Άλλες εποχές, άλλες προτεραιότητες

local_governance_grΣτη Γαλλία υπάρχουν περίπου 37.000 Δήμοι. Οι 36.000 των οποίων είναι με πληθυσμό γύρω στους 2.000 κατοίκους. Εκεί η διοικητική δομή της χώρας λαμβάνει υπόψη την ιστορική παρακαταθήκη της εποχής των καντονίων ακόμη. Υπάρχουν επίσης 10 μεγάλοι μητροπολιτικοί δήμοι, ανάμεσα τους αυτοί του Παρισιού και της Μασσαλίας.

Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο πλέγμα διαδημοτικών συνεργασιών σε επίπεδο των εκεί Νομαρχιών, που αφορούν στις περισσότερες από τις αρμοδιότητες της Τ.Α.

Θα μου πείτε γιατί σας τα λέω! Υπομονή!

Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα είναι το ότι, ο εκεί Δήμαρχος είναι δημόσιος υπάλληλος, μάλιστα από ένα ειδικό σώμα δημοσίων υπαλλήλων και δεν αμείβεται ! Υπάρχει μόνο μια μηνιαία αποζημίωση περίπου στα 300 € το μήνα!

Με απλά λόγια υπάρχει Δήμαρχος γνώστης της διοίκησης και των διοικητικών μεταρρυθμίσεων της χώρα, που δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που προσφέρουν τις ώρες τους στο κοινό καλό και στην τοπική τους κοινωνία όχι γιατί πρέπει να συνεχίσουν μια πρώην πολιτική καριέρα ή να χτίσουν μια καινούργια ή γιατί απλά πρέπει να έχουν έναν καλό (ή κακό, αυτό είναι θέμα προς συζήτηση), μισθό.

Στην Ελλάδα ( ο μητροπολιτικό δήμος του Παρισιού, έχει πληθυσμό μεγαλύτερο από τη χώρα μας), γνωρίσαμε όλων των τύπων τους δημάρχους. Ίσως και οι εποχές, οι ανάγκες και οι συνθήκες να διαμόρφωναν συγκεκριμένους πολιτικούς χαρακτήρες, γιατί για δημάρχους – πολιτικούς μπορούμε να μιλάμε.

Υπήρξαν αυτοί που συνέδεσαν το όνομα τους με μεγάλα έργα στις πόλεις εκμεταλλευόμενοι τις οικονομικές δυνατότητες μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, αλλά και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έρευσαν στη χώρα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Αλλού έργα υποδομής, αλλού έργα για το «θεαθήναι».

Υπήρξαν οι κλασσικοί πολιτικοί (την ατυχία την είχαν κυρίως οι μεγάλες πόλεις, όπου έπαιζε κυρίαρχο το πολιτικό μήνυμα των εκλογών), που λειτούργησαν ως επί το πλείστον με τους γνωστούς παλαιοκομματικούς τρόπους, αυτούς που ξέρανε δηλαδή.

Υπήρξαν οι δήμαρχοι – εργάτες, που βάλανε πλάτη στην όποια ανάπτυξη των πόλεων τους, πάντοτε όμως χωρίς ουσιαστικό σχέδιο για το μέλλον και κυρίως χωρίς καμία απάντηση για την αναπτυξιακή πορεία της πόλης αλλά και της περιοχής!

Υπήρξαν οι «δήμαρχοι – κομματόσκυλα», που μετά τις αφιερώσεις το βράδυ των εκλογών στον πρόεδρο του κόμματος τους , έβαλαν στο πλάνο τους αποκλειστικά και μόνο την ικανοποίηση με κάθε τρόπο της εκλογικής τους (και κομματικής τους πελατείας).

Υπήρξαν δήμαρχοι αδιάφοροι που ξεχάστηκαν μετά από λίγα χρόνια, άλλοι που δε δίστασαν να βάλουν το χέρι στο μέλι της εξουσίας, δήμαρχοι καταστροφικοί για τον τόπο τους.

Υπήρξαν και αυτοί των πολλών θεωριών και της μηδενικής πράξης. Ένα φαινόμενο που άνθισε στην Ελλάδα της προηγούμενης εποχής και κάπως έτσι προέκυψαν οι ειδήμονες περί την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που προτιμούσαν να δίνουν διαλέξεις από το να παρακολουθήσουν από κοντά τα τεκταινόμενα στην πόλη τους.

Το σήμερα όμως είναι εντελώς διαφορετικό από το μόλις πρόσφατο χθες.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρέθηκε και βρίσκεται στο στόχαστρο των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας, οι εποχές των «παχιών αγελάδων» πέρασαν οριστικά, η ανάπτυξη του τόπου δεν μπορεί να ειδωθεί μέσα από τα μυωπικά γυαλιά της μιας πόλης ή του ενός δήμου, τα μεγάλα έργα είναι για να το μνημονεύουμε και η κοινωνία σε κατάσταση πανικού και απόλυτης δυστυχίας!

Σήμερα οι μεγάλες κουβέντες, τα μεγαλόπνοα σχέδια, οι μεγάλες επενδύσεις, και οι σχεδιασμοί του αέρα είναι το ίδιο επικίνδυνα όσο και η πολιτική αντίληψη που θέλει μόνο να κοστολογεί τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σήμερα παρά ποτέ απαιτείται ρεαλισμός, γνώση και ειλικρίνεια από κάθε υποψήφιο προς τον εαυτό του και από όλους προς τους πολίτες!

Κοινωνική αλληλεγγύη και κοινωνική συνοχή. Αυτό , νομίζω πρέπει να είναι το πρόταγμα όσων αποφασίσουν να ηγηθούν των τοπικών κοινωνιών.

Εδώ χρειάζεται σχέδιο που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες, δομές που να απευθύνονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη – και είναι πολλοί , αξιοποίηση κάθε ευρώ των ελλειμματικών προϋπολογισμών, συνεργασίες σε επίπεδο νομού και στοχευμένες κινήσεις για να έχουν αποτέλεσμα, όχι για τους ίδιους αλλά για αυτούς στους οποίους απευθύνονται.

Μετρήσιμοι στόχοι χρειάζονται όχι προεκλογικά πυροτεχνήματα και γενικολογίες. Συγκεκριμένα πράγματα δηλαδή: Αυτό, που θα γίνει με αυτόν τον τρόπο και με αυτά τα χρήματα.

Για να μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε δηλαδή!

 

Τι έχει ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;

samaras-660-1_11_0Τα βάζω απ’ εδώ, τα βάζω απ’ εκεί καταλήγω πάντοτε στα ίδια συμπεράσματα. Οπότε ας κάνω την προσπάθεια να σας πείσω για αυτά που εγώ τουλάχιστον πιστεύω.

Ζούμε μεγάλες στιγμές, δόξας και υπερηφάνειας! Μια «σκληρή» διαπραγμάτευση έφτασε στο τέλος της, οι «εχθροί» υποχώρησαν σε όλα τα μέτωπα και οι μεγάλοι διαπραγματευτές νικήσανε, όχι στα σημεία αλλά με ξαφνικό και ανεπανάληπτο νοκ- άουτ, λίγο πριν το καμπανάκι του τέλους!

Σαμαράς και Στουρνάρας σήκωσαν το κύπελο με το έπαθλο του μοιράσματος του πρωτογενούς πλεονάσματος, οι θεατές χειροκρότησαν θερμά (!), δοξάζοντας τους σύγχρονους Σπαρτιάτες , που θυσίασαν ώρες ατελείωτες στην υπηρεσία της χώρας!

Απομένουν βέβαια κάποιες λεπτομέρειες προς διευκρίνιση, αλλά ποιος να ασχοληθεί με αυτές!

Τι θα γίνει δηλαδή μετά το εξάμηνο πάγωμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων;

Τι σημαίνει «αναβολή» των αποφάσεων για επιπλέον απολύσεις στο Δημόσιο το 2015;

Ποια θα είναι τα ισοδύναμα μέτρα για τα 500 εκ. που προβλέπονται από τη γνωστή απόφαση του δικαστηρίου για τους ένστολους;

Από αύριο, τα ερωτηματικά θα είναι ακόμα περισσότερα…

Υπάρχει όμως κάτι που όλοι μας ξεχνούμε. Λογικό είναι μέσα στον κυκεώνα των «εξελίξεων» και τον βομβαρδισμό των μεγάλων σχολιαστών, που «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν»:

Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το αποτέλεσμα της δικής μας θυσίας. Της καθεμιάς και του καθένα. Τι σας λέω;

Ας δούμε πρώτα απ’ όλα την τυπική διάσταση του ζητήματος. Οι δημοσιονομικές δαπάνες, δίχως τόκους και χρεολύσια, αποκαλούνται πρωτογενείς. Όταν λοιπόν τα δημόσια έσοδα υπερκαλύπτουν τις πρωτογενείς δαπάνες τότε ο προϋπολογισμός εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Ας δούμε τώρα το κοινωνικό περιεχόμενο αυτού του οικονομικού «επιτεύγματος»:

Η διάλυση δημοσίων υποδομών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες –μαζί με την εκποίηση κοινωνικού πλούτου, στον βαθμό που έγινε κατορθωτή – μείωσαν δραματικά τις κρατικές δαπάνες. Η κατά συρροή εξαΰλωση φορέων και οργανισμών σε ολόκληρη την κλίμακα της κρατικής διοίκησης (από τοπική μέχρι κεντρική) συμπλήρωσε την στρατηγική της τρόικα και της κυβέρνησης.

Από την άλλη η υπερφορολόγηση των πολιτών, άμεση και έμμεση, εκτίναξε τα έσοδα του κράτους.

Συνεπώς αυτό που προκύπτει ως εξαγόμενο είναι μια ασύλληπτων διαστάσεων μετατόπιση εισοδήματος.

Τεράστιες απώλειες, μέσω πτώσης του συνολικού μισθού (άμεσου και κοινωνικού) των εργαζομένων, συν την αύξηση της φορολογίας τους. Από την άλλη, για το κεφάλαιο (ειδικά τις ισχυρές του μερίδες) τα κέρδη υπήρξαν διπλά. Από την μια λόγω της φθηνότερης εργατικής δύναμης, από την άλλη λόγω της ευνοϊκής φορολογικής του μεταχείρισης.

Για αυτό λέω πως αυτό είναι το δικό μας κατόρθωμα, ο δικός μας πόνος, η δική μας οικονομική αιμορραγία!

Οι αριθμοί μπορεί και να λένε την αλήθεια κάποιες φορές, ωστόσο αποκρύβουν την ουσία των σχέσεων μέσω των οποίων προκύπτουν. Επομένως οι πανηγυρισμοί για την «επιτυχία» προέρχονται από εκείνες τις πλευρές που ωφελούνται εν μέσω κρίσης. Δεδομένου ότι μία από τις συνέπειές της είναι πως, την ώρα που οι πολλοί καταστρέφονται, κάποιοι (συγκεκριμένοι)  θησαυρίζουν.

 

Τρέλα και … κορδέλα!

Αλλάζει, λέει,  το πλαίσιο αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως ισχύει και εφαρμόζεται μέχρι σήμερα καθώς εισάγεται η συγκριτική αξιολόγηση στον προσδιορισμό των ανώτατων ποσοστών των δημοσίων υπαλλήλων ανά κλίμακα βαθμολογίας.

Σκοπός της ρύθμισης αυτής, σύμφωνα με νομοσχέδιο που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, και στο οποίο προβλέπεται και η κατάργηση 21 φορέων, είναι να αποδοθεί η βαρύνουσα σημασία που θα πρέπει να έχει κάθε σύστημα αξιολόγησης και να αρθούν οι στρεβλώσεις και η απαξίωση του παρόντος συστήματος αξιολόγησης.

Τα ανώτατα ποσοστά υπαλλήλων που είναι δυνατόν να αξιολογούνται (με την κλίμακα βαθμών του άρθρου 8 του Π.Δ. 318/1992) καθορίζονται ως εξής:

α. Με τους βαθμούς 9 έως 10 αξιολογείται ποσοστό έως και 25% των υπαλλήλων.

β. Με τους βαθμούς 7 έως 8 αξιολογείται ποσοστό έως και 60% των υπαλλήλων.

γ. Με τους βαθμούς 1 έως 6 αξιολογείται ποσοστό έως και 15% των υπαλλήλων.

Τα ποσοστά αυτά υπολογίζονται επί του συνόλου των υπαλλήλων που υπηρετούν στην ίδια Γενική Διεύθυνση. Ο επιμερισμός των ποσοστών αξιολόγησης σε κάθε Γενική Διεύθυνση γίνεται με απόφαση του οικείου Προϊσταμένου Γενικής Διεύθυνσης στο σύνολο των υποκείμενων οργανικών μονάδων μέχρι και επιπέδου Τμήματος ή αντιστοίχου επιπέδου οργανικής μονάδας.

Στην επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν οι εμπνευστές της ποσόστωσης αναφέρεται πως σήμερα το συνηθισμένο φαινόμενο είναι το σύνολο των υπαλλήλων να αξιολογείται με βαθμούς από 9 έως 10.

Και να δεχτώ πως αυτό μπορεί και να μην στέκει. Να δεχτώ πως είναι υπερβολικό.

Υπάρχει μήπως κάποια εξήγηση για την επιλογή των ποσοστών; Πως δηλαδή ντε και καλά, δια νόμου, θα πρέπει μόνο το 25% των υπαλλήλων να αξιολογείται με 9 ή 10 και το 15% κάτω από τη βάση, βρέξει χιονίσει;

Πως προέκυψε αυτό; Ποιος φωτεινός εγκέφαλος απαιτεί κάθε Γενική Διεύθυνση να έχει οπωσδήποτε 25% άριστους, 60 % μέτριους και 15 % απαράδεκτους υπαλλήλους;

Είναι ηλίου φαεινότερο πως άλλος είναι ο στόχος της ρύθμισης. Όσο και αν προσπαθούν μετά το θόρυβο που προκλήθηκε να πείσουν για τις «αγνές» τους προθέσεις οι εμπνευστές της ρύθμισης.

Θα τολμούσα να πω , πως η σοβαρή αξιολόγηση είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για να ευτελίζεται με φθηνά κατασκευάσματα ανθρώπων που τις περισσότερες φορές είναι εκτός της πραγματικότητας.

Συστημικές κραυγές!

dyΘα θυμόμαστε τους πηχυαίους  τίτλους των συστημικών ΜΜΕ για τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους.

Όταν αναζητούσανε οι Κυβερνώντες δικαιολογίες για να προχωρήσουν στις απολύσεις εργαζομένων προκειμένου να ικανοποιήσουν τις εντολές των Τροικανών.

Θα θυμόσαστε, φαντάζομαι, τις αναφορές του ίδιου του Πρωθυπουργού και τα μαθήματα εντιμότητας και καθαρότητας, που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν το πρόσφορο έδαφος για να προχωρήσουν οριζόντιες διαθεσιμότητες που οδηγούν σε απολύσεις.

Θα θυμόσαστε τα νούμερα που γράφονταν τότε, τις αναλύσεις για το πόσο στοιχίζουν στο Δημόσιο οι χιλιάδες «επίορκοι», τις καταγγελίες για τη σκοπιμότητα των υπηρεσιακών συμβουλίων, τις καθυστερήσεις στην απονομή της δημοσιοϋπαλληλικής δικαιοσύνης.

Ξαφνικά στην Ελλάδα ανακαλύφθηκαν, χωρίς υπερβολή, στρατιές επίορκων υπαλλήλων και γέμισαν τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ με κραυγές για την απόλυση τους και την εξυγίανση ενός υποτιθέμενου αρρωστημένου δημόσιου τομέα. Ήταν απλά η συνέχεια, το επόμενο βήμα της πρώτης προσπάθειας, επί Πάγκαλου, στιγματισμού εργαζομένων. Τότε ήταν οι «τεμπέληδες» και αυτοί που «δυνάστευαν» τους υπόλοιπους Έλληνες. Τώρα είναι οι επίορκοι!

Χθες στην βουλή ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λ. Ρακιντζής παραδέχθηκε πως όλα αυτά ανήκαν στην σφαίρα των αιμοδιψών φαντασιώσεων όσων τα διακινούσαν.

Μέχρι στιγμής «βρήκαμε 50 περιπτώσεις δημοτικών αστυνομικών στην Αθήνα και 12-15 στα Δωδεκάνησα οι οποίοι πλαστογράφησαν τα απολυτήριά τους και αύξησαν την βαθμολογία από 10 σε 18». Υπερβάλλουν όσοι μιλούν για χιλιάδες επίορκους. Δεν ξεπερνούν τις 2.500 τόνισε ο κ. Ρακιντζής!

Μέχρι το Μάρτιο θα πρέπει να έχουν ληφθεί οι οριστικές αποφάσεις για αυτούς που θα πεταχτούν στον Καιάδα της ανεργίας. Επιλογές ανθρωποφάγες, χωρίς καμία λογική και χωρίς καμία ουσιαστική αξιολόγηση. Με επιλογές πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων, που πιθανότατα να μην έχουν γνωρίσει ποτέ το καθημερινό άγχος των εργαζομένων να συντηρήσουν την οικογένεια τους.

Κάποιες καινούργιες δικαιολογίες θα βρεθούν , κάποιοι καινούργιοι χαρακτηρισμοί θα υπάρξουν, προκειμένου να υποδεχτούν τις αποφάσεις αυτές με μεγάλους και πάλι τίτλους, τα ίδια ΜΜΕ, που είχαν κάνει σημαία των αγνών προθέσεων των Κυβερνώντων, τους υποτιθέμενους  χιλιάδες επίορκους…

Για να μην ξεχνιόμαστε!

kyriakos-mitsotakisΗ συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης ανήκει στο παρελθόν.

Μπορεί να κυριάρχησε στην διαδικασία αποτίμησης της το αν ο ένας ή ο άλλος πέτυχαν τους στόχους τους, μπορεί να αναδείχθηκε η στάση της Θ. Τζάκρη, όμως υπήρχαν και ενδιαφέροντες ειδήσεις. Για να είμαι ειλικρινής ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις προθέσεων. Όπως για παράδειγμα αυτά που προκύπτουν από την ομιλία Μητσοτάκη.

Η αναφορά του είναι ενδεικτική των προθέσεων αλλά και των όσων θα δούμε στη συνέχεια:

«Υπάρχουν αλλαγές που έχουν ξεκάθαρο ιδεολογικό πρόσημο, όπως η χάραξη νέων ορίων μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τι πρέπει να κάνει το κράτος και τι ο ιδιωτικός τομέας με τι κριτήρια μεταφέρονται οι υπηρεσίες από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα».

Για να συμπληρώσει:

«Κι αυτή η συζήτηση θα μπορούσε να γίνει χωρίς ταμπού και ιδεολογικές προκαταλήψεις, βγάζοντας συμπεράσματα και παίρνοντας μαθήματα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και από χώρες οι οποίες έσπευσαν να ιδιωτικοποιήσουν υπηρεσίες πέραν του σημείου που θα έπρεπε να ιδιωτικοποιηθούν, αλλά δεν πρέπει να ανοίξει και αυτή η συζήτηση στη χώρα για να δούμε πραγματικά πόσο μεγάλο πρέπει να είναι το κράτος ασχέτως τις δυνατότητας που έχουμε να το χρηματοδοτήσουμε».

Αν η ξεκάθαρη τοποθέτηση του για μεταφορά υπηρεσιών από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα (για ποιες αλήθεια χτυπά η καμπάνα) σοκάρει, πρέπει να θυμίσουμε αυτό που πέρασε στα ψιλά πριν από λίγο καιρό.

Επίσης ενδεικτικό προθέσεων , ίσως και αποφάσεων:

Πριν από λίγο καιρό, συνέντευξή του στην βελγική εφημερίδα «La Libre Belgique» τμήμα της οποίας όψιμα (και ελάχιστα πειστικά) επιχείρησε να διαψεύσει, λειτουργεί ως «ταχυδρόμος του θανάτου».

Μιλούσε εκεί  για συμφωνία που δεν την υπέγραψε αλλά την κληρονόμησε.«Πρέπει λοιπόν να την εφαρμόσω. Οι απολύσεις θα γίνουν. Πρόκειται για δέσμευση (…). Οι δημόσιες επιχειρήσεις θα κλείσουν. Όσοι δεν προστατεύονται πλέον από την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου θα χάσουν την δουλειά τους».

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν και πόσοι σοκάρονται.

Είναι τόσο αποκαλυπτικές, στον κυνισμό τους, οι συγκεκριμένες δηλώσεις-δεσμεύσεις που δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση.

Άλλωστε για το 2014 προβλέπονται 15.000 απολύσεις, οπότε δεν υπάρχουν περιθώρια εξωραϊσμού μιας τόσο κραυγαλέας εξέλιξης.

Αν παρακάμψουμε την αυτοαθωωτική αναφορά του Κυρ. Μητσοτάκη για την συμφωνία που «την κληρονόμησα» (ξεχνά ότι κληρονόμησε κι άλλα πράγματα στην διαδρομή του) έχει ενδιαφέρον ο απολογητικός χαρακτήρας της τοποθέτησής του.

Όταν ανέλαβε το υπουργείο του εμφάνισε τις απολύσεις ως «σπάσιμο των ταμπού» και αέρα αναζωογόνησης του δημοσίου τομέα. Τώρα κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του, κάνοντας πως ξεχνά πως υπήρξε θιασώτης του συγκεκριμένου πακέτου της τρόικα, από την θέση του βουλευτή της ΝΔ.

Ασφαλώς ελάχιστοι έχουν την αφέλεια να παραπλανώνται από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των ιδεολογικών του προτιμήσεων.

Αν κάτι παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι ο δύσκολα αποκρυπτόμενος φόβος μπροστά στις συνέπειες της πολιτικής που (τόσο πρόθυμα) υλοποιεί.

Η υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Εύη Χριστοφιλοπούλου , όταν στην ομιλία της στη Βουλή τόνιζε ότι «δεν υποστηρίζει ούτε το κυνήγι μαγισσών ούτε τη νεοφιλελεύθερης κοπής δαιμονοποίηση του δημοσίου και των υπαλλήλων του», αναφέρονταν στα όσα ο Υπουργός της είπε;

Και αν ναι, τι θα πράξει άραγε, όταν έρθει η ώρα της αλήθειας;

Τρο- Τρο – Τρόικα!!!!

troikaΠυρετώδεις ρυθμοί επικρατούν στις επαφές της τρόικα, σ’ ένα σύνηθες σκηνικό –κάθε φορά που επίκειται η εκταμίευση μιας δόσης στο προτεκτοράτο του ευρωπαϊκού νότου.

Πριν υπάρξει η αναπόφευκτη συμφωνία, καθώς το «happy end» οφείλει να εμφανισθεί ως κατάληξη επίπονων και οδυνηρών διαπραγματεύσεων, προηγείται το παιχνίδι της δραματοποίησης των περιστάσεων.

Το φιλοθεάμον κοινό οφείλει να εξοικειωθεί με το δίλημμα «συμφωνία με τους δανειστές ή καταστροφή», ώστε οι αξιώσεις των «ευγενών χορηγών» να γίνονται ευκολότερα ανεκτές. Τούτη την φορά η συρρίκνωση του μεγέθους του κράτους βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη των επιταγών της τρόικα. Οι «κινητικότητες», οι «εθελούσιες έξοδοι» και τα συναφή δίνουν την θέση τους στην ωμότητα των απολύσεων.

Οι συνταγματικές διασφαλίσεις της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων πάνε περίπατο, άλλωστε για χώρες στην οικονομική κατάσταση της Ελλάδας θεσμικές εγγυήσεις και δημοκρατικά προαπαιτούμενα αποτελούν ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Στόχος είναι η διάλυση των συστημάτων δημόσιας υγείας και δημόσιας παιδείας και η παραμονή των ελάχιστων (απολύτως απαραίτητων για την στοιχειώδη τους λειτουργία) προσώπων και υποδομών.

Οι αλλαγές των συμβάσεων και η λαθροβίωση κακοπληρωμένων και εργασιακά μετέωρων δημόσιων λειτουργών αποτελούν προγραμματικές αρχές του Δ.Ν.Τ και των ευρωπαίων συνοδοιπόρων του.

Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα το αντίστοιχο ενδιαφέρον αποκτά κατεπείγουσες μορφές. Η απελευθέρωση του ορίου απολύσεων στις επιχειρήσεις αποτελεί προτεραιότητα, ώστε να ξηλωθεί κάθε υπόλειμμα μισθολογικής και εργασιακής ασφάλειας. Ταυτόχρονα η τρόικα επιθυμεί την κατοχύρωση του εργοδοτικού «λοκ άουτ» (ανταπεργία), ώστε να εξουδετερώσει κάθε πιθανή εργατική αντίδραση. Η δημιουργία ενός «Κόσσοβο στην ζώνη του ευρώ», όπου ολιγάρχες με μαφιόζικού τύπου δραστηριότητες νέμονται τον κοινωνικό πλούτο της χώρας, βρίσκεται προ των πυλών.

Ταυτόχρονα η υπερφορολόγηση των χαμηλόμισθων (εκ παραλλήλου με την φοροασυλία των μεγάλων εταιρειών) συμπληρώνει την ταξικότητα του σχήματος. Έτσι εξηγείται και η δέσμευση πως «δεν θα ληφθούν νέα μέτρα».

Αφού οι μισθοί και οι συντάξεις (στην τυπική και όχι την πραγματική τους διαμόρφωση) παραμένουν αμετάβλητοι η ελάττωση του εργατικού εισοδήματος γίνεται μέσω παράπλευρων διαδικασιών. Οπότε η περικοπή των κοινωνικών δαπανών, η δραστική μείωση επιδομάτων, η αύξηση ασφαλιστικών εισφορών και η εκτίναξη της φορολογίας μικρομεσαίων εισοδημάτων στα ύψη συνιστούν το πακέτο της έμμεσης πτώσης της αξίας της εργατικής ικανότητας.

Η σωτηρία της χώρας θα περάσει –διά πυρός και σιδήρου- μέσα από την εξαθλίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της.

ΙΔΑΧ: Τα πρώτα και πιο «εύκολα» θύματα!

showarticleimage2Ήταν σίγουρο , ότι ο εύκολος στόχος προκειμένου να υλοποιηθούν τα σχέδια για απολύσεις στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ήταν οι Υπάλληλοι με συμβάσεις Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ).

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση τους, με βάση το τελευταίο πολυνομοσχέδιο – μέχρι στιγμής τουλάχιστον – αυτών που εργάζονται στο δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα και αυτών που βρίσκονται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου.

Έτσι ενώ για τους πρώτους προβλέπεται με την κατάργηση των θέσεων τους ένταξη σε διαθεσιμότητα, υποτίθεται αξιολόγηση προσόντων κ.τ.λ. για τους δεύτερους υπάρχει η απ’ ευθείας απόλυση.

Συγκεκριμένα όπως προβλέπεται στην υποπαράγραφο ΣΤ.12. «Η περίπτωση 3 της παραγράφου Ζ.2 της  παραγράφου Ζ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012 αντικαθίσταται ως εξής:

«3. Οι ρυθμίσεις των  περιπτώσεων 1 και 2 εφαρμόζονται αναλόγως στους υπαλλήλους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου του δημοσίου, ανεξάρτητων αρχών, Ν.Π.­Δ.Δ. και Ο.Τ.Α.  πρώτου και δεύτερου βαθμού, οι θέσεις των οποίων καταργούνται. Σε περίπτωση κατάργησης θέσεων σε ΝΠΙΔ­, προβλέπεται καταγγελία της σύμβασης εργασίας των υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.»

Πρόκειται για τη βάση από την οποία θα ξεκινήσει η υλοποίηση της συμφωνίας κυβέρνησης – τρόικας για την απομάκρυνση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως τα τέλη του 2014 (4.000 φέτος και 11.000 του χρόνου).

Με το πολυνομοσχέδιο το τελικό κείμενο του οποίου γράφονταν μέχρι αργά το βράδυ της Πέμπτης στο υπουργείο Οικονομικών παρουσία και του γραμματέα συντονισμού της Κυβέρνησης, καταργούνται, επίσης,  τα δευτεροβάθμια πειθαρχικά συμβούλια, καθώς οι δημόσιοι υπάλληλοι που παραπέμπονται με το ερώτημα υποβιβασμού και της οριστικής παύσης, θα έχουν το δικαίωμα να προσφύγουν στο ΣτΕ.

Επιπλέον συντομεύεται ο χρόνος λήψης της απόφαση των πειθαρχικών συμβουλίων σε δύο μήνες και σε τέσσερις μήνες, αν απαιτείται ανάκριση, ενώ οι πειθαρχικές αποφάσεις δεν θα ανακαλούνται.

Όσον αφορά τις ενστάσεις, θα πρέπει να ασκούνται μέσα σε 20 ημέρες από την κοινοποίηση της απόφασης στον υπάλληλο ή από την περιέλευσή της στα όργανα που δικαιούνται να ασκήσουν ένσταση και σε 40 ημέρες για εκείνους που διαμένουν στο εξωτερικό.

Να σημειωθεί ότι λόγω τους προβλήματος της στελέχωσης των πειθαρχικών συμβουλίων προβλέπεται η δυνατότητα συμμετοχής σε αυτά και συνταξιούχων δικαστικών λειτουργών.

Παράλληλα ορίζεται ότι κάθε πράξη με την οποία ασκείται πειθαρχική δίωξη κοινοποιείται υποχρεωτικά στο Σώμα Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔ) το οποίο παρακολουθεί τις πειθαρχικές διαδικασίες.