Μια τρύπα στο νερό!

320px-WhirlpoolΠόσο πιο απλά θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Eurogroup;

Παρά τις  προσδοκίες, που για μια ακόμη φορά καλλιεργήθηκαν από την κυβερνητική πλευρά, η κατάληξη ήταν η γνωστή των τελευταίων χρόνων:

Απολύτως τίποτα για εμάς, όλα για τους άλλους!

Το χρέος παραπέμπεται στο μέλλον, καμία δέσμευση για το μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος του προγράμματος ενώ παραμένουν στο σβέρκο μας η λιτότητα και τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τους 153 περιχαρείς βουλευτές της συμπολίτευσης.

Το μεγαλύτερο βέβαια δράμα το ζούνε κάτι τύποι σαν τον Παπαχριστόπουλο που με περισσή ελαφρότητα, διακήρυξαν το τέλος της επιτήρησης και των μνημονίων σε μια βδομάδα (χθες δηλαδή)! Δεν ξέρω τι τους λέγανε, ούτε τι τους υποσχότανε αλλά τέτοια ξεφτίλα νομίζω δεν έχει προηγούμενο!

Η δόση δεν εκταμιεύεται και οδηγούμαστε σε ένα πολύ θερμό Ιούλιο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας να αγγίζουν τα 6,3 δις (το μαρτύριο της τελευταίας στιγμής, που εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους «ατυχήματος»), τα πλεονάσματα παραμένουν μέχρι το 2022 στο 3,5 % και από εκεί και έπειτα ακούγονται μυστήρια πράγματα για πλεονάσματα 2,2% μέχρι και το 2060 (!), ενώ η έξοδος στις αγορές κάτω από αυτές τις συνθήκες μοιάζει με κίνηση καμικάζι αυτοκτονίας!

«Όλοι οι θεσμοί, όλες οι πλευρές και τα κράτη μέλη συνεχάρησαν την Ελλάδα όσον αφορά ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων και κανένας δεν αναμένει να υπάρξουν προβλήματα σε αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Τσακαλώτος, ξεχνώντας βεβαίως ότι η «ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει τη μείωση του αφορολόγητου, τη φορολόγηση των πλέον φτωχών, τις μειώσεις στις συντάξεις και τη διάλυση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ξεχνά ότι αυτό το πακετάκι στοιχίζει κάτι περισσότερο από 4,5 δις στον απλό Έλληνα πολίτη και ξεχνά επίσης ότι τα συγχαρητήρια των δανειστών δεν είναι τίποτα άλλο από την υπογραφή του πόνου και της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας!

Τα χθεσινά γεγονότα ίσως όμως βοηθήσουν στο να αντιληφθούν οι σημερινοί καρπαζοεισπράχτορες, την σημασία της μοναδικής ελάφρυνσης του χρέους κατά 100 δις (2011-2012) και να ξαναθυμηθούν τα όσα έλεγαν τότε οι ίδιοι …για τους άλλους!

Πάντως στα σίγουρα τον τελευταίο καιρό ένας έρωτας φουντώνει στα σαλόνια του Eurogroup! Αυτός της Ελληνικής Κυβέρνησης με το ΔΝΤ!

Και έχει πλάκα το παιχνίδι της ιστορίας που οδηγεί αυτούς που υποτίθεται θέλανε το ΔΝΤ έξω από κάθε συμφωνία, να στηρίζουν τις πονεμένες (από τις σφαλιάρες) πλάτες τους στα χέρια των «γερακιών της παγκόσμιας οικονομίας»!  Βλέπω την επόμενη φορά οι χοροί να στήνονται στο Σύνταγμα για να αποθεώσουν τη σθεναρή στάση του «καλού» ΔΝΤ ενάντια στα σχέδια των «κακών» της Ευρώπης!

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι μέχρι και η Περιστέρα πίεσε τη Λαγκάρντ για την Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναφορές της καθόλα… έγκυρης και …αντικειμενικής ΕΡΤ!

Advertisements

Νικήσαμε και πάλι… Νίκη μεγάλη!

%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7Παρακολουθώντας από την ΕΡΤ τις αναλύσεις για τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup, για μια ακόμη φορά ένοιωσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια εντελώς εικονική πραγματικότητα.

Ο υπότιτλος την ώρα του σχολιασμού από γνωστή για την αντικειμενικότητα της δημοσιογράφο (!) ήταν «Τέλος στη λιτότητα». Αυτό ήταν και το κεντρικό σημείο όλων των αναφορών, των συνομιλητών και σχολιαστών που κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τα 1,5 δις ευρώ μέτρα που θα ζητηθούν – σύμφωνα πάντα με πληροφορίες – μέχρι το 2019 δεν θα συμβάλλουν περαιτέρω στη λιτότητα.

Στα γρήγορα πέρασαν οι αναφορές για εργασιακό (μέχρι πριν λίγο καιρό οι υπουργοί της Κυβέρνησης έλεγαν πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα), συνταξιοδοτικό ( και αυτό ήταν οριστικά λυμένο σύμφωνα και με τον Κατρούγκαλο) και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, βλέπε μείωση αφορολόγητου (και αυτό αποτελούσε μία από τις πολλές κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκα επανειλημμένα).

Για να μη θυμίσω την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για αφορολόγητο 12000 €!

Το συμπέρασμα της συζήτησης ήταν ότι έχουμε μια καλή συμφωνία με ακόμη καλύτερη προοπτική! Νικήσαμε λοιπόν, σκέφτηκα!

Και τότε, όταν η πλύση εγκεφάλου έλαβε τέλος, η λογική άρχισε να πλέκει το δικό της αφήγημα:

Θέμα 1ο : Κανένας δε ζητούσε επιπλέον λιτότητα. Άλλωστε το ΔΝΤ πολλάκις το είπε! Θυμίζω ότι στην ιστοσελίδα του, λίγες ημέρες νωρίτερα (7-2-2017) σημείωνε πως «…Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περαιτέρω λιτότητα αυτή τη στιγμή…

Η Ελλάδα πρέπει να διευρύνει τη βάση του φόρου εισοδήματος, για να επιτρέψει πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Τα έσοδα που θα προκύψουν από αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειωθούν οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές που τώρα στέλνουν θέσεις εργασίας στη «μαύρη» οικονομία ή σε γειτονικές χώρες. Την ίδια στιγμή, χρειάζονται περαιτέρω συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, για να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του συστήματος και να δημιουργηθεί ένα καλύτερο και πιο στοχευμένο σύστημα πρόνοιας, για να προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι…

Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και προϊόντων είναι σημαντικές. Θα ήταν λάθος να συμπεράνει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο προηγούμενο, λιγότερο ευέλικτο, πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Αντί για αυτό, οι υπάρχουσες μεταρρυθμίσεις πρέπει να συμπληρωθούν με μέτρα για την ευθυγράμμιση των κανόνων για τις ομαδικές απολύσεις και με πιο αποφασιστικές προσπάθειες να ανοίξουν τα υπολειπόμενα κλειστά επαγγέλματα και να αφαιρεθούν τα εμπόδια για τον ανταγωνισμό και τις επενδύσεις…»

Θέμα 2ο : Τι προέκυψε από το Eurogroup;

Αφορολόγητο και ασφαλιστικό και πάλι στο τραπέζι! Τι διαφορετικό από μείωση του πρώτου και επίσης μειώσεις των συντάξεων – που ήδη “εκτελούνται”  με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου –μπορεί να σημαίνει αυτό; Εργασιακά και πάλι στο τραπέζι ! Απελευθέρωση Ομαδικών απολύσεων δηλαδή γιατί αυτό παρέμενε από μια διαλυμένη εργασιακή νομοθεσία, μεσαιωνικής λογικής και έμπνευσης, που οδήγησε με γρήγορους ρυθμούς στην μετατροπή  της εικόνας στην αγορά εργασίας με κυριαρχία (σε συντριπτικό βαθμό) των ευέλικτων μορφών εργασίας!

Θέμα 3ο : Μέτρα ελάφρυνσης χρέους; Τίποτα προς στιγμή καθώς και αυτά παραπέμπονται σε άλλο Eurogroup, μαζί με το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Θέμα 4ο : Ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα… Καμία βιασύνη για κλείσιμο της αξιολόγησης με τη χώρα να σέρνεται και όλους να μεταφέρουν για αργότερα την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας που και επώδυνη και δύσκολη θα είναι για τους πολλούς. Τι σημαίνει αυτό… Παράταση της εκκρεμότητας. Μείωση των ταμειακών διαθεσίμων και ασφυξία όπως εκείνο το απίστευτο καλοκαίρι του 2015!

Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολύ περισσότερα!

Ας μείνουμε σε αυτά.

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε που πηγαίνουμε και γιατί;

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι στη θέση των κόκκινων γραμμών παραμένει μόνο η με πάση θυσία παραμονή στην εξουσία;

Με απλά λόγια…

Για να προσεγγίσουν περισσότερο το ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν το μεγαλύτερο μέρος των απόψεων του.

Για να παραμείνει στην εξουσία η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Ευρωπαίους (βλέπε ΔΝΤ).

Για να πειστεί το … πόπολο για μια ακόμη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης ταΐζεται με το «όχι επιπλέον λιτότητα», που κανείς δε τη ζήτησε.

Όπως η τρόικα μετονομάστηκε σε “θεσμοί”, όπως το μνημόνιο  ονομάστηκε σε “Σχέδιο Ανάπτυξης Νέας Οικονομίας”, έτσι και τα νέα μέτρα μετονομάζονται σε “νέο μίγμα πολιτικής”.

Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι τελικά η μοναδική επιτυχία της Κυβέρνησης… Γι’ αυτό σας λέω πως νικήσαμε… Και πάλι!

 

Υποανάπτυξη – Ύφεση και οριζόντια φτωχοποίηση

yfeshΜε τις προγραμματικές δηλώσεις στη βουλή ουσιαστικά πήγε σε δεύτερο πλάνο ο προϋπολογισμός για το 2016.

Τέτοια εποχή κάθε χρόνο είχαμε συγκεκριμένες κουβέντες και για συγκεκριμένα πράγματα.

Ίσως γιατί ορισμένα από αυτά τα μεγέθη ήταν αναμενόμενα, ίσως γιατί ξέρουμε ότι δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, ίσως γιατί υπάρχει ανεκτικότητα από την πλευρά της κοινωνίας (το γιατί είναι πραγματικά μυστήριο), σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκύπτει από τον προϋπολογισμό είναι η επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας και ο εκτροχιασμός σε ότι αφορά τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Η υπόσχεση των δανειστών για χαμηλότερους δημοσιονομικούς στόχους, όχι μόνο για το 2016 αλλά και για την επόμενη χρονιά, περνά σε δεύτερο πλάνο.

Οι χαμηλότεροι δημοσιονομικοί στόχοι σε σχέση με την κυβέρνηση Σαμαρά δημιουργούσαν την  ελπίδα για χρήμα στην πραγματική οικονομία αλλά και την ελπίδα ότι κάπως θα βοηθηθούν κοινωνικές ομάδες που κυριολεκτικά διαλύθηκαν από τη διαχείριση της κρίσης. Δυστυχώς και αυτή η ελπίδα παραμένει στα όρια της φαντασίας την ώρα που η πραγματική οικονομία έχει κυριολεκτικά στεγνώσει και η επερχόμενη φορολαίλαπα θα διαλύσει ότι έχει μείνει ακόμη όρθιο.

Για εξειδίκευση των μέτρων και για προαπαιτούμενα ακούμε αδιάλειπτα το τελευταίο διάστημα.

Ακούσαμε όμως ταυτόχρονα και τα τελευταία πρόσθετα μέτρα που ζητά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Εκεί δηλαδή που κάποιοι περίμεναν από την δημοσιονομική ελάφρυνση να ενισχυθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας ή να βελτιωθούν οι υποδομές της, βρισκόμαστε και πάλι στον ίδιο παρονομαστή.

Και το 2016 τα πράγματα θα είναι δύσκολα και θα μιλάμε για νέα αυστηρή προσαρμογή και βεβαίως θα μιλάμε και για πρόσθετα μέτρα ανεξάρτητα από το ύψος για το οποίο υπάρχει μια διαφορετικότητα εκτιμήσεων.

Αυτά όμως υπό την προϋπόθεση ότι τα δημόσια έσοδα θα είναι τόσα που θα καλύψουν τους στόχους.

Δυστυχώς όμως.

Η υψηλή φορολογία και η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας σε καμία περίπτωση δεν βολεύει τέτοιου είδους αισιόδοξα σενάρια. Η ύφεση, η οικονομική ασφυξία και οι αυξημένοι φόροι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να έχουν θετικό αντίκρισμα στα δημόσια έσοδα. Αυτό σημαίνει ότι πυροδοτούνται λίγο-πολύ προοπτικές μόνιμης υποανάκαμψης αφού δημιουργείται ένα αντιαναπτυξιακό κλίμα. Αυτό που όλοι αντιλαμβάνονται , με εξαίρεση τους κυβερνώντες, είναι ότι η οικονομία σε καμία περίπτωση δεν αντέχει νέους φόρους.

Γιατί έτσι το μίγμα γίνεται ακόμη πιο εκρηκτικό, η πίεση στους ήδη βαριά τραυματισμένους από τη φορολογία πολίτες της χώρας βασανιστική και το αποτέλεσμα μακριά από τους στόχους που κάποιοι αριθμολάγνοι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών βάζουν!

Ο υπολογισμός του ΕΝΦΙΑ με βάση τις αντικειμενικές τιμές του 2006 (!), η νέα επίθεση στα ακίνητα με τον οριστικό θάνατο της αγοράς τους αποτελούν την πιο άθλια φορομπηχτική πολιτική  των τελευταίων χρόνων.

Είναι μια ξοφλημένη και από την αρχή αποτυχημένη πολιτική που σε τίποτα δε θυμίζει προοδευτική κυβέρνηση αλλά αντίθετα μια ιδιαίτερα σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική πρακτική που διαλύει κάθε κοινωνική ομάδα και επιβάλλει την τρομοκρατία της φτώχειας, της ύφεσης και της ανεργίας

Θα συμφωνήσω με αυτούς που επιμένουν ότι η χώρα χρειάζεται ένα νέο αφήγημα.

Σε κάθε περίπτωση όμως ποια μπορεί να είναι η βάση ενός τέτοιου αφηγήματος όταν τα ίδια τα δεδομένα ανατρέπουν σταθερές υφιστάμενες διαχρονικά;

Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Για να πάρουμε μια βάση…

moneyΜε βάση τα στοιχεία τα οποία έπεσαν στο τραπέζι των Βρυξελλών οι πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας έως το τέλος του 2018 με βάση την έκθεση βιωσιμότητας του χρέους από το ΔΝΤ είναι 51,9 δισ. ευρώ.

Για χρεολύσια απαιτούνται 29,8 δισ. ευρώ, για τόκους 17,2 δισ. ευρώ ενώ στο πακέτο περιλαμβάνονται ποσά 7 δισ. ευρώ για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου και 7,7 δισ. ευρώ «μαξιλάρι» ασφαλείας για να καλύπτονται οι τρέχουσες ανάγκες.

Το ΔΝΤ στο τελευταίο του σενάριο εκτιμά ότι τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις έως το 2018 θα είναι μόλις 2 δισ. ευρώ και το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι στην τριετία 9,4 δισ. ευρώ.

Εφόσον αποφασιστεί να εξοφληθούν τα δάνεια του ΔΝΤ από το ΕSM θα απαιτηθούν 18-19 δισ. ευρώ.

Και τέλος για τις τράπεζες εξετάζεται το σενάριο της απευθείας ανακεφαλαιοποίησής τους από τον ESM. Ακόμη δεν έχει απαντηθεί το ποσό που θα χρειαστεί αν και βεβαίως οι υπολογισμοί χθες το ανέβαζαν στα 25 δις ευρώ. Αυτό όμως θα προσδιοριστεί τον Αύγουστο.

Έτσι απλά, να έχουμε μια εικόνα γιατί πολλά ακούμε το τελευταίο διάστημα σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη αλλά ας πάρουμε μια βάση!

Το καλύτερο και το … χειρότερο!

PROBLEMΚατά την θεωρία του χάους αρκεί μία απειροελάχιστη μεταβολή ενός παράγοντα, απ’ εκείνους που προσδιορίζουν την συνοχή ενός συστήματος σχέσεων, ώστε να το εκτρέψουν από τις ράγες του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την περίπτωση της Ελλάδας, ένεκα της οποίας διακυβεύονται ύψιστα συμφέροντα στον υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης που ονομάζεται Ε.Ε. και όχι μόνο.

Ας συνοψίσουμε τα όσα έχουν συμβεί ως τώρα: η απόφαση της ευρωζώνης (πρακτικά της γερμανικής ηγεμονίας) να φέρει το ΔΝΤ στην «γηραιά ήπειρο» το 2010, δημιούργησε συγκεκριμένες περιπλοκές. Το ταμείο – «οικονομικός δολοφόνος» έκανε την δουλειά που του αντιστοιχεί. Περικοπές μισθών, συντάξεων, απολύσεις στο δημόσιο και καταιγισμός φόρων.

Έως εδώ η συνεργασία των υπερατλαντικών με τους ευρωπαίους δανειστές υπήρξε ανέφελη.

Τα προβλήματα εκκινούν από την στιγμή που το κρατικό χρέος της Ελλάδας παραμένει μη διαχειρίσιμο, παρά τα μέτρα που λαμβάνονται συνεχώς.

Οπότε γεννάται το ερώτημα πως θα εξασφαλισθεί η αποπληρωμή του, σε βάθος χρόνου.

Μετά το κούρεμα των ομολόγων που βρίσκονταν στα χέρια ιδιωτών (τον Μάρτη του 2012) απομένει εκείνο προς τα κράτη – δανειστές της ευρωζώνης και φυσικά το αντίστοιχο προς το ΔΝΤ. Από την πλευρά του το ταμείο υπενθυμίζει πως, στο καταστατικό του, υπάρχει ρητή αναφορά στ’ ότι δεν επιτρέπεται οποιασδήποτε μορφής «χάρισμα χρέους». Ανάλογο φαινόμενο έχουμε και με τα κράτη της ευρωζώνης, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ούτε τα δικά τους δάνεια «κουρεύονται», συνεπώς η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τα εξυπηρετεί κανονικά.

Συνεπώς απαιτείται ισοπέδωση κοινωνικών δαπανών στην χώρα μας, ώστε να μην υπάρχουν παρά ελάχιστα κρατικά έξοδα. Εξ’ ού και η επιμονή σε περαιτέρω συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, ομαδικές απολύσεις. Ενώ, με τα θηριώδη «πρωτογενή πλεονάσματα» (της τάξης του 4-5% ετησίως) που είχαν προβλεφθεί, θα χρηματοδοτούσε η Ελλάδα τις δόσεις των δανείων της.

Αν όμως μειωθούν (όπως επιδιώκει η κυβέρνηση Τσίπρα) τότε ο φαύλος κύκλος της χρεοκοπίας θα επανέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν συνεχισθούν οι τωρινοί ρυθμοί υπάρχει κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης.

Το σενάριο μιας εξώθησης της Ελλάδας σε χρεοκοπία (έστω εντός του ευρώ) εμπεριέχει κινδύνους γεωπολιτικής αστάθειας και ανακατατάξεων στην περιοχή, εξ’ ού και η κατηγορηματική άρνηση των ΗΠΑ να το αποδεχθούν.

Επομένως δεν πρόκειται για αποτελμάτωση των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους δανειστές (θα ήταν κωμικό, από την άποψη της καταγραφής των συσχετισμών δύναμης και μόνο), αλλά για εσωτερική σύγκρουση στο μπλοκ που έχουν συγκροτήσει.

Μέχρις ότου αυτή επιλυθεί, η χώρα μας μπορεί να προσδοκά τα πάντα – το καλύτερο και το χειρότερο δυνατό σενάριο.

Όλα δείχνουν πως αυτή η ώρα κοντοζυγώνει…

Ποιος χορεύει ποιον!

syrizaΗ «βελούδινη καρατόμηση» του Γ. Βαρουφάκη – εν είδει Ιφιγένειας ώστε να φυσήξει ο ούριος άνεμος της συμφωνίας με τους δανειστές – και η συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα στον Ν. Χατζηνικολάου πιστοποιούν την κυβερνητική απόφαση.

Τουτέστι να υπάρξει άμεση αναδίπλωση ώστε να επιτευχθεί ο εξευμενισμός της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

Ο ΕΝΦΙΑ θα συνεχίσει να υφίσταται και το 2015 (τουλάχιστον), το αφορολόγητο όριο και οι αυξήσεις του κατώτατου μισθού παραπέμπονται σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον.

Ως προς τον ΦΠΑ επικρατεί μια νεφελώδης κατάσταση, ενώ και το θέμα των ομαδικών απολύσεων βρίσκεται στην ατζέντα των συζητήσεων.

Είναι σαφής η προτίμηση του πρωθυπουργού επιτελείου σε ταχύρρυθμο σενάριο συμφωνίας, μέσω της οποίας θα ξεκλειδωθεί η χρηματοδότηση.

Εν είδει απειλής ο Αλ.Τσίπρας μίλησε για δημοψήφισμα έτσι και δεν βρει κοινό πλαίσιο με τους θεσμούς, αλλά έσπευσε να διευκρινίσει ότι κάτι τέτοιο δεν θα χρειασθεί.

Μένει να φανεί αν οι (επικυρίαρχοι) συνομιλητές του θεωρήσουν ικανοποιητική τούτη την «ρεαλιστική στροφή» ή αν θελήσουν να τον πιέσουν αφόρητα.