Γιατί τέτοια αθλιότητα;

propagandaΚαθώς οι ευρωεκλογές αποτελούν παρελθόν είναι χρήσιμο να αναφερθούμε σε μια ουσιώδη παράμετρο διαμόρφωσης των αποφάσεων των εκλογέων. Πρόκειται για το κλίμα εντός του οποίου διεξήχθησαν και ειδικά την συμβολή της πλειονότητας των Μ.Μ.Ε. σε αυτό.

 Όσο πλησιάζαμε προς το πέρας της προεκλογικής περιόδου τόσο εντεινόταν μια ευτελής προπαγάνδα, η οποία εκλαΐκευε τα μηνύματα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Έτσι ενδεχόμενη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελούσε φαινόμενο δημοκρατικής εναλλαγής αλλά προοίμιο ανείπωτων συμφορών στην χώρα.

Η «σταθεροποίηση της οικονομίας» θα τιναζόταν στον αέρα, οι καταθέσεις των πολιτών κινδύνευαν να χαθούν, η διευθέτηση του χρέους θα πήγαινε περίπατο. Στελέχη τραπεζών φρικιούσαν μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, πλανόδιοι (ανά τα στούντιο) αναλυτές προφήτευαν καταστροφές και υπαινίσσονταν ανομολόγητες τραγωδίες.

Η χυδαιότητα των στρατευμένων αναλύσεων – κραυγαλέο παράδειγμα τα όσα υπογραμμίσθηκαν στο περιώνυμο τηλεοπτικό δελτίο του ΑΝΤ1– εκνεύρισε και την πλέον ανεκτική δημοσιογραφική προσέγγιση.

Δεν είχαν άδικο όσοι μίλησαν για επιχείρηση ψυχολογικού εκφοβισμού του εκλογικού σώματος, ώστε να εγκρίνει το επιθυμητό (από τους ολιγάρχες, τους διεθνείς κύκλους και τους περίφημους «οίκους αξιολόγησης») αποτέλεσμα.

Η έκβαση αυτής της εκστρατείας ήταν επιτυχής, σε έναν βαθμό. Αποκρυσταλλώθηκε τόσο στην συγκράτηση της διαφοράς ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ σε ευπρεπές πλαίσιο, όσο και στην επίδοση της «Ελιάς». Η κίνηση του Β. Βενιζέλου, να εξισώσει ένα ενδεχόμενο κακό αποτέλεσμα του κόμματος με την δρομολόγηση της πτώσης της συγκυβέρνησης, απέδωσε εν μέρει.

Ωστόσο το πρόβλημα δεν σχετίζεται με τις συγκυριακές επιδόσεις του άλφα ή του βήτα κόμματος. Δεν αφορά κάποιον κομματικό σχηματισμό, ούτε το άμεσο μέλλον του.

Εδώ πρόκειται για συστηματική υπονόμευση του δικαιώματος των πολιτών σε πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση και την οργάνωση της διαχείρισης του φόβου από συγκοινωνούντα συστήματα (θεσμικής και κοινωνικής) εξουσίας. Η φαλκίδευση της κοινωνικής δημοκρατίας αποτελεί βασική προτεραιότητα των επιχειρηματικών και πολιτικών δικτύων που θέλουν να ποδηγετήσουν τον δημόσιο βίο.

Υπό αυτή την έννοια η αντίδραση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου (όποια πολιτική άποψη κι αν έχει) αποτελεί ηθικό καθήκον.

Υ.Γ.

Όσοι νοιώθουν ευνοημένοι από αυτή τη στάση των περισσότερων Μ.Μ.Ε. ας έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τη μεγάλη πιθανότητα , να είναι οι ίδιοι τα επόμενα θύματα αυτής της τακτικής. Και τότε θα είναι απελπιστικά μόνοι! Και κάτι τελευταίο: Μόνο τυχαία δεν είναι η εκλογή εκπροσώπων συγκεκριμένων συγκροτημάτων  στην Ευρωβουλή. Καλό είναι όλοι να προβληματιστούν για τη συνέχεια…

 

 

Advertisements

Στην αρένα των μονομάχων.

GladiatorΕίμαστε στις τελευταίες ημέρες  της προεκλογικής αντιπαράθεσης για τις ευρωεκλογές και η τακτική των μονομάχων του «νέου δικομματισμού» έχει αποσαφηνιστεί.

Από την μια η ΝΔ, επιστρατεύοντας το χαρτί του Αντ. Σαμαρά, επιχειρεί να συσπειρώσει όλους όσους ανησυχούν για το τι μέλλει γενέσθαι έτσι και μεταβληθεί (ενδεχομένως και άρδην) το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό. Επομένως ο πρωθυπουργός επιστρατεύει το καρότο και τον βούρδουλα, προσπαθώντας να αποσπάσει την ψήφο των μεσοαστικών στρωμάτων –για τα μεγαλοαστικά δεν υπάρχει διακύβευμα.

Επιχειρηματολογεί για το τέλος των μνημονίων, το λυκαυγές της ανάπτυξης και της εξόδου από την κρίση.

Από την άλλη υπογραμμίζει πως μια ήττα της συγκυβέρνησης στις ευρωεκλογές θα σημάνει υποθήκευση της ως τώρα πορείας της χώρας, πολιτική αστάθεια, διχαστικά φαινόμενα και επάνοδο στο επαχθές χθες.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ η αναμέτρηση αποκτά χαρακτήρα τερματισμού της λιτότητας και απαρχή επαναδιαπραγμάτευσης, εφ’όσον ισχύσει το σύνθημα που διακινεί «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί την αποδόμηση του πρωθυπουργικού προφίλ, θυμίζοντας όλες τις ματαιωμένες υποσχέσεις, τις αυταρχικές πρακτικές και τα επόμενα μνημόνια που βρίσκονται στα κυβερνητικά συρτάρια. Ενώ, με το «πρώτη φορά αριστερά», τονίζει την διαχειριστική παρθενία του κόμματός του –σε αντίθεση με τα «φθαρμένα υλικά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ».

Επί της ουσίας πρόκειται για το ίδιο δίλημμα των εκλογών του Ιούνη του 2012, που συνοψίζεται στο συναισθηματικό δίπολο «φόβος – οργή».

Τότε, μέσα σε έναν ορυμαγδό κινδυνολογίας, επικυρώθηκε στις κάλπες η πρωτοκαθεδρία των φοβικών συνδρόμων.

Τώρα είναι άγνωστο το αν επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Άλλωστε το εκλογικό σώμα γνωρίζει ότι στις ευρωεκλογές δεν επιλέγεται κυβερνητικό σχήμα –ανεξαρτήτως του ποιες διεργασίες θα πυροδοτήσει το αποτέλεσμά του. Ταυτόχρονα διαισθάνεται πως πρόκειται για τη μόνη ευκαιρία που έχει, ώστε να ληφθεί υπ’ όψη το μήνυμα της αγανάκτησης από την οποία ξεχειλίζει.

Επομένως οι πιθανότητες να δούμε εκπλήξεις –προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση, έστω θολές και αντιφατικές – είναι αυξημένες, σε σχέση με την προ διετίας αναμέτρηση.

Πάντως εκείνο που λείπει είναι η ελπίδα, ότι τα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν θεαματικά.

Συνεπώς το εύρος των διαθέσιμων επιλογών είναι πολύ περιορισμένο, εξ’ ού και οι συγχυτικές συμπεριφορές των εκλογέων που ανιχνεύονται σε αρκετές δημοσκοπήσεις.

Ίσως το πιο κρίσιμο σημείο της εκλογικής μάχης να αποδειχθεί το ποσοστό συμμετοχής. Όσο μικρότερο τόσο καλύτερα για τη ΝΔ, όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ!

Μένει να δούμε…

Και όμως μήνυμα υπάρχει!

Τα αυτοδιοικητικά αποτελέσματα ανά την επικράτεια επιδέχονται περισσότερες της μιας ερμηνείας.

Στην Αττική και στην Αθήνα αντίστοιχα οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψαν επιδόσεις ανώτερες των δημοσκοπικών προβλέψεων. Όχι όμως και ανώτερες των αποτελεσμάτων που είχε φέρει το κόμμα τους στις τελευταίες εκλογές του 2012.  Αν δεν είχανε δώσει καθαρά πολιτικό περιεχόμενο στις αυτοδιοικητικές εκλογές και αν δεν είχε μεσολαβήσει η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, τότε ναι θα μιλούσαμε για εντυπωσιακά αποτελέσματα. Σήμερα ποιος μπορεί να το υποστηρίξει;

Το εμφατικό στοιχείο στην Περιφέρεια Αττικής και στο Δήμο της Αθήνας,  ωστόσο ήταν η ηχηρή αποδοκιμασία των εκλεκτών της ΝΔ, οι οποίοι αποκλείσθηκαν από τον δεύτερο γύρο. Κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στα εκλογικά χρονικά και αποτελεί σαφέστατη αποδοκιμασία και των επιλογών του Σαμαρά και της ΝΔ.

Ταυτόχρονα οι Σγουρός και Καμίνης, οι οποίοι κινούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς, θα δώσουν την δική τους μάχη την προσεχή Κυριακή, με πολλές πιθανότητες νίκης αλλά χωρίς καμία κομματική σημαία. Αυτή την έχουν αποποιηθεί εδώ και καιρό .

Στην Κεντρική Μακεδονία και στον δήμο Θεσσαλονίκης, προνομιακούς εκλογικούς χώρους της ΝΔ, οι επίσημοι υποψήφιοί της, κατέγραψαν απογοητευτικές επιδόσεις. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να ανεβάσει σημαντικά τα ποσοστά του εκεί.   Ενώ στον Πειραιά ο υποστηριζόμενος από τον Β. Μαρινάκη συνδυασμός κατέδειξε την κοινωνική διασπορά επιχειρηματικών μηχανισμών, οι οποίοι – μέσω των αθλητικών και εκκλησιαστικών τους στηριγμάτων– επιτυγχάνουν να ποδηγετούν τις τοπικές κοινωνίες.

Ανάλογη περίπτωση αυτή του Αχ. Μπέου στον δήμο Βόλου.

Το χαρακτηριστικό στοιχείο ωστόσο των αυτοδιοικητικών εκλογών, αποδεδειγμένα πια, είναι η δημόσια παρουσία των προσώπων –και δευτερευόντως των κομμάτων που τα υποστηρίζουν. Ειδικά σε μια σειρά περιφερειακών ενοτήτων γίνεται σαφές, με το σημαντικό προβάδισμα αυτοδιοικητικών στελεχών, κάποια εκ των οποίων δεν έχουν δεν έχουν κομματικό χρίσμα. Κραυγαλέο παράδειγμα το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε ο υποψήφιος του ΚΚΕ στον δήμο Πάτρας, το οποίο δεν αντανακλά (εννοείται) την τοπική επιρροή του κόμματος.

Καταλήγουμε λοιπόν σε μία εντελώς αντιφατική εικόνα που ανταποκρίνεται απόλυτα στην αποδιάρθρωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, στις υπό διαμόρφωση ακόμη κοινωνικές διεργασίες αλλά και στην διεύρυνση της κρίσης αναξιοπιστίας των πολιτικών σχηματισμών.

Στον πυρήνα αυτών των ετερόκλητων συμπεριφορών υπάρχει ένα σαφές μήνυμα:

Αυτό σχετίζεται με την κραυγή αγωνίας της κοινωνίας, δείχνοντας πως οι πολίτες έχουν φθάσει στα όριά τους.

Ένα μήνυμα με πολλούς και όχι έναν αποδέκτη: Και την Κυβέρνηση στην οποία κατανέμουν ένα μεγάλο μέρος της αποδοκιμασίας αλλά και την αντιπολίτευση, στην οποία κοινοποιούν κάπως έτσι, την απογοήτευση τους για πολλές από τις κεντρικές της επιλογές.

Κάτι που δεν προδικάζει μεν την στάση τους στις ευρωεκλογές, δείχνει ωστόσο πως η οργή και η απελπισία διέσπασαν την πρώτη γραμμή άμυνας των φοβικών συνδρόμων – που καλλιεργούνται συστηματικά από τα Μ.Μ.Ε.

Σε τέτοιο κλίμα ρευστότητας θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένες οι προβλέψεις και οι εικασίες που αφορούν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Έχω πάντως την αίσθηση ότι τις μεγάλες εκπλήξεις ακόμα δεν τις είδαμε!

Αχ Ευρώπη!

euroeklΚαθώς εισήλθαμε στον μήνα των ευρωεκλογών, οι πρώτες (αρκετά πειστικές) ενδείξεις προδιαθέτουν για τεκτονικό σεισμό, στις ευρωπαϊκές κάλπες.

Επομένως η αρχιτεκτονική του τοπίου που θα αποτυπωθεί μετά την 25η Μάη μικρή σχέση θα έχει με την τωρινή φυσιογνωμία του ευρωκοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς το θεσμικό βάρος του συγκεκριμένου οργάνου είναι πολύ μικρό –η παρουσία του έχει περίπου διακοσμητικό χαρακτήρα.

Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από πανίσχυρα επιχειρηματικά δίκτυα και εκπροσώπους των ισχυρών κρατών, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ωστόσο, ως νομιμοποιητικό (της πραγματικής εξουσίας) και αντιπροσωπευτικό των τάσεων που κυριαρχούν στην κοινή γνώμη στα κράτη- μέλη, το «νεκροταφείο των ελεφάντων» έχει την δική του σημασία.

Το μόνο βέβαιο είναι πως οι «ευρωσκεπτικιστές» -ένα συμπίλημα δυνάμεων που συμπεριλαμβάνει από εθνοκεντρικά μορφώματα μέχρι φασιστικούς και ρατσιστικούς σχηματισμούς- θα εκτιναχθούν εκλογικά.

Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, όπου το «Εθνικό Μέτωπο» της Μ. Λεπέν διεκδικεί την πρωτιά. Οι πρόσφατες εθνικές αναμετρήσεις, σε μια σειρά χώρες της Ε.Ε., αποτύπωσαν πεντακάθαρα, τεκμηρίωσαν την άνοδο των ποικίλων «εθνικών- πατριωτικών πόλων». Σε Αυστρία, Ουγγαρία, Σλοβακία, στις δημοτικές εκλογές στην Ολλανδία – αλλά και στην Ουκρανία, όχι εκλογικά αλλά με την ένοπλη δράση νεοναζιστικών ομάδων –η πραγματικότητα ξεπροβάλλει αδυσώπητη.

Ειδικά στις ευρωεκλογές, όπου πρυτανεύει το να σταλεί ένα μήνυμα οργής στους τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών, αυτή η στάση αναμένεται να ενισχυθεί περισσότερο.

Μπορεί η επάνοδος στις μυθοποιημένες εποχές του «έθνους-κράτους» να είναι αδύνατη –μιας και δεν υφίστανται οι ιστορικοί όροι το συγκρότησαν ως κεντρική λειτουργική δομή – ωστόσο αυτό δεν πολυαπασχολεί τους ψηφοφόρους. Η επιβράβευση «ευρωσκεπτικιστικών» κομμάτων προκύπτει ως αντίσταση στην Ε.Ε., υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης.

Όσο για τους «συμβατικούς» διαχειριστές των όσων συμβαίνουν στην ευρωζώνη, χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες, θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια για να μην ζήσουν σκηνικά (εκλογικής) Αποκάλυψης!

 

Άλλο το σχέδιο , άλλη η πραγματικότητα!

samaras_merkel_454330550Είναι εμφανές πως η στρατηγική του Αντ. Σαμαρά, ως προς την προσωπική του εμπλοκή στην διαχείριση της κρίσης, είναι απλή και συγκεκριμένη.

Να δημιουργεί ένα κλίμα επικοινωνιακής ευημερίας και να μην εμπλέκεται στις δυσάρεστες συνέπειες της πραγματικότητας.

Με την βοήθεια των συστημικών Μ.Μ.Ε., που κάνουν τη νύχτα μέρα, ο χορός των ψευδαισθήσεων καλά κρατεί. Ο πρωθυπουργός είναι ο άνθρωπος που έβγαλε την χώρα στις αγορές (οποία επιτυχία), αλλά αγνοούσε τις ευαγείς δραστηριότητες του μέχρι πρότινος «δεξιού του χεριού» Τ. Μπαλτάκου.

Η επιλογή του, να μην εμφανίζεται στο κοινοβούλιο, εντάσσεται στο ίδιο σύστημα προστασίας. Καθώς πρέπει να αίρεται υπεράνω των κομματικών αντιπαραθέσεων –εν είδει «εθνικού κεφαλαίου».

Συνεπώς το «δυνατό χαρτί» της συγκυβέρνησης θα πάρει πάνω του την προεκλογική καμπάνια της ΝΔ, ευελπιστώντας να καταγράψει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.

Το ποιο θα είναι ακριβώς ίσως έχει μικρή σημασία, αρκεί η διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι πολιτικά διαχειρίσιμη.

Άλλωστε αυτός είναι ο θεμελιώδης στόχος του Αντ. Σαμαρά στις ευρωεκλογές. Να εξοστρακίσει το ενδεχόμενο να οδηγούν (τα ποσοστά που θα προκύψουν) σε τροχιά πρόωρων εκλογών. Οπότε ο πολιτικός χρόνος θα είναι σύμμαχός του. Θα μπορεί να οργανώσει τη μετεξέλιξη της ΝΔ σε «Νέα Ελλάδα» και να μεταφέρει το κλίμα αμφισβήτησης και γκρίνιας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται πως, στη σκιά τυχόν ευνοϊκών εξελίξεων τον εκλογικό Μάη, θα περάσει πολύ πιο εύκολα το επόμενο πακέτο μνημονιακών υποχρεώσεων.

Σε διαφορετική περίπτωση το πράγμα θα γυρίσει ανάποδα και οι σχεδιασμοί θα φυλλορροήσουν. Οι καραδοκούντες «καραμανλικοί» θα επαναφέρουν την πολιτική πρόταση του «μεσαίου χώρου» και θα μιλήσουν σαφέστερα εναντίον του «κλίνατε επί δεξιά».

Ίσως, αν το τραύμα αποδειχθεί μη ανατάξιμο, να τεθεί και ζήτημα ηγεσίας –αν και προς το παρόν φαίνεται τραβηγμένο. Η ουσία είναι πως ο πρωθυπουργός παίζει τα ρέστα του στην ευρωεκλογική παρτίδα, κάτι που ο ίδιος δείχνει να γνωρίζει. Η προσπάθεια να οικοδομήσει ένα μεταρρυθμιστικό προφίλ, που δεν διστάζει να παίρνει επώδυνες πλην επωφελείς (για ποιους άραγε) αποφάσεις είναι σχεδόν συγκινητική.

Η στήριξη, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, απλόχερη. Μόνο που οι μύχιες σκέψεις των ψηφοφόρων, αυτές που δύσκολα ανιχνεύουν οι δημοσκοπήσεις, δείχνουν να τον ανησυχούν. Ακόμα και πιστοποιημένοι «εθνικοί αναμορφωτές» γνώρισαν αυτή την ιδιότυπη εκδίκηση της ιστορίας –ο Ελ. Βενιζέλος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα.

 

Σχεδιασμοί σε κινούμενη άμμο.

articleΔυσκολεύομαι να αντιληφθώ και η στόχευση και το σχεδιασμό των περισσοτέρων κομμάτων ενόψει εκλογών.

Σε μια κίνηση μεγάλης πολιτικής ελαφρότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε καθαρά πολιτικό περιεχόμενο κατ’ αρχήν στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Υπερεκτιμώντας τις πραγματικές του δυνατότητες μετέφερε τη μάχη στο πεδίο των πολιτικών του αντιπάλων, έχοντας μπροστά του το σοβαρό ενδεχόμενο να ηττηθεί πανηγυρικά.

Δεν είναι ο ιδιαίτερος χαρακτήρας μόνο των αυτοδιοικητικών εκλογών, από τις οποίες είναι δύσκολη η εξαγωγή ασφαλούς πολιτικού συμπεράσματος. Είναι και το ότι οι όποιες αυτοδιοικητικές του δυνάμεις είναι ασθενείς ακόμα και στο επίπεδο των Περιφερειών, όπου πως θα δικαιολογήσει την αυξανόμενη επιρροή του κερδίζοντας (αν κερδίσει)  μία ή δύο περιφέρειες ;

Συνέχεια είχαν οι ευρωεκλογές. Δεδομένα τα χαρακτηριστικά τους. Και χαλαρή ψήφος και μικρότερη συμμετοχή από τις εθνικές παραδοσιακά. Φυσικά και δεν εκλέγεται Κυβέρνηση. Φυσικά και βγαίνουν πολιτικά συμπεράσματα. Σε ποιο βαθμό όμως;

Αν για παράδειγμα έρθει πρώτο κόμμα με μικρή διαφορά από τη ΝΔ και με σχετικά χαμηλά ποσοστά, πως θα θέσει θέμα αλλαγής εκλογικών συσχετισμών;

Το πρόβλημα μεταφέρεται με εξίσου έντονο τρόπο στο κυβερνητικό μπλοκ.

Πως θα είναι η επόμενη ημέρα αν για παράδειγμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συγκεντρώσουν αθροιστικά πολύ χαμηλότερα ποσοστά από αυτά των τελευταίων βουλευτικών εκλογών; Θα μπορέσουν να σταθούν σαν Κυβέρνηση;

Θα είναι αποδεκτό ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ακόμη και από τους δανειστές ή θα θεωρηθεί σαν  προπομπός αλλαγής των συσχετισμών στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές;

Το θολό εκλογικό τοπίο, το μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων και η κινούμενη άμμος ενός μεγάλου ποσοστού (κυρίως πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ), βάζουν δύσκολα σε όλους.

Από αυτή την άποψη προκαλεί πραγματικά εντύπωση η αφέλεια όσων επιχειρούν να μετατρέψουν τις Ευρωεκλογές σε δημοψήφισμα για την Κυβέρνηση ή την κυβερνητική σταθερότητα. Και αν από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ δε υπάρχει άλλη επιλογή, τι λογική έχει αυτό να προωθείται από την κυβερνητική πλευρά, με δεδομένη την εικόνα των μέχρι στιγμής δημοσκοπήσεων;

Είναι προφανές ότι ποντάρουν μπλοφάροντας σε νέα εκβιαστικά διλλήματα, οι ίδιοι που μέχρι πριν από λίγο καιρό επιχειρηματολογούσαν πως «δεν εκλέγουμε κυβέρνηση στις ευρωεκλογές».

Είναι επίσης προφανές ότι αυτή η ζαριά μπορεί να έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα: Να αντι- συσπειρώσει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου που θέλει να εκφράσει τη δυσφορία του για την χειροτέρευση των συνθηκών της ζωής του και όχι να συσπειρώσει το φοβικό εκείνο κομμάτι του κόσμου, που τρομάζει μπροστά στο ενδεχόμενο κυβερνητικής αστάθειας ή για να είμαι ακριβής κυβερνητικών ανατροπών!

Η σύγκρουση των δύο στρατοπέδων: Του φόβου και της οργής;

Μπορεί κάποιος να ποντάρει στη νίκη του ενός ή του άλλου; Και πως ορίζεται η «νίκη». Όπως ποικιλοτρόπως θα ερμηνευτεί το όποιο αποτέλεσμα το βράδυ των εκλογών!

Το μόνο που μπορεί να πει κάποιος με σχετική βεβαιότητα είναι ότι το βράδυ των εκλογών της 25ης Μαΐου, καταρρέει το υπάρχον – για πολλά χρόνια – πολιτικό σκηνικό. Τα κόμματα όπως τα ξέραμε, οι συσχετισμοί όπως τους ξέραμε, οι πολιτικοί πρωταγωνιστές αλλάζουν.

Και μένει από την επόμενη ημέρα η αναδιαμόρφωση του με επιλογές που ήδη περιθωριακά συζητιούνται, με νέους και παλαιότερους πρωταγωνιστές και νέους άγνωστους χ, στην εξίσωση του.

Είμαι σίγουρος πως όλα θα είναι διαφορετικά. Πολύ περισσότερο αν η κοινωνική κινητικότητα εκφραστεί και σε επίπεδο εκλογικής καταγραφής.

 

Κωμωδία!

samaras-660-1_11_0Ορισμένες τεχνικές δυσκολίες παρουσιάζει η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος» των 525 εκατομμυρίων ευρώ, που διαμοιράζει η γαλαντομία της συγκυβέρνησης Σαμαρά. Καθότι τα κριτήρια για τους δικαιούχους είναι τέτοια που οι αιτήσεις των συντριπτικά περισσότερων απορρίπτονται μετ’ επαίνων.

Οπότε η κυβέρνηση έχει όλη την καλή διάθεση να στηρίξει τους οικονομικά αδύνατους μόνο που εκείνοι αρνούνται να ανταποκριθούν στα κριτήρια που υπάρχουν.

Τώρα το αν τα κριτήρια είναι επίτηδες τόσο αυστηρά, ούτως ώστε να διατίθεται χρήμα αλλά να μην βρίσκονται αποδέκτες, είναι μια υποψία των μίζερων και κακοήθους νοοτροπίας, που υπονομεύουν το «successstory».

Πάντως ο Σ. Κεδίκογλου, δήλωσε πως θα υπάρξει διεύρυνση κριτηρίων.

Το πόσοι τελικά θα πάρουν το φιλοδώρημα είναι ένα μικρό μυστικό, που ίσως μάθουμε μετά τις ευρωεκλογές.