Τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;

dhmar_grafeiaΊσως είναι κάτι το πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία –και όχι μόνο της Ελλάδας – αυτό που συμβαίνει με τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο αρχηγός του κόμματος, άρτι επανεκλεγείς μάλιστα, δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης έστω και ενός μέλους της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Έτσι θα ζήσουμε το παράδοξο να συντονίζει την πολιτική γραμμή ένα πρόσωπο το οποίο αποδοκιμάσθηκε, ηχηρά και δημόσια, απ’ όλους όσους καλούνται να την υλοποιήσουν στο κοινοβούλιο.

Το πώς θα συνεχισθεί αυτή η φαρσοκωμωδία επαφίεται στο θυμικό των πρωταγωνιστών της και την «ειρωνεία της ιστορίας».

Η ουσία έγκειται στ’ ότι ένα κόμμα που αποτέλεσε τον τρίτο εταίρο της συγκυβέρνησης Σαμαρά ως το θέρος του 2013 παύει να υφίσταται πρακτικά. Ωστόσο πρόφθασε να γράψει κάποιες λαμπρές σελίδες, που θα μείνουν ως παρακαταθήκες πολιτικού τυχοδιωκτισμού και καθεστωτικής προσήλωσης.

Από το «δεν συγκυβερνούμε, είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με την ΝΔ» έφτασε να συμπληρώνει τα έδρανα της πλειοψηφίας. Από τις «κόκκινες γραμμές» και την επαγγελία μιας «επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων» συμβιβάστηκε με την ψήφο εμπιστοσύνης στα νέα μέτρα και την άρνηση υπερψήφισης από την άσπιλη κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ. Την ώρα που μαχόταν για «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» αποδέχθηκε την παρουσία του Τ. Μπαλτάκου ως γενικού γραμματέα του κυβερνητικού σχήματος το οποίο στήριζε μέχρις ότου αποχωρήσει.

Εν συνεχεία, η πορεία πέραν των κρατικών αξιωμάτων αποδείχθηκε ανάλογη εκείνης στην έρημο. Αίφνης τα λιγωμένα Μ.Μ.Ε., τα οποία ανακάλυπταν και αναδείκνυαν την «υπευθυνότητα» και την «σωφροσύνη» του Φ. Κουβέλη, ανέκρουσαν πρύμναν.

Οι εσωτερικές διαμάχες, μεταξύ όσων επιθυμούσαν επανένταξη στον κυβερνητικό συνασπισμό και εκείνων που λοξοκοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ ταλάνισαν το κόμμα. Έως ότου την χαριστική βολή έδωσε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, καθώς η ετοιμόρροπη ΔΗΜ.ΑΡ καταποντίσθηκε στις κάλπες.

Τα «ήξεις – αφήξεις» του αρχηγού της, σχετικά με το πιθανολογηθέν ενδιαφέρον του για την προεδρία της δημοκρατίας, εξαφάνισαν και τα έσχατα υπολείμματα (προσωπικής και πολιτικής του) αξιοπιστίας.

Η επανεκλογή στην ηγεσία ενός κόμματος – φαντάσματος, μόνο και μόνο για να δρομολογηθεί συντεταγμένα η επιστροφή των «άσωτων υιών» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι θα κλείσει ο κύκλος, ώστε να επιβεβαιωθεί η εκτίμηση πως ο κυβερνητισμός είναι μια ανίατη ασθένεια.

 

 

Προεδρικές βολιδοσκοπήσεις

koyvelisΟι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές για την υποψηφιότητα του προέδρου της δημοκρατίας συνέκλιναν στο πρόσωπο του Φ. Κουβέλη.

Ο αρχηγός της αποσυντιθέμενης ΔΗΜ.ΑΡ αποτελεί ένα από τα πιθανά «χαρτιά» του Αντ. Σαμαρά, στην προσπάθειά του να εμφανίσει τον μαγικό αριθμό 180 και να παρατείνει τον βίο της κυβέρνησής του.

Ακολούθησαν δηλώσεις –ένθεν κι εκείθεν- οι οποίες τάχθηκαν υπέρ και κατά μιας τέτοιας πρότασης.

Σε ό,τι αφορά τον Φ. Κουβέλη αυτός αρκείται στο να διαρρέει πως όλα θα συζητηθούν εν ευθέτω χρόνω. Αποστασιοποιούμενος εμφανώς από παλιότερες δηλώσεις του, με τις οποίες έδειχνε να μην ενδιαφέρεται για την μετάβαση στον κορυφαίο πολιτειακό θώκο. Μάλιστα τίθενται και πολιτικά προαπαιτούμενα, όπως η αλλαγή πορείας της κυβέρνησης.

Αυτή ωστόσο η προϋπόθεση ενισχύει την αίσθηση μιας μακρόχρονης και ανοιχτής διαπραγμάτευσης. Ωστόσο το συγκεκριμένο σημείο αποκαλύπτει και τις πολιτικές ανακολουθίες της ΔΗΜ.ΑΡ και του επικεφαλή της.

Πριν έναν χρόνο περίπου, με αφορμή το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η συγκεκριμένη εκδοχή της «ανανεωτικής αριστεράς» απέσυρε την στήριξή της στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Μάλιστα υπογραμμίσθηκε πως υπήρχαν γενικότερες διαφωνίες με τα περιεχόμενα των ασκούμενων πολιτικών –από τον τρόπο υλοποίησης μνημονιακών δεσμεύσεων έως τον εξοστρακισμό κάθε αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Η εθελούσια απόσυρση μετέτρεψε σε δικομματική την κυβέρνηση και –παρά τις εσωτερικές αμφισβητήσεις – αποτυπώθηκε στον δημόσιο και κοινό βουλευτικό λόγο της ΔΗΜ.ΑΡ.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ο ίδιος ο Φ. Κουβέλης, που υπήρξε πρωτομάστορας αυτής της τακτικής, αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Μιας και δεν υφίστανται δείγματα ουσιαστικής μεταβολής στις επιλογές του Αντ. Σαμαρά και του Β. Βενιζέλου. Επομένως η διασπορά ψευδαισθήσεων μπορεί να εξηγηθεί με διάφορους τρόπους, σε κάθε περίπτωση αφήνει έκθετη την γραμμή της ΔΗΜ.ΑΡ από τον Ιούνιο του 2013 και εντεύθεν.

Είναι νωρίς να αποφανθούμε αν η περίπτωση του Φ. Κουβέλη απηχεί όντως τις εκτιμήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την διαδοχή του Κ. Παπούλια ή αν αποτελεί μέσο βολιδοσκόπησης διαθέσεων συγκεκριμένων βουλευτών.

Το παιχνίδι άρχισε και θα υπάρξουν αρκετές συγκινήσεις κατά τη διάρκειά του.

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

portaΚαθώς τα εκλογικά αποτελέσματα σήμαναν την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ΔΗΜ.ΑΡ και των ΑΝ.ΕΛ είναι θέμα χρόνου η φυγή από τους κόλπους τους του μεγάλου αριθμού των βουλευτών που διαθέτουν.

Ως προς το κόμμα του Φ. Κουβέλη άλλοι κοιτούν προς την «Ελιά» (Λυκούδης, Οικονόμου), άλλοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ (Μαργαρίτης, Ρεπούση) ενώ κάποιοι ορέγονται κάποιου είδους συμμετοχή στον κυβερνητικό συνασπισμό(Ψαριανός, Παπαδόπουλος).

Για το αντίστοιχο κόμμα του Π. Καμμένου, η αποχώρηση Καπερνάρου  άνοιξε τον χορό νέων διαλυτικών τάσεων για να ακολουθήσει αυτή της Μίκας Ιατρίδη.

Ωστόσο υπάρχει ένα νοσηρό κλίμα, από διάφορες φήμες που μιλούν για αθέμιτες πρακτικές στρατολόγησης ανεξάρτητων βουλευτών, ενόψει της προεδρικής εκλογής.

Η αναζήτηση του μαγικού αριθμού 180 έχει πυροδοτήσει σενάρια που, εφ’ όσον επιβεβαιωθούν, συμβάλλουν στον περαιτέρω ευτελισμό της πολιτικής.

Παραίτηση ή μη … αρχειοθέτηση έτσι κι αλλιώς!

kouvelisΗ απόφαση του Φ. Κουβέλη να παραιτηθεί από την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ και ότι ακολούθησε, όπως κι αν αναγνωσθεί μια πρακτική συνέπεια ομολογεί:

 Ότι οι τίτλοι τέλους για το συγκεκριμένο κόμμα είναι θέμα χρόνου και μόνο.

Η ίδρυσή του στα 2010, με την αποκοπή βουλευτών από την κοίτη του τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στόχευε στο να συμβάλλει στην δημιουργία κυβερνήσεων της κεντροαριστεράς.

Στις διπλές εκλογές του 2012 υποδέχθηκε ένα μέρος στελεχών και ψηφοφόρων του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις του Φ. Κουβέλη πως η πολιτική πυξίδα της ΔΗΜ.ΑΡ συμπυκνώνεται στο «ούτε ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ», συγκυβέρνησε με αμφότερους.

Στενός συνεργάτης του Λ. Κύρκου από την δεύτερη εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς μετά το ΚΚΕεσ –την ΕΑΡ – επιχείρησε να αντιγράψει τις τακτικές του πολιτικού του μέντορα. Άλλωστε υπήρξε υπουργός στην κυβέρνηση Τζανεττάκη το 1989, κατά την εφήμερη συγκατοίκηση δεξιάς-αριστεράς.

Η στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ από ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά συγκροτήματα, το διάστημα που στήριζε την κυβέρνηση Σαμαρά, είχε προφανείς σκοπιμότητες. Τη νομιμοποίηση ενός τοποτηρητή των μνημονιακών υποχρεώσεων και την έγκριση των «πακέτων βοήθειας».

Η ΔΗΜ.ΑΡ, σε μια αποθέωση πολιτικής διπλότητας, επέλεξε την λογική ακροβασία του «καταψηφίζουμε τα μνημόνια, στηρίζουμε την κυβέρνηση που τα νομοθετεί». Ταυτόχρονα ένα ευρύ κομματικό δυναμικό απολάμβανε τη μέθη της κρατικής διαχείρισης, σε κάθε δυνατό επίπεδο. Όταν, με αφορμή την «κρίση της ΕΡΤ» ο Φ. Κουβέλης ήρε την στήριξη στην συγκυβέρνηση ουσιαστικά υποθήκευσε τις πολιτικές του προοπτικές. Η ΔΗΜ.ΑΡ υπήρξε, εξ’ υπαρχής, ο αριστερός μπαλαντέρ σε μια σημαδεμένη τράπουλα.

Η αντιπολιτευτική ηθοποιία μόνο καγχασμό μπορεί να προκαλέσει, όταν η πλειονότητα των φυγόκεντρων τάσεων λαχταρούσε κυβερνητικά μεγαλεία. Η ετυμηγορία της κάλπης των ευρωεκλογών έβαλε την ταφόπλακα στο συγκεκριμένο εγχείρημα.

Πλάνητες και ανέστιοι βουλευτές της αναζητούν στέγη μεταξύ «Ελιάς», ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και πέριξ της ΝΔ.

Μαζί με την ΔΗΜ.ΑΡ τελειώνει και η ελληνική εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς, η οποία ουδέποτε ξεπέρασε μια αταβιστική έλξη προς την δεξιά.

 

Δύσκολοι καιροί για… «πρίγκιπες».

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.  Από press-A.gr

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.
Από press-A.gr

Όσοι παραβρεθήκαν την περασμένη Παρασκευή στην εκδήλωση της κίνησης των 58 στη Λάρισα , με ομιλητή τον κ. Παγουλάτο, θα πρέπει να προβληματίστηκαν πολύ από τη (μη) συμμετοχή του κόσμου.

Αν αφαιρέσει κανείς και όσους αναγκαστικά συμμετείχαν (υποψήφιοι αυτοδιοικητικών εκλογών, στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ.), η αυτόβουλη συμμετοχή του κόσμου γίνεται απελπιστικά μικρή.

Όχι τυχαίο και όχι μη αναμενόμενο. Καθώς εδώ και καιρό είναι περισσότερο από φανερό ότι η κοινωνική αποδοχή του εγχειρήματος, παρά την απλόχερη στήριξη των κεντρικών κυρίως ΜΜΕ, κινείται σε επίπεδα ποσοστών … νικοτίνης!

Οι αντιδράσεις ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ στο ενδεχόμενο απορρόφησης του από την «πρωτοβουλία των 58», αλλά και το σκηνικό που στήνεται για μη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με τον τίτλο και το όνομα του κόμματος, δημιουργούν ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Είναι γνωστό πως η «πρωτοβουλία των 58» σε δημόσια εκδήλωσή της άφησε να εννοηθεί πως πέραν του ονόματός της «σε λίγο θα έχει νέο σύμβολο και που θέλει να έχει σύντομα πολλά νέα πρόσωπα». Επειδή ο υπαινιγμός γι’ απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι παραπάνω από σαφής, ο Β. Βενιζέλος επιχείρησε να βάλει τέλος στα σχετικά σενάρια. Ζητώντας σεβασμό στην ιστορική διαδρομή του κινήματος και διευκρινίζοντας πως «εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ μιλάει μόνο το ΠΑΣΟΚ».

Ταυτόχρονα στην ΔΗΜ.ΑΡ επικρατεί αυξημένη νευρικότητα καθώς μια πλειάδα μιντιακά προβεβλημένων στελεχών γλυκοκοιτάζει (προς) το εγχείρημα των «58». Είναι μάλλον δύσκολο να επιλεγεί τώρα μια μετακόμιση, καθώς θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από εκείνα που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει.

Δεδομένου ότι ο Φ. Κουβέλης εμμένει σε αυτόνομη κάθοδο, στις ευρωεκλογές θα δημιουργηθούν περιττές τριβές αν υπάρξει ευθεία εσωκομματική υπονόμευση της επιλογής του.

Όσο πλησιάζει το ορόσημο των εκλογών του Μάη τόσο επιταχύνονται οι διεργασίες στην κεντροαριστερή περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Απ’ ότι δείχνουν οι ως τώρα κινήσεις οι κύκλοι (επιχειρηματικοί και πολιτικοί) που επενδύουν σε αυτού του είδους την «κεντροαριστερή συγκρότηση» ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν το πρόπλασμά της.  Ένα πρόπλασμα που θα είναι χρήσιμο για την επόμενη ημέρα καθώς η διαφαινόμενη  εκλογική αποτυχία των δύο υφιστάμενων κομματικών πόλων (ΠΑΣΟΚ όπως κι αν μετονομαστεί και ΔΗΜ.ΑΡ) θα πυροδοτήσει, αναπόφευκτα, εξελίξεις μετεκλογικά.

Τότε, εκ των πραγμάτων, θα τεθεί ανοιχτά το ζήτημα ενός νέου κόμματος που θα συνεπικουρεί την ΝΔ στην διαχείριση των κυβερνητικών ευθυνών. Αφού παρά τα αντιθέτως αναφερόμενα, η πιθανότητα να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανταγωνιστική με τις στοχεύσεις του νέου σχήματος –πλην συγκλονιστικού απροόπτου.

Ήδη δειλά κάνουν την εμφάνιση τους ανάλογες λογικές περί του διακυβεύματος των ερχόμενων ευρωεκλογών, που έχουν σχέση με την υποτιθέμενη σταθερότητα, την ομαλότητα κ.τ.λ.

Η  καταστροφή των υπαρχόντων κομμάτων αποτελεί προϋπόθεση μιας τέτοιας , εκ των άνωθεν σχεδιαζόμενης, ανασύνταξης. Τα σχέδια επί χάρτου έχουν την δυσκολία υλοποίησής τους, ειδικά όταν απαιτείται η εκμαίευση κοινωνικής αποδοχής και η σύνδεση με τις υπαρκτές ανάγκες της καθημερινότητας των πολλών.

Κάτι εξαιρετικά δύσκολο για ένα πείραμα που πρέπει να το φέρουν εις πέρας κόμητες, βαρόνοι και Μαρίες Αντουανέτες –πρόσωπα σεσημασμένα για καθήλωση στον ναρκισσισμό τους.

Οι εποχές είναι μάλλον σκληρές για πρίγκιπες.

Υ.Γ.

Προκαλεί εντύπωση το τελευταίο διάστημα ο τρόπος που προσεγγίζουν ορισμένα ΜΜΕ το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό «καταστροφικός» ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε ενδεχόμενο συγκυβερνήτη, με αυξημένη αποδοχή από το ταλαίπωρο δημοσκοπικό σώμα! Τυχαίο; Προφανώς και όχι. Άσχετο με την κοινωνική καθίζηση των 58; Προφανώς και όχι! Και είναι νωρίς ακόμη!

 

Έβγαλε βρώμα η ιστορία…

apolΜέσα στην σκληρή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας πέρασε σε δεύτερο πλάνο η βήμα-βήμα ανασύνταξη του κοινοβουλευτικού χάρτη. Δεν είναι μόνον οι απώλειες βουλευτών από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και η οριακή πλειοψηφία που διαθέτουν.

Σε όλο το φάσμα (εξαιρούμενου του ΚΚΕ) υπάρχουν ρευστοποιήσεις και αυξημένη κινητικότητα.

Το παράδειγμα των ΑΝ.ΕΛ είναι το πλέον χαρακτηριστικό. Μια φυγόκεντρη ροή (χαμηλής έντασης) είναι πανταχού παρούσα, από την εγκατάσταση του αντιμνημονιακού μορφώματος της λαϊκής δεξιάς στην βουλή, από το 2012 κι εντεύθεν. Ορισμένοι αποχωρήσαντες συνέπηξαν στο εγχείρημα της «νέα ΜΕΡΑ», ο Κ. Μαρκόπουλος παλιννόστησε στην ΝΔ. Ενώ κι άλλα στελέχη της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝ.ΕΛ βρίσκονται ένα βήμα πριν το επίσημο διαζύγιο με την ηγεσία.

Στην ΔΗΜ.ΑΡ,  η γραμμή του Φ. Κουβέλη, όπως απέδειξε και η διαδικασία εκλογής του νέου γραμματέα του κόμματος, αντιμετωπίζει ζωηρές αμφισβητήσεις. Υπάρχουν αρκετά πρόσωπα που φλερτάρουν με την ιδέα επανόδου στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως υπό διαφορετικό πρωθυπουργό. Προς το παρόν η σύγκρουση έχει παγώσει, αλλά οι πιθανότητες μελλοντικής αναζωπύρωσης είναι σημαντικές.

Ακόμα και στον χώρο που καλύπτει η «Χρυσή Αυγή» εμφανίζονται ευδιάκριτες διαφοροποιήσεις, οι οποίες δεν σχετίζονται μόνο με την χωριστή αντιμετώπιση του κοινού πλαισίου ποινικών διώξεων βουλευτών της.

Ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι προς απόδειξη το αν η περίπτωση του Π. Τατσόπουλου αποτελεί μεμονωμένο κρούσμα ή αν αποτελεί προπομπό ευρύτερων εσωκομματικών ανακατατάξεων.

Ουσιαστικά το τοπίο εντός της βουλής εμφανίζει ορισμένους κομματικούς πυρήνες, πέριξ των οποίων αναπτύσσονται ευρείς χώροι οσμώσεων και πολιτικών παλινδρομήσεων. Επί της ουσίας δεν υφίστανται κόμματα, τουλάχιστον με τη μορφή που τα γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά.

Προσωποπαγή δίκτυα εξουσίας: αφανείς ομάδες (δικομματικές συνήθως) που στηρίζονται από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και μονάδες διαθέσιμες για συμμετοχή σε πολυποίκιλα παίγνια έχουν πάρει το πάνω χέρι.

Εντός της βουλής οι συμβατικοί διαχωρισμοί (του τύπου κυβέρνηση-αντιπολίτευση, μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί) αποκτούν όλο και μικρότερη σημασία. Η φθορά της πολιτικής είναι βαθύτερη (και αξιολογικά ουσιαστικότερη) από την διαφθορά κάποιων εκπροσώπων της.

Η είσοδος σε μια νέα εποχή συνεπάγεται πως θ’ αμφισβητηθούν σφόδρα «τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες» που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Εν αναμονή των όσων θα την προϋπαντήσουν…

 

Πολιτικά κόμματα και … 2014

politicsΣε λίγες ώρες το 2013 θα είναι παρελθόν.

Το 2014 αποτελεί χρόνο εκλογικών αναμετρήσεων –ευρωεκλογών, αυτοδιοικητικών και υπό προϋποθέσεις εθνικών εκλογών. Συνεπώς τα κόμματα προετοιμάζονται για την προγραμματισμένη αντιπαράθεση, στην σκιά των μνημονίων και των όσων μέλλονται για να καλύψουν το «δημοσιονομικό κενό».

Η κυβέρνηση έχει απολέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία σταθερά διατηρούσε ως και τον Σεπτέμβρη.

Υπό την επιρροή της μυθολογίας του «success story» και με τον φόβο των χειρότερων μέτρων κατόρθωσε να εξέλθει σχεδόν αλώβητη, ακόμα και μετά τον εκ θεμελίων κλονισμό της από το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Ακόμα και με το κρεσέντο κρατικού αυταρχισμού και αστυνομικής βίας κατόρθωσε να επιβάλει το δόγμα «νόμος και τάξη». Οι ισχνές έως ανύπαρκτες κοινωνικές αντιδράσεις ουσιαστικά της πρόσφεραν πολύτιμες ανάσες οξυγόνου.

Η κατάσταση άρχισε να μεταβάλλεται μόλις έγινε αντιληπτό πως η ανάκαμψη παραπέμπεται –εκ νέου- στις καλένδες. Η διάλυση των υπολειμμάτων της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας, οι συνεχείς απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων δεν τροφοδοτούν πλέον τα ανακλαστικά του «κοινωνικού αυτοματισμού». Καταλυτικό γεγονός το θέμα με τους πλειστηριασμούς ακινήτων, το οποίο –με βάση την ευρύτατη κοινωνική διασπορά της ιδιοκτησίας κατοικιών- αφορά σχεδόν κάθε πολίτη της χώρας.

Ο πυλώνας της Κυβέρνησης, η ΝΔ, βρίσκεται σε σταθερά καθοδική πορεία –και όχι μόνο δημοσκοπικά. Οι συνεχόμενες αυτοδιαψεύσεις του Σαμαρά, η προκλητική στάση Στουρνάρα και η πρωτοφανής αναποτελεσματικότητα σε όλα τα επίπεδα την οδηγούν στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ του 2011.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, με το βλέμμα στραμμένο στην πρωτοβουλία των «58» και τον μεταμορφισμό του σε «ελιά», απλά συνειδητοποιεί την έλευση του πολιτικά μοιραίου. Κλειδί στις εξελίξεις στον πόλο της συγκυβέρνησης η σταθερή παρουσία της «Χ.Α» που, όπως αναμενόταν, ελάχιστα την έπληξαν οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα. Οι οπαδοί της γνωρίζουν πολύ καλά τις πρακτικές του κόμματος και τις εγκρίνουν δίχως αναστολές. Οι ίδιες οι κυβερνητικές επιλογές αλλά και οι αποκαλύψεις ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που εξακολουθεί να θέλει ρόλους, ρίχνουν νερό στο μύλο του ακραίου λαϊκισμού.

Στον αντίποδα ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει μια ελαφρά άνοδο, παρά την πλήρη αποτυχία των κινηματικών πρωτοβουλιών του που θα έριχναν την κυβέρνηση. Επωφελείται κυρίως από την εντεινόμενη πεποίθηση πως οι πολιτικές των μνημονίων είναι αδιέξοδες και τον τρόμο για ραγδαία χειροτέρευση της καθημερινότητας των πολλών. Ωστόσο δεν έχει πετύχει να δημιουργήσει ένα αμετάκλητο προβάδισμα, πράγμα που σημαίνει πως τα πάντα είναι ανοιχτά.

Για τα λοιπά κόμματα το ΚΚΕ έχει σταθεροποιηθεί σε επίπεδα ολίγο μεγαλύτερο των εκλογικών επιδόσεων του 2012, παρά την φθορά από την διαχείριση των εσωκομματικών διαφωνιών, την πώληση του «902 TV» και τις απολύσεις στον «Ριζοσπάστη».

Οι ΑΝ.ΕΛ, παρά τα συχνά παιδαριώδη σφάλματα του αρχηγού τους και της παντοειδείς επιθέσεις της ΝΔ και φιλικών προς το Μαξίμου Μ.Μ.Ε, εμφανίζουν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Όσο για την ΔΗΜ.ΑΡ, παρά την προσπάθεια επούλωσης των εσωτερικών της τραυμάτων, το μέλλον δεν δείχνει ευοίωνο…

Καταλύτης στο πολιτικό σκηνικό θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι διεργασίες και κυρίως η κατάληξη τους, στο χώρο της πραγματικής κεντροαριστεράς. Οι πολυδιασπασμένες πρώην δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που δεν εκφράζονται από το σημερινό πολιτικό μόρφωμα, αλλά και ούτε από την συντηρητική στο περιεχόμενο και ήδη γερασμένη πρωτοβουλία των 58, συνεχίζουν να αναζητούν διέξοδο σε προοδευτική κατεύθυνση.

Το να θα το πετύχουν εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως από τη θέληση εκείνων που μπορούν να κινητοποιήσουν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν ένα μεγάλο κομμάτι των λεγόμενων «πολιτικά άστεγων». Ο χρόνος όμως και για αυτούς τελειώνει και πιέζει αφόρητα!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πολιτικά τουλάχιστον δεν πρόκειται να πλήξουμε το 2014!