Η σατανική συμμαχία Τραμπ-Πούτιν και η νέα μοιρασιά του κόσμου

putin_trump1Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο Ισπανός ιστορικός Σάντος Χουλιά και δημοσιεύτηκε στην El Pais. Οφείλω να ομολογήσω ότι είναι, ότι καλύτερο και ότι πιο ενδιαφέρον διάβασα τελευταία για το πώς διαμορφώνονται οι νέες παγκόσμιες ισορροπίες:

Πόσο μακριά ακούγονται κι ας διατυπώθηκαν μόλις χθες οι προβλέψεις εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών επιστημόνων, όταν έσβηνε ο 20ός αιώνας, για το τέλος του εθνικού κράτους και την επικείμενη αντικατάστασή του από μετα- και υπερ-εθνικά πολιτικά συστήματα!

 Δύο ήταν τα βασικά προγνωστικά αυτής της επιστημονικής λεγεώνας. Πρώτον, ότι το εθνικό κράτος θα κατέρρεε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση. Δεύτερον, ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα αποκτούσε οικουμενικό χαρακτήρα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και το τέλος της σοβιετοκομμουνιστικής δικτατορίας. Αντί γι’ αυτά, βλέπουμε τις δύο μεγάλες δυνάμεις που μοιράστηκαν τον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να συγκροτούν σήμερα μια σατανική συμμαχία για να κάνουν μια νέα μοιρασιά, κτίζοντας τείχη στα σύνορά τους.

 Το ότι η μεγάλη συμμαχία του μέλλοντος θα έχει επικεφαλής το δίδυμο Πούτιν-Τραμπ, με την Κίνα να υπερασπίζεται το ελεύθερο εμπόριο, είναι κάτι που ούτε οι πιο ριζοσπάστες αντικαπιταλιστές δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Θα χρειαζόμασταν έναν Λένιν, ειδικό σε άλλου τύπου προβλέψεις, για να μας εξηγήσει ποιο στάδιο της εξέλιξης του καπιταλισμού είναι αυτό στο οποίο εισερχόμαστε με υπερηχητική ταχύτητα.

 Μια δεύτερη απόδειξη ότι το εθνικό κράτος κάθε άλλο παρά καταρρέει είναι η μανία που έχει καταλάβει όλο τον κόσμο να οικοδομήσει ο καθένας το δικό του κράτος. Ή, στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επρόκειτο να είναι ένα υπερεθνικό πολιτικό σύστημα, το πάθος με το οποίο τόσοι ή μάλλον τόσες πολιτικοί έχουν βαλθεί να μετατρέψουν αυτό το όνειρο σε εφιάλτη. Η Τερέζα Μέι στο άλλοτε Ηνωμένο Βασίλειο και η Μαρίν Λεπέν στην άλλοτε πατρίδα όλων των πατρίδων, πολύ εθνικίστριες, πολύ πατριώτισσες, είναι πεισμένες ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οικοδόμημα που πρέπει να γκρεμιστεί.

 Όσο για τον οικουμενικό χαρακτήρα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, διαψεύδεται κι αυτός. Το τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού, που σύμφωνα με τον Χάντινγκτον σάρωνε τον κόσμο στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, πέθανε στις παραλίες του 21ου αιώνα. Η ευφορία με την οποία το Journal of Democracy ανήγγελλε τον Ιανουάριο του 2000 ότι οι αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες ξεπέρασαν τις 100, έναντι μόλις 36 το 1974, και ότι κατόπιν αυτού ο Τοκβίλ είχε νικήσει τον Μαρξ τώρα είμαστε όλοι τοκβιλιστές, έγραψαν μετατράπηκε μέσα σε μια πενταετία σε αβεβαιότητα: αρκετές από τις ανακηρυχθείσες νέες δημοκρατίας αποδείχθηκε ότι ήταν ανελεύθερες, αφού συνδύαζαν τις εκλογές με δραστικές μειώσεις των ατομικών δικαιωμάτων. Κι έτσι αποδείχθηκε ότι η πραγματοποίηση εκλογών δεν συνιστά πάντα απόδειξη της ύπαρξης της δημοκρατίας αφού η τελευταία προϋποθέτει τη διάκριση και την ισορροπία των εξουσιών.

 Φαίνεται τελικά πως το περίφημο τρίλημμα του Ντάνι Ρόντρικ ότι πρέπει να διαλέξουμε δύο από τα τρία: δημοκρατία, εθνικό κράτος, παγκοσμιοποίηση είναι κάτι παραπάνω από ένα κλισέ για τις αίθουσες διδασκαλίας των αγγλόφωνων πανεπιστημίων. Και ότι πρέπει πράγματι να κάνουμε αυτή την περίφημη επιλογή. Αυτό που δεν περιέλαβε ο Ρόντρικ στο τρίλημμά του είναι ότι η επιλογή του εθνικού κράτους στη σημερινή εποχή προϋποθέτει ένα ΟΧΙ στην παγκοσμιοποίηση και ταυτόχρονα ένα ΟΧΙ στη δημοκρατία. Για να το πούμε διαφορετικά: όπως συνέβη και τη δεκαετία του ’30, η άνοδος των εθνικισμών οδηγεί στο τέλος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως μορφής του εθνικού κράτους και στο τέλος της ελεύθερης αγοράς ως μορφής της καπιταλιστικής οικονομίας.

 Σε τελευταία ανάλυση, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ήταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα εκλεγμένοι μονάρχες. Κι αυτό που έκαναν στα κράτη τους ήταν να τα μετατρέψουν από φιλελεύθερες δημοκρατίες συστήματα που τους έφεραν στην εξουσία σε προστατευτικές μοναρχίες. Ενώ οι Βρετανοί υποστήριζαν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι είναι δυνατές οι συμφωνίες μαζί τους για τις σφαίρες επιρροής, ότι είναι δυνατός ο «κατευνασμός» τους.

 Ο Πούτιν και ο Τραμπ δεν είναι Χίτλερ και Μουσολίνι, σύμφωνοι (αν και η Τερέζα Μέι έχει κάτι από Τσάμπερλεν). Ούτε η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι σήμερα αυτό που ήταν η Γερμανία και η Ιταλία τις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι το κύμα που οδήγησε δύο φορές την ανθρωπότητα στην καταστροφή των δύο μεγάλων πολέμων δεν είναι ανάλογο με το κύμα που έφερε στην εξουσία αυτούς τους δύο εκλεγμένους μονάρχες. Το κύμα αυτό έχει όνομα: λέγεται εθνικισμός, και κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει την τρομερή καταστροφική του δύναμη ως τη στιγμή που τέθηκε σε κίνηση.

 Πηγή: El Pais

 

 

Advertisements

Ηγεμονικός κιτρινισμός

Πριν από καιρό είχα διαβάσει το  μυθιστόρημα του Γερμανού νομπελίστα Χ. Μπέλ «η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ».

Πρόκειται για μια ιστορία όπου η ομώνυμη ηρωίδα περνά μία ερωτική βραδιά μ’ έναν άνδρα που οι αρχές θεωρούν ύποπτο για τρομοκρατία. Στην επιχείρηση σύλληψής του εμπλέκεται ακουσίως και η ίδια, η οποία διαπομπεύεται μέσω χυδαιοτήτων και ψευδών ενός δημοσιογράφου – συνεργάτη των μυστικών υπηρεσιών. Όταν – τσακισμένη και αηδιασμένη- αφήνεται ελεύθερη, εκτελεί το υποκείμενο της «αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας».

Η αλληγορία του Χ. Μπέλ είναι σαφής και αφορά την εφημερίδα “Bild”.

Τα χρόνια της ένοπλης δράσης της RAF στην Γερμανία η εφημερίδα αυτή – υπό την ιδιοκτησία, τότε, του γερμανοεβραίου Α. Σπρίνγκερ – είχε αναλάβει την εκλαΐκευση της αντιτρομοκρατικής προπαγάνδας του γερμανικού κράτους και την διαφήμιση του σωφρονισμού των «λευκών κελιών».

Έστω και υπό νέα διεύθυνση η“Bild”συνεχίζει απτόητη τον δρόμο του κιτρινισμού και της διεκπεραίωσης των συμφερόντων της Γερμανίας, μ’ αιχμή το «νόμος και τάξη».

Τελευταίο υπόδειγμα προσήλωσης στα εθνικά ιδεώδη ήταν το πρωτοσέλιδο“Nein”, με τ’ οποίο ζητούσε από τους αναγνώστες να μεταλαμπαδεύσουν το μήνυμα για την μη χρηματοδότηση των «άπληστων Ελλήνων» από τους καλοκάγαθους και φιλήσυχους γερμανούς πολίτες.

Είναι σημαντικό ότι πολλοί άνθρωποι αντέδρασαν σ’ αυτή την αθλιότητα – και μέσα στην χώρα – ατμομηχανή της Ε.Ε. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα σοσιαλδημοκράτη βουλευτή, ο οποίος στηλίτευσε την “Bild” από το βήμα του κοινοβουλίου.

Άλλωστε η εν λόγω κιτρινοφυλλάδα δεν περιορίζει την ιοβόλο κριτική της στους «εξωτερικούς εχθρούς», αλλά στοχεύει εξ’ ίσου και προς τον «εσωτερικό κίνδυνο». Το κόμμα της αριστεράς «Die Linke» καθώς και η προσφάτως εκλεγείσα τοπική κυβέρνηση του κρατιδίου της Θουριγγίας αποτελούν κραυγαλέες περιπτώσεις αυτής της (επι)στρατευμένης δημοσιογραφίας.

Τα φαντάσματα του μπολσεβικισμού (αγαπημένη νεύρωση του Α. Χίτλερ) και η μετεμψύχωσή τους στην εικόνα του (αποθανόντα) Τσάβες έχουν την τιμητική τους, στην διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης. Για να μην νομισθεί πως αυτά συμβαίνουν μόνο στην Εσπερία και την Κεντρική Ευρώπη καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά και στην χώρα μας.

Όπου αφθονούν οι ελληνικές εκδοχές της“Bild”, με την ίδια διεισδυτικότητα (της ματιάς στις κλειδαρότρυπες της κρεβατοκάμαρας επωνύμων ή και ανωνύμων) αντίστοιχης φαντασίας ψευδολογίες και πλήρη απαξίωση της προσωπικής ζωής των ανθρώπων.

Στην πολιτική σφαίρα ο αγοραίος εθνικισμός και ο απροκάλυπτος φασισμός – όποιο μανδύα και αν ενδύονται – αποτελούν το σήμα κατατεθέν τέτοιων εντύπων. Συνεπώς είναι μάταιο ν’ αγανακτούν ορισμένοι για το “Nein”της“Bild”, όταν καθημερινά εγείρουν το δικό τους «όχι» στην στοιχειωδέστερη δημοσιογραφική δεοντολογία. Αυτά τα συμπτώματα, που αφορούν όλο τον κόσμο – είτε τους αλαζόνες δανειστές είτε τους ταπεινωμένους δανειζόμενους- απαιτούν μια οικουμενική αντίσταση.

 

Η «νέα» Ευρώπη…

det_lepen siteΤο εξαγόμενο της κάλπης στις ευρωεκλογές επιβεβαίωσε –ίσως υπερακόντισε κιόλας– τις δυσοίωνες προβλέψεις. Ένας γαλαξίας εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών κομμάτων μεσουρανεί στην γηραιά ήπειρο.

Σε δύο πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες κατέκτησαν την πρωτιά.

Στην Γαλλία το «Εθνικό Μέτωπο» της Μ. Λεπέν εκτινάχθηκε στο 25%, με κεντρικό σύνθημα «η Γαλλία στους Γάλλους». Λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο πατέρας της σύγχρονης εκδοχής  της Ζαν Ντ’Αρκ ευχήθηκε να δώσει λύση στο μεταναστευτικό η διάδοση του ιού Έμπολα. Άλλωστε οι οικογενειακές αξίες εμπεδώθηκαν όταν ο ίδιος, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, της κληροδότησε το κόμμα –που ίδρυσε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Στη Μ. Βρετανία ο Ντ. Φάρατζ εξέφρασε το ρεύμα σωβινιστικής αναδίπλωσης της χώρας απέναντι στην Ε.Ε. και έθεσε ως κύριο πολιτικό του καθήκον την προστασία του βρετανικού λέοντα «από τις ορδές των μεταναστών». Αυτά σε μια χώρα που αποτέλεσε το διοικητικό κέντρο μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας επί αιώνες και διατηρεί (μέσω της κοινοπολιτείας) αναμνηστικά εκείνων των περιόδων.

Ταυτόχρονα και με βάση τοπικές και εθνικές ιδιομορφίες αναδύθηκε ένα αμάλγαμα τέτοιων δυνάμεων σ’ ένα μεγάλο τμήμα της ευρωζώνης.

Το αν πρώτευσαν τα φυλετικά ή τα εθνικά κριτήρια έχει να κάνει με τις περιστάσεις.

Εκείνο που αποτελεί κοινό παρονομαστή σε όλο αυτό το πολιτικό μελάνωμα είναι το μίσος απέναντι στους άλλους (πρόσωπα και κρατικές οντότητες) και η προτεραιότητα των «πεπρωμένων» της χώρας απέναντι στο οικοδόμημα της Ε.Ε. Η έμφαση στον απολυταρχικό χαρακτήρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος και η καταγγελία της τυραννίας των αγορών συνοδεύεται από την αναπόληση μυθοποιημένων εποχών.

Όπου τα εθνικά κράτη και οι κυριαρχίες (των ισχυρών, εξ’ ού και ο εντοπισμός σε Γαλλία και Βρετανία) συνοδεύονταν από νομισματική αυτοδυναμία και κοινωνική πειθαρχία. Έτσι εξηγείται και τ’ ότι στην Γερμανία, η οποία επωφελείται από την διάρθρωση της Ε.Ε. και το ευρώ, τέτοια φαινόμενα παραμένουν περιθωριακά.

Η οικονομική κρίση και η ανεργία –με τους τεκτονικούς σεισμούς που προκάλεσαν– έφεραν στην επιφάνεια εξοστρακισμένες μνήμες και έγκλειστα δαιμόνια. Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη, πια, να αντιμετωπίσει τον εαυτό της..

Ματωμένες εικόνες

odissos
Οι ματωμένες εικόνες από την Ουκρανία επαναφέρουν βιώματα και μνήμες που οι παλιότεροι θέλουν να ξεχάσουν –την ώρα που οι νεότεροι κινδυνεύουν να εξοικειωθούν μαζί τους.
Οι σφαγές και οι βιαιότητες, σε συγκρούσεις διαφορετικών εθνικών ομάδων, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο –δυστυχώς. Ωστόσο τα όσα συνέβησαν γύρω από το φλεγόμενο «κτίριο των συνδικάτων» ξεπερνούν την διάσταση μιας κτηνωδίας.
Όταν άνθρωποι (όποιας εθνοτικής καταγωγής) πηδούν από το εσωτερικό ενός κτιρίου και όσοι επιζήσουν πυροβολούνται με όπλα ή εκτελούνται με ρόπαλα τότε το πνεύμα του ναζισμού αναβιώνει στην καρδιά της Ευρώπης.
Λίγη σημασία έχει αν οι δολοφόνοι προέρχονται από τις τάξεις των Ουκρανών φασιστών του «δεξιού τομέα», άλλωστε και στην ρωσική πλευρά υπάρχουν εθνικιστικές ομάδες που θαυμάζουν την κληρονομιά των SS. Αποδεικνύεται ξεκάθαρα πως οι ιδέες που μεσουράνησαν στην Ευρώπη του μεσοπολέμου επανέρχονται δριμύτερες στο ιστορικό γίγνεσθαι. Άλλωστε ο πόλεμος είναι η αγαπημένη μέθοδος επίλυσης των διαφορών για τους οπαδούς των οραμάτων του Χίτλερ.
Ο πόλεμος διαιωνίζει το μίσος (που τον προκαλεί) και ολοκληρώνει τις εθνικές εκκαθαρίσεις. Δίχως την αλληλοσφαγή δεν είναι δυνατό να εγκατασταθούν «εθνικές καθαρότητες».
Από την άλλη πλευρά το φρικιαστικό έγκλημα των Ουκρανών νεοναζί εξυπηρετεί άριστα τα συμφέροντα του καθεστώτος Πούτιν.
Είναι πλέον πολύ πιο εύκολο να εμφανισθεί ως προστάτιδα δύναμη των ρωσόφωνων της περιοχής και να παρέμβει στρατιωτικά, στο όνομα της σωτηρίας των συμπατριωτών. Εμφανής είναι η παγωμάρα που προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Κιέβου και στις ΗΠΑ που έχουν αναλάβει τον ρόλο του άτυπου καθοδηγητή του.
Κάποιες πρώτες ρωγμές, ανάμεσα στον υπερατλαντικό παράγοντα και την Ε.Ε. –που προϋπήρχαν– φαίνεται πως διευρύνονται.
Το μόνο που είναι βέβαιο αφορά την δυνατότητα συμβίωσης διαφορετικής καταγωγής ανθρώπων, η οποία καταστράφηκε οριστικά. Την δυστυχία αναλαμβάνει να την διαχειριστεί η ωμή βία και η υποκρισία της διεθνούς διπλωματίας.
Ο πραγματικός νικητής ωστόσο είναι ο θάνατος, στην βαθύτερη (πραγματική και συμβολική) εκδοχή του.