Για τους δύσπιστους από τη Wikipedia :

In his autobiography My Life, Fidel Castro criticized the machismo culture of Cuba and urged for the acceptance of homosexuality. He made several speeches to the public regarding discrimination against homosexuals.

In a 2010 interview with Mexican newspaper La Jornada, Castro called the persecution of homosexuals while he was in power «a great injustice, great injustice!» Taking responsibility for the persecution, he said, «If anyone is responsible, it’s me…. We had so many and such terrible problems, problems of life or death. In those moments, I was not able to deal with that matter [of homosexuals]. I found myself immersed, principally, in the Crisis of October, in the war, in policy questions.» Castro personally said that the negative treatment of gays in Cuba arose out of the country’s pre-revolutionary attitudes toward homosexuality.

O Julian Schnabel γύρισε σε ταινία το βιβλίο του Αρένας Before Night Falls (2000)

Φτωχοί συγγενείς …

greece_euro_crisis-620x330-1455194235Ένα από τα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης αλλά και των υπολοίπων κρατών του πλανήτη προσεγγίζουν το ζήτημα του προσφυγικού από την ανθρωπιστική πλευρά, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Ουσιαστικά αποτελεί ακόμη αντικείμενο πολιτικής και άσκησης πίεσης για την εξυπηρέτηση γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η Τουρκία έχοντας ουσιαστικά το «πάνω χέρι» επιδιώκει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, προκειμένου να χρηματοδοτήσει δομές φιλοξενίας προσφύγων αλλά και παράλληλα να ενισχύσει τοπικά οικονομικά συμφέροντα.

Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα, ήδη οι γείτονές μας βρίσκονται σε επαφές με τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να δημιουργήσουν μία μεγάλη πόλη στη βόρεια Συρία για τη διαμονή προσφύγων, με τη συνδρομή της διεθνούς κοινότητας.

Αυτό εξυπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας αλλά και τους σχεδιασμούς της απέναντι στους Κούρδους καθώς και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.

Μάλιστα ο συγκεκριμένος σχεδιασμός φαίνεται να είναι ενταγμένος σε μια συνολικότερη στρατηγική που κινείται στην κατεύθυνση διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της Συρίας και της δημιουργίας ζωνών ελέγχου.

Από την άλλη η στάση και τα θέλω της Τουρκίας εξυπηρετούν σε κάποιο βαθμό και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ουσιαστικά η Τουρκία μετατρέπεται σε ένα σύμμαχο των ευρωπαίων και θα λειτουργεί ως ανάχωμα στις «ακανόνιστες» προσφυγικές ροές, δημιουργώντας παράλληλα τις συνθήκες για ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων κυρίως στον χώρο των κατασκευών για τις ευρωπαϊκές εταιρίες.

Παράλληλα τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικάνοι, με τους συμμάχους τους στην περιοχή, χρειάζονται την Τουρκία ως «εργαλείο» στις αντιπαραθέσεις τους με τα συμφέροντα της Ρωσίας. Ουσιαστικά δηλαδή οι ευρωπαίοι χρειάζονται την Τουρκία ως ένα εξωτερικό σύμμαχο απέναντι στην Ρωσία καθώς εντός της ίδιας Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις με τη Ρωσία.

Ήδη μάλιστα αρκετά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στο παρελθόν είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, κυρίως στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, ζητούν να δοθεί ένα τέλος στο εμπάργκο και τις οικονομικές κυρώσεις.

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο γεωστρατηγικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, η χώρα μας μοιάζει με τον «φτωχό συγγενή» που αδυνατεί να παρέμβει και με ψιθύρους περί ανθρωπισμού και ευρωπαϊκών αξιών προσπαθεί να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, που όμως φαίνεται ότι έχουν «σπάσει» προ καιρού.

Η τακτική μάλιστα του φτωχού συγγενή δεν αφορά μόνο την πολιτική της κυβέρνησης αλλά συνολικότερα τη στάση του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων της χώρας που μάλιστα επιχειρούν να αξιοποιήσουν το προσφυγικό και την όλη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί κυρίως για εσωτερικούς αντιπολιτευτικούς λόγους.

Με βάση όλα αυτά μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί δεν υπήρξε συμφωνία στη σύνοδο κορυφής, κάτι που αρκετοί θεωρούσαν δεδομένο ότι θα συμβεί.

Αρχή ή τέλος;

Έχει σημειωθεί σχεδόν απ’ όλους τους αναλυτές ότι αν οι ευρωπαίοι ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε προβλήματά τους και ξαναβρούν τις ισορροπίες τους με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μπορέσουν να δώσουν περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν θα είναι γιατί συναισθάνονται το κλίμα το οποίο έχει δημιουργηθεί μέσα στη χώρα, ούτε βεβαίως γιατί μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια εξαθλιωμένη χώρα.

Θα το κάνουν απλά και μόνο για να εξυπηρετήσουν τη γεωπολιτική στρατηγική την οποία έχουν χαράξει.

Όταν βέβαια η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει  το θέμα των διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Άλλωστε πολλοί κατά καιρούς έχουν σημειώσει σε αρκετά κείμενα μέχρι τώρα ότι δια- χρονικά «η γεωπολιτική θέση αλλά και συγχρόνως η δύναμη της Ελλάδας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ως επιχείρημα αλλά συγχρόνως και ως απειλή».

Από την εποχή του ψυχρού πολέμου ακόμη τίθονταν ζητήματα, αναδεικνύοντας συνεχώς την θέση της χώρας. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι με ένα πλήγμα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δευτερογενείς επιπτώσεις στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της ή αν θέλετε το χειρότερο αν μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος στην αυλή της Ευρώπης.

Αυτά που ακούσαμε πριν από λίγες μέρες από την γερμανική ηγεσία με τα οποία χρωματίζει την επιλογή της σε σχέση με τη στάση της απέναντι στη χώρα μας, θυμίζουν λίγο πολύ τα λόγια που είχε πει το 1947 ο Ρουμάνου στο Κογκρέσο τότε που πήρε την έγκριση για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στη χώρα μας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποτρέψει τον κίνδυνο να αφεθεί η Ελλάδα στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης.

Είναι σαφές όμως ότι σ’ αυτή τη φάση κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τα γεγονότα γράφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε την ίδια την εξέλιξή τους ή αν τελικά αυτά μοιάζουν με τα γεγονότα εκείνης της εποχής από μια παράλληλη πορεία και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε μια πιθανή απόκλιση σ’ ότι αφορά την ιστορική τους αποτύπωση.

Εκείνο που δεν γνωρίζω αν έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτή τη φάση είναι αν πραγματικά φτάνουν αυτές οι δυνατότητες της χώρας για να δημιουργήσουν το πολιτικό πλεόνασμα το οποίο θα μπορέσει να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα.

Βρισκόμαστε στο τέλος; Βρισκόμαστε στην αρχή;

Ποιος θα μπορούσε με ασφάλεια να τοποθετηθεί σε ένα τέτοιο σκηνικό;

Και ποιος μπορεί να σχεδιάσει για το μέλλον;