Τσίπρας – Podemos … βυθισμένος!

Έχουν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση οι τελευταίες εκλογές στην Ισπανία με την αποτυχία του Podemos.

Στη σκιά των ραγδαίων εξελίξεων στη Βρετανία και την ΕΕ, το ισπανικό κόμμα που πρόσκειται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την τρίτη θέση με τη δύναμή του να ξεφουσκώνει. Μόνο μία από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις είχε αποτυπώσει επιτυχώς το εκλογικό αποτέλεσμα, δηλαδή το Podemos να έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο στην 14η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.

Περιέργως τα λαλίστατα  κατά τ’ άλλα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σιωπούν για αυτό ή προσπαθούν να διαχωρίσουν – μετά το αποτέλεσμα – την πορεία του Podemos από αυτή του κόμματος του.

Ας κάνουμε μια υπόθεση:

Ας πούμε ότι τα αποτελέσματα ταυτιζόταν με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος και το Podemos έβγαινε ενισχυμένο και δεύτερο κόμμα στις εκλογές. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι σιωπηλοί σήμερα ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ θα μιλούσανε για τον άνεμο της αλλαγής που πνέει στην Ευρώπη, για τον «μεγάλο ηγέτη» που από την Ελλάδα εμπνέει τους λαούς της Ευρώπης (!), για τα βλέμματα όλων των λαών της Ευρώπης που είναι στραμμένα στην ηρωική προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για την ελπίδα που ξαναέρχεται, αφού την πρώτη φορά κάπου έχασε το δρόμο της…

Και λίγα λέω, γιατί θα ακούγαμε πολύ περισσότερα, ίσως και δικαιολογημένα ως ένα βαθμό… αν κρίνει κανείς αυτά που είπε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Ισπανία, από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο  Αλέξης Τσίπρας:

«Θέλω να μου επιτρέψετε να στείλω μήνυμα αλληλεγγύης και υποστήριξης στον Πάμπλο Ιγκλέσιας και στον Αλμπέρτο Γκαρθόν, για τον αγώνα που δίνουν από κοινού, η Ενωμένη Αριστερά των Podemos, ώστε να υπάρξει και στην Ισπανία μία ακόμα προοδευτική κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά. Και μάλιστα χθες, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω τηλεφωνικά με τον Πάμπλο για να του ευχηθώ καλή επιτυχία. Του θύμισα ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, στην προεκλογική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, μας είπε ‘κρατήστε γερά, κρατήστε όσο μπορείτε γιατί ερχόμαστε’. Του είπα λοιπόν, Πάμπλο κρατήσαμε, είμαστε όρθιοι. Τώρα έρχεται η δική σας σειρά. Θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αλλάξουμε την Ευρώπη και μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη»

Η πραγματικότητα όμως οδηγεί αλλού. Σε άλλου τύπου συμπεράσματα αποδεικνύοντας ότι η επένδυση στην πολιτική είναι εξίσου επικίνδυνη και με πολύ περισσότερα ρίσκα από αυτή στην αγορά!

Έλεγε τον Φεβρουάριο του 2015, στο ΒΗΜΑ, ο Ιγνάθιο Ουρκίθου, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, πολιτικός αναλυτής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Metroscopia και τακτικός αρθρογράφος της «El Pais», απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ θα επηρεάσει τους Ισπανούς να ψηφίσουν το Podemos;

«Από την οπτική γωνία των Ισπανών, η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετά αναμενόμενη λόγω της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα αυξάνοντας τις ανισότητες, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι οικονομικές συνταγές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια δεν παρήγαγαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα – και αυτό το έχουν αναγνωρίσει ακόμη και διεθνείς οργανισμοί που τις πρότειναν, όπως το ΔΝΤ. Οι Έλληνες αναζήτησαν μια εναλλακτική, επιλέγοντας μαζικά ένα κόμμα που δεν θεωρείται υπεύθυνο για όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια. Αυτό άραγε μπορεί να βοηθήσει το Podemos; Εξαρτάται. Αν το αποτέλεσμα όσων προσπαθεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικό, αν καταφέρει να αναδιαρθρώσει το χρέος και να μειώσει τη φτώχεια, θα ενισχύσει το Podemos. Αν όμως η Ελλάδα καταλήξει εκτός ευρώ, χρεοκοπήσει και κηρύξει στάση πληρωμών, τα οποία θα επιδεινώσουν την κρίση, αναμφίβολα η ρητορική του Podemos θα χάσει τη δυναμική της»

Και αυτό ακριβώς έγινε. Γιατί μπορεί να μην κατέληξε η Ελλάδα εκτός ευρώ (να πω ακόμα…), μπορεί να μην χρεοκόπησε αλλά χρεοκόπησε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και οι Ισπανοί πολίτες βλέπουν και τις πολιτικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν και τα ψέματα πάνω στα οποία στηρίχτηκε η αναρρίχηση στην εξουσία και κυρίως την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στις διαθέσεις των δανειστών.

Βλέπουν και κατανοούν ότι η, στη φαντασία, επανάσταση στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα μια ανηλεής επίθεση εναντίον των μεσαίων εισοδημάτων, των αδύναμων, των ήδη θυμάτων της κρίσης.

Βλέπουν και κατανοούν ότι στην Ελλάδα πίστεψαν, σε αυταπάτες και ουτοπίες, σε πολιτικούς γίγαντες με χάρτινα πόδια, σε πολιτικό προσωπικό κατώτερο των περιστάσεων, σε προτάσεις που καμία σχέση δεν είχαν με την πραγματικότητα.

Βλέπουν και κατανόησαν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα  χειροτερεύει, ότι η φτώχεια μεγεθύνεται, ότι η ανάπτυξη έχασε και αυτή το δρόμο της, ότι οι πολίτες ανησυχούν, δεν αισιοδοξούν και δυστυχώς χάνουν κάθε ελπίδα.

Η χαριστική βολή για το Podemos ήρθε με την παρουσία του Τσίπρα στο προεκλογικό του σποτ! Ήταν δε τέτοια η αυταρέσκεια και η πολιτική αφέλεια των εδώ μαθητευόμενων μάγων που στο left.gr , ο Τσίπρας θεωρείται ο ΗΡΩΑΣ (!!!). Γράφει χαρακτηριστικά:

«Ανάμεσα στους ήρωες του ντοκιμαντέρ κι ένας Έλληνας, που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Podemos και ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε από την αρχή βάδισαν στον ίδιο δρόμο, ενώνοντας τις δυνάμεις τους αλλά και τη ρητορική τους ενάντια στο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο. Όπως βλέπουμε στο απόσπασμα της ταινίας, παρακάτω, ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Πάμπλο Ιγκλέσιας σε μία εκδήλωση των Podemos λίγο καιρό πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, που τον έφεραν στην εξουσία. Στον διάλογο που έχουν μπροστά στην κάμερα, ο ηγέτης των Podemos των ρωτά πως αισθάνεται και ο Αλέξης Τσίπρας του απαντά «δύσκολα». «Γιατί;» τον ρωτά ο Ιγκλέσιας και εκείνος απαντά «γιατί έχει φτάσει η στιγμή», χαμογελώντας αμήχανα κι εξηγώντας ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ περίπλοκη. Τότε ο Ιγκλέσιας του λέει ότι σε 4-5 μήνες εκείνος θα είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Αλέξης Τσίπρας του λέει ότι αυτό θα είναι κάτι πολύ καλό. «Για αυτό χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σου. Χρειαζόμαστε το να κάνεις εσύ την αρχή κι εμείς να ακολουθήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό», καταλήγει ο αρχηγός των Podemos.»

https://left.gr/news/kai-o-alexis-tsipras-sto-proeklogiko-ntokimanter-ton-podemos

Το δυστύχημα για τους φορείς της μεγαλύτερης αυταπάτης στη χώρα είναι ότι αφού τελείωσαν την Αριστερά στη χώρα, τη βυθίζουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη!

Αλλά αυτή είναι η μοίρα όσων θεωρούν ότι οι λαοί είναι τόσο αφελείς ώστε να αρνούνται να καταλάβουν την πραγματικότητα.

Και κάτι τελευταίο: Πώς να ερμήνευσαν άραγε οι Ισπανοί ψηφοφόροι την στήριξη από τη μία πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ στο Podemos και την φωτογράφηση του Τσίπρα με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης, τους συνοδοιπόρους δηλαδή του Σάντσες; Πώς να εκτίμησαν τον ξαφνικό μεγάλο έρωτα του με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία;

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο τυχοδιωκτισμός;

Μέχρι πού;

 

5,4 δις νέα βάρη … και αυτοί χαίρονται!

tax-time1-e1458855787308Οι εξελίξεις στο προσφυγικό, οι τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά και η συζήτηση το τελευταίο διάστημα γύρω από τη διαπλοκή και την εφαρμογή της δικαιοσύνης στη χώρα μας έχει φέρει σε δεύτερη μοίρα τη συζήτηση για την πορεία της διαπραγμάτευσης με τους θεσμούς για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου, του μνημονίου που υπέγραψε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η διακοπή μάλιστα της διαπραγμάτευσης λόγω της αποχώρησης για το Πάσχα των καθολικών οδήγησε αρκετούς στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά θα παγώσουν οι εξελίξεις τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του κουαρτέτου.

Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει καθώς τις τελευταίες ημέρες φαίνεται ότι οι εξελίξεις τρέχουν.

Οι δηλώσεις που έκανε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πριν από λίγες ημέρες όπου έδειξε διαλεκτικός απέναντι στους τομείς που θα επιλέξει η ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε περικοπές προκειμένου να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό ήρθαν να πλαισιωθούν από τη χαλάρωση της σκληρής στάσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το οποίο ωστόσο επιμένει ότι η Ελλάδα πρέπει να πάρει σκληρά μέτρα.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη και ουσιαστικά η διαμόρφωση συνθηκών για συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και το κουαρτέτο ήρθε να επιβεβαιώσει την κυβερνητική εκπρόσωπο η οποία μάλιστα προσδιόρισε ότι η «χρυσή τομή» βρέθηκε στη λήψη μέτρων ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων μέχρι το 2018 αντί των 8 έως 9 δις ευρώ που ζητούσε αρχικά το ΔΝΤ!

Όλα αυτά γίνονται στο περιθώριο των συνολικότερων εξελίξεων στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη και προκάλεσαν ένταση στην επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της βουλής καθώς αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν ενημέρωση από τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, χωρίς ωστόσο αυτό να συμβεί με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν οι βουλευτές της αντιπολίτευσης από τη συνεδρίαση της επιτροπής.

Την ίδια στιγμή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον ΟΑΣΑ παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος για την πορεία της οικονομίας τα επόμενα χρόνια. Παρουσίασε μάλιστα στατιστικά στοιχεία που αφορούν το κλείσιμο του περσινού προϋπολογισμού αλλά και την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού του 2016 και προσδιόρισε ότι αν συνεχιστεί η θετική εικόνα και το επόμενο διάστημα αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη λήψη λιγότερων μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής το 2017 και το 2018 ενώ επισήμανε ως θετικό ότι τον πρώτο λόγο σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής δεν έχει πλέον το Δ.Ν.Τ. αλλά η κυβέρνηση και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Είναι η αισιοδοξία που δεν έχει λογική καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα ουσιαστικό στοιχείο που να τη δικαιολογεί.

Η κοινωνία υποφέρει, τα μεσαία οικονομικά στρώματα διαλύονται από μια άνευ προηγουμένου φορομπηχτική πολιτική και η υποανάπτυξη συνεχίζεται ανακυκλώνοντας τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης.

Ακόμα πάντως και  αυτά σημαίνουν – κάτι που και ο ίδιος ο Χουλιαράκης ανέφερε – ό,τι τα επόμενα χρόνια οι Έλληνες θα κληθούν να κάνουν νέες θυσίες προκειμένου να εξευρεθεί το ποσό των 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ που προβλέπουν τα μέτρα για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης.

Και η Κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί θα είναι 5,4 και όχι 7 ή 8! Μιλάμε για απίστευτους πολιτικούς σαλτιμπάγκους!

Ήδη μάλιστα έχει προσδιοριστεί ότι τα σχέδια της κυβέρνησης για την εξεύρεση του συγκεκριμένου ποσού που ανέρχεται στο 3% του Α.Ε.Π. θα προκύψουν μέσα από τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, την αύξηση των εσόδων που θα προκύψουν από την επίτευξη συμφωνίας με τον ΟΠΑΠ, τη βελτίωση της εισπραξιμότητας του Φ.Π.Α. και την πάταξη του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής.

Μόνο που αυτά είναι ωραία και πολύ – ακουσμένα λόγια ενώ η πράξη αναμένεται να είναι εντελώς διαφορετική:

Νέες επιβαρύνσεις σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας.

Από την άλλη πλευρά η αντιπολίτευση θεωρεί σχεδόν δεδομένο ότι το επόμενο διάστημα θα απαιτηθούν νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής ενώ παράλληλα τονίζει ότι και τα μέτρα που θα ληφθούν στο πλαίσιο της συμφωνίας για την πρώτη αξιολόγηση θα έχουν επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και θα προκαλέσουν περαιτέρω ύφεση.

Με βάση λοιπόν τις εξελίξεις το μόνο σίγουρο φαίνεται να είναι ότι οι εργαζόμενοι και οι μισθωτοί για μία ακόμη φορά είναι αυτοί που θα αναγκαστούν σε θυσίες προκειμένου να ευημερήσουν οι αριθμοί.

Το αν τώρα στο τέλος αυτής της πορείας έρθει η «Ανάσταση» της ελληνικής οικονομίας δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.

Το σίγουρο είναι ότι τη Μεγάλη Εβδομάδα θα τη ζήσουμε.

Και όπως όλα δείχνουν θα έχει πολύ μεγάλη διάρκεια.

Φτωχοί συγγενείς …

greece_euro_crisis-620x330-1455194235Ένα από τα συμπεράσματα της συνόδου κορυφής είναι ότι οι ηγέτες της Ευρώπης αλλά και των υπολοίπων κρατών του πλανήτη προσεγγίζουν το ζήτημα του προσφυγικού από την ανθρωπιστική πλευρά, όπως η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Ουσιαστικά αποτελεί ακόμη αντικείμενο πολιτικής και άσκησης πίεσης για την εξυπηρέτηση γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η Τουρκία έχοντας ουσιαστικά το «πάνω χέρι» επιδιώκει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, προκειμένου να χρηματοδοτήσει δομές φιλοξενίας προσφύγων αλλά και παράλληλα να ενισχύσει τοπικά οικονομικά συμφέροντα.

Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα, ήδη οι γείτονές μας βρίσκονται σε επαφές με τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να δημιουργήσουν μία μεγάλη πόλη στη βόρεια Συρία για τη διαμονή προσφύγων, με τη συνδρομή της διεθνούς κοινότητας.

Αυτό εξυπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας αλλά και τους σχεδιασμούς της απέναντι στους Κούρδους καθώς και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.

Μάλιστα ο συγκεκριμένος σχεδιασμός φαίνεται να είναι ενταγμένος σε μια συνολικότερη στρατηγική που κινείται στην κατεύθυνση διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της Συρίας και της δημιουργίας ζωνών ελέγχου.

Από την άλλη η στάση και τα θέλω της Τουρκίας εξυπηρετούν σε κάποιο βαθμό και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ουσιαστικά η Τουρκία μετατρέπεται σε ένα σύμμαχο των ευρωπαίων και θα λειτουργεί ως ανάχωμα στις «ακανόνιστες» προσφυγικές ροές, δημιουργώντας παράλληλα τις συνθήκες για ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων κυρίως στον χώρο των κατασκευών για τις ευρωπαϊκές εταιρίες.

Παράλληλα τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικάνοι, με τους συμμάχους τους στην περιοχή, χρειάζονται την Τουρκία ως «εργαλείο» στις αντιπαραθέσεις τους με τα συμφέροντα της Ρωσίας. Ουσιαστικά δηλαδή οι ευρωπαίοι χρειάζονται την Τουρκία ως ένα εξωτερικό σύμμαχο απέναντι στην Ρωσία καθώς εντός της ίδιας Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις με τη Ρωσία.

Ήδη μάλιστα αρκετά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στο παρελθόν είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, κυρίως στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, ζητούν να δοθεί ένα τέλος στο εμπάργκο και τις οικονομικές κυρώσεις.

Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο γεωστρατηγικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη, η χώρα μας μοιάζει με τον «φτωχό συγγενή» που αδυνατεί να παρέμβει και με ψιθύρους περί ανθρωπισμού και ευρωπαϊκών αξιών προσπαθεί να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, που όμως φαίνεται ότι έχουν «σπάσει» προ καιρού.

Η τακτική μάλιστα του φτωχού συγγενή δεν αφορά μόνο την πολιτική της κυβέρνησης αλλά συνολικότερα τη στάση του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων της χώρας που μάλιστα επιχειρούν να αξιοποιήσουν το προσφυγικό και την όλη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί κυρίως για εσωτερικούς αντιπολιτευτικούς λόγους.

Με βάση όλα αυτά μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί δεν υπήρξε συμφωνία στη σύνοδο κορυφής, κάτι που αρκετοί θεωρούσαν δεδομένο ότι θα συμβεί.

Απίστευτες σκηνές. Απίστευτη ανικανότητα!

ellada-pgdm-metanastes-prosfugesΒεβαίως είναι κρίσιμες οι ώρες ιδιαίτερα με το προσφυγικό.

Δεν νιώθω το ίδιο αισιόδοξος όπως και ο Αβραμόπουλος, ότι δηλαδή έχουμε 10 μέρες μπροστά μας για να αντιμετωπίσουμε τα θέματα.

Δε λύνεται αυτό το θέμα με χρονοδιαστήματα όταν τα κράτη της κεντρικής Ευρώπης αρχίζουν και υψώνουν τείχη. Δε λύνεται το θέμα αυτό όσο συνεχίζεται ο πόλεμος με ότι και αν σημαίνει αυτό.

Οι άνθρωποι εκεί έχουν συγκεκριμένες επιλογές. Πίσω τους έχουν φωτιά και μπροστά τους τη θάλασσα. Ξέρουν ότι από τη φωτιά δεν γλιτώνει κανείς και εξαντλούν το ρίσκο στη θάλασσα. Χιλιάδες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Τουρκία και βλέπουν τα απέναντι παράλια.

Τα δεδομένα  είναι πολύ συγκεκριμένα και ουσιαστικά η Ευρώπη με τα μέτρα τα οποία απαιτεί, προσπαθεί να απαντήσει από τη μια πλευρά, αλλά και να δημιουργήσει ένα άλλοθι από την άλλη, καθώς όταν έπρεπε να πάρει αποφάσεις θεωρούσε ότι το πρόβλημα δεν την αγγίζει.

Όταν είδε ότι τον Αύγουστο του 2015 πέρασαν από την Ελλάδα περισσότεροι από 100.000 πρόσφυγες τρόμαξε κυριολεκτικά. Έκανε συγκρίσεις με τα προηγούμενα νούμερα του 2014 και βρήκε μια τεράστια διαφορά.

Απίστευτα πράγματα.

Οι εικόνες διασποράς των προσφύγων στην ενδοχώρα ήταν αναμενόμενες.

Εκείνο το οποίο δεν ήταν αναμενόμενο ήταν ο πλήρης αποσυντονισμός.

Να μην υπάρχει ούτε μία ενημέρωση για το πως θα πορευτούν αυτοί οι άνθρωποι που θα φτάσουν μέχρι που θα πάνε .

Να μην υπάρχει μία απάντηση για το πόσο θα εγκλωβιστούν πότε θα ξεκινήσουν και πότε θα ξανάρθουν .

Απλά ξεκίνησε ένα απέραντο πηγαινέλα.

Άλλοι τους πάνε στην Ειδομένη και άλλοι τους επιστρέφουν.

Πραγματικά απίστευτο το σκηνικό .

Ακόμη όμως και τα βασικά θέματα που έχουν σχέση με τις αυστηρά καθημερινές ανάγκες αυτών των ανθρώπων έχουν εγκαταλειφθεί. Δεν ξέρουμε ποιοι εμπλέκονται και ποιοι όχι, αλλά στο κάτω-κάτω δεν είναι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους που πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο στην έκφραση της ανθρωπιάς .

Δεν είναι η αστυνομία η οποία θα λύσει το πρόβλημα και ούτε πρέπει να το σκέφτεται κανείς.

Καλώς – κακώς όφειλε η αστυνομία να έχει ενημερώσει .

Όφειλε η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας να έχει πάρει μέτρα να έχει σχέδια και να μην τρέχει τελευταία στιγμή αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες όπως ακριβώς αντιμετωπίζει τους μεταφερόμενους φιλάθλους που πάνε και έρχονται σε κάποια γήπεδα.

Οι άνθρωποι, εκτός από το γεγονός ότι είναι άνθρωποι έχουν και ανάγκες και ανάμεσα τους είναι μικρά παιδιά όπως και υπέργηροι οι οποίοι δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους .

Βεβαίως και θα έπρεπε να υπάρχει εθνικό σχέδιο βεβαίως και θα έπρεπε να υπάρχουν απαντήσεις για το ποιος κάνει τι και από που πηγάζουν οι οποιεσδήποτε εντολές.

Το κράτος με τη δομική του υπόσταση ουσιαστικά πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό . Θέλουν και να αντιληφθούν και να σχεδιάσουν αλλά και να εκτονώσουν μια κατάσταση η οποία συνεχώς διευρύνεται και συνεχώς διογκώνεται. Θέλουν αλλά δυστυχώς δεν μπορούν. Δεν είναι ανικανότητα αντιμετώπισης ενός προβλήματος. Είναι ανικανότητα αντίληψης του μεγέθους του προβλήματος, είναι αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας και διάλυσης των όποιων ψευδαισθήσεων υπήρχαν και των όποιων ιδεοληψιών κυριάρχησαν.

Εδώ και καιρό.

Από την ώρα που η υπεύθυνη τότε Υπουργός έκανε τις δηλώσεις για πρόσφυγες που λιάζονταν και μετά εξαφανιζόταν, δείχνοντας το πόσο σοβαρά αντιμετώπιζαν μια κατάσταση!

Σκηνικό που προηγούμενο δεν έχει υπάρξει.

Ίσως να μην είναι η είναι η ώρα να αναζητήσουμε ευθύνες από κάποιους αλλά σίγουρα υπάρχουν ευθύνες .

Υπάρχουν ευθύνες στη διαχείριση ενός τέτοιου θέματος που θα αποδοθούν όταν έρθει η ώρα. Και θα έρθει σύντομα…

 

Αναλύσεις που προκαλούν σοκ και δέος

europeΠληθαίνουν οι αναφορές στο διεθνή τύπο από τους «γκουρού των επενδύσεων», οι οποίοι προσπαθούν να διαγνώσουν την επόμενη μέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένας εξ αυτών, ο Guy Hands, επιμένει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση νομοτελειακά κινείται προς την διάλυσή της και προβάλλει ορισμένους λόγους.

Επιμένει στο ρόλο του να είναι μάντης κακών παρά το γεγονός ότι είναι ένας από τους κυρίαρχους βρετανούς επενδυτές. Σε συνέντευξή του στο Reuters σημειώνει με νόημα ότι σε 15 χρόνια από τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί και μάλιστα το αποδίδει στην έλλειψη σοβαρής ηγεσίας, στον πολιτικό εξτρεμισμό, στο αυξανόμενο πρόβλημα μετανάστευσης ενώ πιστεύει ότι γύρω στο 2030 η Ευρώπη θα σπάσει σε μικρά κομμάτια.

Δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου βέβαιος αν σε 15 χρόνια από τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι όπως τη γνωρίζουμε τώρα.

Κάνει όμως και άλλες προβλέψεις.

Βλέπει πόλεμο στη γειτονιά μας αφού η διάσπαση της Ευρώπης σε μικρά κομμάτια θα μετατρέψει την περιοχή σε πολεμικό θέρετρο.

Θεωρεί  ότι το πολιτικό κέντρο αρχίζει να χάνει σημαντικές δυνάμεις και το πολιτικό στερέωμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο να επιδιώκει να στηριχτεί σε δύο επικίνδυνους πυλώνες.

Αυτοί είναι τα δύο άκρα και ακραία πόδια, όπως λέει, του πολιτικού φάσματος. Εντοπίζει σαν τις βασικές αιτίες ότι εκλείπει ή μειώνεται αν θέλετε σιγά-σιγά από την Ευρώπη η γενιά του συμβιβασμού η οποία τείνει να εξαφανιστεί και συγχρόνως βλέπει να συρρικνώνεται συνεχώς η πολιτική της βάση η οποία κυριολεκτικά διαλύεται. Παίρνει σαν αφορμή το θέμα των μεταναστών και τον τρόπο με τον οποίο το διαχειρίστηκε η Ευρώπη θεωρώντας το καθοριστικό, καθώς εκτιμά ότι δεν υπήρξαν πολιτικές ηγεσίες που να μπορέσουν να το προβλέψουν και να το διαχειριστούν.

Αυτές οι απόψεις έρχονται και συμβαδίζουν με κάποιες άλλες που κατέθεσε πριν από λίγο διάστημα στο BBC ο Jimmy Mellon, επίσης επενδυτής από την Βρετανία.

Ο ίδιος είχε προβλέψει σε 10 – 15 χρόνια το τελικό σημείο διάλυσης της Ευρωπαϊκής

Ένωσης, σημειώνοντας μάλιστα ότι το σπιράλ της κρίσης στο οποίο έχει περιπέσει η Ελλάδα θα έρθουν να προστεθούν και τα προβλήματα της Γαλλίας και της Ιταλίας που θα δώσουν το τελικό χτύπημα.

Αυτός ο διάλογος και ο προβληματισμός είναι ιδιαίτερα έντονος στην Βρετανία, η οποία, όπως είναι γνωστό βάζει όρους για να συνεχίσει να ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια και μάλιστα σε δύο χρόνια, το 2017, αναμένεται να διεξάγει δημοψήφισμα για το αν θα παραμείνει ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν πρόκειται για ειδικές προσεγγίσεις ούτε είναι οι μοναδικοί αναλυτές που προσδιορίζουν μια προβληματική συνέχεια σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο για τα συγκεκριμένα ζητήματα έτσι όπως αυτά τέθηκαν αλλά και για εκείνα τα οποία έχουν σχέση με τη διαχείριση κοινών υποθέσεων.

Δεν ξέρω αν θα επιβεβαιωθούν οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις που σίγουρα προκαλούν προβληματισμό και φόβο καθώς μας μεταφέρουν ούτε λίγο ούτε πολύ σε μια περίοδο πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι σίγουρο πως στην περίπτωση αυτή οι εξελίξεις που θα δρομολογηθούν θα προκαλέσουν κυριολεκτικά «σοκ και δέος» στους πολίτες της Ευρώπης.

Μένει να τα δούμε…

Αρχή ή τέλος;

Έχει σημειωθεί σχεδόν απ’ όλους τους αναλυτές ότι αν οι ευρωπαίοι ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε προβλήματά τους και ξαναβρούν τις ισορροπίες τους με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μπορέσουν να δώσουν περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν θα είναι γιατί συναισθάνονται το κλίμα το οποίο έχει δημιουργηθεί μέσα στη χώρα, ούτε βεβαίως γιατί μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια εξαθλιωμένη χώρα.

Θα το κάνουν απλά και μόνο για να εξυπηρετήσουν τη γεωπολιτική στρατηγική την οποία έχουν χαράξει.

Όταν βέβαια η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει  το θέμα των διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Άλλωστε πολλοί κατά καιρούς έχουν σημειώσει σε αρκετά κείμενα μέχρι τώρα ότι δια- χρονικά «η γεωπολιτική θέση αλλά και συγχρόνως η δύναμη της Ελλάδας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ως επιχείρημα αλλά συγχρόνως και ως απειλή».

Από την εποχή του ψυχρού πολέμου ακόμη τίθονταν ζητήματα, αναδεικνύοντας συνεχώς την θέση της χώρας. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι με ένα πλήγμα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δευτερογενείς επιπτώσεις στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της ή αν θέλετε το χειρότερο αν μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος στην αυλή της Ευρώπης.

Αυτά που ακούσαμε πριν από λίγες μέρες από την γερμανική ηγεσία με τα οποία χρωματίζει την επιλογή της σε σχέση με τη στάση της απέναντι στη χώρα μας, θυμίζουν λίγο πολύ τα λόγια που είχε πει το 1947 ο Ρουμάνου στο Κογκρέσο τότε που πήρε την έγκριση για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στη χώρα μας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποτρέψει τον κίνδυνο να αφεθεί η Ελλάδα στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης.

Είναι σαφές όμως ότι σ’ αυτή τη φάση κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τα γεγονότα γράφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε την ίδια την εξέλιξή τους ή αν τελικά αυτά μοιάζουν με τα γεγονότα εκείνης της εποχής από μια παράλληλη πορεία και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε μια πιθανή απόκλιση σ’ ότι αφορά την ιστορική τους αποτύπωση.

Εκείνο που δεν γνωρίζω αν έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτή τη φάση είναι αν πραγματικά φτάνουν αυτές οι δυνατότητες της χώρας για να δημιουργήσουν το πολιτικό πλεόνασμα το οποίο θα μπορέσει να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα.

Βρισκόμαστε στο τέλος; Βρισκόμαστε στην αρχή;

Ποιος θα μπορούσε με ασφάλεια να τοποθετηθεί σε ένα τέτοιο σκηνικό;

Και ποιος μπορεί να σχεδιάσει για το μέλλον;

 

Η πρεμούρα των δραχμολάγνων …

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση  επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Το παραμύθι του εθνικού νομίσματος αρχίζει και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο. Οι χθεσινές αποκαλύψεις για την «εναλλακτική» πρόταση της πλευράς Λαφαζάνη – Λαπαβίτσα, ξεπερνούν και την πιο άγρια φαντασία και αναδεικνύουν το μεγαλείο της ιδεοληψίας από τη μία και της τραγικής φιγούρας της υποτιθέμενης «αριστεράς», που προσπαθώντας να αναδειχθεί και να διαφοροποιηθεί δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο τη υπόσταση μιας ολόκληρης χώρας.

Η ιδεοληψία που δικαιολογεί τις φωνές περί ρήξης, προφανώς έχει τις ρίζες της στη μυωπική και εκτός εποχής ανάλυση των πολιτικών και οικονομικών δεδομένων, που στηρίζεται σε αντιλήψεις που από καιρό , από χρόνια έχουν ξεπεραστεί.

Όπως για παράδειγμα ακόμη και σήμερα κάποιοι προσπαθούν να περιγράψουν την διαδικασία κοινωνικής αλλαγής μέσω της επανάστασης του προλεταριάτου (!), έτσι και οι δραχμολάγνοι προσπαθούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο ευρώ και κατά προέκταση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχεδιάζοντας στον αέρα και κινδυνεύοντας να τινάξουν στον αέρα ότι έχει απομείνει σε αυτή την έρημη χώρα.

Μιλάω για τις ιδεοληψίες.

Αφήνω έξω από τη συζήτηση τα οργανωμένα συμφέροντα που κρύβονται άνετα πίσω από υποτιθέμενες «επαναστατικές προτάσεις», συμφέροντα κερδοσκόπων και ισχυρών του πλούτου, για τους οποίους η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί την καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Για αυτούς, όχι για τη χώρα και το λαό της.

Σε κάθε περίπτωση ούτε μανιακός ευρωλάγνος είμαι, ούτε κολλημένος με το νόμισμα αλλά όπως και να το πάρεις, πρέπει να μετρήσεις τουλάχιστον, τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας για να μπορείς να έχεις επαφή με την πραγματικότητα.

Οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα που μέσα σε 10 μόλις ημέρες αρχίζουν να γίνονται εμφανείς λόγω και των capital controls, φανερώνουν με το χειρότερο τρόπο το επί δεκαετίες λανθασμένο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων παραδειγμάτων όπου δείχνουν το επίπεδο ακριβώς της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ανακοίνωσης των ορνιθοτρόφων, οι οποίοι διαμαρτύρονται για το ότι δεν μπορούν να φτάσουν τα προϊόντα τους στην αγορά καθώς εκτός όλων των άλλων οι αυγοθήκες μέσα στις οποίες γίνεται η συσκευασία είναι εισαγόμενες!

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό όσοι μιλούν για επιστροφή στην δραχμή ή σε άλλο νόμισμα,  έχουν σκεφτεί τις επιπτώσεις;

Θα συμφωνούσα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να το κάνει μία οικονομία που πατά στα πόδια της ή τέλος πάντων μία οικονομία που έχει πίσω της μία παραγωγική δυνατότητα.

Όταν βλέπεις το ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών να σε βολεύει μπορείς να παίρνεις αποφάσεις, ως κυβέρνηση πάντα, και να κατευθύνεις την οικονομία σου προς συγκεκριμένες πλευρές. Με ποια λοιπόν παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα τέτοιο δρόμο η χώρα που βρίσκεται στη δική μας την κατάσταση;

Ποια παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να στηρίξει ένα νέο νόμισμα στα βήματά του και με μια προοπτική;

Μιλάμε για ένα Βατερλό.

Επειδή ακούμε διάφορα θα πρέπει ο καθένας να φανταστεί ότι όταν δεν υπάρχει δυνατότητα εξαγωγικού προσανατολισμού είναι αυτονόητο ότι θα έχουμε μία συνεχή διολίσθηση του νομίσματος και μέσα σε λίγο χρόνο θα χάσει στις αγορές την αξία του.

Που θα φτάσει κανένας δεν γνωρίζει.

Ποια θα είναι η αντιστοιχία νομίσματος –ευρώ; Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ποια θα είναι η αγοραστική αξία του μισθού ή της σύνταξης; Άγνωστο.

Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό; Γνωστό τη στιγμή που τα βασικά είδη είναι εισαγόμενα και μιλάω κυρίως για καύσιμα, φάρμακα και πρώτες ύλες

Αυτό άραγε επιδιώκουν όσοι με πρεμούρα κινούνται με τέτοιου είδους θέσεις; Βεβαίως θα γίνουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα αλλά το μεγάλο θέμα είναι ποιος θα καλλιεργεί και κάτω από ποιες συνθήκες.

Βεβαίως θα είναι φθηνά τα μεροκάματα, για όποιον όμως έχει την δυνατότητα να ζήσει μέχρι τότε.

Βεβαίως θα είναι ανταγωνιστική η οικονομία, αν όμως υπάρχει μέχρι τότε και έχει περισωθεί στο πλαίσιο της βαλκανοποίησής της.

Βεβαίως πάντα κάποιοι κερδίζουν από την διολίσθηση ή την υποτίμηση, όπως θέλετε πέστε το, κερδίζουν όμως αυτοί οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να το κάνουν με σκληρό νόμισμα.

Βεβαίως μεγαλώσαμε με την δραχμή.

Δεν το μετανιώνουμε.

Δεν θέλουμε όμως να μετανιώσουμε να επιστρέψουμε άναρχα σε μία δραχμή η οποία επιβάλλει από μόνη της φτωχοποίηση των ασθενέστερων τάξεων και διεύρυνση της ψαλίδας των εισοδημάτων.

Αυτά δεν τα ξέρουν; Τα ξέρουν αλλά δεν θέλουν να τα λένε.

Κλείνοντας αναρωτιέμαι τι τελικά είναι προοδευτικό σήμερα; Και πως κρίνεται αυτό στο παζάρι των ανεδαφικών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων;

Αναρωτιέμαι αν μπορεί η πραγματική Αριστερά να κινείται όχι στο ρεαλισμό αλλά στο … υπερπέραν.

Αναρωτιέμαι πως μπορεί να βρεθεί η καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικά αναγκαίο και το πολιτικά εφικτό. Γιατί η πολιτική είναι πράξη και αποτέλεσμα. Αυτή η πολιτική μπορεί να βοηθήσει.

Οι ιδεοληψίες, τα εξωπραγματικά επιχειρήματα και η δαιμονοποίηση του ρεαλισμού οδηγούν σε καταστροφικές επιλογές.

Ας ρίξουν μια ματιά στην προσαρμογή της Κούβας στην πραγματικότητα του σήμερα για να κατανοήσουν το μέγεθος της βλακείας τους…

ΥΓ

Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία:

Μπροστά στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης το 1921, ο τότε υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης κατέφυγε σε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Έκοψε όλα τα χαρτονομίσματα στη μέση και έθεσε το δεξιό τους τμήμα στην κυκλοφορία στη μισή αξία από την αναγραφόμενη (π.χ. το χαρτονόμισμα των 25 δραχμών είχε ανταλλακτική αξία 12,5 δραχμών), ενώ το αριστερό τους τμήμα ανταλλάχθηκε με ομολογίες του δημοσίου. Έτσι όλοι οι Έλληνες δανειοδότησαν υποχρεωτικά το κράτος με τα μισά τους χρήματα. Η λύση εκείνη αποδείχθηκε σωτήρια, ωστόσο ο εμπνευστής της υπουργός δεν γλύτωσε την εκτέλεση στη δίκη των έξι που ακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής.