Χαίρε βάθος …απύθμενο!

3-journalist-killedΚαλή δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι η απόλυτα ελεγχόμενη δημοσιογραφία.

Αντικειμενική δημοσιογραφία, για την κάθε εξουσία, είναι η δημοσιογραφία που «στρογγυλεύει», ωραιοποιεί, στηρίζει και προωθεί, τις επιλογές των εξουσιαζόντων.

Χρήσιμη δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι αυτή που μεγαλοποιεί τα κατορθώματα της, που αποδέχεται τις δικαιολογίες της, που εξυμνεί και επιχειρηματολογεί στη βάση των «υπέρ» των κυβερνόντων ( των ασκούντων την εξουσία).

Ανεκτή , από την κάθε εξουσία, δημοσιογραφία είναι αυτή που στρατεύεται στην υπόθεση της υπεράσπισης των λόγων και των πεπραγμένων της.

Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία. Και ποιον νοιάζει;

Η χειραγώγηση της ενημέρωσης, η παραχάραξη της αλήθειας, η διαστροφή της πραγματικότητας και η επιβίωση των κυβερνόντων μέσα από την δημιουργία και στήριξη μιας εικονικής πραγματικότητας, απαιτεί πρόθυμα μέσα, υπάκουους δημοσιογράφους και δεκτικούς ιδιοκτήτες. Την ώρα που όλοι μιλούν για ανεξάρτητη ενημέρωση, την ίδια στιγμή σχεδιάζουν και υλοποιούν ότι είναι απαραίτητο για το ακριβώς αντίθετο.

Τα σχέδια και οι πρακτικές συνήθως ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη πορεία:

Στην αρχή η καταγγελία των όποιων σχέσεων διαπλοκής έχουν αναπτυχθεί και η στοχοποίηση όσων (μέσων και δημοσιογράφων) θεωρείται ότι μπορούν να παίξουν ρόλο στα επόμενα σχέδια. Η καταγγελία είναι άλλωστε αγαπημένο ανάγνωσμα και η επίκληση της κάθαρσης και της δικαιοσύνης δοκιμασμένη συνταγή…

Στη συνέχεια στην αυλόπορτα της εξουσίας, η συνάντηση, η συζήτηση, η αναζήτηση όρων συνεργασίας. Στα σκοτεινά, στη σιωπή και εν κρυπτώ, γιατί όταν «μοιράζεται η τράπουλα», όταν απογειώνεται το αλισβερίσι, οι αυτόπτες μάρτυρες δεν χρειάζονται. Άντε να συμμετέχει καμιά ξεχασμένη γάτα, Ιμαλαίων ή Περσίας, που έτσι κι αλλιώς λίγα μπορεί να ακούσει και λιγότερα να πει.

Την ώρα της εξουσίας μοναδικός στόχος είναι ο έλεγχος.

Ειδήσεις, εξελίξεις, αναλύσεις, προοπτικές είναι αποδεκτές μόνο αν μπορούν να γραφούν και να αναγνωστούν μέσα από την παραμορφωτική πραγματικότητα μιας ερωτικής σχέσης με την εξουσία. Αν όχι… πόλεμος. Ασύμμετρος, με όρους σκληρούς και με τη χρήση κάθε πρόσφορου μέσου.

Η λογική του «εγώ» αποφασίζω και «εγώ» κανονίζω οδηγεί τους πρώην δημοκράτες και υπερασπιστές του πλουραλισμού και της κανονικότητας της δημόσιας ζωής σε επιλογές που ξεφεύγουν από το πλαίσιο στοιχειωδών δημοκρατικών αρχών.

Έλεγχος μέσων ενημέρωσης, περιορισμός των αντιπάλων, συνειδητή ψευδολογία κατά των «εχθρών», εκβιασμοί, χαρακτηρισμοί, μηνύσεις, συλλήψεις, εκφοβισμός.

Όσο μάλιστα, η κοινωνία εναντιώνεται στις επιλογές της εξουσίας, όσο αυτή απομονώνεται από τις κοινωνικές δυνάμεις που την είχαν στηρίξει, όσο νοιώθει να την εγκαταλείπουν οι υποστηρικτές της, όσο το αφήγημα της περιορίζεται μόνο στην αποτυχία στόχων και υποσχέσεων, όσο μετατρέπεται σε μικρή ομάδα καταδυνάστευσης του τόπου, τόσο ο πόλεμος γίνεται πιο σκληρός.

Η μόνη ελπίδα μιας κάκιστης κυβέρνησης , μιας αδύναμης εξουσίας να επιβιώσει είναι η παραπλάνηση του λαού, των πολιτών.

Δεν ξέρω σε ποιο στάδιο αυτής της πορείας παροπλισμού της δημοκρατίας μπορεί κάποιος να εντάξει την τοποθέτηση κομματικών τοποτηρητών σε εκδοτικά συγκροτήματα. Αυτό αποτελεί κάτι το καινούργιο στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και μια μεγάλη προσφορά της σημερινής Κυβέρνησης στην υποχώρηση της δημοκρατίας.

Καινούργιοι δρόμοι.

Το δυστύχημα δεν είναι η πρακτική και οι επιλογές μιας κυβέρνησης με δεδομένη κατάληξη… Το δυστύχημα είναι ότι ανοίγει δρόμους στους επόμενους να εξελίξουν αυτές τις τακτικές, να χρησιμοποιήσουν αυτές τις αθλιότητες για τον ίδιο λόγο…

Το δυστύχημα είναι ότι ο ευτελισμός της δημόσιας ζωής, η υποχώρηση όλων των δημοκρατικών αξιών και η πορεία προς το απύθμενο βάθος… αποκτούν νέες παραμέτρους.

 

Advertisements

Απαράδεκτοι!

esieaΤο να συζητήσει κανείς σοβαρά για την απόφαση για διαγραφές της ΕΣΗΕΑ δημοσιογράφων για τη στάση που κράτησαν από τα μέσα στα οποία εργαζόταν για το περίφημο δημοψήφισμα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Θέτει πάντως έτσι κι αλλιώς επί τάπητος το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης, της ισότητας στην εκφορά του δημόσιου λόγου αλλά και μιας απίστευτης τιμωρητικής λογικής (άσχετης με τη δημοσιογραφία) για όσους «διαφωνούν». Με τι; Αυτό είναι το ζητούμενο.

Γιατί καταλαβαίνω και καταλαβαίνει ο καθένας ότι αν οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι υπερασπιζόταν με πάθος το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα απάτη, δεν θα έφθαναν διωκόμενοι στο πειθαρχικό συμβούλιο της Ένωσης. Όπως συνέβη με πολλούς άλλους στη διάρκεια εκείνων των ημερών που είτε μέσω ραδιοφώνου, είτε μέσω εφημερίδων είτε μέσω τηλεοπτικών καναλιών είτε προσωπικών τους blog τοποθετήθηκαν με έμφαση υπέρ του «ΟΧΙ».

Του «ΟΧΙ» που έγινε «ΝΑΙ» λίγες ημέρες αργότερα, του «ΟΧΙ» που άντεξε λίγες ώρες μέχρι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και οι κυβερνητικοί του συνεταίροι να υπογράψουν στα τέσσερα, τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ψήφισαν οι πολίτες που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα.

Αν στο πίσω μέρος αυτών που αποφάσισαν τις ποινές και τις διαγραφές βρισκόταν η υπεράσπιση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τότε απλά απέδειξαν πως αυτή ξεπεράστηκε από την κομματική  (μικροκομματική) στράτευση και τη μετατροπή του πειθαρχικού οργάνου σε τιμωρητικό όργανο των «αντικαθεστωτικών».

Αυτή και αν είναι καθεστωτική αντίληψη που ακυρώνει οριστικά την όποια σοβαρή κουβέντα για τη δεοντολογία, τις ίσες αποστάσεις, την ισότιμη παρουσίαση όλων των απόψεων.

Εκτεθειμένη η ΕΣΗΕΑ με την απόφαση της, εκτεθειμένη για άλλη μια φορά, στο όνομα της, η δημοσιογραφία.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι πάντως ότι και αυτό αποτελεί μια σαφή ένδειξη της υποχώρησης της δημοκρατίας, για όσους θα θέλανε παρόλα τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο να έχουν διαφορετική εκτίμηση.

Προτιμώ να συγκρούομαι με αντίθετες απόψεις από το να αντιμετωπίζω φιμωμένα πρόσωπα και λογικές της περιόδου της Ιεράς Εξέτασης.

Απαράδεκτη απόφαση και απαράδεκτες λογικές.

 

 

Ηγεμονικός κιτρινισμός

Πριν από καιρό είχα διαβάσει το  μυθιστόρημα του Γερμανού νομπελίστα Χ. Μπέλ «η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλούμ».

Πρόκειται για μια ιστορία όπου η ομώνυμη ηρωίδα περνά μία ερωτική βραδιά μ’ έναν άνδρα που οι αρχές θεωρούν ύποπτο για τρομοκρατία. Στην επιχείρηση σύλληψής του εμπλέκεται ακουσίως και η ίδια, η οποία διαπομπεύεται μέσω χυδαιοτήτων και ψευδών ενός δημοσιογράφου – συνεργάτη των μυστικών υπηρεσιών. Όταν – τσακισμένη και αηδιασμένη- αφήνεται ελεύθερη, εκτελεί το υποκείμενο της «αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας».

Η αλληγορία του Χ. Μπέλ είναι σαφής και αφορά την εφημερίδα “Bild”.

Τα χρόνια της ένοπλης δράσης της RAF στην Γερμανία η εφημερίδα αυτή – υπό την ιδιοκτησία, τότε, του γερμανοεβραίου Α. Σπρίνγκερ – είχε αναλάβει την εκλαΐκευση της αντιτρομοκρατικής προπαγάνδας του γερμανικού κράτους και την διαφήμιση του σωφρονισμού των «λευκών κελιών».

Έστω και υπό νέα διεύθυνση η“Bild”συνεχίζει απτόητη τον δρόμο του κιτρινισμού και της διεκπεραίωσης των συμφερόντων της Γερμανίας, μ’ αιχμή το «νόμος και τάξη».

Τελευταίο υπόδειγμα προσήλωσης στα εθνικά ιδεώδη ήταν το πρωτοσέλιδο“Nein”, με τ’ οποίο ζητούσε από τους αναγνώστες να μεταλαμπαδεύσουν το μήνυμα για την μη χρηματοδότηση των «άπληστων Ελλήνων» από τους καλοκάγαθους και φιλήσυχους γερμανούς πολίτες.

Είναι σημαντικό ότι πολλοί άνθρωποι αντέδρασαν σ’ αυτή την αθλιότητα – και μέσα στην χώρα – ατμομηχανή της Ε.Ε. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα σοσιαλδημοκράτη βουλευτή, ο οποίος στηλίτευσε την “Bild” από το βήμα του κοινοβουλίου.

Άλλωστε η εν λόγω κιτρινοφυλλάδα δεν περιορίζει την ιοβόλο κριτική της στους «εξωτερικούς εχθρούς», αλλά στοχεύει εξ’ ίσου και προς τον «εσωτερικό κίνδυνο». Το κόμμα της αριστεράς «Die Linke» καθώς και η προσφάτως εκλεγείσα τοπική κυβέρνηση του κρατιδίου της Θουριγγίας αποτελούν κραυγαλέες περιπτώσεις αυτής της (επι)στρατευμένης δημοσιογραφίας.

Τα φαντάσματα του μπολσεβικισμού (αγαπημένη νεύρωση του Α. Χίτλερ) και η μετεμψύχωσή τους στην εικόνα του (αποθανόντα) Τσάβες έχουν την τιμητική τους, στην διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης. Για να μην νομισθεί πως αυτά συμβαίνουν μόνο στην Εσπερία και την Κεντρική Ευρώπη καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά και στην χώρα μας.

Όπου αφθονούν οι ελληνικές εκδοχές της“Bild”, με την ίδια διεισδυτικότητα (της ματιάς στις κλειδαρότρυπες της κρεβατοκάμαρας επωνύμων ή και ανωνύμων) αντίστοιχης φαντασίας ψευδολογίες και πλήρη απαξίωση της προσωπικής ζωής των ανθρώπων.

Στην πολιτική σφαίρα ο αγοραίος εθνικισμός και ο απροκάλυπτος φασισμός – όποιο μανδύα και αν ενδύονται – αποτελούν το σήμα κατατεθέν τέτοιων εντύπων. Συνεπώς είναι μάταιο ν’ αγανακτούν ορισμένοι για το “Nein”της“Bild”, όταν καθημερινά εγείρουν το δικό τους «όχι» στην στοιχειωδέστερη δημοσιογραφική δεοντολογία. Αυτά τα συμπτώματα, που αφορούν όλο τον κόσμο – είτε τους αλαζόνες δανειστές είτε τους ταπεινωμένους δανειζόμενους- απαιτούν μια οικουμενική αντίσταση.