Και “λιμάνι ξηράς” σύντροφε;

TSIPRAS-2Ας δούμε κάπως έτσι τα τελευταία γεγονότα γιατί δε νομίζω ότι αντέχουν σε άλλου τύπου προσέγγιση (στοιχειωδώς σοβαρή)…

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, καθώς άνθρωποι είναι – και στην προκειμένη περίπτωση μόνο σφάλματα κάνουν – οι κυβερνώντες , μάλλον επειδή αδιαφόρησαν για τις επισημάνσεις της πολιτικής προστασίας, αναφορικά με τους τρόπους προφύλαξης από τον καύσωνα, επηρεάστηκαν αρνητικά!

Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας (!) εξαγγέλλει λιμάνι ξηράς (και δεν είναι πλάκα) στην Καστοριά! Ξεπερνώντας εκείνους τους γραφικούς πολιτευτές της δεκαετίας του ’60 που μπορούσαν να υποσχεθούν «και θάλασσα στη Λάρισα», υπερβαίνοντας κάθε έννοια ελαφρότητας (θα μου πείτε δεν είναι η πρώτη φορά). Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει ήδη υποσχεθεί εδώ και τρία χρόνια, τα πάντα στους πάντες, έχει ήδη διαψευστεί με τις μπάντες για όλα, οπότε η αναζήτηση νέων υποσχέσεων οδηγεί σε … λιμάνια ξηράς!

Μην αποκλείετε να ακούσετε την εξαγγελία χιονοδρομικού κέντρου στον κάμπο της Λάρισας  ή εκείνη για μαρίνα ιστιοφόρων στον Πηνειό!

Έχουμε άλλωστε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!

Και αν δεν πείθεστε με τον Πρωθυπουργό, πώς να εξηγήσετε ότι η άλλη κυβερνητική στελεχάρα,  ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας δηλώνει ότι : «Με σταματάει ένα μηχανάκι στο δρόμο, είναι γεγονός, σας διαβεβαιώ, του ανοίγω το αυτοκίνητο και μου λέει σας θεωρούν ευεργέτες. Σάς λέω γεγονότα», δεν σας λέω ότι πανηγυρίζουμε, αλλά ο κόσμος του ΕΒΕ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο) θεωρεί πολύ θετικό μέτρο τη μείωση των ασφαλίστρων σε αυτές τις συνθήκες»!!!

Και εγώ που νόμιζα ότι θα τον ρωτούσε για το κατά που πέφτει το λιμάνι της Καστοριάς…

Θα μου πείτε εδώ χαρακτήρισε «στραβή» το θάνατο του 11χρονου στο Μενίδι, στους «ευεργετηθέντες μικρομεσαίους»  θα σταματούσε;

Και βρήκε ο αθεόφοβος να μιλήσει για εμπόρους και βιοτέχνες που στενάζουν από τη φορολογική επιδρομή των κυβερνώντων!

Εν μέσω καύσωνα (τυχαίο 😉 η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου διορίζεται από τον εξαγγέλλοντα λιμάνια ξηράς, σαν επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας του Πρωθυπουργικού Γραφείου. Κάτι που πέρα από πρωτοφανές (κανένας συμψηφισμός δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή την περίπτωση) είναι και προδήλως προκλητικό. Προκλητικό γιατί αποδεικνύει ότι η «καλή δικαιοσύνη» για τους σημερινούς κυβερνώντες είναι η «υποταγμένη δικαιοσύνη».

Βεβαίως και οι «καλοί», «ταπεινοί» και «συνεπείς» υπηρέτες της Κυβέρνησης δεν πρέπει να χάνονται. Αλλά να θυσιάζεται για χατίρι τους κάθε έννοια λειτουργίας δημοκρατικών θεσμών, αυτό οδηγεί σε άλλα μονοπάτια, ιδιαίτερα επικίνδυνα και για το τώρα και για το πρόσφατο μέλλον.

Δεν ξέρω τι μπορεί να ενοχλεί περισσότερο. Τα πολιτικά καραγκιοζιλίκια ή η αποπνιχτική ατμόσφαιρα λόγω ζέστης και υγρασίας; Το σίγουρο είναι ότι το δεύτερο αντιμετωπίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πρώτο δυστυχώς … παράγει αποτελέσματα για όλους μας!

Της δικαιοσύνης ήλιε…

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτός που αναλαμβάνει να ασκήσει εξουσία αποκτά μια ερωτική – λατρευτική σχέση μαζί της.

Πιθανότατα δεν θα είναι και η τελευταία.

Δεν θυμάμαι όμως να υπήρξε ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας τέτοια αντίδραση στο φόβο της απώλειας της εξουσίας.

Αντίδραση που οδηγεί σε ακραίες επιλογές, απαράδεκτες στάσεις και τελικά σε πολλές και συνεχιζόμενες αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Και αν στην αρχή υπήρχε πάντοτε η εύκολη δικαιολογία του «δεν ξέρουν τα παιδιά, νέοι είναι θα μάθουν» ή «δεν πειράζει αρκεί να κάνουν αυτά που υποσχέθηκαν», στη συνέχεια , νομίζω, πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο «σχεδιασμός» της Κυβέρνησης και όσων τη στηρίζουν ξεκινά από το «πως θα παραμείνουμε περισσότερο στην εξουσία», συνεχίζει με το «πως θα απολαύσουμε περισσότερο τα καλά της» και καταλήγει στο «χρησιμοποιείστε όλα τα μέσα» για να επιτευχθεί ο στόχος.

Σε καμία χώρα του κόσμου, ακόμη και σε αυτές όπου η «δημοκρατία» είναι όραμα απλησίαστο, δεν θα γινόταν ανεκτό ο Πρωθυπουργός να συναντά την ηγεσία των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, λίγες μόλις ημέρες μετά την αναβολή συζήτησης ενός σημαντικού θέματος (διαγωνισμός τηλεοπτικών αδειών) και τις καταγγελίες περί αρνησιδικίας και να υπόσχεται – αν είναι δυνατόν- ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί τους αλλά ίσως και να υπάρξουν αυξήσεις σε αυτούς!

Στη υπέροχη όμως χώρα μας, όπου ανθεί η κυβερνητική ουτοπία μιας υποτιθέμενης Αριστεράς, αυτό και γίνεται και αποκτά δημοσιότητα και προκαλεί την κοινή λογική, σε βαθμό που ο πρόεδρος του Σ.τ.Ε. να γίνεται αποδέκτης αντιδράσεων από τον κόσμο, όταν μετά τον καφέ στο Μαξίμου αποφασίζει να δοκιμάσει τη γεύση του καφέ στο …Κολωνάκι!

Ο δρόμος βέβαια έχει τη δική του ιστορία:

Δημοπρασία για τις τηλεοπτικές άδειες – προσφυγές στο Σ.τ.Ε. – η απαράδεκτη δήλωση ενός Πρωθυπουργού «δεν είναι δυνατόν να βγάλει αντισυνταγματική την διαδικασία, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα…» – η αναβολή της συνεδρίασης επ’ αόριστον της συνεδρίασης της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε. , με απόφαση του Προέδρου του «…λόγω του κλίματος που έχει δημιουργηθεί…» – οι καταγγελίες των πάντων για την εξέλιξη αυτή – και η συζήτηση για μισθολογικά κι άλλα θέματα στο Μαξίμου, που τελειώνει με τη δήλωση και πάλι του Προέδρου του Σ.τ.Ε. αμέσως μετά, διδακτικότατη δε λέω, που καταλήγει στο βαρύγδουπο και πολλά υποσχόμενο στην εξουσία «οι δικαστές πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους, βάσει του παλμού της ελληνικής κοινωνίας…».

Σαν τις αποφάσεις που οι ίδιοι οι δικαστικοί πήρανε – βάσει του παλμού της κοινωνίας – για αναδρομικά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, στους εαυτούς τους όταν η υπόλοιπη κοινωνία υποφέρει και βλέπει μισθούς και συντάξεις να εξαερώνονται.

Πολλοί μίλησαν για προσπάθεια «εξαγοράς» ή και «συναλλαγής».

Άλλοι χρησιμοποίησαν πιο βαριές εκφράσεις.

Η ανακοίνωση της Προέδρου και της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και του Προέδρου του Σ.τ.Ε. είναι ενδεικτική:

«Πρώτιστο καθήκον των επικεφαλής των Ανωτάτων Δικαστηρίων είναι η διαφύλαξη του κύρους και της ανεξαρτησίας των Δικαστικών Λειτουργών, συνάρτηση της οποίας, ως θεσμικό και όχι ως οικονομικό ζήτημα, αποτελεί και το ύψος του μισθολογίου τους, ώστε να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωσή τους, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα (άρθρ. 88)…»

Ξεχνώντας μόνο ότι δεν είναι συνδικαλιστικό όργανο, αλλά αντίθετα εκφράζουν το θεσμό της Δικαιοσύνης που οφείλει να είναι ανεξάρτητη, αχειραγώγητη και κυρίως να μπορεί να αντιληφθεί τις αντιδράσεις της κοινωνίας που παρακολουθεί τουλάχιστον αγανακτισμένη τα όσα συμβαίνουν.

Και για όσους ακόμα μιλούν για «υπερβολές» ας αναρωτηθούν γιατί ο αγωνιούντας Πρωθυπουργός δεν έχει απαντήσει ακόμη στο αίτημα της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για συνάντηση, που εκφράζει θεσμικά και συλλογικά το δικαστικό σώμα.

Η αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης με το συγκεκριμένο τρόπο αλλά και η ανταπόκριση κάποιων δικαστικών λειτουργών στα κελεύσματα της εξουσίας, είναι χαρακτηριστικά καθεστωτικών λογικών. Δεν έχουν σχέση με το «νέο» που οι μεν υποσχέθηκαν και τον όρκο που οι δε οφείλουν να τιμούν.

Αν για τους Κυβερνώντες η «μπαχαλοποίηση» των θεσμών αποτελεί επιλογή ( Βουλή επί Ζωής, διάλυση Ανεξάρτητων Αρχών, έλεγχος ΜΜΕ και ενημέρωσης, ευτελισμός κοινοβουλευτικής διαδικασίας και τώρα καθοδήγηση δικαιοσύνης), για τον κόσμο , για τους πολλούς και πραγματικά δοκιμαζόμενους, για την υπό διάλυση κοινωνία, για τον βαριά χειμαζόμενο λαό, είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση των τελευταίων χρόνων.

Αν θεωρούσατε ότι τα είδατε όλα, ότι είδατε τον πάτο, πάρτε το απόφαση πως η με κάθε τρόπο διατήρηση του εναγκαλισμού με την εξουσία θα οδηγήσει και σε άλλες «εκτροπές».

Γιατί η κατηφόρα δεν έχει σταματημό. Η κατρακύλα δεν έχει τέλος!

 

 

Καλοκαιρινό και … συστημικό!

hangover_dogΩς συνήθως τα συστημικά ΜΜΕ αξιολόγησαν την παρακάτω είδηση με κριτήριο το αν εξυπηρετεί την κυβέρνηση –συνεπώς την έθαψαν. Πριν από λίγο καιρό ψηφίστηκε διάταξη του υπουργείου δικαιοσύνης σύμφωνα με την οποία βουλευτές χάνουν τα προνόμιά τους μόνο όταν τελεσιδικήσει κάποια καταδίκη τους και για περιορισμένο –σε σχέση με τον πρότερο νόμο – αριθμό αδικημάτων. Μεταξύ εκείνων που απεντάχθηκαν από την σχετική λίστα είναι αυτά της «απιστίας περί την υπηρεσία», «παράβασης καθήκοντος» και της «συκοφαντικής δυσφήμισης». Έτσι τα προνόμια των εθνοπατέρων  θα καταβάλλονται κανονικά. Χαρακτηριστικό της σκανδαλώδους εύνοιας είναι το γεγονός πως, στις δικογραφίες που αφορούν βουλευτές –πέραν εκείνης για την «Χ.Α» – ουδεμία συμπεριλαμβάνει αδικήματα αξιόπεμπτα σύμφωνα με τη νέα ρύθμιση. Παρά το ότι η κυβερνητική πρωτοβουλία δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερη αντιπολιτευτική αντίδραση (για να αποδώσουμε δικαιοσύνη), εν τούτοις προστίθεται σε μια σειρά μυστήριων πρακτικών της. Από το προκλητικό χάρισμα χρεών ολιγαρχών (από πετρελαϊκές επιχειρήσεις ως το «Μέγαρο Μουσικής») μέχρι την δυνατότητα αποφυλάκισης εμπόρων ναρκωτικών εφόσον έχουν εκτίσει το ένα τρίτο της ποινής τους. Όλες αυτές οι ειδικές κοινωνικές κατηγορίες αντιμετωπίζονται με θεσμική συγκατάβαση από τον –κατά τα λοιπά κέρβερο και σκληρό τιμωρό – Χ. Αθανασίου. Παρότι η ηθική απαξία των συγκεκριμένων αποφάσεων είναι αυτόφωρη εν τούτοις ελάχιστοι ασχολήθηκαν με το θέμα. Θα θυμόμαστε φυσικά το πώς τα δελτία των οχτώ κορυβαντιούσαν για τις στρατιές «επίορκων» δημοσίων υπαλλήλων, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά υλοποίησε τις εντολές των δανειστών για χιλιάδες απολύσεις. Με πόσο ιερό πάθος εκφωνούνταν πύρινοι λόγοι εναντίον των «διεφθαρμένων συνδικαλιστών», των «ανάλγητων συντεχνιών» και των «λαϊκιστικών αναχωμάτων». Όταν βολεύονται (με τον πιο χυδαίο τρόπο) βουλευτές, επιχειρηματίες και μεγαλοκακοποιοί, τότε οι κήνσορες χάνουν την λαλιά τους. Όχι μόνο επειδή τα κανάλια στα οποία εργάζονται έχουν ευεργετηθεί πολλάκις και απροσχημάτιστα. Κατά βάση επειδή μάχονται για να σωθεί η χώρα και να μην καταλήξει ένα βαλκανικό κακέκτυπο της Αργεντινής, όπως λέει και ο πρωθυπουργός. Έστω και αν ελλοχεύει ο κίνδυνος  ταχύτατης μετατροπής σε πολιτικό ομοίωμα της … Κολομβίας.

(Εξ)οπλισμένη Δικαιοσύνη

imagesΣτα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας οι απλήρωτοι αλλοδαποί εργάτες ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους.

Σε αντάλλαγμα για τον ιδρώτα η εργοδοσία πρόσθεσε και δόσεις του δικού τους αίματος –πυροβολώντας κατά των θρασύτατων που είχαν τέτοιες εξωφρενικές απαιτήσεις.

Χθες ήταν η ώρα της απονομής δικαιοσύνης, στην Πάτρα.

Όσοι πίστευαν σε κανόνες, αξιολογήσεις πράξεων και τα λοιπά είχαν απογοητευθεί ήδη από την διεξαγωγή της δίκης.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Ν. Βαγγελάτος και ένας εκ των επιστατών του αθωώθηκαν. Δύο άλλοι επιστάτες καταδικάστηκαν σε δεκατέσσερα χρόνια και επτά μήνες φυλάκισης ο ένας, οχτώ χρόνια και εφτά μήνες οι άλλοι – αμφότεροι όμως με αναστολή.

Έτσι όσοι πυροβολούν θα κρίνονται από το αν οι ανθρώπινοι στόχοι τους είναι εγχώριας ή αλλοδαπής προέλευσης.

Άλλωστε η δικαιοσύνη είναι τυφλή, αυτό δεν της απαγορεύει να γίνεται ρατσιστική.

Επικίνδυνοι δρόμοι

karhimakis732014Μια υπόθεση ρουτίνας, με κάποια έγγραφα της ΕΥΠ και με βάση την κατάθεση ενός υπόδικου για κακουργηματική πράξη, στοίχισε πολύ ακριβά στο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκη.

Για την ακρίβεια εγγυοδοσία ύψους 1 εκατομμυρίου ευρώ (!) και απαγόρευση εξόδου από την χώρα.

Η κατηγορία, για «ηθική αυτουργία σε παραβίαση απορρήτων πολιτείας» θα κριθεί στα δικαστήρια. Ας σημειωθεί πως τα απόρρητα έγγραφα του ΥΕΘΑ είχαν χρησιμοποιηθεί σε ερώτηση του (τότε) βουλευτή, το 2007.

Μόνο που η υπόθεση έχει μεγάλο βάθος, αν την συνδυάσουμε με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανασύρθηκε από την λήθη.

Ορισμένες εισαγγελικές απόψεις, με την βολική δικαιολογία του εθνικού συμφέροντος, συμβάλουν στην συσκότιση της πληροφόρησης της κοινής γνώμης – ποινικοποιώντας την πολιτική κριτική.

Κάτι που πάντοτε βολεύει τις (φοβούμενες τον έλεγχο) εξουσίες, όπως συμβαίνει και με την κυβέρνηση Σαμαρά.

Η φίμωση (πολιτική ή δημοσιογραφική) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Μυστήριες και επικίνδυνες λογικές!

dikastesΑπό την αγόρευση του εισαγγελέα στην υπόθεση Λιάπη, μέχρι και τις πρόσφατες δηλώσεις του εισαγγελέα Φλωρίδη , περί αναγκαιότητας να χτιστεί από το ΕΣΠΑ μια μεγάλη φυλακή για επωνύμους, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί μια καινούργια νοοτροπία σε ένα τμήμα της Δικαιοσύνης.

Μια νοοτροπία που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς ως αποδιοπομπαίους τράγους και την πρόθεση της δικαστικής εξουσίας ν’ αυτοαναγορευθεί σε «καθαρτήριο πυρ». Οι κατηγορούμενοι πολιτικοί αντιμετωπίζονται ως σύμβολα διαφθοράς και ορισμένοι δικαστές θεωρούν πως οφείλουν να λειτουργήσουν ως τιμωροί, στ’ όνομα των απαιτήσεων της «κοινής γνώμης».

«Η διολίσθηση σ’ ένα πολιτικό αυταρχισμό είναι εμφανής και ο κίνδυνος καταστρατήγησης αρχών του νομικού πολιτισμού μεγαλύτερος από ποτέ, μεταπολιτευτικά», μου έλεγε σήμερα ένας γνωστός νομικός.

Καθώς το πολιτικό προσωπικό βυθίζεται στην ανυποληψία αναδύονται δυνάμεις που φαίνονται να οραματίζονται ένα «κράτος δικαστών» ως προμετωπίδα μιας ολιγαρχικής –αν και κοινοβουλευτικής μορφής- οργάνωσης της κοινωνίας.

Υπό τους παιάνες των Μ.Μ.Ε (οι ιδιοκτήτες των οποίων πρακτικά έχουν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο) προωθείται το σύνθημα «ατιμωρησία τέλος».

Μόνο που η δικαστική εξουσία επιθυμεί να λησμονήσει την αμέριστη βοήθεια επίλεκτων στελεχών της στην μακροημέρευση του σκηνικού της διαφθοράς. Στην υπόθεση SIEMENS, με συντονισμένες κινήσεις λειτουργών της επήλθε η συγκάλυψη κρίσιμων πτυχών- ενώ από παραλείψεις  στο όριο της δολιοφθοράς έγινε κατορθωτή η διαφυγή του Χριστοφοράκου και του Καραβέλλα. Στον λαβύρινθο του σκανδάλου της μονής Βατοπεδίου ήταν ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς που (ως μη όφειλε) εξέδωσε διάγνωση-υπόδειξη περί «παραπλανηθέντων υπουργών».

Την ίδια στιγμή τα όσα συγκρότησαν κι εξέθρεψαν το πελατειακό σύστημα (οικογενειοκρατία, κομματισμός, συντεχνιασμός) εμφανίσθηκαν και στα ενδότερα της τρίτης εξουσίας.

Άρα δεν επρόκειτο περί καταδυνάστευσης της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» από το πολιτικό σύστημα αλλά περί αμοιβαίων συμφερόντων που εγγυήθηκαν την μέχρι πρότινος συνοδοιπορία. Πλέον οι δρόμοι χωρίζουν.

Η απ’ ευθείας παρέμβαση κέντρων οικονομικής ισχύος στην δημόσια ζωή συνεπάγεται την κατακρήμνιση των (μεσαζόντων) πολιτικών. Αντιθέτως πυρήνες δικαστικοί, στρατιωτικοί, μιντιακοί, συγχωνεύονται συγκροτώντας θηριώδη δίκτυα εκτελεστικής εξουσίας.

Όσοι κατανοούν την έξωση των πολιτικών από τον παράδεισο ως δείγμα δημοκρατικής νομιμότητας πολύ σύντομα θα συνειδητοποιήσουν την πλάνη τους.

Μια ματιά στην γειτονική Ιταλία, όπου η δράση των «αδιάφθορων δικαστών» επώασε τον καισαρισμό του Μπερλουσκόνι είναι πολύ χρήσιμη. Έστω κι αν στην χώρα μας προκρίνεται ένα θεσμικό (και όχι προσωποπαγές) «σιδηρούν πολίτευμα».