Αυτόματος (χρηματοδοτικός) πιλότος!

espa_2014_2020_F1804Η συζήτηση για τα κονδύλια του (διάδοχου του ΕΣΠΑ, 2007-2013) «συμφώνου εταιρικής σχέσης» διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά με αριθμητικούς όρους.

Η δραστική μείωση της ευρωπαϊκής –περί εθνικής ουδείς ψόγος – χρηματοδότησης είναι τόσο καταφανής που ίσως περιττεύει κάθε επιπλέον αναφορά.

Μπορεί οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες να αναζητούν άλλοθι και παρηγορητικές θεωρίες, ωστόσο η σύγκριση των εκατομμυρίων ευρώ  της προηγούμενης προγραμματικής περιόδου, σε σχέση με τα καινούργια της εγκαινιασθείσας 2014-2020 δεν αφήνουν περιθώρια παρανοήσεων.

Είναι αυτονόητο πως η πορεία προς το αύριο θα είναι κακοτράχαλη και χωρίς εξωραϊστικές αυταπάτες.

Εκείνο που ελάχιστα απασχολεί είναι το γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου συντελούνται αυτές οι εξελίξεις.

Η λογική των πακέτων χρηματοδοτικής ενίσχυσης – ιδιαίτερα των φτωχότερων περιφερειών των χωρών της ευρωζώνης– είχαν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Εντάσσονταν στην απόπειρα πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε., αφετηριακό σημείο της οποίας ήταν η νομισματική ένωση –με την καθιέρωση του ευρώ ως κοινού νομίσματος των κρατών που θα λάμβαναν μέρος σε αυτή.

Αποδείχθηκε βαρύ σφάλμα, η θεμελιώδης αρχή που διέπει τέτοιες απόπειρες οικοδόμησης υπερεθνικών μορφωμάτων:

Ότι προηγείται η πολιτική ένωση και ακολουθεί η νομισματική, ώστε να είναι βιώσιμο το τελικό κατασκεύασμα.

Η συστημική κρίση που πυροδοτήθηκε από το 2008 και εντεύθεν –δείκτης και όχι λόγος της οποίας ήταν το ελληνικό παράδειγμα– έθεσε εν αμφιβόλω την αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ένωσης. Μοιραία τα περί σύγκλισης των κοινοτικών διαφοροποιημένων ρυθμών ανάπτυξης εγκαταλείφθηκαν, στο μέσο της διαδρομής.

Οι ισχυροί πυρήνες του βορρά αρνούνται να διαθέσουν κονδύλια για τους παρίες του ευρωμεσογειακού νότου.

Κατανοώντας πως το συνολικό εγχείρημα, της άμβλυνσης των οικονομικών και κοινωνικών χασμάτων, έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Διαθέτοντας τα ελάχιστα δυνατά ποσά, ώστε να μην καταρρεύσει εντελώς ο ευρωπαϊκός υποσταθμός της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Σύντομα θα ληφθούν και οι στρατηγικές αποφάσεις, που θα αποτυπώνουν την σκληρή πραγματικότητα. Ως τότε θα πορευόμαστε με τον αυτόματο (χρηματοδοτικό) πιλότο.

 

Advertisements

Ευρωεκλογές του φόβου και του αγνώστου

evroeklogesΤα μηνύματα από ολόκληρη την Ευρώπη συμφωνούν σε κάτι. Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι όπως φαίνονται. δεν αποκλείεται να καταγραφεί και στην πράξη ( στην κάλπη) η εκτίναξη των εθνικιστικών και φασιστικών πόλων στην Ε.Ε.

Ο Ευρωσκεπτικισμός περνά τις καλύτερες του ημέρες, απότοκο των πολιτικών που αποφασίζονται και εφαρμόζονται από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ε.Ε.

Το ίδιο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης, χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσει  το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσει μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής, επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Μια Ευρώπη αδύναμη να αντιληφθεί πως αυτές οι συνθήκες στην ουσία αποτελούν το εύφορο έδαφος , πάνω στο οποίο αναπτύσσονται όλα τα ευρωφοβικά κινήματα και οι εθνικιστικές λογικές.

Για την Ελλάδα το κλίμα αυτό έχει και άλλες επιπτώσεις:

Αν επιβεβαιωθούν εκλογικά τα δημοσκοπικά δεδομένα για τους εθνικιστικούς και φασιστικούς πόλους, η διαδικασία επαναρρύθμισης του κρατικού χρέους της Ελλάδας θα παραπεμθεί στις καλένδες! Δημιουργώντας ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία, που θα πρέπει να διαχειριστεί και το διαφαινόμενο αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την ανατροπή της καρδιάς μιας πολιτικής που στήριξε το γνωστό success story.

Να θυμίσουμε πως στα τέλη του 2013 , κυρίαρχο σλόγκαν των στελεχών της συγκυβέρνησης ήταν πως, πριν τον Απρίλη, θα είχε πιστοποιηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, θα είχε ρυθμιστεί η μείωση του ελληνικού χρέους και θα έφευγε διά παντός («με τις κλωτσιές» επέμενε ο άτεγκτος Κ. Παπούλιας) η τρόικα από την χώρα.

Οι δηλώσεις Ολι Ρεν περί επιστροφής της τρόικα στην Αθήνα μετά τις εκλογές και εφόσον η Eurostat επιβεβαιώσει το πρωτογενές πλεόνασμα αποτελούν ίσως το τελευταίο σκωτσέζικο ντους για τις ελπίδες των υποστηρικτών του success story.

Το ζητούμενο είναι η επόμενη ημέρα αν θα επιτρέψει την υπάρχουσα κυβερνητική συνεργασία να παραμείνει στα πόστα της. Και βεβαίως κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέχρι τότε η ατζέντα της πολιτικής καθημερινότητας θα κυριαρχείται από σκοπιμότητα, ψάρεμα στο θολά νερά διαφόρων ποταμών και στρεψοδικία.