Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Μέρος 2ο

Επειδή βαρέθηκα να ακούω για σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, από όσους έκαναν το ακριβώς αντίθετο!

evaluationΑξιολόγηση λοιπόν του Δημοσίου και βεβαίως των υπαλλήλων του!

Ποιος θα είχε αντίρρηση; Κανένας με μία και μοναδική προϋπόθεση: Να υπάρχουν κριτήρια, να υπάρχει μηχανισμός και να υπάρχει αδιάβλητη διαδικασία.

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Για τη λειτουργία κάθε Δημόσιας Υπηρεσίας υπάρχουν οι νόμοι, το θεσμικό πλαίσιο που ορίζει το περιεχόμενο της λειτουργίας της, υπάρχουν τα διευθυντικά στελέχη, τα οποία παρακολουθούν, σχεδιάζουν και υλοποιούν τις πολιτικές αποφάσεις και τα οποία βεβαίως ελέγχουν και την υλοποίηση τους, υπάρχουν και υπάλληλοι, το προσωπικό.

Οι νόμοι είναι ευθύνη των πολιτικών, των Κυβερνόντων άρα οι όποιες δυσλειτουργίες αφορούν σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, καθυστερήσεις και αδυναμία αποφάσεων λόγω νομοθετικών κενών χρεώνονται εκεί. Δεν φταίει δηλαδή ο υπάλληλος της υπηρεσίας στην οποία καταθέτει τα χαρτιά του κάποιος που θέλει να ξεκινήσεις μια επαγγελματική δραστηριότητα, αν ο νόμος προβλέπει της «Παναγιάς τα μάτια»!

Οποιαδήποτε αξιολόγηση οφείλει να ξεκινήσει από τα διευθυντικά στελέχη. Και όχι τυχαία, καθώς ο έλεγχος και των υπαλλήλων και της λειτουργίας μιας υπηρεσίας εξαρτάται από αυτά!

Δεν είναι υποκρισία να κλείνουν τα μάτια στο ότι οι επιλογές είναι εδώ και χρόνια διάτρητες;

Δεν είναι υποκρισία να μην αναγνωρίζουν το ότι οι ορισμοί όλων αυτών γινότανε όλα αυτά τα χρόνια με κριτήρια χωρίς καμία αντικειμενικότητα;

Δεν είναι υποκρισία να μην αναγνωρίζουν , οι ίδιοι που καταγγέλλουν το σύνολο του Δημοσίου με τόση ευκολία, ότι οι δικές τους επιλογές, οι επιλογές που ταύτιζαν τη λειτουργία του κράτους με τα κόμματα, που ταύτιζαν τις θέσεις με τα πολιτικά κριτήρια, οδήγησαν στην πλήρη απαξίωση ένα ολόκληρο σύστημα;

Το 2010, επί Υπουργίας Ραγκούση, ψηφίστηκε ο νόμος 3839, «Σύστημα επιλογής προϊσταμένων οργανικών μονάδων με αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια – Σύσταση Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων (ΕΙ.Σ.Ε.Π.) και λοιπές διατάξεις».

Για πρώτη φορά έγινε ένα πραγματικό βήμα προς την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Διοίκησης, αναδεικνύοντας μια νέα γενιά στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης.

Συγκροτήθηκε Ειδικό Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων από 4 μέλη του ΑΣΕΠ και ένας 1 μέλος του Συνηγόρου του Πολίτη με σκοπό, για πρώτη φορά από συστάσεως του ελληνικού κράτους, την αξιοκρατική και αποκομματικοποιημένη προαγωγή διευθυντικών στελεχών του Δημοσίου, γεγονός που επέτρεψε  πλέον να μην απαιτείται η συμμετοχή συνδικαλιστικών εκπροσώπων στα όργανα επιλογής.

Επίσης, με τον συγκεκριμένο νόμο, προβλέφθηκε για πρώτη φορά η πραγματοποίηση και γραπτού διαγωνισμού υπό την ευθύνη του ΑΣΕΠ, για την προαγωγή  διευθυντικών στελεχών.

Σύμφωνα με το ΑΣΕΠ και την Ετήσια Έκθεσή του για το 2010, το έτος αυτό υπήρξε έτος-σταθμός  λόγω του καθοριστικού ρόλου που ανατέθηκε στο ΑΣΕΠ στο πλαίσιο του νέου συστήματος επιλογής προϊσταμένων.

Και τι έγινε; Απολύτως τίποτα! 3 χρόνια μετά ο νόμος παραμένει στα συρτάρια και με διάφορες δικαιολογίες αλλάζει σταδιακά! Εναντίον της ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου εκδηλώθηκε μόνον μία απεργιακή κινητοποίηση και αυτή προήλθε αποκλειστικά από το συνδικάτο των εφοριακών. Ε! λίγο αργότερα, επί Υπουργίας Βενιζέλου, οι εφοριακοί εξαιρέθηκαν από αυτή τη διαδικασία! Το γιατί δεν έχει απαντηθεί ποτέ!

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: Οι ίδιοι που ψήφισαν το νόμο 3839, οι ίδιοι ενέκριναν την απόφαση της Διαμαντοπούλου, σύμφωνα με την οποία, οι Διευθυντές των Σχολείων επιλέγονται από 5μελή Επιτροπή στην οποία τα 3 μέλη ορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας! Στον πιο ευαίσθητο δηλαδή Τομέα του ελληνικού κράτους, η Κυβέρνηση και το εκάστοτε κόμμα… διατηρούν τον έλεγχο!

Αν αυτό έχει την παραμικρή λογική, εξηγήστε το και σε εμένα!

Αν λοιπόν, διευθυντές, διοικητές οργανισμών, γενικοί γραμματείς, Περιφερειάρχες, Διοικητές Νοσοκομείων και πάει λέγοντας, αποκτούσαν τη θέση με τη γνωστή παλαιοκομματική διαδικασία και αποδεικνύονταν ανίκανοι, φαύλοι, λίγοι και καταχραστές, η ευθύνη προφανώς βαραίνει όσους κάνανε τις πολιτικές επιλογές και όχι τους υπαλλήλους, που αναγκαζότανε να αυτοσχεδιάζουν πολλές φορές, μόνο και μόνο επειδή διαπίστωναν πως το μόνο που ενδιέφερε τους Προϊσταμένους τους ήταν ο παχυλός μισθός και τίποτα άλλο! Φυσικά και υπήρχαν και εξαιρέσεις. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Ποιος και πως θα αξιολογήσει τους Δημοσίους Υπαλλήλους;

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα η μόνη «αξιολόγηση» θα είναι αυτή των στοιχείων του προσωπικού φακέλου του καθένα. Δηλαδή πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες, γνώση υπολογιστών, σεμινάρια…

Θα είναι προφανώς μια αξιολόγηση χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο:

Ποιος θα αξιολογήσει και πως τις πραγματικές γνώσεις ενός υπαλλήλου και την εμπειρία που έχει αποκτήσει μετά από μια πολυετή θητεία σε κάποια θέση;

Πως συμβαδίζει με την αξιολόγηση η ύπαρξη πτυχίου, όταν αφενός οι περισσότεροι δουλεύουν σε θέσεις άσχετες με τα πτυχία και κατά δεύτερο η ύπαρξη πτυχίου δεν ταυτίζεται με την ικανότητα διαχείρισης θεμάτων;

Τι δουλειά μπορεί να έχει η ξένη γλώσσα, εκεί όπου δεν χρειάζεται;

Είναι αστείο, πραγματικά το να αξιολογηθεί ένας διοικητικός υπάλληλος ενός Περιφερειακού Δήμου με βάση το αν γνωρίζει ή όχι αγγλικά, τη στιγμή που για να διοριστείς ακόλουθος σε Πρεσβεία αρκεί να έχεις την κατάλληλη γνωριμία στο Υπουργείο Εξωτερικών!

Και τέλος μια αναφορά στα σεμινάρια!

Υποτίθεται ότι το κράτος έπρεπε να φροντίζει για την εκπαίδευση και την προσαρμογή ότι νέες απαιτήσεις των υπαλλήλων του. Πολλοί πόροι διαχύθηκαν στην πραγματοποίηση σεμιναρίων όλων των τύπων και των ειδών, είτε σε φορείς του Δημοσίου είτε σε πιστοποιημένους ιδιωτικούς φορείς. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι πίσω από αυτή την υπόθεση κρύβεται άλλη μια ιστορία συναλλαγής και επιλεκτικών επιλογών των όσων τα παρακολουθούν προκειμένου να παίρνουν επιπλέον μόρια! Εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος ότι σε κάθε δημόσια υπηρεσία υπάρχουν αυτοί που έχουν χορτάσει σεμινάριο και οι άλλοι που ούτε στον ύπνο τους δεν το έχουν δει, άσχετα από αρμοδιότητες ή θέσεις ευθύνης.

Κάποιοι κάνουν πως δεν τα καταλαβαίνουν. Και είναι εντυπωσιακή η άγνοια του πολιτικού προσωπικού της χώρας για τα πραγματικά δεδομένα λειτουργίας του Δημοσίου.

Βλέποντας βουλευτές και κομματικά στελέχη να γενικολογούν και να χρησιμοποιούν επιχειρήματα πεζοδρομίου, αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε και οι ίδιοι να αξιολογηθούν για τις γνώσεις τους και την ικανότητα να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

Ειδικά εκείνοι που βρεθήκανε στη Βουλή χωρίς προηγουμένως να έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο επαγγελματικής δραστηριότητας.

Για να κλείσω:

Αξιολόγηση, ναι και παντού.

Με συγκεκριμένο πλαίσιο, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις και με συγκεκριμένα κριτήρια, ανάλογα με την ειδικότητα του καθένα, το επίπεδο μόρφωσης αλλά κυρίως ανάλογα με τη δουλειά που κάνει! Άλλα πρέπει να είναι τα κριτήρια για έναν καθηγητή, διαφορετικά για έναν γιατρό, άλλα για έναν υπάλληλο της Διοίκησης.

Εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για την επιλογή των Διευθυντών παντού και χωρίς εξαιρέσεις.

Και τέλος μια γενναία απόφαση που την οφείλει το πολιτικό σύστημα:

Να τελειώσει το καθεστώς ορισμού πολιτικών προσώπων στις διοικήσεις Νοσοκομείων και Οργανισμών του Δημοσίου. Να αποφασιστούν τα χαρακτηριστικά των Διοικητών με βάση τις ανάγκες του σήμερα και όχι με τις ανάγκες ενός πεπαλαιωμένου πελατειακού κράτους και βεβαίως να οριστούν και τα προσόντα που θα πρέπει να έχουν.

Επιλογή μέσω διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και ετήσια αξιολόγηση τους για την επίτευξη των στόχων.

Από το να ασχολούνται με τους απλούς και ανίσχυρους δημοσίους υπαλλήλους ας αλλάξουν το Δημόσιο στο σύνολο του από την κορυφή…

Αλλά προφανώς δεν το θέλουν!

Στο επόμενο: αλήθειες και ψέματα για επίορκους, κοπανατζήδες και τα σχετικά

Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Μέρος 1ο

Επειδή βαρέθηκα να ακούω για σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, από όσους έκαναν το ακριβώς αντίθετο!

 

diorismoiΗ συζήτηση για τις απολύσεις 15.000 υπαλλήλων στον ευρύτερο δημόσιο και δημόσιο Τομέα, οι αποφάσεις και η συμφωνία της Κυβέρνησης με την Τρόικα και ο τρόπος με τον οποίο αυτές θα υλοποιηθούν έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Είναι καλό να θυμηθούμε την πρόσφατη ιστορία για να βγάλουμε και τα κατάλληλα συμπεράσματα.

Η συζήτηση άνοιξε μετά το πρώτο μνημόνιο και κορυφώθηκε μετά το δεύτερο.

Η στόχευση ήταν αποκλειστικά δημοσιονομική. Υπήρξε η εκτίμηση πως σε μια χώρα που αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεωκοπίας, ο «υπερτροφικός» δημόσιος τομέας θα έπρεπε να ματώσει. Έτσι κορυφαία τότε στελέχη της Κυβέρνησης ανέλαβαν το ρόλο του διαμορφωτή της κοινής γνώμης, με δηλώσεις τους και δημόσιες παρεμβάσεις, συκοφαντώντας στο σύνολο τους δημόσιους υπαλλήλους. Πάγκαλος και Λοβέρδος έδωσαν ρεσιτάλ: «Άχρηστοι και ανίκανοι», «1εκ. δημόσιοι υπάλληλοι καταδυναστεύουν 8 εκ. πολίτες», κ.τ.λ.

Ξεχνώντας βέβαια, όπως ξεχνούν και οι σημερινοί κυβερνώντες ότι τα προβλήματα, οι ασθένειες και τα κακώς κείμενα στο Δημόσιο, είναι δικά τους αποτελέσματα. Είναι αποτελέσματα των δικών τους πολιτικών (του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας), των δικών τους νόμων και αποφάσεων, των δικών τους ρουσφετολογικών τακτικών, των δικών τους πελατειακών λογικών.

Αυτοί που διόρισαν , αυτοί που χρησιμοποίησαν το δημόσιο σαν μέσο χειραγώγησης και συναλλαγής, ανακάλυπταν ξαφνικά το πρόβλημα! Πόση υποκρισία άραγε!

Ο στόχος ήταν η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος ώστε από τη μία να υλοποιηθεί το σχέδιο περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, η περικοπή των εφάπαξ και τελικά να οδηγηθούν στην εφεδρεία ( που αποδείχθηκε μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές αστοχίες της μεταπολίτευσης) και γιατί όχι, στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Έπρεπε να βρεθούν οι ένοχοι για να δικαιολογηθούν το «μαζί τα φάγαμε» και να κατασκευαστούν μαζικά «υπεύθυνοι» της κρίσης!

Η πρώτη σοβαρή καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας έγινε επί Ραγκούση. Ο αριθμός που προέκυψε δεν δικαιολόγησε τους υπολογισμούς τους, καθώς η αντιστοιχία δεν ήταν αυτή που περίμεναν. Αντίθετα το κλίμα που καλλιεργήθηκε οδηγούσε σε μαζικές αποχωρήσεις με συνταξιοδοτήσεις δημοσίων υπαλλήλων, που δημιουργούσανε τεράστια κενά στην ήδη προβληματική κρατική μηχανή.

Οι μισθοί μειώθηκαν, περισσότερο από 40% έχασαν με το ενιαίο μισθολόγιο και τις καταργήσεις του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο!

«Ανακαλύφθηκαν» οι οργανισμοί και τα ΝΠΙΔ! Τα δικά τους δηλαδή δημιουργήματα – των πολιτικών – και η προσπάθεια συγχωνεύσεων απέδειξε για άλλη μια φορά τις τεράστιες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος αλλά και την ανικανότητα του να κάνει τα αυτονόητα, ακόμη και στις πιο προκλητικές περιπτώσεις:

Η περίπτωση της «ΑΓΡΟΓΗ» είναι χαρακτηριστική!

Από τη μία εξαγγέλλονταν το κλείσιμο της  και αναδεικνυόταν το παράνομο των προεκλογικών (2009) προσλήψεων και από την άλλη αυτοί που σε μια ημέρα έγιναν υπάλληλοι αορίστου χρόνου, με αποφάσεις του ΔΣ, μετατασσόταν σε υπηρεσίες που  οι ίδιοι επέλεγαν (Νοσοκομεία, Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, Περιφέρειες κ.τ.λ.). Μιλάμε για τις 100% παράνομες προσλήψεις, έξω και πέρα από ΑΣΕΠ, μιλάμε για τις 100% παράνομες μετατροπές συμβάσεων από συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου.

Ο Πάγκαλος κατήγγειλε την ΑΓΡΟΓΗ, ο Πάγκαλος εισηγούταν το νόμο 3895/2010 για την  «Κατάργηση και συγχώνευση υπηρεσιών, οργανισμών και φορέων του δημόσιου τομέα», που προέβλεπε ότι :

«Το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και οι δικηγόροι που έχουν προσληφθεί με σχέση έμμισθης εντολής και υπηρετούν, κατά τη δημοσίευση του παρόντος, στις πιο πάνω εταιρείες που λύονται και τίθενται σε εκκαθάριση, με την επιφύλαξη των ρυθμίσεων της υποπερίπτωσης γγ΄ της περίπτωσης β΄ της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, μπορούν με αίτησή τους να μεταφέρονται με την ίδια σχέση εργασίας στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. για τους υπηρετούντες στην ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε. ή στο Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου για τους υπηρετούντες στην ΙΧΘΥ.Κ.Α. Α.Ε. ή σε άλλο φορέα αρμοδιότητας των υπουργείων τα οποία ασκούν εποπτεία στις υπό λύση και εκκαθάριση εταιρείες, ή σε υπηρεσίες των Υπουργείων αυτών ή σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ανεξάρτητες αρχές, Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α. πρώτου και δεύτερου βαθμού, ανάλογα με τις υπηρεσιακές ανάγκες, όπως αυτές προκύπτουν από σχετικά αιτήματα των φορέων» (άρθρο 2 παρ. α)

Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν την ίδια στιγμή στο τότε μεσοπρόθεσμο προβλεπόταν για τους εργαζόμενους στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και ειδικότερα όσων οι οργανισμοί καταργούνται ή συγχωνεύονται: Αξιολόγηση από το ΑΣΕΠ,  εργασιακή εφεδρεία και μετά από ένα χρόνο απόλυση!

Γιατί τα αναφέρω; Γιατί είναι καλό να θυμόμαστε, όταν φτάσουμε στο δια ταύτα, ότι όσοι σήμερα μιλούν για ποιοτική αναβάθμιση του Δημοσίου, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι 15.000 ωμών απολύσεων (συγγνώμη απομακρύνσεων), είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δημιουργίας ΑΥΤΟΥ του Δημοσίου. Άρα με απλά λόγια δεν μπορούν να εμφανίζονται ως οι «άγγελοι της καθάρσεως»!

Ξεχνιέται επίσης εντέχνως όλο το σκηνικό των μονιμοποιήσεων (διακομματικών παρακαλώ) με τους μετακλητούς υπαλλήλους της Βουλής. Υπήρξαν μάλιστα και αναδρομικές μονιμοποιήσεις με δικαίωμα μετάταξης σε άλλους τομείς του Δημοσίου (με αιχμή το «προνομιούχο», άλλοτε, υπουργείο Οικονομικών κ.ά.) όσων είχαν υπηρετήσει στο παρελθόν, τουλάχιστον για δύο χρόνια, σε Κοινοβουλευτικές Ομάδες ή βουλευτές.

Αυτό έγινε επί προεδρίας Κακλαμάνη, ενώ την περίοδο που ανέλαβε Πρόεδρος της Βουλής η κυρία Αννα Μπενάκη-Ψαρούδα το φαινόμενο των μονιμοποιήσεων παρακάμφθηκε, καθώς προκρίθηκαν οι απευθείας διορισμοί, για να επανέλθει και μάλιστα με μεγάλη δυναμική επί προεδρίας Σιούφα. Με μια νέα, εξαιρετικά ευνοϊκή ρύθμιση (με αναδρομικό χαρακτήρα) προβλεπόταν ότι όσοι υπηρέτησαν ως μετακλητοί υπάλληλοι στα κόμματα ή στον Πρόεδρο και στους αντιπροέδρους της Βουλής αποκτούσαν δικαίωμα μονιμοποίησης ακόμη και αν η υπηρεσία τους διήρκεσε μία ημέρα. Ήταν μια κίνηση με διακομματικά οφέλη, με τον τότε Πρόεδρο της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικο να επιρρίπτει την ευθύνη… στον εμπνευστή της ρύθμισης, την οποία και κατήργησε καθιερώνοντας τους όρους του ΑΣΕΠ για τις προσλήψεις.

Η αδυναμία ελέγχων αλλά και η έλλειψη ουσιαστικού νομικού πλαισίου οδήγησε σε απίστευτες «ακρότητες» και αθλιότητες, στο όνομα πάντοτε του πελατειακού κράτους είτε σε κεντρικό είτε και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο: Καθαρίστριες που προσλαμβάνονταν για ένα εξάμηνο γινότανε ξαφνικά διοικητικοί υπάλληλοι, συμβασιούχοι εποχιακοί βρισκόταν σαν υπάλληλοι γραφείου σε Δήμους και Κοινότητες και άλλα πολλά και ανθηρά!

Στην περίοδο 2004 – 2009 το ελληνικό δημόσιο ξεχείλωσε εντελώς:

Δαπανούσε πάνω από 220 εκ. ευρώ το χρόνο για να χρηματοδοτεί τις περίπου 700 νέες δημόσιες υπηρεσίες και τις περίπου 500 επιτροπές που σύστησε η κυβέρνησή του από το 2004 έως τον Ιανουάριο του 2009.

Η ΝΔ αύξησε το μέγεθος του δημόσιου (μαζί με τον ευρύτερο) τομέα από το 39% στο 42% του ΑΕΠ, δηλ. κατά 35 δις Ευρώ.

Η ΝΔ αύξησε τις πρωτογενείς δαπάνες από 18% σε 20% του ΑΕΠ!

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά και ένα κρίσιμο σημείο:

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, δεν μπορούν να αποδεχτούν ούτε τη λογική των ρουσφετιών ούτε τη λογική των «ημετέρων»! Γιατί δεν είναι δυνατόν να τσουβαλιάζονται μόνο και μόνο για να  δημιουργηθούν θύματα από το πουθενά!

Κλείνω αυτό το πρώτο μέρος με μια απλή απορία για τη συνέχεια:

Ένας διοικητικός υπάλληλος με 25 χρόνια προϋπηρεσία, που δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην επαφή του με τους πολίτες, που ήταν πάντοτε τυπικός και ουσιαστικός, που τηρούσε το ωράριο του, αλλά δεν μιλά ξένη γλώσσα και δεν έχει μεταπτυχιακό στα μαθηματικά, είναι χειρότερος από έναν πτυχιούχο μιας σχολής πανεπιστημίου, που μιλά 5 γλώσσες και έχει δύο μεταπτυχιακά και ο οποίος θα βρεθεί – πιθανώς – στη θέση του;

Πως και ποιοι θα αξιολογήσουν προσόντα και θα τα ορίσουν για αντίστοιχες θέσεις;

«Επίορκοι», κοπανατζήδες, αξιολόγηση και δομές στη συνέχεια…

Παίζοντας με τις λέξεις!

imagesΑκόμη και ο πιο χαζός σε αυτή τη χώρα, έχει πειστεί ότι το παιχνίδι σκιών που παίζεται μεταξύ Κυβέρνησης και Τρόικα, έχει μια και μοναδική κατάληξη.

Απολύσεις εργαζομένων που απασχολούνται στο Δημόσιο και ευρύτερο Δημόσιο Τομέα.

Όσες λέξεις και αν χρησιμοποιηθούν , όσες και αν ανακαλυφθούν καμία τους δεν μπορεί να κρύψει πια αυτό που όλοι ξέρανε : Από τους 25.000 υπαλλήλους που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα μέχρι το τέλος του 2013, οι 20.000 θα πρέπει να αποχωρήσουν (να απολυθούν δηλαδή ), μέχρι το τέλος του 2014. Όταν και η περίοδος της διαθεσιμότητας θα τελειώσει!

Μιλάμε με απλά λόγια για 20.000 απολύσεις. Για 20.000 ανθρώπους που θα επιλεχθούν (με ποιον τρόπο κανείς δεν ξέρει) και θα θυσιαστούν στο βωμό των απαιτήσεων της Τρόικα, αλλά και των δεσμεύσεων που η χώρα μας και οι όσοι συμμετέχουν στην Κυβέρνηση της συνυπέγραψαν.

Οι επίορκοι των οποίων ο αριθμός παίζει ανάλογα με τη χρονική συγκυρία ( από 5000, κατέβηκαν στους 1200 και μετά ξανανέβηκαν στις 2000), είναι η αναγκαία συνθήκη, η αναγκαία καραμέλα, για τη συνέχεια.

Είναι χαρακτηριστική η προσπάθεια καλλιέργειας του απαραίτητου κλίματος, με τοποθετήσεις, ερωτήσεις στη Βουλή, παρεμβάσεις κ.τ.λ., διαφόρων στελεχών των δύο τουλάχιστον κομμάτων (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ).

Μιλάνε για μεταρρύθμιση του Δημοσίου, ενώ πάνε σε διαδικασίες αξιολόγησης χωρίς κανένα θεσμικό πλαίσιο, χωρίς καμία αντικειμενική διαδικασία.

Η πρώτη «διαθεσιμότητα» έκοψε οριζόντια κάποιες θέσεις με κατάργηση κλάδων και ειδικοτήτων στο σύνολό τους. Η δεύτερη θα προκύψει, πιθανώς με κάποια νέα πράξη νομοθετικού περιεχομένου και αφού θα έχουνε πειστεί ότι άχρηστοι και απατεώνες βρίσκονται στο Δημόσιο, γενικώς και αορίστως!

Πρώτα οργανογράμματα και καταργήσεις θέσεων, ώστε να μειωθούν οι διαθέσιμες θέσεις για όσους βρεθούν σε διαθεσιμότητα. Στη συνέχεια μαζικές διαθεσιμότητες, προς ικανοποίηση των δανειστών και τέλος στον ένα χρόνο οι οριστικές απολύσεις ( απομακρύνσεις sic)…

Για να ικανοποιηθεί και το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»: Θα προσληφθούν και 1000 από το ΑΣΕΠ, υποτίθεται σε αντικατάσταση των επιόρκων, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε σε σύνολο 25000 αποχωρήσεων θα υπάρξουν 1000 νέοι. Αναλογία: 1:25!

Οπότε τι καλή η Τρόικα που θέλει να αντικαταστήσει τους επίορκους με νέους και ικανούς ανθρώπους! Οι οποίοι παρεμπιπτόντως θα αμείβονται με το μισθό του νεοεισερχόμενου στο Δημόσιο, δηλαδή : από 711 έως 990 ανάλογα με τα προσόντα, μικτά!

Υπάρχουν δύο λογικές: Η μία που έχει να κάνει με τη λειτουργία ενός αποτελεσματικού Δημοσίου και η άλλη που κρίνει με βάση τη στενά  λογιστική πρακτική.

Στην πρώτη περίπτωση οι αναγκαίες αλλαγές θα πρέπει να είναι και καλά οργανωμένες, και αποτελεσματικές αλλά και με διαφανή κριτήρια, κυρίως στη διαδικασία της αξιολόγησης. Σίγουρο επίσης η αναγκαιότητα τήρησης του συντάγματος και των νόμων της χώρας.

Στη δεύτερη περίπτωση απλά θα προσθέτουν και θα αφαιρούν αριθμούς, αριθμούς που αντικατοπτρίζονται σε ανθρώπους και θα οδηγούνται μονίμως σε οριζόντιες περικοπές είτε μισθών είτε εργαζομένων.

Μια ματιά στις πολιτικές που άσκησε το ΔΝΤ διαχρονικά θα πείσει και τον πιο δύσπιστο για το ποια επιλογή ακολουθούν οι εκπρόσωποι του…

Η εγκύκλιος για τις απολύσεις!

Εκδόθηκε η εγκύκλιος του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης για τις απολύσεις (διαθεσιμότητα sic) στο Δημόσιο. Πρώτα θύματα στις ανθρωποθυσίες που επέβαλλε η Τρόικα και αποδέχθηκε το Ελληνικό Κοινοβούλιο, οι εργαζόμενοι με σχέση Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου,  με ειδικότητες : Διοικητικού, Διοικητικού – Λογιστικού, Διοικητικού – Οικονομικού, Διοικητικών Γραμματέων.

Τι προβλέπεται:

1. Αφορά όσους υπηρετούν σε υπηρεσίες κεντρικές και περιφερειακές του Δημοσίου, των Ανεξάρτητων Αρχών, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, των Οργανισμών Τ.Α. (Ο.Τ.Α.) πρώτου και δεύτερου βαθμού και των Ν.Π.Ι.Δ. Οι ειδικότητες που «εκτελούνται» είναι : Διοικητικού , Διοικητικού – Λογιστικού, Διοικητικού – Οικονομικού, Διοικητικών Γραμματέων.

2. Εντάσσονται στη ρύθμιση όσοι δεν έχουν προσληφθεί:

– Με διαγωνισμό ή με διαδικασία επιλογής σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια υπό τον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής (ΑΣΕΠ).

– Με άλλες διαδικασίες επιβολής που περιβάλλονται από αυξημένες εγγυήσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας, όπως π.χ. δημόσια ανακοίνωση -προκήρυξη θέσεων με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια.

– Με ειδικές διατάξεις (ν. 1648/1986, ν. 3448/2006 κ.τ.λ. (αφορά ειδικές κατηγορίες ευπαθών ομάδων.

Η ρύθμιση ΔΕΝ ισχύει:

– Για τους μόνιμους υπαλλήλους, ανεξαρτήτων κατηγορίας, κλάδου και ειδικότητας

– Για τους ΙΔΑΧ οι οποίοι ανήκουν στις κατηγορίες ΠΕ, ΤΕ και ΥΕ. ( Οι ΥΕ προβλέποταν στο προσχέδιο αλλά αποσύρθηκαν γιατί θα έμεναν οι «επίσημοι» χωρίς … οδηγούς)

– Για τους υπαλλήλους ΙΔΑΧ, κατηγορίας ΔΕ , με ειδικότητες οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στις προηγούμενες.

Για την εφαρμογή της ρύθμισης απαιτείται ο αριθμός των υπαλλήλων που εντάσσονται σε αυτή:

– Να είναι τουλάχιστον 10 ανά υπηρεσία ή φορέα ή περισσότεροι

– Να μην ξεπερνά το 25% του συνολικού αριθμού των τακτικών υπαλλήλων των παραπάνω κλάδων της υπηρεσίας ή του φορέα. Για το συνολικό αριθμό υπολογίζεται το σύνολο των μόνιμων και ΙΔΑΧ υπαλλήλων όλων των ειδικοτήτων ( Αυτό είναι κουφό: Αν δηλαδή σε μια υπηρεσία ο αριθμός των υπαλλήλων των ειδικοτήτων αυτών είναι περισσότερος του 25%, δεν πειράζονται!)

– Να μην ξεπερνά  το 10% του συνόλου του τακτικού προσωπικού που υπηρετεί στη υπηρεσία ή το φορέα.

Εξαιρούνται οι υπάλληλοι που υπηρετούν σε :

Φορείς ασφάλισης και κοινωνικής φροντίδας

Στον ΟΑΕΔ, στα νοσοκομεία , στη Γ.Γ. Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας, στην οποία ανήκουν τα Μουσεία της χώρας….

Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα των ανθρωποθυσιών!

Και δυστυχώς θα υπάρξει και συνέχεια….

Υπό παραίτηση ο Μανιτάκης που δεν συναινεί σε απολύσεις

Την πρόθεσή του να παραιτηθεί έχει εκφράσει ο υπουργός Εσωτερικών κ. Αντ. Μανιτάκης σε περίπτωση που η Τρόικα παραμείνει άκαμπτη στην απαίτησή της για απολύσεις στο Δημόσιο και την άρνησή της να συζητήσει οποιαδήποτε εναλλακτική λύση που σχετίζεται με τον εκσυγχρονισμό του Κράτους.

Ο κ. Μανιτάκης συναντήθηκε το πρωί της Τρίτης με τον πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά, κατά τη διάρκεια της οποίας του είπε ότι απορρίπτει όχι μόνο το ενδεχόμενο απολύσεων, αλλά επίσης και περικοπών, καθώς και αυτό της διάλυσης οργανισμών.

Δυσαρεστημένος από την επιμονή της Τρόικας στο ζήτημα των απολύσεων στο Δημόσιο φέρεται και ο υπουργός Οικονομικών κ. Ι. Στουρνάρας, ο οποίος δεν κατανοεί τον λόγο για τον οποίον πρέπει να παρθεί ένα τέτοιο μέτρο τη στιγμή που η αναλογία 1/10 στη σχέση προσλήψεων – αποχωρήσεων εξασφαλίζει τη μείωση του δημοσίου τομέα στον βαθμό που έχει ζητηθεί. Μάλιστα ο κ. Ι. Στουρνάρας θεωρεί ότι ένα τέτοιο μέτρο θα έπληττε τη συνοχή της κυβέρνησης ακόμα περισσότερο, πέραν του ενδεχομένου παραίτησης του κ. Μανιτάκη.