Η σατανική συμμαχία Τραμπ-Πούτιν και η νέα μοιρασιά του κόσμου

putin_trump1Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο Ισπανός ιστορικός Σάντος Χουλιά και δημοσιεύτηκε στην El Pais. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι, ότι καλύτερο και ότι πιο ενδιαφέρον διάβασα τελευταία για το πώς διαμορφώνονται οι νέες παγκόσμιες ισορροπίες:

Πόσο μακριά ακούγονται κι ας διατυπώθηκαν μόλις χθες οι προβλέψεις εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών επιστημόνων, όταν έσβηνε ο 20ός αιώνας, για το τέλος του εθνικού κράτους και την επικείμενη αντικατάστασή του από μετα- και υπερ-εθνικά πολιτικά συστήματα!

 Δύο ήταν τα βασικά προγνωστικά αυτής της επιστημονικής λεγεώνας. Πρώτον, ότι το εθνικό κράτος θα κατέρρεε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση. Δεύτερον, ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα αποκτούσε οικουμενικό χαρακτήρα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος της σοβιετοκομμουνιστικής δικτατορίας. Αντί γι’ αυτά, βλέπουμε τις δύο μεγάλες δυνάμεις που μοιράστηκαν τον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να συγκροτούν σήμερα μια σατανική συμμαχία για να κάνουν μια νέα μοιρασιά, κτίζοντας τείχη στα σύνορά τους.

 Το ότι η μεγάλη συμμαχία του μέλλοντος θα έχει επικεφαλής το δίδυμο Πούτιν-Τραμπ, με την Κίνα να υπερασπίζεται το ελεύθερο εμπόριο, είναι κάτι που ούτε οι πιο ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Θα χρειαζόμασταν έναν Λένιν, ειδικό σε άλλου τύπου προβλέψεις, για να μας εξηγήσει ποιο στάδιο της εξέλιξης του καπιταλισμού είναι αυτό στο οποίο εισερχόμαστε με υπερηχητική ταχύτητα.

 Μια δεύτερη απόδειξη ότι το εθνικό κράτος κάθε άλλο παρά καταρρέει είναι η μανία που έχει καταλάβει όλο τον κόσμο να οικοδομήσει ο καθένας το δικό του κράτος. Ή, στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επρόκειτο να είναι ένα υπερεθνικό πολιτικό σύστημα, το πάθος με το οποίο τόσοι ή μάλλον τόσες πολιτικοί έχουν βαλθεί να μετατρέψουν αυτό το όνειρο σε εφιάλτη. Η Τερέζα Μέι στο άλλοτε Ηνωμένο Βασίλειο και η Μαρίν Λεπέν στην άλλοτε πατρίδα όλων των πατρίδων, πολύ εθνικίστριες, πολύ πατριώτισσες, είναι πεισμένες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οικοδόμημα που πρέπει να γκρεμιστεί.

 Όσο για τον οικουμενικό χαρακτήρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, διαψεύδεται κι αυτός. Το τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού, που σύμφωνα με τον Χάντινγκτον σάρωνε τον κόσμο στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, πέθανε στις παραλίες του 21ου αιώνα. Η ευφορία με την οποία το Journal of Democracy ανήγγελλε τον Ιανουάριο του 2000 ότι οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες ξεπέρασαν τις 100, έναντι μόλις 36 το 1974, και ότι κατόπιν αυτού ο Τοκβίλ είχε νικήσει τον Μαρξ τώρα είμαστε όλοι τοκβιλιστές, έγραψαν μετατράπηκε μέσα σε μια πενταετία σε αβεβαιότητα: αρκετές από τις ανακηρυχθείσες νέες δημοκρατίας αποδείχθηκε ότι ήταν ανελεύθερες, αφού συνδύαζαν τις εκλογές με δραστικές μειώσεις των ατομικών δικαιωμάτων. Κι έτσι αποδείχθηκε ότι η πραγματοποίηση εκλογών δεν συνιστά πάντα απόδειξη της ύπαρξης της δημοκρατίας αφού η τελευταία προϋποθέτει τη διάκριση και την ισορροπία των εξουσιών.

 Φαίνεται τελικά πως το περίφημο τρίλημμα του Ντάνι Ρόντρικ ότι πρέπει να διαλέξουμε δύο από τα τρία: δημοκρατία, εθνικό κράτος, παγκοσμιοποίηση είναι κάτι παραπάνω από ένα κλισέ για τις αίθουσες διδασκαλίας των αγγλόφωνων πανεπιστημίων. Και ότι πρέπει πράγματι να κάνουμε αυτή την περίφημη επιλογή. Αυτό που δεν περιέλαβε ο Ρόντρικ στο τρίλημμά του είναι ότι η επιλογή του εθνικού κράτους στη σημερινή εποχή προϋποθέτει ένα ΟΧΙ στην παγκοσμιοποίηση και ταυτόχρονα ένα ΟΧΙ στη δημοκρατία. Για να το πούμε διαφορετικά: όπως συνέβη και τη δεκαετία του ’30, η άνοδος των εθνικισμών οδηγεί στο τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως μορφής του εθνικού κράτους και στο τέλος της ελεύθερης αγοράς ως μορφής της καπιταλιστικής οικονομίας.

 Σε τελευταία ανάλυση, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ήταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα εκλεγμένοι μονάρχες. Κι αυτό που έκαναν στα κράτη τους ήταν να τα μετατρέψουν από φιλελεύθερες δημοκρατίες συστήματα που τους έφεραν στην εξουσία σε προστατευτικές μοναρχίες. Ενώ οι Βρετανοί υποστήριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι είναι δυνατές οι συμφωνίες μαζί τους για τις σφαίρες επιρροής, ότι είναι δυνατός ο «κατευνασμός» τους.

 Ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν είναι Χίτλερ και Μουσολίνι, σύμφωνοι (αν και η Τερέζα Μέι έχει κάτι από Τσάμπερλεν). Ούτε η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι σήμερα αυτό που ήταν η Γερμανία και η Ιταλία τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το κύμα που οδήγησε δύο φορές την ανθρωπότητα στην καταστροφή των δύο μεγάλων πολέμων δεν είναι ανάλογο με το κύμα που έφερε στην εξουσία αυτούς τους δύο εκλεγμένους μονάρχες. Το κύμα αυτό έχει όνομα: λέγεται εθνικισμός, και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει την τρομερή καταστροφική του δύναμη ως τη στιγμή που τέθηκε σε κίνηση.

 Πηγή: El Pais

 

 

Hasta la victoria siempre Comandante…

castro33Είναι μέρες τώρα που αναρωτιέμαι αν πρέπει να γράψω κάτι διαβάζοντας ένα σωρό αηδίες και ακροδεξιές άναρθρες κραυγές κατά του Κάστρο με αφορμή το θάνατό του.

Μια υστερία υποτιθέμενης ευαισθησίας που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, στο όνομα του «φιλελευθερισμού»  και της αγάπης για τη «δημοκρατία»!

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης είναι το άρθρο του Α. Νικολή (συγγραφέας δηλώνει, δεν τον γνωρίζω), με τίτλο: «Απέχθεια και ανάθεμα στη μνήμη του νεκρού δικτάτορα»!

Σε αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ η υποκρισία κορυφώνεται καθώς – όπως ο ίδιος γράφει – «…Το φθινόπωρο του 2001 έπεσε στα χέρια μου το συνταρακτικό «Πριν πέσει η νύχτα», η μαρτυρία του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας (16 Ιουλίου 1943 – 7 Δεκεμβρίου 1990) για τα όσα πραγματικά ανήκεστα υπέστη από το καθεστώς Κάστρο. Η τελευταία φορά στη ζωή μου που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ πριν τελειώσω αυτό που διάβαζα. Τίποτε δε με έκανε περισσότερο φιλελεύθερο απ’ αυτό το κείμενο, καμία θεωρία ή σκέψη ή βίωμα. Έκτοτε λογαριάζω τουλάχιστον ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, δίχως κανένα – μα κανένα ελαφρυντικό για το δεύτερο…»

Το βιβλίο λοιπόν ενός αντιφρονούντα τον έκανε να λογαριάζει ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, να χαρακτηρίζει (δικαίωμα του) δικτάτορα τον Κάστρο, υποθέτω χωρίς να έχει καμία άλλη εμπειρία από τα πεπραγμένα του καθεστώτος στην Κούβα!

batistaΥποθέτω ότι δεν ένοιωσε την ίδια απέχθεια ούτε έριξε το ίδιο ανάθεμα στον Μπατίστα, με 20.000 δολοφονημένους Κουβανούς πολίτες στα κατορθώματά του, με βασανισμούς και εκτελέσεις σαν καθημερινό δεδομένο, με ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Κούβα (Ο John F. Kennedy έλεγε ότι, «το 1959 οι αμερικανικές επιχειρήσεις κατείχαν στην Κούβα: το 40% της καλλιεργήσιμης γης ζαχαρότευτλων, το 100% των ράντσων βοοειδών, το 90% των ορυχείων, το 100% των εταιρειών πετρελαιοειδών και πουλούσαν τα 2/3 των εισαγόμενων προϊόντων που έφταναν στη χώρα»… Και βεβαίως τη μετατροπή της Κούβας στο μπουρδέλο της Αμερικής !

Θα μου πείτε ιστορίες! Αλλά πόσο τυφλός μπορεί να είναι κάποιος όταν μπαίνει στη διαδικασία τέτοιων συγκρίσεων;

Πόσο ανόητο μπορεί να είναι το να συγκρίνεις με τα δικά σου δεδομένα τα πεπραγμένα μιας κυβέρνησης που πήρε με τα όπλα την εξουσία ( με το λαό μαζί της), που βρέθηκε στο μάτι των ΗΠΑ, που εξαιρέθηκε από τη μοίρα των περισσοτέρων χωρών της Λατινικής Αμερικής που βρέθηκαν με φυτεμένους δικτάτορες, με αντεπαναστάσεις, με πολλά χρόνια καταπιεστικών και δολοφονικών καθεστώτων, καθαρών δημιουργημάτων της CIA;

Τι να θυμίσω; Το πραξικόπημα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 κατά του Αλιέντε στην Αργεντινή (Επιχείρηση “Κόνδωρ”) και τη συνέχεια τον Πινοσέτ; Ελ Σαλβαδόρ; Γουατεμάλα;  Βολιβία με τη στυγνή δικτατορία του Ούγο Μπάνσερ; Αϊτή; Παραγουάη ; Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Αυτά τα καθεστώτα, όλα δημιουργήματα των ΗΠΑ, του προτύπου της «δημοκρατικής χώρας» για τους φιλελεύθερους που σήμερα βιάζονται να χαρακτηρίσουν δικτάτορα τον Κάστρο, είναι μια πραγματικότητα που όμως την ξεπερνούν σφυρίζοντας. Μένουν όμως και  καθορίζουν τη στάση του από ένα βιβλίο…

Ούτε προβληματίστηκε ποτέ του για τη χρηματοδότηση των Κόντρας ( των αντεπαναστατών στη Νικαράγουα) από τα χρήματα της διακίνησης των ναρκωτικών στις ΗΠΑ, με τις ευλογίες και τη συνεργασία της CIA ( κάτι που παραδέχτηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ μετά από χρόνια)!

Το να γεμίζεις δηλαδή τις φτωχογειτονιές των πόλεων της Αμερικής με ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσεις αντεπανάσταση είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας, έτσι;

f07Δεν πρόκειται να δικαιολογήσω αυτά που και οι ίδιοι οι Κουβανοί δεν δέχτηκαν ποτέ τους. Ούτε όμως να κρίνω με τρύπια επιχειρήματα την ιδιαιτερότητα της Κούβας , που σήμερα την χαρακτηρίζουν οι απόγονοι του Φρήντμαν σαν το Ελ Ντοράντο της Καραϊβικής.

Γιατί τη φτώχεια και την πορνεία θα τη συναντήσεις υποκριτή «φιλελεύθερε» και στις λεγόμενες «δημοκρατικές χώρες».

Την απόγνωση θα τη συναντήσεις παντού.

Την νομενκλατούρα που θα περνά καλύτερα από τους πολλούς θα τη βρεις επίσης παντού. Την αδικία και την ανισότητα τη βλέπεις δίπλα σου.

Τις ελεύθερες εκλογές ναι να τις συζητήσω.

Αλλά βρε αδελφέ και στην Τουρκία και στις Φιλιππίνες ελεύθερες εκλογές κάνουν! Και κερδίζει η δημοκρατία έτσι;

Και εδώ ξεχνάς τόσο εύκολα ότι σου φύτεψαν Πρωθυπουργό που ούτε καν ψήφισες;

Για να το κλείνουμε:

Όποιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί στην Κούβα δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει για τους κατοίκους της ο Κάστρο. Μπορεί να διαφωνούν με το σύστημα, μπορεί να θέλουν πράγματα που δεν έχουν. Για τον Κάστρο, επειδή ξεκίνησε από το λαό, γιατί ανέβηκε μαζί με το λαό και γιατί δούλεψε για το λαό του, υπάρχει και υπήρχε μόνο λατρεία και σεβασμός.

Είχα την τύχη να βρεθώ δύο φορές εκεί. Μία το 1987 σαν φοιτητής και μία το 2006 σαν τουρίστας . Είδα τις μεγάλες διαφορές που προέκυψαν μετά το εμπάργκο και την πτώση του Ανατολικού μπλοκ. Όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία.

Όταν την τελευταία φορά, ρώτησα την όμορφη κουβανή, που οδηγούσε την άμαξα στη βόλτα στη Malecon (στην παραλιακή λεωφόρο της), ποια είναι η γνώμη της για την κατάσταση στη χώρα είπε: « Το σύστημα δεν μ’ αρέσει. Πρέπει να γίνουν και άλλες αλλαγές. Αλλά έχουμε εμπιστοσύνη και αγαπάμε τον Φιντέλ. Ξέρουμε ότι δουλεύει για εμάς. Και ξέρουμε ότι θα κάνει το καλύτερο» Τόσο απλά! Γιατί πριν και πάνω απ’ όλα, ο Φιντέλ ήταν «κουβανιστής». Η Κούβα υπήρξε πάντοτε το επίκεντρο στην ψυχή και την καρδιά του!

Και τέλος να μην ξεχνάμε:

Επανάσταση είχαμε εκεί. Όχι κυβέρνηση χαρτογιακάδων, ούτε ομαλές καταστάσεις. Επανάσταση και μια κυβέρνηση που αντέχει από το 1959. Με αποκλεισμούς, εισβολές  και εμπάργκο. Με φτώχεια και διακοπές στο ρεύμα.  Με ποδήλατα της κακιάς ώρας και όχι Porsche, αλλά και με παιδεία και σύστημα υγείας που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν θα τα δούμε, με μαυροφάσουλα και ρύζι και όχι με φιλετάκια ελάχιστα ψημένα. Με εξαγωγή γιατρών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Και πάνω απ’ όλα με ανθρώπους που χαμογελάνε, που χορεύουν, που θέλουν να διασκεδάζουν τη ζωή τους. Τόσο χάλια τους έκανε η «δικτατορία» του Κάστρο!

Ο θάνατος του σηματοδοτεί σίγουρα το τέλος μιας εποχής. Η παράδοση της εξουσίας από τον Ραούλ Κάστρο το 2018 κάνει ένα βήμα παραπέρα. Όσοι σκέφτονται ότι θα υπάρξουν τεράστιες αλλαγές θα απογοητευτούν.

Εδώ θα είμαστε για να τα ξαναπούμε…

Έτσι κι αλλιώς, η συνολική πορεία του Φιντέλ Κάστρο δεν θα κριθεί από ένα κείμενο, ούτε από τις ζητωκραυγές των συμπαθούντων, τα αναθέματα όσων βλέπουν την ιστορία μόνο μέσα από τα μυωπικά γυαλιά του νεοφιλελευθερισμού, την προπαγάνδα των μεν ή των δε. Τον Κομαντάντε θα τον κρίνουν πρώτα οι ίδιοι οι Κουβανοί και μετά, στο συνολικό περίγραμμα, η ιστορία. Αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων, των ξεχωριστών, εκείνων που γράφουν οι ίδιοι την ιστορία.

Hasta la victoria siempre Comandante…

Υ.Γ

Για την ιστορία: Ο Ρεινάλντο Αρένας ήταν Κουβανός συγγραφές, που συνελήφθη το 1973 λόγω της ομοφυλίας του και φυλακίστηκε για δύο χρόνια, στην κορύφωση της ομοφοβικής τρέλας στην Κούβα. Το Μάιο του 1980 ο Κάστρο επιτρέπει σε όσους έχουν καταδικαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα. 250.000 Κουβανοί εκπατρίζονται. Μαζί τους και ο Αρένας. Εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη.Το Αμερικάνικο όνειρο γίνεται εφιάλτης του. Το 1990 μόνος και άρρωστος αυτοκτονεί. «Δίνω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν μπορώ να εξακολουθήσω να εργάζομαι» γράφει.

Ο Κάστρο έχει πολλές φορές παραδεχτεί το λάθος του σε ότι αφορά τις προκαταλήψεις της εποχής και για το λόγο αυτό από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Κούβα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που δεν υπάρχουν φυλετικές, σεξιστικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Για τους δύσπιστους από τη Wikipedia :

In his autobiography My Life, Fidel Castro criticized the machismo culture of Cuba and urged for the acceptance of homosexuality. He made several speeches to the public regarding discrimination against homosexuals.

In a 2010 interview with Mexican newspaper La Jornada, Castro called the persecution of homosexuals while he was in power «a great injustice, great injustice!» Taking responsibility for the persecution, he said, «If anyone is responsible, it’s me…. We had so many and such terrible problems, problems of life or death. In those moments, I was not able to deal with that matter [of homosexuals]. I found myself immersed, principally, in the Crisis of October, in the war, in policy questions.» Castro personally said that the negative treatment of gays in Cuba arose out of the country’s pre-revolutionary attitudes toward homosexuality.

O Julian Schnabel γύρισε σε ταινία το βιβλίο του Αρένας Before Night Falls (2000)

Φτωχοί συγγενείς …

greece_euro_crisis-620x330-1455194235Ένα από τα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης αλλά και των υπολοίπων κρατών του πλανήτη προσεγγίζουν το ζήτημα του προσφυγικού από την ανθρωπιστική πλευρά, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Ουσιαστικά αποτελεί ακόμη αντικείμενο πολιτικής και άσκησης πίεσης για την εξυπηρέτηση γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η Τουρκία έχοντας ουσιαστικά το «πάνω χέρι» επιδιώκει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, προκειμένου να χρηματοδοτήσει δομές φιλοξενίας προσφύγων αλλά και παράλληλα να ενισχύσει τοπικά οικονομικά συμφέροντα.

Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα, ήδη οι γείτονές μας βρίσκονται σε επαφές με τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να δημιουργήσουν μία μεγάλη πόλη στη βόρεια Συρία για τη διαμονή προσφύγων, με τη συνδρομή της διεθνούς κοινότητας.

Αυτό εξυπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας αλλά και τους σχεδιασμούς της απέναντι στους Κούρδους καθώς και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.

Μάλιστα ο συγκεκριμένος σχεδιασμός φαίνεται να είναι ενταγμένος σε μια συνολικότερη στρατηγική που κινείται στην κατεύθυνση διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της Συρίας και της δημιουργίας ζωνών ελέγχου.

Από την άλλη η στάση και τα θέλω της Τουρκίας εξυπηρετούν σε κάποιο βαθμό και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ουσιαστικά η Τουρκία μετατρέπεται σε ένα σύμμαχο των ευρωπαίων και θα λειτουργεί ως ανάχωμα στις «ακανόνιστες» προσφυγικές ροές, δημιουργώντας παράλληλα τις συνθήκες για ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων κυρίως στον χώρο των κατασκευών για τις ευρωπαϊκές εταιρίες.

Παράλληλα τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικάνοι, με τους συμμάχους τους στην περιοχή, χρειάζονται την Τουρκία ως «εργαλείο» στις αντιπαραθέσεις τους με τα συμφέροντα της Ρωσίας. Ουσιαστικά δηλαδή οι ευρωπαίοι χρειάζονται την Τουρκία ως ένα εξωτερικό σύμμαχο απέναντι στην Ρωσία καθώς εντός της ίδιας Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις με τη Ρωσία.

Ήδη μάλιστα αρκετά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στο παρελθόν είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, κυρίως στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, ζητούν να δοθεί ένα τέλος στο εμπάργκο και τις οικονομικές κυρώσεις.

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο γεωστρατηγικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, η χώρα μας μοιάζει με τον «φτωχό συγγενή» που αδυνατεί να παρέμβει και με ψιθύρους περί ανθρωπισμού και ευρωπαϊκών αξιών προσπαθεί να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, που όμως φαίνεται ότι έχουν «σπάσει» προ καιρού.

Η τακτική μάλιστα του φτωχού συγγενή δεν αφορά μόνο την πολιτική της κυβέρνησης αλλά συνολικότερα τη στάση του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων της χώρας που μάλιστα επιχειρούν να αξιοποιήσουν το προσφυγικό και την όλη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί κυρίως για εσωτερικούς αντιπολιτευτικούς λόγους.

Με βάση όλα αυτά μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί δεν υπήρξε συμφωνία στη σύνοδο κορυφής, κάτι που αρκετοί θεωρούσαν δεδομένο ότι θα συμβεί.

Αρχή ή τέλος;

Έχει σημειωθεί σχεδόν απ’ όλους τους αναλυτές ότι αν οι ευρωπαίοι ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε προβλήματά τους και ξαναβρούν τις ισορροπίες τους με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μπορέσουν να δώσουν περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν θα είναι γιατί συναισθάνονται το κλίμα το οποίο έχει δημιουργηθεί μέσα στη χώρα, ούτε βεβαίως γιατί μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια εξαθλιωμένη χώρα.

Θα το κάνουν απλά και μόνο για να εξυπηρετήσουν τη γεωπολιτική στρατηγική την οποία έχουν χαράξει.

Όταν βέβαια η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει  το θέμα των διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Άλλωστε πολλοί κατά καιρούς έχουν σημειώσει σε αρκετά κείμενα μέχρι τώρα ότι δια- χρονικά «η γεωπολιτική θέση αλλά και συγχρόνως η δύναμη της Ελλάδας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ως επιχείρημα αλλά συγχρόνως και ως απειλή».

Από την εποχή του ψυχρού πολέμου ακόμη τίθονταν ζητήματα, αναδεικνύοντας συνεχώς την θέση της χώρας. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι με ένα πλήγμα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δευτερογενείς επιπτώσεις στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της ή αν θέλετε το χειρότερο αν μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος στην αυλή της Ευρώπης.

Αυτά που ακούσαμε πριν από λίγες μέρες από την γερμανική ηγεσία με τα οποία χρωματίζει την επιλογή της σε σχέση με τη στάση της απέναντι στη χώρα μας, θυμίζουν λίγο πολύ τα λόγια που είχε πει το 1947 ο Ρουμάνου στο Κογκρέσο τότε που πήρε την έγκριση για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στη χώρα μας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποτρέψει τον κίνδυνο να αφεθεί η Ελλάδα στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης.

Είναι σαφές όμως ότι σ’ αυτή τη φάση κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τα γεγονότα γράφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε την ίδια την εξέλιξή τους ή αν τελικά αυτά μοιάζουν με τα γεγονότα εκείνης της εποχής από μια παράλληλη πορεία και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε μια πιθανή απόκλιση σ’ ότι αφορά την ιστορική τους αποτύπωση.

Εκείνο που δεν γνωρίζω αν έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτή τη φάση είναι αν πραγματικά φτάνουν αυτές οι δυνατότητες της χώρας για να δημιουργήσουν το πολιτικό πλεόνασμα το οποίο θα μπορέσει να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα.

Βρισκόμαστε στο τέλος; Βρισκόμαστε στην αρχή;

Ποιος θα μπορούσε με ασφάλεια να τοποθετηθεί σε ένα τέτοιο σκηνικό;

Και ποιος μπορεί να σχεδιάσει για το μέλλον;

 

Κυπριακό. Επόμενη ημέρα;

anastasiades_akintziΗ νίκη του κεντροαριστερού Μ. Ακιτζί, στην (κατεχόμενη από τον «Αττίλα») νότια Κύπρο σηματοδοτεί την επιμονή της πλειοψηφίας των τουρκοκυπρίων στην εξεύρεση συμβιβαστικής φόρμουλας για την λύση του Κυπριακού.

Μετά το 2004, όταν ναυάγησε το πολιτογραφημένο ως «σχέδιο Ανάν», υπάρχει μια δυνατότητα ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στις δύο κοινότητες του νησιού.

Μάλιστα υφίσταται και μια ιδιαιτερότητα η οποία συνιστά ένα καινούριο δεδομένο. Για διαφορετικούς λόγους αμφότερες βρίσκονται σε ευδιάκριτη απόσταση από τα εθνικά κέντρα (Ελλάδα και Τουρκία) τα οποία αποτελούσαν και εγγυήτριες δυνάμεις της κυπριακής δημοκρατίας.

Στον βορρά η κυβέρνηση Αναστασιάδη, επ’ αφορμή και της ελληνικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, κινείται σε τροχιά εμφανούς αποστασιοποίησης από εκείνη του Αλ. Τσίπρα. Δεν σοβεί κάποια κρίση στις σχέσεις τους, απλά ο φόβος μήπως μια ελληνική περιπέτεια συμπαρασύρει την εύθραυστη κυπριακή οικονομία οδηγεί σε προσεκτικότερους χειρισμούς εκ μέρους της Λευκωσίας.

Αντίθετα στα τουρκοκυπριακά εδάφη τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Οι γηγενείς, που συγκεντρώθηκαν μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού το 1974, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μία διπλή πίεση. Αφ’ ενός των κατοχικών στρατευμάτων, που λειτουργούν ως πραιτοριανοί της Άγκυρας, αφ’ ετέρου τους εποίκους που συνέρρευσαν, εδώ και σαράντα χρόνια, από την Ανατολία. Το 2004 εκδιώχθηκε ο Ρ. Ντεκτάς – και ως εκπρόσωπος του κεμαλικού κατεστημένου, με τ’ οποίο είχε αρχίσει να συγκρούεται ήδη ο Τ. Ερντογάν – ωστόσο η απόρριψη του «σχεδίου Ανάν» από τους ελληνοκύπριους πάγωσε τις διαδικασίες προσέγγισης.

Ωστόσο ο Μ. Ακιτζί δείχνει ν’ αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία του νεοθωμανιστή «εκλεγμένου σουλτάνου» της Τουρκίας. Αμφισβητώντας δημόσια τα στερεότυπα περί «μητέρας πατρίδας», κάτι που προκάλεσε έκρηξη οργής από την πλευρά του Ερντογάν.

Προφανώς, πέραν των τοπικών, υπάρχουν και άλλοι παίκτες οι οποίοι θα επιθυμούσαν μία επίλυση στην βάση της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας, έστω και χαλαρής μορφής. Οι ΗΠΑ έχουν ταχθεί υπέρ μιας σχετικής φόρμουλας, επιδιώκοντας – μεταξύ άλλων – να πλευροκοπήσουν το καθεστώς Ερνογάν, που κινείται σε μη αρεστή στους Αμερικανούς κατεύθυνση.

Παρομοίως και το Ισραήλ, τ’ οποίο επιζητεί διεξόδους σταθερότητας σε μία περιοχή που φλέγεται – Μεσόγειος και Μέση Ανατολή.

Υπάρχει και το θέμα των υδρογονανθράκων και της χρήσης τους, τ’ οποίο αποτελεί ενεργειακό απόθεμα στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την περιοχή.

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου ξεπαγώσουν, ή αν το τέλμα θα παραμείνει.

Η πρόσφατη επίσκεψη Ακιτζί στην Άγκυρα, όπου φαίνεται πως «έλιωσαν οι πάγοι» με τον Ερντογάν, ίσως αποτελέσει το κλειδί της υπόθεσης. Την ώρα που άρχισαν οι πρώτες επαφές ελληνοκύπριων – τουρκοκύπριων.

Συμβουλές…

barouΕίναι εμφανές πως η διοίκηση Ομπάμα στις ΗΠΑ αντιμετωπίζει την κυβέρνηση Τσίπρα μ’ ευνοϊκότερο τρόπο από τους τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών – για το Βερολίνο δεν γίνεται, καν, λόγος.

Επομένως οι δημόσιες προτροπές του Αμερικανού προέδρου, επ’ αφορμή της πρόσφατης επίσκεψης Βαρουφάκη στην Ουάσιγκτον, έχουν αυτονόητο πολιτική αξία. Οι όροι – παροτρύνσεις ήταν τρεις: πρώτα η συλλογή φόρων, μετά η μείωση της γραφειοκρατίας και τέλος η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις.

Μια στοιχειώδης ανάπτυξη του σκεπτικού του «πλανητάρχη» αποσαφηνίζει και το πλαίσιο εντός του οποίου οφείλει να κινηθεί η Αθήνα.

Η φοροσυλλεκτική δραστηριότητα του κράτους, μ’ έμφαση τα μεγάλα εισοδήματα, έχει διπλό στόχο. Από την μια την συγκρότηση ενός τυπικού κράτους, που θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες εκείνων της καπιταλιστικής δύσης- καθώς το υφιστάμενο θυμίζει περισσότερο οθωμανικής κοπής κατασκεύασμα.

Από την άλλη, με τον περιορισμό της ισχύος των Ελλήνων ολιγαρχών θ’ανοίξει ο δρόμος (και οι αγορές) για την έλευση ξένων, σε κρίσιμους τομείς της ελληνικής οικονομίας.

Η απαίτηση για «μείωση της γραφειοκρατίας» συνδέεται, σ’ αυτό το σημείο, με τα προαναφερθέντα. Καθώς αυτό που συνεπάγεται είναι η απουσία δημόσιου ελέγχου στις ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες πρέπει να προωθούνται δίχως προσκόμματα μισθολογικά, εργασιακά, οικολογικά, κοινωνικά. Στο «Κόσσοβο της Ε.Ε.» τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει ν’ αποτελούν περιττές πολυτέλειες και αγκυλώσεις μιας άλλης εποχής.

Η ανάπτυξη μπορεί να βασίζεται στο μαύρο χρήμα, τον περιβαλλοντικό όλεθρο και τους μισθούς που φλερτάρουν με τ’ όριο των 300 ευρώ.

Κάπου εδώ συναρμολογείται ο ύστατος κρίκος αυτής της νοηματικής αλυσίδας. Πρόκειται για την περιβόητη «ευελιξία» των εργασιακών σχέσεων.

Από την ακαμψία (εντός κι εκτός εισαγωγικών) του φορντικού – ταιηλορικού μοντέλου έχουμε μεταβεί σ’ εκείνο που διαμεσολαβεί η ηλεκτρονική τεχνολογία.

Την κατάργηση της μονιμότητας, την «part time», την εργασιακή περιπλάνηση και τις άτυπες μορφές εργασίες («μαύρη»).

Αυτή η ταξική κινητικότητα είναι απαραίτητη για το κεφάλαιο, καθώς αυξάνει τον εσωτερικό ανταγωνισμό στους εργαζόμενους – ειδικά με την αξιοποίηση των μεταναστευτικών ροών – και μειώνει την αξία της εργατικής ικανότητας.

Κοντολογίς ο Μπ. Ομπάμα παρέθεσε στην αριστερή κυβέρνηση της Αθήνας τα διδάγματα της σύγχρονης βίβλου του οικουμενικού καπιταλισμού.

Οι πολυθρύλητες μεταρρυθμίσεις, όποια μορφή μέτρων και αν λάβουν, έχουν ένα αναπαλλοτρίωτο (οικονομικό και κοινωνικό) περιεχόμενο.

Την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην ζωντανή εργασία.

Τα υπόλοιπα μπορούν να είναι προς επικοινωνιακή χρήση, ενδεχομένως και τέρψη, δεν αναιρούν ωστόσο την ουσία των πραγμάτων.

Το τέλος ενός μεγάλου ψυχροπολεμικού κύκλου

obamaΈνας ιστορικός κύκλος – που άνοιξε εδώ και πάνω από μισό αιώνα – στις σχέσεις ΗΠΑ – Κούβας έκλεισε οριστικά.

Η πρόσφατη συνάντηση του Μπ. Ομπάμα με τον Ρ. Κάστρο επισφράγισε την αλλαγή πολιτικής από την υπερδύναμη απέναντι στον νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής.

Μια σύγκρουση που εκκίνησε λίγο μετά τη νίκη της κουβανέζικης επανάστασης και την ανάληψη των ηνίων της εξουσίας από τον Φ.Κάστρο.

Η απόπειρα μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων συνάντησε την λυσσαλέα αντίδραση του αμερικανικού παράγοντα, ενώ η σύνδεση της μοίρας της Κούβας με την εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ σήμανε την συστηματική προσπάθεια αποσταθεροποίησης του καθεστώτος Κάστρο.

Η αποτυχημένη απόπειρα θαλάσσιας εισβολής (η επιχείρηση στον «κόλπο των χοίρων»), οι εκατοντάδες προσπάθειες δολοφονίας του Φ. Κάστρο, το εμπάργκο από την περίοδο της προεδρικής θητείας του Τζ. Κέννεντυ δεν απέδωσαν.

Ακόμα και μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ο (οικογενειακός) πατερναλισμός των δύο Κάστρο κατάφερε να επιβιώσει.

Λίγο πριν τον τερματισμό της προεδρικής του διαδρομής ο Μπ. Ομπάμα κατανόησε πως δεν έχει νόημα η ψυχροπολεμικού χαρακτήρα εμμονή σ’ ένα ακήρυκτο πόλεμο. Μέσω δημόσιας παραδοχής, πως η Κούβα δεν συνιστά (πλέον) απειλή για τα κρατικά συμφέροντα των ΗΠΑ, σηματοδότησε την πολιτική της επόμενης μέρας.

Οριοθετώντας, τρόπον τινά, την αντιμετώπιση του ιδιόμορφου σοσιαλιστικού πειράματος από τον διάδοχό του – σ’ ενάμιση χρόνο περίπου. Άλλωστε η Κούβα έχει προχωρήσει σε κρίσιμες μεταβολές των οικονομικών της δεδομένων. Η υιοθέτηση ενός διπλού νομισματικού συστήματος (μέσω της προσέλκυσης τουριστών), η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας μέσω δημιουργίας επαγγελμάτων ιδιωτικής μορφής, οι απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, έχουν αφήσει ένα ανεξίτηλο στίγμα στην σύγχρονη οικονομικοκοινωνική ζωή της χώρας.

Η διακυβέρνηση παραμένει μονοπώλιο του κομμουνιστικού κόμματος, έστω και μέσω ενός συστήματος εκλογικής τοπικών αντιπροσώπων απευθείας από τον λαό.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να σταθούμε, ώστε να κατανοήσουμε την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ.

Αν παρακάμψουμε το συμβολικό βάρος των αδελφών Κάστρο, οι οποίοι νοηματοδοτούν την σύνδεση της επανάστασης των «μπαρμπούδος» («γενειοφόρων»)

με το σήμερα, ελάχιστα πράγματα συνέχουν το τότε με το τώρα.

Στην πραγματικότητα ενηλικιώνεται η τρίτη γενιά στελεχών, από το 1959 και εντεύθεν.

Η πρώτη είναι αυτή που πραγματοποίησε την επανάσταση, η δεύτερη είναι εκείνη που κληρονόμησε βιώματα (των συγγενών) και εμπειρίες (διαχείρισης εν μέσω απομόνωσης). Η Τρίτη γενιά δεν διαθέτει κάτι από τα προηγούμενα, απλά διεκπεραιώνει γραφειοκρατικούς ρόλους και λοξοκοιτάζει προς αγοραία μοντέλα.

Προφανώς οι ΗΠΑ την θεωρούν ώριμη για πολιτική και οικονομική εξαγορά, μόλις εκλείψουν φυσικά οι (προχωρημένης ηλικίας) αδελφοί Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο. Αφού υπάρξει (ειρηνική) επιχειρηματική απόβαση αμερικάνικων εταιρειών, ώστε να πετύχει εκεί όπου απέτυχε η στρατιωτική, κατά το παρελθόν.

Το παράδειγμα του Βιετνάμ φαίνεται πως έχει αξιολογηθεί δεόντως από την πολιτική ηγεσία και τις μυστικές υπηρεσίες της υπερδύναμης.

Το αν αυτή η επιλογή δικαιωθεί είναι κάτι που θα το αποδείξει η ιστορία, σχετικά σύντομα μάλιστα.