Καλό βόλι!

GreeceΣτις 7 το πρωί της Κυριακής θα ανοίξουν οι κάλπες.

Δεν θα σταθώ στην κρισιμότητα αυτών των εκλογών αλλά στα επιμέρους στοιχεία τα οποία συνθέτουν το πολιτικό σκηνικό με φόντο την επόμενη μέρα.

Μια επόμενη μέρα που χρωματίζεται με ένα σκληρό μνημόνιο, με την εφορία να περιμένει να στείλει 500.000 ραβασάκια, με τους αγρότες να ανησυχούν για τα μέτρα, με τις πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για ισοδύναμα που ακόμη δεν έχουν βρει αλλά προσπαθούν να τα προσεγγίσουν, με αγωνία για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, με αγωνία για τα επόμενα βήματα εντός της Ευρώπης.

Δεν θα σταθώ στα μηνύματα του εξωτερικού.

Άλλωστε δεν είμαι από εκείνους που επιμένουν στον εξωτερικό παράγοντα.

Αυτές οι εκλογές κρύβουν αρκετά.

Καταρχήν κρύβουν το νόημα της συνεργασίας. Δεν είναι λίγες οι αναφορές σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν ακόμη και επικοινωνίες μεταξύ διαφόρων κομμάτων για να προετοιμάζουν το τοπίο της επόμενης ημέρας.

Ο μεγάλος συνασπισμός στον οποίο θα μπορούσε να μετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία δείχνει απίθανος μπροστά στις εξελίξεις που διαμορφώθηκαν την τελευταία στιγμή.

Εξελίξεις όμως αναγκαίες για την επιβίωση των δύο μεγάλων κομμάτων.

Αν επιβεβαιωθούν τα γκάλοπ της χθεσινής μέρας οι δύο μονομάχοι κυριολεκτικά στέγνωσαν τα μικρά κόμματα. Είχαν βάλει ένα στόχο και σκοπό λοιπόν τον οποίο κατόρθωσαν. Εκεί που πριν από λίγα 24ωρα μιλούσαν για πληθώρα κομμάτων που θα μπουν στην βουλή, χθες περιορίστηκαν. Περιορίστηκαν αρκετά. Θα μπορούσαμε να πούμε επικίνδυνα.

Σε κάθε περίπτωση όμως αυτές οι εκλογές και η επόμενη ημέρα αποτελούν το μεγάλο ζητούμενο καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως μονοκομματικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Όλα θα κριθούν στην διαλεκτική των πολιτικών αρχηγών αλλά και στην ερμηνεία του μηνύματος που θα στείλει το εκλογικό σώμα.

Το  θέμα δεν είναι πως θα το ερμηνεύσει το κάθε κόμμα χωριστά. Έχουν κατανοήσει πλέον τα κόμματα ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Το μόνο κενό σημείο που υπάρχει σ’ αυτή την φάση είναι ότι ουσιαστικά τα κόμματα δεν έχουν πει προεκλογικά με ποιον θέλουν να συνεργαστούν και με ποιον επιθυμούν να συνεργαστούν αν εξαιρέσουμε την διακηρυγμένη συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπό την προϋπόθεση ότι θα μπουν στην βουλή. Κατά τ’ άλλα αοριστίες, γενικολογίες και ευχολόγια. Είναι απίστευτο αλλά τα κόμματα πηγαίνουν στις εκλογές χωρίς καμία στρατηγική για το αύριο.

Με το κλείσιμο της κάλπης την αυριανή ημέρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Αρχίζουν τα δύσκολα και για την κοινωνία, τον λαό, τους πολίτες, αλλά και για τους κομματικούς σχηματισμούς.

Το αποφευκτέο σενάριο είναι να υπάρχει σύγκρουση η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες εκλογές.

Αυτό το σενάριο το απεύχονται όλοι.

“Καλό βόλι” λοιπόν!

Advertisements

Το τι θα ψηφίσουμε ενδιαφέρει κι άλλους!

shutterstockΠέραν της εσωτερικής οι ελληνικές εκλογές έχουν και μία ευρωπαϊκή (τουλάχιστον) διάσταση.

Το πιστοποιούν οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις κρατικών και κοινοτικών αξιωματούχων (Σόιμπλε, Γιούνκερ, Μοσκοβισί) και τ’ Αρμαγεδδώνεια δημοσιεύματα γνωστών Μ.Μ.Ε. με παγκόσμια επικοινωνιακή εμβέλεια. Ενώ και οι περίφημες «αγορές» – που απέκτησαν υπόσταση δρώντος υποκειμένου – σπεύδουν να εκφράσουν την ανησυχία τους, στο ενδεχόμενο ήττας της συγκυβέρνησης.

Ταυτόχρονα οι ίδιοι (πάνω – κάτω) παράγοντες διατρανώνουν την πεποίθησή τους πως μία έξοδος της Ελλάδας από την Ε.Ε. δεν αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη, άρα το «Grexit» αποτελεί ακόμα και λύση εκλογής. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί (αν τα πράγματα είναι τόσο σαφή και αυτονόητα) επικρατεί τέτοια αναταραχή στους κόλπους του ευρωενωσιακού κατεστημένου.

Η απάντηση μπορεί ν’ ανιχνευθεί με οδηγό τις εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος. Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην ζώνη των μνημονίων είχε δαιμονοποιηθεί από τα ίδια ακριβώς συμφέροντα.

Οι «τεμπέληδες του νότου», τ’ ανεπιθύμητα «PIGS» αποτελούσαν την ρητορική του συρμού.

Για ν’ αποκρυβεί το γεγονός πως η κρίση στην ευρωζώνη είναι δομική και (ως είθισται) ξέσπασε στον πιο αδύναμο κρίκο της.

Άλλωστε η έναρξη είχε προδιαγραφεί όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες της Ιρλανδίας (ελέω εξαγωγής των προβλημάτων των ΗΠΑ), μιας χώρας που θεωρήθηκε πρότυπο ανάπτυξης, εξ’ ού και ο χαρακτηρισμός της ως «κέλτικης τίγρης»!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα, οπότε οι ελληνικές εκλογές αποτελούν πεδίο άσκησης πιέσεων με το βλέμμα στο αύριο.

Καθώς σε κράτη πολύ ισχυρότερα του ελληνικού συντελούνται κοινωνικές διεργασίες που απειλούν την γερμανική ηγεμονία. Μάλιστα, παρά τον παντελώς διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό τους (από αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι εθνικιστικοί πόλοι) οι δυνάμεις αυτές συμπίπτουν στην αμφισβήτηση της σιδηράς πειθαρχίας που επιβάλει στην Ευρώπη το «δόγμα Μέρκελ».

Κραυγαλέο παράδειγμα η Γαλλία, όπου το νεοφασιστικό «Εθνικό Μέτωπο» προηγείται στις δημοσκοπήσεις (μετά τον ευρωεκλογικό του θρίαμβο) και έχει εξαγγείλει δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή ή όχι της Γαλλίας στην Ε.Ε.

Στην Ισπανία το αριστερό «Podemos», διαγράφει μια πορεία αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Ιταλία η κυβέρνηση Ρέντσι κλυδωνίζεται, από τα εξώφθαλμα αντεργατικά μέτρα που έχει λάβει πρόσφατα.

Ο πυρήνας της γερμανικής κυριαρχίας στην Ε.Ε. κατανοεί πως το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να «συνετίσει» όλους εκείνους τους «ανεύθυνους» και τους «ταραχοποιούς».

Υπ’ αυτή την έννοια οι εκλογές στην Ελλάδα αποτελούν ένα κρίσιμο τεστ σ’ αυτή την αντιπαράθεση – που σύντομα θα ομολογηθεί και επισήμως. Ευδιάκριτη είναι η απόσταση που τηρεί ο «κεντρικός τραπεζίτης» της Ε.Ε. Μ. Ντράγκι, με την δημόσια δήλωσή του πως δεν υφίσταται «plan B» για το μέλλον της ευρωζώνης.

Αφού υπάρχουν σενάρια για διχοτόμησή τους, με το «μαλακό ευρώ» (συνδεδεμένο με το «σκληρό») ν’ αποτελεί το νόμισμα των ευρωμεσογειακών χωρών.

Επομένως η χώρα μας αποτελεί και πάλι την αφορμή κι όχι την αιτία της εσωτερικής σύγκρουσης στην ευρωζώνη. Εξ’ αυτού του λόγου το εκλογικό αποτέλεσμα θα έχει συνέπειες οι οποίες θα επιδράσουν πολύ πέραν των Αθηνών.