Μια δήλωση και ο πραγματικός …Τιτανικός

ΠαγόβουνοΟ Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έκανε μία δήλωση στο Μπλούμπεργκ η οποία συζητείται ήδη. Είπε λοιπόν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν την ορχήστρα που παίζει στον Τιτανικό.

Μία δήλωση η οποία ουσιαστικά οριοθετεί στιγμές πριν το ναυάγιο!

Αυτά από τον Ιταλό πρωθυπουργό , σε μια κρίσιμη στιγμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  κατά την οποία προσπαθεί –αν προσπαθεί- να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Τα δημοσιονομικά προβλήματα κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο γίνονται ολοένα και πιο  εκρηκτικά όταν αυτά συνδυάζονται και με το προσφυγικό.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το τελευταίο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάνει τα βήματα τα οποία όφειλε  να έχει κάνει, ούτε αξιολόγησε σωστά το μέγεθος του προβλήματος και λογικά δεν ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις.

Καθυστέρησε μέσα σε παλινδρομήσεις  και όταν το τσουνάμι των προσφύγων έφτασε στην κεντρική Ευρώπη τότε, μπροστά στην πίεση των γεγονότων, ξαφνικά ξύπνησε και ζητά μέτρα και πάλι μέτρα φθάνοντας μέχρι του σημείου να προτείνει την δημιουργία στην ουσία αποθηκών ψυχών σε κάποια σύνορα της συμφοράς…

Εκείνο που ενδιαφέρει την Ευρώπη είναι να μην έχει το πρόβλημα στις πλατείες της και στα σημεία αναφοράς της.

Ελάχιστα την ενδιαφέρει πως ο ευρωπαϊκός νότος θα μπορέσει να ανταποκριθεί όταν ακόμη και τα ευρωπαϊκά χρήματα για την εφαρμογή των πολιτικών είναι ελάχιστα και συγκροτημένες πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος δεν υπάρχουν.

Ζητά ουσιαστικά από την Ελλάδα να επωμιστεί όλο το βάρος σχεδόν την ίδια στιγμή που ουσιαστικά κάνει τα πάντα για να εγκλωβίσει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θέλουν να κατευθυνθούν στην κεντρική Ευρώπη μέσα στη δική μας χώρα.

Οι πιέσεις που ασκούνται το τελευταίο διάστημα προς τη χώρα μας αλλά και προς την Ιταλία ουσιαστικά δείχνουν αυτούς καθ’ αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς της Ευρώπης.

Υποσχέθηκε η χώρα μας ότι θα συγκρατήσει περίπου 50 ή 60.000 πρόσφυγες και ουσιαστικά αυτή τη στιγμή έχει μια απόκλιση περίπου στις 40.000. Αυτό λύνει το πρόβλημα όταν έρχονται τα μηνύματα από την Ασία ότι αναμένεται και νέο πακέτο το οποίο πιθανά θα φτάσει και τους 400.000 πρόσφυγες;

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι και τα παιχνίδια στο Αιγαίο τα οποία άρχισαν πλέον να ξεδιπλώνονται κάτω από την πίεση των γεγονότων.

Παιχνίδια τα οποία έχουν τις δικές τους ερμηνείες και βεβαίως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πριν από λίγα χρόνια η χώρα θα είχε σηκωθεί στο ένα πόδι και τα πεζοδρόμια θα είχαν φύγει από τη θέση τους. Την περίοδο που διανύουμε όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

Περιχαρής ο «στα τέσσερα» Υπουργός Άμυνας δηλώνει την συμφωνία για την παρουσία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο! Ξεχνά βεβαίως να θυμίσει το ρόλο της γείτονος Τουρκίας σε αυτό αλλά και το «ενδιαφέρον» της για τα τεκταινόμενα στην περιοχή.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται για μια ακόμη φορά είναι αν θα μπορέσει η Ευρώπη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Στα δημοσιονομικά αποδείχτηκε στενόμυαλη και αδύναμη να αντιληφθεί το μέγεθος και την ουσία των προβλημάτων.

Στο προσφυγικό το ίδιο.

Αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θυμίζει πραγματικά Τιτανικό. Με την ορχήστρα του να παίζει – στην προκειμένη περίπτωση να απειλεί  κιόλας – λίγο πριν το ναυάγιο. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι το ποιος θα αναλάβει να παίξει το ρόλο του παγόβουνο.

Για αυτό μάλλον δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

 

 

Τα γιουχαΐσματα είναι μόνο η αρχή!

angerΑνήμερα του Πολυτεχνείου ήρθαν τα μαντάτα!

Την ώρα που χωρίς ντροπή ΣΥΡΙΖΑιοι φώναζαν στις πορείες αστειότητες του τύπου πως δεν «ξεμπερδέψαμε με την Αριστερά» και ότι «θα ακουστούνε μέχρι την Ευρώπη», οι εκπρόσωποι της πιο ψεύτικης Κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης, υπέγραφαν  τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της κοινωνίας.

Η προστασία της πρώτης κατοικίας πάει περίπατο – με ρυθμίσεις που ακόμα και τώρα είναι τόσο θολές που χωράνε τα πάντα , η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» γίνεται με τρόπο που αποτελεί καθαρή κοροϊδία, η φορολογική λαίλαπα εξαπλώνεται ακόμη περισσότερο με στόχο την λεηλασία του μικρού και μεσαίου εισοδήματος, η πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων δίνεται θυσία στις απαιτήσεις των δανειστών, οι 100 δόσεις αναπροσαρμόζονται με τρόπο που θα γονατίσουν άμεσα και αυτούς που στερήθηκαν για να είναι συνεπείς!

Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται κατά 5% για τη μεγαλύτερη μάζα των ιδιοκτητών αυτοκινήτων (προφανώς ακολουθούν τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις τα τελευταία χρόνια), το κρασί φορολογείται επιπλέον (ναι αλλά αντισταθήκαμε για την μπύρα!), οι συντάξεις εξαερώνονται και η κοινωνία απολαμβάνει τα δώρα μιας αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης που προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία δίνοντας τα πάντα στους δανειστές και παίρνοντας τα πάντα από το λαό.

Είναι τόσο άθλιο το σκηνικό που αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά δεν υλοποιείται. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Στη θέση τους υπάρχουν νέα μέτρα και ξανά νέα μέτρα που στόχο έχουν να κλείσουν την απύθμενη τρύπα του προϋπολογισμού που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Επειδή και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί πως δεν είναι απλά αδιέξοδη αυτή η πολιτική αλλά καταστροφική, πολύ σύντομα θα ζήσουμε το τέλος της εποχής της αθωότητας της Κυβέρνησης Τσίπρα και το τέλος της ανοχής της κοινωνίας απέναντι στους πολιτικούς βιαστές της.

Τα γιουχαΐσματα στις χθεσινές πορείες για το Πολυτεχνείο είναι απλά η αρχή.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου θα αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή οργή που πυροδοτεί η διάψευση κάθε προσδοκίας όσων τους ψηφίσανε και η συνειδητοποίηση μιας τεράστιας πολιτικής απάτης. Αυτοί που εξαπάτησαν τον χωρίς ελπίδα απογοητευμένο ψηφοφόρο θα τον βρούνε πολλαπλάσια εκδικητικό απέναντι τους.

Δε νομίζω ότι τους ενδιαφέρει. Δε νομίζω ότι τους καίγεται κυριολεκτικά καρφί. Γαντζώθηκαν στην εξουσία με τα ψέματα, θα διατηρηθούν όσο μπορέσουν εκεί με την υποταγή στους δανειστές και την εικόνα της καλής συμπεριφοράς και διαγωγής στους μεγάλους «συμμάχους», που μέχρι χθες κατήγγειλαν, ζώντας την επαναστατική τους ονείρωξη.

Και όταν σε λίγες ημέρες κατατεθεί και το ασφαλιστικό, τότε θα κατανοήσουνε όλοι το μέγεθος της πολιτικής απάτης.

Το σύνθημα με το ελικόπτερο και την Αργεντινή φαντάζομαι δεν το έχουν ξεχάσει…

Αναλύσεις που προκαλούν σοκ και δέος

europeΠληθαίνουν οι αναφορές στο διεθνή τύπο από τους «γκουρού των επενδύσεων», οι οποίοι προσπαθούν να διαγνώσουν την επόμενη μέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένας εξ αυτών, ο Guy Hands, επιμένει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση νομοτελειακά κινείται προς την διάλυσή της και προβάλλει ορισμένους λόγους.

Επιμένει στο ρόλο του να είναι μάντης κακών παρά το γεγονός ότι είναι ένας από τους κυρίαρχους βρετανούς επενδυτές. Σε συνέντευξή του στο Reuters σημειώνει με νόημα ότι σε 15 χρόνια από τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυθεί και μάλιστα το αποδίδει στην έλλειψη σοβαρής ηγεσίας, στον πολιτικό εξτρεμισμό, στο αυξανόμενο πρόβλημα μετανάστευσης ενώ πιστεύει ότι γύρω στο 2030 η Ευρώπη θα σπάσει σε μικρά κομμάτια.

Δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου βέβαιος αν σε 15 χρόνια από τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι όπως τη γνωρίζουμε τώρα.

Κάνει όμως και άλλες προβλέψεις.

Βλέπει πόλεμο στη γειτονιά μας αφού η διάσπαση της Ευρώπης σε μικρά κομμάτια θα μετατρέψει την περιοχή σε πολεμικό θέρετρο.

Θεωρεί  ότι το πολιτικό κέντρο αρχίζει να χάνει σημαντικές δυνάμεις και το πολιτικό στερέωμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο να επιδιώκει να στηριχτεί σε δύο επικίνδυνους πυλώνες.

Αυτοί είναι τα δύο άκρα και ακραία πόδια, όπως λέει, του πολιτικού φάσματος. Εντοπίζει σαν τις βασικές αιτίες ότι εκλείπει ή μειώνεται αν θέλετε σιγά-σιγά από την Ευρώπη η γενιά του συμβιβασμού η οποία τείνει να εξαφανιστεί και συγχρόνως βλέπει να συρρικνώνεται συνεχώς η πολιτική της βάση η οποία κυριολεκτικά διαλύεται. Παίρνει σαν αφορμή το θέμα των μεταναστών και τον τρόπο με τον οποίο το διαχειρίστηκε η Ευρώπη θεωρώντας το καθοριστικό, καθώς εκτιμά ότι δεν υπήρξαν πολιτικές ηγεσίες που να μπορέσουν να το προβλέψουν και να το διαχειριστούν.

Αυτές οι απόψεις έρχονται και συμβαδίζουν με κάποιες άλλες που κατέθεσε πριν από λίγο διάστημα στο BBC ο Jimmy Mellon, επίσης επενδυτής από την Βρετανία.

Ο ίδιος είχε προβλέψει σε 10 – 15 χρόνια το τελικό σημείο διάλυσης της Ευρωπαϊκής

Ένωσης, σημειώνοντας μάλιστα ότι το σπιράλ της κρίσης στο οποίο έχει περιπέσει η Ελλάδα θα έρθουν να προστεθούν και τα προβλήματα της Γαλλίας και της Ιταλίας που θα δώσουν το τελικό χτύπημα.

Αυτός ο διάλογος και ο προβληματισμός είναι ιδιαίτερα έντονος στην Βρετανία, η οποία, όπως είναι γνωστό βάζει όρους για να συνεχίσει να ανήκει στην ευρωπαϊκή οικογένεια και μάλιστα σε δύο χρόνια, το 2017, αναμένεται να διεξάγει δημοψήφισμα για το αν θα παραμείνει ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν πρόκειται για ειδικές προσεγγίσεις ούτε είναι οι μοναδικοί αναλυτές που προσδιορίζουν μια προβληματική συνέχεια σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο για τα συγκεκριμένα ζητήματα έτσι όπως αυτά τέθηκαν αλλά και για εκείνα τα οποία έχουν σχέση με τη διαχείριση κοινών υποθέσεων.

Δεν ξέρω αν θα επιβεβαιωθούν οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις που σίγουρα προκαλούν προβληματισμό και φόβο καθώς μας μεταφέρουν ούτε λίγο ούτε πολύ σε μια περίοδο πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι σίγουρο πως στην περίπτωση αυτή οι εξελίξεις που θα δρομολογηθούν θα προκαλέσουν κυριολεκτικά «σοκ και δέος» στους πολίτες της Ευρώπης.

Μένει να τα δούμε…

Κράτος δημιουργικής Ασάφειας

BossLecturingΠολλά έχουν δει τα μάτια μου, που λέει και ο μέγας Καββαδίας, αλλά το θέμα της επιβολής ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση με ξεπερνά.

Αρχικά, και καθ’ υπέρβαση των όσων ισχύουν στον πολιτισμένο κόσμο, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά, αποφάσισε να μην επιβαρύνει το βοδινό κρέας με 23% ΦΠΑ, αλλά αντ’ αυτού τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

Όταν κατάλαβαν ότι τα πάσης φύσεως εκπαιδευτήρια, τα ΜΜΕ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση τα προοδευτικά αριστερά κόμματα που θεωρούν ότι η εκμάθηση των ξένων γλωσσών πλην της «ξύλινης» είναι πολυτέλεια, και οι ψηφοφόροι – πελάτες δεν ήταν διατεθειμένοι να πέσουν αναίμακτα, φρόντισαν να το φορτώσουν στην Κομισιόν.

Κάτι τέτοια έκαναν ανερυθρίαστα και οι προκάτοχοί τους σε κάθε δυσάρεστη περίπτωση, όταν έκριναν ότι έπρεπε να προβάλουν το αντιστασιακό προφίλ τους. Όταν η Κομισιόν δια του Επιτρόπου Μοσκοβισί τους διέψευσε, η κυβέρνηση με διορθωτική δήλωση μας πληροφόρησε, ότι δεν ήταν η Κομισιόν αλλά οι ανάλγητοι θεσμοί που για μια φορά ακόμα εξεβίασαν και πειθανάγκασαν την αριστερή κυβέρνηση να επιβάλει – με πόνο ψυχής – το παράλογο μέτρο.

Διαπιστώνοντας όμως ότι το όλο θέμα θα μπορούσε να τους κοστίσει τις εκλογές, όπως ο ΕΝΦΙΑ στον Σαμαρά, άρχισαν να διαρρέουν σενάρια περί αναστολής του μέτρου, σενάρια που οδήγησαν τον κ. Αλεξιάδη σε επίσημη δήλωση, προς ανακούφιση γονέων και υπευθύνων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα του άρπα-κόλα η ευτυχία διαρκεί λίγες στιγμές, το απόγευμα της ίδιας ημέρας η κ. Σαββαΐδου πληροφόρησε το πανελλήνιο ότι η απόφαση για την αναστολή του 23% ανεστάλη και αυτή, και το μέτρο θα εφαρμοζόταν κανονικότατα. Προειδοποίησε κιόλας ότι όσοι από τους υπόχρεους επιχειρηματίες δεν έσπευδαν στις εφορίες να ενταχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες του νόμου.

Dura lex sed lex, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ρωμαίοι, ο νόμος όμως εδώ είναι αλληλένδετος με το πολιτικό κόστος, και κάπως έτσι φτάσαμε στο δεύτερο πάγωμα, που διήρκεσε μέχρι ν’ αρχίσουν οι αρμόδιοι εγκέφαλοι του υπουργείου να στέλνουν εγκυκλίους για το τι μέλει γενέσθαι.

Οι εγκύκλιοι ξεκαθαρίζουν ότι το μέτρο δεν καταργείται, αλλά μετατίθεται η εφαρμογή του στην επόμενη κυβέρνηση.

Οι επαγγελματίες όμως, αντί της έκδοσης ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ, (ΠΡΩΗΝ ΑΠΟΔ.ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ), έχουν την επιλογή να εκδίδουν αποδείξεις ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ, και να εκδώσουν Αποδείξεις Λιανικής με τον ΦΠΑ κανονικά αφού το ζήτημα διευθετηθεί οριστικά.

Νεότερη όμως εγκύκλιος διευκρινίζει, ότι οι επαγγελματίες δεν είναι υποχρεωμένοι να σπεύσουν στις εφορίες να υπαχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, το οποίο όμως πρέπει να το εισπράττουν αλλά όχι και να το αποδίδουν, αφού από ότι φαίνεται τόσο η επιβολή του μέτρου όσο και η απόδοση του ΦΠΑ θα γίνουν μετά τις εκλογές και ανάλογα με το ποιος θα έχει εκλεγεί.

Δηλαδή, τι δεν κατάλαβες;
Άρης Δ. Μαζαράκης

Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Η πρεμούρα των δραχμολάγνων …

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση  επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Το παραμύθι του εθνικού νομίσματος αρχίζει και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο. Οι χθεσινές αποκαλύψεις για την «εναλλακτική» πρόταση της πλευράς Λαφαζάνη – Λαπαβίτσα, ξεπερνούν και την πιο άγρια φαντασία και αναδεικνύουν το μεγαλείο της ιδεοληψίας από τη μία και της τραγικής φιγούρας της υποτιθέμενης «αριστεράς», που προσπαθώντας να αναδειχθεί και να διαφοροποιηθεί δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο τη υπόσταση μιας ολόκληρης χώρας.

Η ιδεοληψία που δικαιολογεί τις φωνές περί ρήξης, προφανώς έχει τις ρίζες της στη μυωπική και εκτός εποχής ανάλυση των πολιτικών και οικονομικών δεδομένων, που στηρίζεται σε αντιλήψεις που από καιρό , από χρόνια έχουν ξεπεραστεί.

Όπως για παράδειγμα ακόμη και σήμερα κάποιοι προσπαθούν να περιγράψουν την διαδικασία κοινωνικής αλλαγής μέσω της επανάστασης του προλεταριάτου (!), έτσι και οι δραχμολάγνοι προσπαθούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο ευρώ και κατά προέκταση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχεδιάζοντας στον αέρα και κινδυνεύοντας να τινάξουν στον αέρα ότι έχει απομείνει σε αυτή την έρημη χώρα.

Μιλάω για τις ιδεοληψίες.

Αφήνω έξω από τη συζήτηση τα οργανωμένα συμφέροντα που κρύβονται άνετα πίσω από υποτιθέμενες «επαναστατικές προτάσεις», συμφέροντα κερδοσκόπων και ισχυρών του πλούτου, για τους οποίους η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί την καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Για αυτούς, όχι για τη χώρα και το λαό της.

Σε κάθε περίπτωση ούτε μανιακός ευρωλάγνος είμαι, ούτε κολλημένος με το νόμισμα αλλά όπως και να το πάρεις, πρέπει να μετρήσεις τουλάχιστον, τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας για να μπορείς να έχεις επαφή με την πραγματικότητα.

Οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα που μέσα σε 10 μόλις ημέρες αρχίζουν να γίνονται εμφανείς λόγω και των capital controls, φανερώνουν με το χειρότερο τρόπο το επί δεκαετίες λανθασμένο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων παραδειγμάτων όπου δείχνουν το επίπεδο ακριβώς της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ανακοίνωσης των ορνιθοτρόφων, οι οποίοι διαμαρτύρονται για το ότι δεν μπορούν να φτάσουν τα προϊόντα τους στην αγορά καθώς εκτός όλων των άλλων οι αυγοθήκες μέσα στις οποίες γίνεται η συσκευασία είναι εισαγόμενες!

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό όσοι μιλούν για επιστροφή στην δραχμή ή σε άλλο νόμισμα,  έχουν σκεφτεί τις επιπτώσεις;

Θα συμφωνούσα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να το κάνει μία οικονομία που πατά στα πόδια της ή τέλος πάντων μία οικονομία που έχει πίσω της μία παραγωγική δυνατότητα.

Όταν βλέπεις το ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών να σε βολεύει μπορείς να παίρνεις αποφάσεις, ως κυβέρνηση πάντα, και να κατευθύνεις την οικονομία σου προς συγκεκριμένες πλευρές. Με ποια λοιπόν παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα τέτοιο δρόμο η χώρα που βρίσκεται στη δική μας την κατάσταση;

Ποια παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να στηρίξει ένα νέο νόμισμα στα βήματά του και με μια προοπτική;

Μιλάμε για ένα Βατερλό.

Επειδή ακούμε διάφορα θα πρέπει ο καθένας να φανταστεί ότι όταν δεν υπάρχει δυνατότητα εξαγωγικού προσανατολισμού είναι αυτονόητο ότι θα έχουμε μία συνεχή διολίσθηση του νομίσματος και μέσα σε λίγο χρόνο θα χάσει στις αγορές την αξία του.

Που θα φτάσει κανένας δεν γνωρίζει.

Ποια θα είναι η αντιστοιχία νομίσματος –ευρώ; Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ποια θα είναι η αγοραστική αξία του μισθού ή της σύνταξης; Άγνωστο.

Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό; Γνωστό τη στιγμή που τα βασικά είδη είναι εισαγόμενα και μιλάω κυρίως για καύσιμα, φάρμακα και πρώτες ύλες

Αυτό άραγε επιδιώκουν όσοι με πρεμούρα κινούνται με τέτοιου είδους θέσεις; Βεβαίως θα γίνουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα αλλά το μεγάλο θέμα είναι ποιος θα καλλιεργεί και κάτω από ποιες συνθήκες.

Βεβαίως θα είναι φθηνά τα μεροκάματα, για όποιον όμως έχει την δυνατότητα να ζήσει μέχρι τότε.

Βεβαίως θα είναι ανταγωνιστική η οικονομία, αν όμως υπάρχει μέχρι τότε και έχει περισωθεί στο πλαίσιο της βαλκανοποίησής της.

Βεβαίως πάντα κάποιοι κερδίζουν από την διολίσθηση ή την υποτίμηση, όπως θέλετε πέστε το, κερδίζουν όμως αυτοί οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να το κάνουν με σκληρό νόμισμα.

Βεβαίως μεγαλώσαμε με την δραχμή.

Δεν το μετανιώνουμε.

Δεν θέλουμε όμως να μετανιώσουμε να επιστρέψουμε άναρχα σε μία δραχμή η οποία επιβάλλει από μόνη της φτωχοποίηση των ασθενέστερων τάξεων και διεύρυνση της ψαλίδας των εισοδημάτων.

Αυτά δεν τα ξέρουν; Τα ξέρουν αλλά δεν θέλουν να τα λένε.

Κλείνοντας αναρωτιέμαι τι τελικά είναι προοδευτικό σήμερα; Και πως κρίνεται αυτό στο παζάρι των ανεδαφικών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων;

Αναρωτιέμαι αν μπορεί η πραγματική Αριστερά να κινείται όχι στο ρεαλισμό αλλά στο … υπερπέραν.

Αναρωτιέμαι πως μπορεί να βρεθεί η καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικά αναγκαίο και το πολιτικά εφικτό. Γιατί η πολιτική είναι πράξη και αποτέλεσμα. Αυτή η πολιτική μπορεί να βοηθήσει.

Οι ιδεοληψίες, τα εξωπραγματικά επιχειρήματα και η δαιμονοποίηση του ρεαλισμού οδηγούν σε καταστροφικές επιλογές.

Ας ρίξουν μια ματιά στην προσαρμογή της Κούβας στην πραγματικότητα του σήμερα για να κατανοήσουν το μέγεθος της βλακείας τους…

ΥΓ

Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία:

Μπροστά στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης το 1921, ο τότε υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης κατέφυγε σε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Έκοψε όλα τα χαρτονομίσματα στη μέση και έθεσε το δεξιό τους τμήμα στην κυκλοφορία στη μισή αξία από την αναγραφόμενη (π.χ. το χαρτονόμισμα των 25 δραχμών είχε ανταλλακτική αξία 12,5 δραχμών), ενώ το αριστερό τους τμήμα ανταλλάχθηκε με ομολογίες του δημοσίου. Έτσι όλοι οι Έλληνες δανειοδότησαν υποχρεωτικά το κράτος με τα μισά τους χρήματα. Η λύση εκείνη αποδείχθηκε σωτήρια, ωστόσο ο εμπνευστής της υπουργός δεν γλύτωσε την εκτέλεση στη δίκη των έξι που ακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής.

Ευρωμεσογειακή πολιτική κανονικότητα

rentsiΟι πρόσφατες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ιταλία επιφύλασσαν πολυκύμαντα μηνύματα προς τους βασικούς παίκτες της πολιτικής σκηνής της χώρας. Βασικά για την κεντροαριστερά του πρωθυπουργού Μ. Ρέντσι, ο οποίος είδε την δύναμή του να συρρικνώνεται εντυπωσιακά – στις επτά περιφέρειες όπου στήθηκαν κάλπες.

Όσο κι αν η σύγκριση των τωρινών ποσοστών των υποψηφίων του κόμματός του με τ’ αντίστοιχα των προ έτους ευρωεκλογών είναι αξιολογικά αδόκιμη, εν τούτοις δίνει μια εικόνα για το εύρος των μετατοπίσεων.

Από το περσινό 40% καταγράφει πλέον επίδοση που κινείται πέριξ του 25%. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το προσωποπαγές, λαϊκίστικο «κίνημα των 5 αστέρων», τ’ οποίο (υπό την ηγεσία του, κατ’επάγγελμα, κωμικού ηθοποιού Μπ. Γκρίλλο) καταγράφει κάτι λιγότερο από 20%.

Περί τις πέντε ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το ποσοστό που είχε καταγράψει στις εθνικές εκλογές του 2013, όταν βρέθηκε στο απόγειό του. ωστόσο, στον χώρο της κεντροδεξιάς, είχαμε ενδιαφέρουσες ανακατατάξεις οι οποίες δημιουργούν ανησυχητικές προϋποθέσεις.

Η περίφημη «Λέγκα του Βορρά» του Μ. Σαλβίνι σημείωσε αισθητή άνοδο καταγράφοντας ένα ποσοστό άνω του 12%. Τα περί ξενοφοβικής και αποσχιστικής δράσης της αποτελούν εξωραϊσμό. Ο νέος επικεφαλής έχει ενσωματώσει στο κόμμα του μια σειρά νεοφασιστικών ομάδων που κινούνταν στις παρυφές του, μ’ αιχμή το μεταναστευτικό και τα στίφη εξαθλιωμένων ανθρώπων που φθάνουν στις ιταλικές ακτές από την Β. Αφρική. Η «Λίγκα» τάσσεται υπέρ της Ρωσίας του Β. Πούτιν, αποκαλεί «νεκρό» το ευρώ και ζητά την έξοδο της Ιταλίας από την Ε.Ε.

Την ίδια ώρα που ο υπέργηρος παλιός της σύμμαχος, ο Σ. Μπερλουσκόνι του «Fonta Italia», κατακρημνίζεται σε ποσοστά λίγο πάνω από το 10%.

Με μία πρώτη ματιά και στην κοντινή μας χώρα εγκαθίσταται η «ευρωμεσογειακή κανονικότητα» που γνωρίσαμε στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Μια πολυδιάσπαση των παραδοσιακών κομμάτων, μ’ εμφάνιση μιας «νέου τύπου» – πέραν της σοσιαλδημοκρατίας- αριστεράς. ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, «Κίνημα πέντε αστέρων» καλύπτουν, μέσα στην διαφορετικότητά τους, αυτό τον χώρο.

Συμμετρικά, στον χώρο της «λαϊκής δεξιάς», αναπτύσσονται φασιστικοί πόλοι οι οποίοι εκπροσωπούν τις «εθνικές αντιστάσεις» απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την απορρόφηση των κρατικών κυριαρχιών από το υπερεθνικό δίκτυο τεχνογραφειοκρατών και τραπεζιτών στις Βρυξέλλες.

Είναι εξαιρετικά πρόωρο να εκτιμήσουμε το πώς θ’ αποκρυσταλλωθεί το τοπίο στην Ε.Ε., όταν όλοι οι παράγοντες που το καθορίζουν μεταβάλλονται με φρενήρη ρυθμό. Ούτως ή άλλως έχουμε εισέλθει σε μία άλλη περίοδο.