Απαράδεκτοι!

esieaΤο να συζητήσει κανείς σοβαρά για την απόφαση για διαγραφές της ΕΣΗΕΑ δημοσιογράφων για τη στάση που κράτησαν από τα μέσα στα οποία εργαζόταν για το περίφημο δημοψήφισμα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Θέτει πάντως έτσι κι αλλιώς επί τάπητος το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης, της ισότητας στην εκφορά του δημόσιου λόγου αλλά και μιας απίστευτης τιμωρητικής λογικής (άσχετης με τη δημοσιογραφία) για όσους «διαφωνούν». Με τι; Αυτό είναι το ζητούμενο.

Γιατί καταλαβαίνω και καταλαβαίνει ο καθένας ότι αν οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι υπερασπιζόταν με πάθος το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα απάτη, δεν θα έφθαναν διωκόμενοι στο πειθαρχικό συμβούλιο της Ένωσης. Όπως συνέβη με πολλούς άλλους στη διάρκεια εκείνων των ημερών που είτε μέσω ραδιοφώνου, είτε μέσω εφημερίδων είτε μέσω τηλεοπτικών καναλιών είτε προσωπικών τους blog τοποθετήθηκαν με έμφαση υπέρ του «ΟΧΙ».

Του «ΟΧΙ» που έγινε «ΝΑΙ» λίγες ημέρες αργότερα, του «ΟΧΙ» που άντεξε λίγες ώρες μέχρι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και οι κυβερνητικοί του συνεταίροι να υπογράψουν στα τέσσερα, τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ψήφισαν οι πολίτες που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα.

Αν στο πίσω μέρος αυτών που αποφάσισαν τις ποινές και τις διαγραφές βρισκόταν η υπεράσπιση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τότε απλά απέδειξαν πως αυτή ξεπεράστηκε από την κομματική  (μικροκομματική) στράτευση και τη μετατροπή του πειθαρχικού οργάνου σε τιμωρητικό όργανο των «αντικαθεστωτικών».

Αυτή και αν είναι καθεστωτική αντίληψη που ακυρώνει οριστικά την όποια σοβαρή κουβέντα για τη δεοντολογία, τις ίσες αποστάσεις, την ισότιμη παρουσίαση όλων των απόψεων.

Εκτεθειμένη η ΕΣΗΕΑ με την απόφαση της, εκτεθειμένη για άλλη μια φορά, στο όνομα της, η δημοσιογραφία.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι πάντως ότι και αυτό αποτελεί μια σαφή ένδειξη της υποχώρησης της δημοκρατίας, για όσους θα θέλανε παρόλα τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο να έχουν διαφορετική εκτίμηση.

Προτιμώ να συγκρούομαι με αντίθετες απόψεις από το να αντιμετωπίζω φιμωμένα πρόσωπα και λογικές της περιόδου της Ιεράς Εξέτασης.

Απαράδεκτη απόφαση και απαράδεκτες λογικές.

 

 

Advertisements

Συμπτώσεις ή απλά η ειρωνεία της ιστορίας;

samaras-nerit-27dek14bΚάνοντας ένα απολογισμό της πρωθυπουργίας Σαμαρά και της Κυβέρνησης που προέκυψε το 2012, θα μπορούσα να υποστηρίξω πως το σημείο – κλειδί της ήταν το λουκέτο στην ΕΡΤ, τον Ιούνη του 2013.

Κυρίως επειδή προκάλεσε μείζονα ενδοκυβερνητική κρίση, η οποία οδήγησε στην φυγή της ΔΗΜΑΡ από το τρικομματικό σχήμα, αλλά κι επειδή σηματοδότησε την πιο ωμή – με το αποκρουστικό «μαύρο» στις οθόνες – και απροσχημάτιστη καταπάτηση νόμων και πολιτικών προσχημάτων.

Υπό μία έννοια η 11/6/2013 αποτέλεσε ορόσημο, από τ’ οποίο και μετά η κυβέρνηση ακολούθησε σταθερά καθοδική (σ’ επίπεδο εκλογικής επιρροής) πορεία. Κατά μία εκδοχή της «ειρωνείας της ιστορίας» η διάδοχη κατάσταση – η διαβόητη ΝΕΡΙΤ – φιλοξένησε το κύκνειο άσμα της πρωθυπουργικής διαδρομής του Αντ. Σαμαρά.

Αναφέρομαι στην περίφημη συνέντευξη του πρωθυπουργού σε δύο επιλεγμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι αποτέλεσαν τα εκτελεστικά όργανα μιας θλιβερής προπαγανδιστικής σκηνοθεσίας.

Κατά κάποιες εκτιμήσεις οι απαντήσεις του πρωθυπουργού στις (κατά σύμβαση) ερωτήσεις των κομπάρσων διαβάζονταν από τον ίδιο μέσω συστήματος, «ώτο κιού». Το αν ισχύει όντως αυτή η τεχνική λεπτομέρεια, η οποία αφαιρεί και το φύλλο συκής των προσχημάτων, δευτερεύουσα σημασία έχει.

Το αδιαμφισβήτητο στοιχείο της κακοπαιγμένης παράστασης είναι η απροκάλυπτη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω ενεργειών που θύμισαν την αλήστου – για τους παλιότερους – μνήμης ΥΕΝΕΔ.

Ακόμα και η ΕΣΗΕΑ, όπου πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η φιλοκυβερνητική παράταξη, υποχρεώθηκε να καταγγείλει την επικοινωνιακή αθλιότητα.

Έτσι επανήλθαν στο προσκήνιο όλες εκείνες οι στρατευμένες εξάρσεις, ενάμιση χρόνο πριν. Όσων, διαπιστώνοντας τον κομματισμό και την φαυλότητα που υπήρχε στην ΕΡΤ πρότειναν την αποδοχή των «εξυγιαντικών σφαγιασμών» του Σ. Κεδίκογλου.

Εξιδανικεύοντας την «αποφασιστικότητα» της κυβέρνησης και επιχειρηματολογώντας υπέρ του «ακομμάτιστου» και «πλουραλιστικού» εγχειρήματος της ΝΕΡΙΤ. Πλείστοι όσοι εξ’ αυτών (δεν αναφέρομαι σ’ εκείνους που στελέχωσαν την διοίκηση και τα γραφεία του νέου μορφώματος) κατάπιαν την γλώσσα τους τώρα που η πραγματικότητα βοά.

Παριστάνοντας πως δεν βλέπουν την πιο χυδαία μορφή κομματικής πατρωνίας, χάρη στην οποία πρόσωπα που υποτίθεται πως ελέγχουν την εξουσία εκθείαζαν (συχνά μ’ επιδοκιμαστικά νεύματα) τις απόψεις του συνεντευξιαζόμενου πρωθυπουργού.

Η επάνοδος σε πελατειακά μοντέλα των δεκαετιών του ’50 και του ’60 εξυμνήθηκε ως ριζοσπαστική τομή και ως σύγκρουση με την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Μόνο που τα κατασκευασμένα είδωλα δεν μπορούν να υπερβούν τις προδιαγραφές των δημιουργών τους.

 

Χωρίς προσχήματα!

diethnis typos_0Ωμή και συντονισμένη επίθεση κατά της δημοσιογραφικής ελευθερίας εξαπέλυσαν οι μεγαλοκαναλάρχες και η ΝΔ.

Οι ιδιοκτήτες των MEGA, ΑΝΤ-1, ΣΚΑΪ, STAR, ALPHA, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV ζητούν την επ’ αόριστον

(με δικαστική βούλα) αναστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Όχι μόνο στα κανάλια τους, αλλά και των εργαζομένων της ΕΡΤ (!!!), την οποία προφανώς θεωρούν (ήδη) τσιφλίκι τους.

Την ίδια στιγμή η ΝΔ καταγγέλει την ηγεσία της ΕΣΗΕΑ για «απειλές και τραμπουκισμούς κατά εργαζομένων», «σταλινικού τύπου ανακοινώσεις» και «κριτήρια Τσαουσέσκου» στην κυκλοφορία των εφημερίδων.

Αναφέροντας πως η ΕΣΗΕΑ τις διαχωρίζει σε «ταξικές» (που κυκλοφορούν) και «λοιπές» (που εμποδίζονται).

Το αστείο είναι πως η ΝΔ κατατάσσει στις «ταξικές» και την εφημερίδα «η Ελλάδα σήμερα» ιδιοκτησίας Σπ. Τρίψα, ο οποίος παρά λίγο να κατέβαινε υποψήφιος με την ΝΔ στην Φωκίδα το 2012.

Εδώ ισχύει μάλλον «το γάρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη».