Πρωτοφανείς λογικές!

 

TRIANTAFYLLIDHS-TSIPRASΘα  περίμενε κανείς να υπάρξει μία σαφής τοποθέτηση από την πλευρά της κυβέρνησης σε σχέση με τις απόψεις που ακούγονται από βουλευτές της.

Το μόνο που υπάρχει είναι …μια σιωπή.

Σε τέτοιο βαθμό που να αναρωτιέσαι τελικά  αν υπάρχει σχέση ανάμεσα στη σχεδιαζόμενη πολιτική στον τομέα της παιδείας και των απόψεων που ακούγονται.

Αν υπάρχει μια εξάρτηση και αν τέλος πάντων όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διερεύνηση και τέτοιων λύσεων στο πλαίσιο της δημοσιονομικής κρίσης.

Αν η κυβέρνηση σκέπτεται δίδακτρα στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά, στα γυμνάσια και στα λύκεια, αν σκέπτεται χορηγίες από τους γονείς, αν σκέπτεται όλα αυτά τα οποία με παραδείγματα προσδιορίζει στο άρθρο του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης έχει παραδοθεί. Να το δηλώσει, να το θέσει σε δημόσια διαβούλευση και να εισπράξει απαραιτήτως το αντίτιμο.

Αν θα τα πούμε δίδακτρα, αν θα τα πούμε οικονομική ενίσχυση του εκπαιδευτικού είναι δευτερεύον γιατί θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο απλό:  ότι ένα ποσό θα φεύγει από την τσέπη του γονιού και θα πηγαίνει για να ικανοποιήσει τις εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή, του παιδιού τους δηλαδή.

Ας το ονομάσουν όπως θέλουν.

Να συμφωνήσουμε όμως ότι θα υπάρχει μεταφορά χρημάτων από τη μία τσέπη που δεν υπάρχουν, στην ανάγκη που πρέπει να καλύψουν.

Λέει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην απάντηση του ότι υπερασπίζεται την ελληνική οικογένεια που αιμορραγεί για να σπουδάσει τα παιδιά της και ότι υπερασπίζεται τη δημόσια παιδεία.

Αλήθεια τότε που τα καραβάνια πήγαιναν μέχρι την Ιταλία για σπουδές δεν αιμορραγούσε η ελληνική οικογένεια;

Όταν τα καραβάνια πήγαιναν στη σκλαβιά δεν είχε αιμορραγία η ελληνική οικογένεια;

Λοιπόν σήμερα χαρακτηρίζει κατ’ επίφαση την δωρεάν παιδεία και την λέει παρακολούθημα της ιδιωτικής, κάνοντας έμμεσες αναφορές σε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα.  Τώρα το ανακάλυψε;

Τι ομολογεί;

Απλά και μόνο την αποτυχία ενός συστήματος και την αδυναμία του ίδιου του κράτους να παρέχει και στο μέλλον δημόσια εκπαίδευση. Το να παίζουμε με τις λέξεις ότι δεν είναι δίδακτρα, είναι συνδρομή, απλά και μόνο ανοίγει η όρεξη σε ορισμένους να κάνουν πλέον την αμοιβή της εργασίας τους χορηγία.

Έτσι λοιπόν δεν θα έχουν μαθητές αλλά θα έχουν χορηγούς.

Απίστευτο σκηνικό.

Και για ποια συνδρομή του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων μιλούν;

Μήπως αυτοί έχουν το δικό τους νομισματοκοπείο και κόβουν χρήματα και μπορούν να συνδράμουν ή πρόκειται για χρήματα τα οποία πληρώνει ο γονιός;

Ανεξάρτητα με το τι εκ των υστέρων προσπαθεί να μας πει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εκείνο που έχει ιδιαίτερη αξία είναι ότι ο ίδιος «έχει την αίσθηση ότι διεκδικεί και μάχεται με πρακτικές και εφαρμόσιμες προτάσεις για μια ελκτική δημόσια δωρεάν παιδεία» όπως λέει.

Η έλξη είναι το τιμολόγιο;

Τι απίστευτα πράγματα είναι αυτά που ακούγονται.

Αν δηλαδή το άρθρο θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο κι αν θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το παράδειγμα δεν είναι και το πλέον δόκιμο για να αποτυπώσει πιθανά την αγωνία ενός βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με την δωρεάν παιδεία και το σχολείο, η απάντηση που έρχεται στα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας αναγκάζει πλέον όλους μας να μιλάμε σε εντελώς διαφορετικούς τόνους γιατί πλέον δεν μιλάς για κάποιο λάθος παράδειγμα αλλά μιλάς για συνειδητές επιλογές και ψάχνεις να βρεις τις αιτίες ή αν θέλετε καλύτερα την ευθεία που ενώνει τη δημόσια θέση και την πολιτική απόφαση. Εκεί που ουσιαστικά είναι και το διακύβευμα.

Πρωτοφανή πράγματα. Πρωτοφανείς λογικές… στο όνομα μάλιστα της Αριστεράς!

Το ότι ο Φορτσάκης στηρίζει αναφανδόν την πρόταση Τριανταφυλλίδη προσδιορίζει και την κατεύθυνση της…

 

Advertisements

Κατορθώματα!

Από πολύ νωρίς οι ειδικοί αλλά και οι συνδικαλιστικοί φορείς ιδιαίτερα στον τομέα της εκπαίδευσης είχαν σημάνει συναγερμό.

Έβλεπαν το υπουργείο να είναι θεατής των εξελίξεων, οι δε λύσεις που προέκυπταν στο δημόσιο διάλογο δεν είχαν καμία σχέση με τη βελτίωση της κατάστασης.

Τι δεν ακούσαμε το προηγούμενο διάστημα!

Βλέπετε η ευρηματικότητα των κυβερνώντων οδηγούσε σε περίεργα σενάρια και εκεί ακριβώς ήταν το μεγάλο πρόβλημα.

Δεν έχουμε ακούσει μέχρι τώρα πολλές φορές τους κυβερνώντες να αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση ισότιμα με στρατιωτικό λόγο. Να θυμίσω την πρόταση που τέθηκε στο δημόσιο διάλογο σύμφωνα με την οποία θα διέθετε δασκάλους και καθηγητές ο στρατός;

Βλέπετε εσχάτως και έργα μπορεί να κάνει ο στρατός, και μάθημα μπορεί να κάνει ο στρατός, και τέλος πάντων όλα θα μπορούσε να τα κάνει ο στρατός.

Από την άλλη πλευρά όλοι συζητούσαν αλλά τα μεγέθη δεν ήθελε να τα αγγίξει κανείς. Πρέπει να νοιώθει ευτυχισμένος και ο Μπαλτάς και ο Κουράκης που έφυγαν από το συγκεκριμένο υπουργείο καθώς έφυγαν ακριβώς λίγο πριν το πρόβλημα.

Έφυγαν ακριβώς πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Τυχεροί άνθρωποι, δεν λέω.

Και από εκεί και μετά τι απομένει;

Απομένει το πρόβλημα, απομένει η ελληνική περιφέρεια να ψάχνει δασκάλους χωρίς κανείς να γνωρίζει πως τελικά θα λυθεί το πρόβλημα.

Βεβαίως το θέμα  των διορισμών είναι ανάμεσα σ’ εκείνα που συζητούνται, όμως αυτό σημαίνει πόρους, που βεβαίως δεν υπάρχουν, σημαίνει ταχύτητες που σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να επιταχυνθούν τα πράγματα τις μέρες που διανύουμε και σημαίνει και πολιτική διάθεση, μόνο που η διάθεση υπάρχει η πολιτική απουσιάζει.

Τι θα γίνει λοιπόν στα σχολειά;

Κάτι χειρότερο απ’ ότι γίνονταν τα πιο χειρότερα χρόνια.

Θα γίνουν λοιπόν παρεμβάσεις οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις έχουν άξονα και τον αριθμό μαθητών μέσα στις τάξεις. Φωνάζουν και οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι συνδικαλιστές της εκπαίδευσης ότι κάτι τέτοιο θα είναι καταστροφικό.

Δεν είναι άλλωστε καταστροφικό ως γεγονός ότι οι μαθητές θα πηγαινοέρχονται για περίπου 20 μέρες στα σχολειά τους χωρίς αντικείμενο, τα προγράμματα δεν θα εκτελούνται και η διδακτική διαδικασία θα πηγαίνει με τον αραμπά;

Αλήθεια πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να συνειδητοποιήσουν κάποιοι κάποτε ότι όλα αυτά σε σχέση με τα σχολεία πρέπει να τελειώνουν πολύ νωρίτερα. Ας πούμε τον Ιούνιο.

Όλο αυτό το παιχνίδι έχει τραγικές συνέπειες.

Κράτος δημιουργικής Ασάφειας

BossLecturingΠολλά έχουν δει τα μάτια μου, που λέει και ο μέγας Καββαδίας, αλλά το θέμα της επιβολής ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση με ξεπερνά.

Αρχικά, και καθ’ υπέρβαση των όσων ισχύουν στον πολιτισμένο κόσμο, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά, αποφάσισε να μην επιβαρύνει το βοδινό κρέας με 23% ΦΠΑ, αλλά αντ’ αυτού τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

Όταν κατάλαβαν ότι τα πάσης φύσεως εκπαιδευτήρια, τα ΜΜΕ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση τα προοδευτικά αριστερά κόμματα που θεωρούν ότι η εκμάθηση των ξένων γλωσσών πλην της «ξύλινης» είναι πολυτέλεια, και οι ψηφοφόροι – πελάτες δεν ήταν διατεθειμένοι να πέσουν αναίμακτα, φρόντισαν να το φορτώσουν στην Κομισιόν.

Κάτι τέτοια έκαναν ανερυθρίαστα και οι προκάτοχοί τους σε κάθε δυσάρεστη περίπτωση, όταν έκριναν ότι έπρεπε να προβάλουν το αντιστασιακό προφίλ τους. Όταν η Κομισιόν δια του Επιτρόπου Μοσκοβισί τους διέψευσε, η κυβέρνηση με διορθωτική δήλωση μας πληροφόρησε, ότι δεν ήταν η Κομισιόν αλλά οι ανάλγητοι θεσμοί που για μια φορά ακόμα εξεβίασαν και πειθανάγκασαν την αριστερή κυβέρνηση να επιβάλει – με πόνο ψυχής – το παράλογο μέτρο.

Διαπιστώνοντας όμως ότι το όλο θέμα θα μπορούσε να τους κοστίσει τις εκλογές, όπως ο ΕΝΦΙΑ στον Σαμαρά, άρχισαν να διαρρέουν σενάρια περί αναστολής του μέτρου, σενάρια που οδήγησαν τον κ. Αλεξιάδη σε επίσημη δήλωση, προς ανακούφιση γονέων και υπευθύνων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα του άρπα-κόλα η ευτυχία διαρκεί λίγες στιγμές, το απόγευμα της ίδιας ημέρας η κ. Σαββαΐδου πληροφόρησε το πανελλήνιο ότι η απόφαση για την αναστολή του 23% ανεστάλη και αυτή, και το μέτρο θα εφαρμοζόταν κανονικότατα. Προειδοποίησε κιόλας ότι όσοι από τους υπόχρεους επιχειρηματίες δεν έσπευδαν στις εφορίες να ενταχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες του νόμου.

Dura lex sed lex, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ρωμαίοι, ο νόμος όμως εδώ είναι αλληλένδετος με το πολιτικό κόστος, και κάπως έτσι φτάσαμε στο δεύτερο πάγωμα, που διήρκεσε μέχρι ν’ αρχίσουν οι αρμόδιοι εγκέφαλοι του υπουργείου να στέλνουν εγκυκλίους για το τι μέλει γενέσθαι.

Οι εγκύκλιοι ξεκαθαρίζουν ότι το μέτρο δεν καταργείται, αλλά μετατίθεται η εφαρμογή του στην επόμενη κυβέρνηση.

Οι επαγγελματίες όμως, αντί της έκδοσης ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ, (ΠΡΩΗΝ ΑΠΟΔ.ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ), έχουν την επιλογή να εκδίδουν αποδείξεις ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ, και να εκδώσουν Αποδείξεις Λιανικής με τον ΦΠΑ κανονικά αφού το ζήτημα διευθετηθεί οριστικά.

Νεότερη όμως εγκύκλιος διευκρινίζει, ότι οι επαγγελματίες δεν είναι υποχρεωμένοι να σπεύσουν στις εφορίες να υπαχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, το οποίο όμως πρέπει να το εισπράττουν αλλά όχι και να το αποδίδουν, αφού από ότι φαίνεται τόσο η επιβολή του μέτρου όσο και η απόδοση του ΦΠΑ θα γίνουν μετά τις εκλογές και ανάλογα με το ποιος θα έχει εκλεγεί.

Δηλαδή, τι δεν κατάλαβες;
Άρης Δ. Μαζαράκης

ΟΟΣΑ και «Μεταδευτεροβάθμια» Εκπαίδευση

oosaΔεν είναι μόνο το Δ.Ν.Τ και η Ε.Ε. που προσυπογράφουν, μέχρι κεραίας, τις πολιτικές των μνημονίων στην Ελλάδα. Ένας ακόμη θεσμός στην υπηρεσία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ο ΟΟΣΑ, συμβουλεύει την απαρέγκλιτη εφαρμογή των όσων περιέχονται στις δανειακές συμβάσεις.

Μάλιστα, δίνοντας στρατηγικό βάθος στην αντιμεταρρύθμιση, συνιστά την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, την ώρα που εισηγείται την επιβολή διδάκτρων στα (κατ’ επίφαση) δημόσια.

Η αλλαγή του συντάγματος θα σημάνει και το τυπικό τέλος αυτών των εκκρεμοτήτων. Μέχρι τότε η δημιουργία de facto καταστάσεων απλώς προετοιμάζει τις de jure.

Ήδη η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει την δημιουργία μόνιμων δομών κινητικότητας και διαθεσιμότητας στο δημόσιο, ώστε να προωθούνται οι κατά κύματα περικοπές προσωπικού. Ο κυνισμός του Θ. Πάγκαλου είχε προδιαγράψει τις εξελίξεις: δεν απολύονται οι υπάλληλοι αλλά καταργούνται οι θέσεις τους κι εκείνοι απλώς συμπαρασύρονται στην οδό της απωλείας.

Για τα ανώτατα ιδρύματα υπάρχει μια πιο σύνθετη διαδικασία. Δημιουργείται ήδη ένας χώρος «μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», όπου η αγορά συμπεριλαμβάνει κολέγια, ΙΕΚ και ποικίλα τέτοια μορφώματα.

Η πρόσφατη σύγκρουση που πυροδοτήθηκε στ’ ΑΕΙ με πρωτοβουλία του υπουργού παιδείας δεν ήταν μια εκτός προγράμματος ρήξη, ούτε επίδειξη άφρονος αδιαλλαξίας. Η εκκαθάριση των ιδρυμάτων απ’ όποια ομάδα δύναμης έχει απομείνει στο εσωτερικό τους, είτε πρόκειται γι’ «αναδομούμενους» διοικητικούς υπαλλήλους είτε για καθηγητικά κέντρα που επιδιώκουν επαγγελματική αυτονομία (συχνά στ’ όριο της αυθαιρεσίας και της αλαζονείας), αποτελεί προτεραιότητα. Η συντριβή των υπολειμμάτων μιας παρελθοντικής συγκρότησης των ΑΕΙ θα διευκολύνει τόσο την επιβολή διδάκτρων –το φοιτητικό σώμα δεν δείχνει σημάδια αντίδρασης– όσο και την εμφάνιση ιδιωτικών.

Συνεπώς οι υποδείξεις του ΟΟΣΑ, κοινές σε όλα τα κράτη και ειδικά σε όσα βρίσκονται στην δεινή οικονομική θέση του ελληνικού, έχουν αρχίσει να παίρνουν τον δρόμο τους.

Άλλωστε οι τοπικές όψεις ενός οικουμενικού μοντέλου δεν πρέπει να διαφέρουν από τα τεχνοκρατικά υποδείγματα που διαφημίζει ο οργανισμός οικονομικής συνεργασίας και ανάπτυξης.

Το μακρύ ταξίδι προς το λιμοκαθαρτήριο βρίσκεται μόλις στην αρχή του, έστω κι αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.

Υπουργός με … άποψη!

iekAkmi5Ένας από τους υπουργούς που πρωταγωνιστεί στο εκπαιδευτικό σκέλος της επιβολής του δόγματος «νόμος και τάξη» είναι ο πολυπράγμων Κ. Αρβανιτόπουλος .

Στην βασική εκπαίδευση (σε συνεργασία με τους ομοϊδεάτες Δένδια και Αθανασίου) εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερον τους καταληψίες μαθητές.

Στα πανεπιστήμια η άτεγκτη στάση τον οδήγησε στο να παραπέμψει στην εισαγγελέα τους υπευθύνους του κλεισίματος (πρυτάνεις) και ν’ απειλήσει με αργία τους διοικητικούς υπαλλήλους που δεν θ’ αποστείλουν λίστες διαθεσιμότητας.

Ωστόσο στα ιδιωτικά μαγαζιά που έχουν στηθεί –στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών- η κατανόηση και η αλληλεγγύη περισσεύει. Προ καιρού είχε κάνει ο ίδιος τα εγκαίνια εγκαταστάσεων γνωστού ΙΕΚ, παρακάμπτοντας το γεγονός πως υπηρετεί την δημόσια εκπαίδευση.

Το τελευταίο περιστατικό ωστόσο δημιουργεί μείζονες απορίες.

Πρόκειται για μια εγκύκλιο που είχε εκδώσει προ καιρού και η οποία ισοπέδωνε τις εργασιακές σχέσεις των δασκάλων στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης –  υπέρ των σχολαρχών εννοείται.

Η ομοσπονδία ιδιωτικών εκπαιδευτικών(ΟΙΕΛΕ)προσέφυγε στο ΣτΕ και εκεί διημείφθησαν ενδιαφέρουσες σκηνές. Κατά την ομοσπονδία, η οποία κατέθεσε αίτηση ακυρότητας ,όταν το ανώτατο δικαστήριο ζήτησε στοιχεία που ν’ αποδεικνύουν πως η «εγκύκλιος Αρβανιτόπουλου» ήταν μνημονιακή υποχρέωση οι νομικοί παραστάτες του υπουργού έχασαν τα λόγια τους. Απλά ανέφεραν πως δεν έχουν κάτι τέτοιο υπ’ όψη τους, ωστόσο το υφιστάμενο καθεστώς εργασιακών σχέσεων κρίθηκε «παράλογα προστατευτικό».

Κατόπιν αυτού ο εισηγητής της υπόθεσης στο ΣτΕ ζήτησε την επιβολή προστίμου στο υπουργείο παιδείας, θεωρώντας απαράδεκτη την στάση του. Η νομική οδός της υπόθεσης έχει σημαντική αξία, δεν είναι όμως του παρόντος.

Αποδεικνύεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, πως με το πρόσχημα των μνημονιακών υποχρεώσεων ορισμένοι υπουργοί αναλαμβάνουν να εκπληρώσουν τους μύχιους πόθους εργοδοτικών φορέων και οργανώσεων. Ξηλώνοντας τα τελευταία υπολείμματα θεσμικής προστασίας των εργαζομένων και αποδίδοντάς τους γυμνούς στο έλεος της αγοραίας ελευθερίας.

Για ν’ αποδειχθεί πως το ενδιαφέρον του Κ. Αρβανιτόπουλου για τις ευαγείς επιχειρηματικές δραστηριότητες των σχολαρχών πηγάζει από την φιλοσοφία του για τον ρόλο τους . Δηλαδή την υπαγωγή της εκπαίδευσης στις πρόνοιες των επενδυτών του χώρου, αφού πρώτα ερειπωθούν τα όσα απέμειναν όρθια στην δημόσια σφαίρα (της).

Επιστράτευση αυταρχισμού!

epistrateushsΘα ήταν σφάλμα (ηθικό και πολιτικό) να θεωρηθεί η επίταξη των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης σαν μεμονωμένο γεγονός ή σαν γεγονός που εμπίπτει σε ειδικές περιστάσεις.

Μια προσεκτικότερη ματιά πείθει πως η κυβέρνηση (ειδικά ο πρωθυπουργός και ο πέριξ αυτού νεοδημοκρατικός της πυρήνας) έχει μια ευρύτερη στρατηγική με μακροπρόθεσμους στόχους.

Η αλληλουχία και η διαπλοκή των περιστάσεων δείχνει κάτι πολύ ευρύτερο.

Ας το εξετάσουμε βήμα-βήμα.

Λίγο πριν το τέλος της σχολικής περιόδου ο υπουργός παιδείας προωθεί μια ρύθμιση η οποία θέτει τους εκπαιδευτικούς σε κατάσταση εργασιακής ομηρίας και επαγγελματικού εξανδραποδισμού. Υπό την έννοια ότι βρίσκονται στο έλεος της υπηρεσιακής ιεραρχίας η οποία μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να τους εκτοξεύσει από την μια στην άλλη άκρη της χώρας.

Το νόημα της κυβερνητικής επιλογής για τους καθηγητές ήταν «θα σας συντρίψουμε αν αντιδράσετε και θα σας συντρίψουμε αν δεν αντιδράσετε».

Για τις επικοινωνιακές ανάγκες του εγχειρήματος προστέθηκαν και τα περί αύξησης των ωρών εργασίας για ένα δίωρο εβδομαδιαίως –ώστε να κατακρεουργούν τα κανάλια τους «τεμπέληδες» εκπαιδευτικούς.

Το σχέδιο άλλωστε δοκιμάστηκε αρχικά με τους Δημόσιους Υπαλλήλους. Όπου στο όνομα της απόλυσης καμιάς 500αριάς επιόρκων και «κοπανατζήδων» , θα απολυθούν πολλαπλάσιοι (άλλες 13.500 τουλάχιστον), μη επίορκοι και μη «κοπανατζήδες» (για τους οποίους παρεμπιπτόντως ουδείς ασχολείται)!

Για τους καθηγητές το δίλημμα ήταν ωμό: είτε θα δέχονταν αμαχητί τα όσα τους επιβλήθηκαν είτε θ’ αντιδρούσαν με κάποιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις. Μόλις η ΟΛΜΕ έδειξε να προσανατολίζεται σε κινητοποιήσεις μέσα στις εξετάσεις ο κύκλος του Αντ. Σαμαρά έβγαλε από το συρτάρι το σχέδιο διαχείρισης της κρίσης. Η επιστράτευση (αντισυνταγματική, αλλά αυτό ουδόλως ενδιαφέρει την κυβέρνηση) αποτέλεσε την φόρμουλα επιλογής, μάλιστα με την διατύπωση της σκέψης περί απεργίας και χωρίς καν την ύπαρξη απόφασης.

Άλλωστε το ΣτΕ βρήκε την κυβερνητική απόφαση καθ’ όλα σύννομη, οπότε το σύνταγμα κουρελιάζεται και με δικαστική βούλα.

Η σιωπηλή αποδοχή των παραπάνω από τις ηγεσίες των δύο άλλων κομμάτων της συγκυβέρνησης απλά αποδεικνύει την πλήρη παράδοση τους στις ορέξεις των σχεδιαστών της ανασύστασης του αυταρχικού κράτους, που οραματίζεται η σύγχρονη κεντροδεξιά.

maximouΟ στόχος είναι πολύ βαθύτερος: η διάλυση της (άκρως προβληματικής) δημόσιας εκπαίδευσης αποτελεί στρατηγικό στόχο της τρόικα και των εγχώριων συνεργατών της.

Κάτι που συμβαίνει οπουδήποτε πηγαίνει το Δ.Ν.Τ. για «εξυγιαντικές αποστολές», ως εφαρμογή του δόγματος «σοκ και δέος».

Δε νομίζω να πιστεύει κανείς ότι με αυτά τα μέτρα αναβαθμίζεται η δημόσια εκπαίδευση! Αντίθετα υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο, ταυτίζεται με τις δημοσιονομικές ανάγκες του μνημονίου και οδηγείται σε κατηγορία «σκουπιδιού», με διαλυμένους και κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς. Το γεγονός δηλαδή ότι όσοι σήμερα υπηρετούν σαν αναπληρωτές του χρόνου θα είναι άνεργοι, ουδόλως απασχολεί τους υποτιθέμενους «μεταρρυθμιστές» της Κυβέρνησης. Τα κενά, οι ελλείψεις και τα προβλήματα στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, είναι … άλλου παπά ευαγγέλιο!

Έτσι η κυβέρνηση εγκαθιστά νομότυπα μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, στην οποία επιτρέπεται η καταστρατήγηση του συντάγματος με μια νεφελώδη επίκληση κάποιου δημόσιου συμφέροντος.

Μεθοδικά και με κυνικό σχεδιασμό προχωρά η ολοκλήρωση της δημιουργίας ενός αυταρχικού κράτους με κοινοβουλευτική μορφή. Οι κάθε λογής «υπονομευτές της τάξης» πρέπει ν’ απομονώνονται και να τιμωρούνται παραδειγματικά.

Ο κοινωνικός κανιβαλισμός μπορεί να νοιώθει υπερήφανος για τους πολιτικούς του εκφραστές.

 

Παιδεία: Ο «εξόριστος ποιητής»

Οι τελετές για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς είναι κι ένας τρόπος επικοινωνιακής επανεμφάνισης τοπικών αξιωματούχων, μετά την καλοκαιρινή περίοδο και τους ρυθμούς ραστώνης που επιβάλλει.

Βουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες και πολιτευτές βρίσκουν ευκαιρία –και κοινό- ώστε να εκφωνήσουν λόγους και να δώσουν ευχές στους μαθητές, τους γονείς και τους δασκάλους.

Συνήθως επαναλαμβάνονται οι ίδιες κοινοτυπίες, πασπαλισμένες με πιο μελοδραματικούς τόνους λόγω της συγκυρίας.

Όλα τούτα δευτερεύουσα σημασία έχουν για τους εμπλεκόμενους στην εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς ουδόλως επηρεάζουν την καθημερινότητά τους.

Μόλις πάψουν να πέφτουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας θα μείνουν μόνοι με τα προβλήματά τους. Τα οποία έχουν οδηγήσει σε μιαν ασφυκτική κατάσταση, η οποία συνεχώς χειροτερεύει.

Στις μέρες μας η παιδεία –όχι απλά η εκπαίδευση- αποτελεί τον «εξόριστο ποιητή». Καθώς η χυδαιότητα, συχνά στις πιο αγοραίες εκδοχές της, κυριαρχεί καταθλιπτικά στην ατμόσφαιρα.