Τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;

dhmar_grafeiaΊσως είναι κάτι το πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία –και όχι μόνο της Ελλάδας – αυτό που συμβαίνει με τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο αρχηγός του κόμματος, άρτι επανεκλεγείς μάλιστα, δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης έστω και ενός μέλους της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Έτσι θα ζήσουμε το παράδοξο να συντονίζει την πολιτική γραμμή ένα πρόσωπο το οποίο αποδοκιμάσθηκε, ηχηρά και δημόσια, απ’ όλους όσους καλούνται να την υλοποιήσουν στο κοινοβούλιο.

Το πώς θα συνεχισθεί αυτή η φαρσοκωμωδία επαφίεται στο θυμικό των πρωταγωνιστών της και την «ειρωνεία της ιστορίας».

Η ουσία έγκειται στ’ ότι ένα κόμμα που αποτέλεσε τον τρίτο εταίρο της συγκυβέρνησης Σαμαρά ως το θέρος του 2013 παύει να υφίσταται πρακτικά. Ωστόσο πρόφθασε να γράψει κάποιες λαμπρές σελίδες, που θα μείνουν ως παρακαταθήκες πολιτικού τυχοδιωκτισμού και καθεστωτικής προσήλωσης.

Από το «δεν συγκυβερνούμε, είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με την ΝΔ» έφτασε να συμπληρώνει τα έδρανα της πλειοψηφίας. Από τις «κόκκινες γραμμές» και την επαγγελία μιας «επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων» συμβιβάστηκε με την ψήφο εμπιστοσύνης στα νέα μέτρα και την άρνηση υπερψήφισης από την άσπιλη κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ. Την ώρα που μαχόταν για «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» αποδέχθηκε την παρουσία του Τ. Μπαλτάκου ως γενικού γραμματέα του κυβερνητικού σχήματος το οποίο στήριζε μέχρις ότου αποχωρήσει.

Εν συνεχεία, η πορεία πέραν των κρατικών αξιωμάτων αποδείχθηκε ανάλογη εκείνης στην έρημο. Αίφνης τα λιγωμένα Μ.Μ.Ε., τα οποία ανακάλυπταν και αναδείκνυαν την «υπευθυνότητα» και την «σωφροσύνη» του Φ. Κουβέλη, ανέκρουσαν πρύμναν.

Οι εσωτερικές διαμάχες, μεταξύ όσων επιθυμούσαν επανένταξη στον κυβερνητικό συνασπισμό και εκείνων που λοξοκοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ ταλάνισαν το κόμμα. Έως ότου την χαριστική βολή έδωσε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, καθώς η ετοιμόρροπη ΔΗΜ.ΑΡ καταποντίσθηκε στις κάλπες.

Τα «ήξεις – αφήξεις» του αρχηγού της, σχετικά με το πιθανολογηθέν ενδιαφέρον του για την προεδρία της δημοκρατίας, εξαφάνισαν και τα έσχατα υπολείμματα (προσωπικής και πολιτικής του) αξιοπιστίας.

Η επανεκλογή στην ηγεσία ενός κόμματος – φαντάσματος, μόνο και μόνο για να δρομολογηθεί συντεταγμένα η επιστροφή των «άσωτων υιών» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι θα κλείσει ο κύκλος, ώστε να επιβεβαιωθεί η εκτίμηση πως ο κυβερνητισμός είναι μια ανίατη ασθένεια.

 

 

Προεδρικές βολιδοσκοπήσεις

koyvelisΟι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές για την υποψηφιότητα του προέδρου της δημοκρατίας συνέκλιναν στο πρόσωπο του Φ. Κουβέλη.

Ο αρχηγός της αποσυντιθέμενης ΔΗΜ.ΑΡ αποτελεί ένα από τα πιθανά «χαρτιά» του Αντ. Σαμαρά, στην προσπάθειά του να εμφανίσει τον μαγικό αριθμό 180 και να παρατείνει τον βίο της κυβέρνησής του.

Ακολούθησαν δηλώσεις –ένθεν κι εκείθεν- οι οποίες τάχθηκαν υπέρ και κατά μιας τέτοιας πρότασης.

Σε ό,τι αφορά τον Φ. Κουβέλη αυτός αρκείται στο να διαρρέει πως όλα θα συζητηθούν εν ευθέτω χρόνω. Αποστασιοποιούμενος εμφανώς από παλιότερες δηλώσεις του, με τις οποίες έδειχνε να μην ενδιαφέρεται για την μετάβαση στον κορυφαίο πολιτειακό θώκο. Μάλιστα τίθενται και πολιτικά προαπαιτούμενα, όπως η αλλαγή πορείας της κυβέρνησης.

Αυτή ωστόσο η προϋπόθεση ενισχύει την αίσθηση μιας μακρόχρονης και ανοιχτής διαπραγμάτευσης. Ωστόσο το συγκεκριμένο σημείο αποκαλύπτει και τις πολιτικές ανακολουθίες της ΔΗΜ.ΑΡ και του επικεφαλή της.

Πριν έναν χρόνο περίπου, με αφορμή το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η συγκεκριμένη εκδοχή της «ανανεωτικής αριστεράς» απέσυρε την στήριξή της στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Μάλιστα υπογραμμίσθηκε πως υπήρχαν γενικότερες διαφωνίες με τα περιεχόμενα των ασκούμενων πολιτικών –από τον τρόπο υλοποίησης μνημονιακών δεσμεύσεων έως τον εξοστρακισμό κάθε αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Η εθελούσια απόσυρση μετέτρεψε σε δικομματική την κυβέρνηση και –παρά τις εσωτερικές αμφισβητήσεις – αποτυπώθηκε στον δημόσιο και κοινό βουλευτικό λόγο της ΔΗΜ.ΑΡ.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ο ίδιος ο Φ. Κουβέλης, που υπήρξε πρωτομάστορας αυτής της τακτικής, αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Μιας και δεν υφίστανται δείγματα ουσιαστικής μεταβολής στις επιλογές του Αντ. Σαμαρά και του Β. Βενιζέλου. Επομένως η διασπορά ψευδαισθήσεων μπορεί να εξηγηθεί με διάφορους τρόπους, σε κάθε περίπτωση αφήνει έκθετη την γραμμή της ΔΗΜ.ΑΡ από τον Ιούνιο του 2013 και εντεύθεν.

Είναι νωρίς να αποφανθούμε αν η περίπτωση του Φ. Κουβέλη απηχεί όντως τις εκτιμήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την διαδοχή του Κ. Παπούλια ή αν αποτελεί μέσο βολιδοσκόπησης διαθέσεων συγκεκριμένων βουλευτών.

Το παιχνίδι άρχισε και θα υπάρξουν αρκετές συγκινήσεις κατά τη διάρκειά του.

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

portaΚαθώς τα εκλογικά αποτελέσματα σήμαναν την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ΔΗΜ.ΑΡ και των ΑΝ.ΕΛ είναι θέμα χρόνου η φυγή από τους κόλπους τους του μεγάλου αριθμού των βουλευτών που διαθέτουν.

Ως προς το κόμμα του Φ. Κουβέλη άλλοι κοιτούν προς την «Ελιά» (Λυκούδης, Οικονόμου), άλλοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ (Μαργαρίτης, Ρεπούση) ενώ κάποιοι ορέγονται κάποιου είδους συμμετοχή στον κυβερνητικό συνασπισμό(Ψαριανός, Παπαδόπουλος).

Για το αντίστοιχο κόμμα του Π. Καμμένου, η αποχώρηση Καπερνάρου  άνοιξε τον χορό νέων διαλυτικών τάσεων για να ακολουθήσει αυτή της Μίκας Ιατρίδη.

Ωστόσο υπάρχει ένα νοσηρό κλίμα, από διάφορες φήμες που μιλούν για αθέμιτες πρακτικές στρατολόγησης ανεξάρτητων βουλευτών, ενόψει της προεδρικής εκλογής.

Η αναζήτηση του μαγικού αριθμού 180 έχει πυροδοτήσει σενάρια που, εφ’ όσον επιβεβαιωθούν, συμβάλλουν στον περαιτέρω ευτελισμό της πολιτικής.

Παραίτηση ή μη … αρχειοθέτηση έτσι κι αλλιώς!

kouvelisΗ απόφαση του Φ. Κουβέλη να παραιτηθεί από την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ και ότι ακολούθησε, όπως κι αν αναγνωσθεί μια πρακτική συνέπεια ομολογεί:

 Ότι οι τίτλοι τέλους για το συγκεκριμένο κόμμα είναι θέμα χρόνου και μόνο.

Η ίδρυσή του στα 2010, με την αποκοπή βουλευτών από την κοίτη του τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στόχευε στο να συμβάλλει στην δημιουργία κυβερνήσεων της κεντροαριστεράς.

Στις διπλές εκλογές του 2012 υποδέχθηκε ένα μέρος στελεχών και ψηφοφόρων του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις του Φ. Κουβέλη πως η πολιτική πυξίδα της ΔΗΜ.ΑΡ συμπυκνώνεται στο «ούτε ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ», συγκυβέρνησε με αμφότερους.

Στενός συνεργάτης του Λ. Κύρκου από την δεύτερη εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς μετά το ΚΚΕεσ –την ΕΑΡ – επιχείρησε να αντιγράψει τις τακτικές του πολιτικού του μέντορα. Άλλωστε υπήρξε υπουργός στην κυβέρνηση Τζανεττάκη το 1989, κατά την εφήμερη συγκατοίκηση δεξιάς-αριστεράς.

Η στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ από ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά συγκροτήματα, το διάστημα που στήριζε την κυβέρνηση Σαμαρά, είχε προφανείς σκοπιμότητες. Τη νομιμοποίηση ενός τοποτηρητή των μνημονιακών υποχρεώσεων και την έγκριση των «πακέτων βοήθειας».

Η ΔΗΜ.ΑΡ, σε μια αποθέωση πολιτικής διπλότητας, επέλεξε την λογική ακροβασία του «καταψηφίζουμε τα μνημόνια, στηρίζουμε την κυβέρνηση που τα νομοθετεί». Ταυτόχρονα ένα ευρύ κομματικό δυναμικό απολάμβανε τη μέθη της κρατικής διαχείρισης, σε κάθε δυνατό επίπεδο. Όταν, με αφορμή την «κρίση της ΕΡΤ» ο Φ. Κουβέλης ήρε την στήριξη στην συγκυβέρνηση ουσιαστικά υποθήκευσε τις πολιτικές του προοπτικές. Η ΔΗΜ.ΑΡ υπήρξε, εξ’ υπαρχής, ο αριστερός μπαλαντέρ σε μια σημαδεμένη τράπουλα.

Η αντιπολιτευτική ηθοποιία μόνο καγχασμό μπορεί να προκαλέσει, όταν η πλειονότητα των φυγόκεντρων τάσεων λαχταρούσε κυβερνητικά μεγαλεία. Η ετυμηγορία της κάλπης των ευρωεκλογών έβαλε την ταφόπλακα στο συγκεκριμένο εγχείρημα.

Πλάνητες και ανέστιοι βουλευτές της αναζητούν στέγη μεταξύ «Ελιάς», ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και πέριξ της ΝΔ.

Μαζί με την ΔΗΜ.ΑΡ τελειώνει και η ελληνική εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς, η οποία ουδέποτε ξεπέρασε μια αταβιστική έλξη προς την δεξιά.

 

Δύσκολοι καιροί για… «πρίγκιπες».

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.  Από press-A.gr

Φωτογραφία από την εκδήλωση με τον Παγουλάτο.
Από press-A.gr

Όσοι παραβρεθήκαν την περασμένη Παρασκευή στην εκδήλωση της κίνησης των 58 στη Λάρισα , με ομιλητή τον κ. Παγουλάτο, θα πρέπει να προβληματίστηκαν πολύ από τη (μη) συμμετοχή του κόσμου.

Αν αφαιρέσει κανείς και όσους αναγκαστικά συμμετείχαν (υποψήφιοι αυτοδιοικητικών εκλογών, στελέχη του τοπικού ΠΑΣΟΚ κ.τ.λ.), η αυτόβουλη συμμετοχή του κόσμου γίνεται απελπιστικά μικρή.

Όχι τυχαίο και όχι μη αναμενόμενο. Καθώς εδώ και καιρό είναι περισσότερο από φανερό ότι η κοινωνική αποδοχή του εγχειρήματος, παρά την απλόχερη στήριξη των κεντρικών κυρίως ΜΜΕ, κινείται σε επίπεδα ποσοστών … νικοτίνης!

Οι αντιδράσεις ενός σημαντικού κομματιού του ΠΑΣΟΚ στο ενδεχόμενο απορρόφησης του από την «πρωτοβουλία των 58», αλλά και το σκηνικό που στήνεται για μη κάθοδο του στις ευρωεκλογές με τον τίτλο και το όνομα του κόμματος, δημιουργούν ακόμη περισσότερα προβλήματα.

Είναι γνωστό πως η «πρωτοβουλία των 58» σε δημόσια εκδήλωσή της άφησε να εννοηθεί πως πέραν του ονόματός της «σε λίγο θα έχει νέο σύμβολο και που θέλει να έχει σύντομα πολλά νέα πρόσωπα». Επειδή ο υπαινιγμός γι’ απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι παραπάνω από σαφής, ο Β. Βενιζέλος επιχείρησε να βάλει τέλος στα σχετικά σενάρια. Ζητώντας σεβασμό στην ιστορική διαδρομή του κινήματος και διευκρινίζοντας πως «εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ μιλάει μόνο το ΠΑΣΟΚ».

Ταυτόχρονα στην ΔΗΜ.ΑΡ επικρατεί αυξημένη νευρικότητα καθώς μια πλειάδα μιντιακά προβεβλημένων στελεχών γλυκοκοιτάζει (προς) το εγχείρημα των «58». Είναι μάλλον δύσκολο να επιλεγεί τώρα μια μετακόμιση, καθώς θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από εκείνα που φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει.

Δεδομένου ότι ο Φ. Κουβέλης εμμένει σε αυτόνομη κάθοδο, στις ευρωεκλογές θα δημιουργηθούν περιττές τριβές αν υπάρξει ευθεία εσωκομματική υπονόμευση της επιλογής του.

Όσο πλησιάζει το ορόσημο των εκλογών του Μάη τόσο επιταχύνονται οι διεργασίες στην κεντροαριστερή περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Απ’ ότι δείχνουν οι ως τώρα κινήσεις οι κύκλοι (επιχειρηματικοί και πολιτικοί) που επενδύουν σε αυτού του είδους την «κεντροαριστερή συγκρότηση» ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν το πρόπλασμά της.  Ένα πρόπλασμα που θα είναι χρήσιμο για την επόμενη ημέρα καθώς η διαφαινόμενη  εκλογική αποτυχία των δύο υφιστάμενων κομματικών πόλων (ΠΑΣΟΚ όπως κι αν μετονομαστεί και ΔΗΜ.ΑΡ) θα πυροδοτήσει, αναπόφευκτα, εξελίξεις μετεκλογικά.

Τότε, εκ των πραγμάτων, θα τεθεί ανοιχτά το ζήτημα ενός νέου κόμματος που θα συνεπικουρεί την ΝΔ στην διαχείριση των κυβερνητικών ευθυνών. Αφού παρά τα αντιθέτως αναφερόμενα, η πιθανότητα να στηριχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανταγωνιστική με τις στοχεύσεις του νέου σχήματος –πλην συγκλονιστικού απροόπτου.

Ήδη δειλά κάνουν την εμφάνιση τους ανάλογες λογικές περί του διακυβεύματος των ερχόμενων ευρωεκλογών, που έχουν σχέση με την υποτιθέμενη σταθερότητα, την ομαλότητα κ.τ.λ.

Η  καταστροφή των υπαρχόντων κομμάτων αποτελεί προϋπόθεση μιας τέτοιας , εκ των άνωθεν σχεδιαζόμενης, ανασύνταξης. Τα σχέδια επί χάρτου έχουν την δυσκολία υλοποίησής τους, ειδικά όταν απαιτείται η εκμαίευση κοινωνικής αποδοχής και η σύνδεση με τις υπαρκτές ανάγκες της καθημερινότητας των πολλών.

Κάτι εξαιρετικά δύσκολο για ένα πείραμα που πρέπει να το φέρουν εις πέρας κόμητες, βαρόνοι και Μαρίες Αντουανέτες –πρόσωπα σεσημασμένα για καθήλωση στον ναρκισσισμό τους.

Οι εποχές είναι μάλλον σκληρές για πρίγκιπες.

Υ.Γ.

Προκαλεί εντύπωση το τελευταίο διάστημα ο τρόπος που προσεγγίζουν ορισμένα ΜΜΕ το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό «καταστροφικός» ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε ενδεχόμενο συγκυβερνήτη, με αυξημένη αποδοχή από το ταλαίπωρο δημοσκοπικό σώμα! Τυχαίο; Προφανώς και όχι. Άσχετο με την κοινωνική καθίζηση των 58; Προφανώς και όχι! Και είναι νωρίς ακόμη!

 

Έβγαλε βρώμα η ιστορία…

apolΜέσα στην σκληρή οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας πέρασε σε δεύτερο πλάνο η βήμα-βήμα ανασύνταξη του κοινοβουλευτικού χάρτη. Δεν είναι μόνον οι απώλειες βουλευτών από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και η οριακή πλειοψηφία που διαθέτουν.

Σε όλο το φάσμα (εξαιρούμενου του ΚΚΕ) υπάρχουν ρευστοποιήσεις και αυξημένη κινητικότητα.

Το παράδειγμα των ΑΝ.ΕΛ είναι το πλέον χαρακτηριστικό. Μια φυγόκεντρη ροή (χαμηλής έντασης) είναι πανταχού παρούσα, από την εγκατάσταση του αντιμνημονιακού μορφώματος της λαϊκής δεξιάς στην βουλή, από το 2012 κι εντεύθεν. Ορισμένοι αποχωρήσαντες συνέπηξαν στο εγχείρημα της «νέα ΜΕΡΑ», ο Κ. Μαρκόπουλος παλιννόστησε στην ΝΔ. Ενώ κι άλλα στελέχη της κοινοβουλευτικής ομάδας των ΑΝ.ΕΛ βρίσκονται ένα βήμα πριν το επίσημο διαζύγιο με την ηγεσία.

Στην ΔΗΜ.ΑΡ,  η γραμμή του Φ. Κουβέλη, όπως απέδειξε και η διαδικασία εκλογής του νέου γραμματέα του κόμματος, αντιμετωπίζει ζωηρές αμφισβητήσεις. Υπάρχουν αρκετά πρόσωπα που φλερτάρουν με την ιδέα επανόδου στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως υπό διαφορετικό πρωθυπουργό. Προς το παρόν η σύγκρουση έχει παγώσει, αλλά οι πιθανότητες μελλοντικής αναζωπύρωσης είναι σημαντικές.

Ακόμα και στον χώρο που καλύπτει η «Χρυσή Αυγή» εμφανίζονται ευδιάκριτες διαφοροποιήσεις, οι οποίες δεν σχετίζονται μόνο με την χωριστή αντιμετώπιση του κοινού πλαισίου ποινικών διώξεων βουλευτών της.

Ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι προς απόδειξη το αν η περίπτωση του Π. Τατσόπουλου αποτελεί μεμονωμένο κρούσμα ή αν αποτελεί προπομπό ευρύτερων εσωκομματικών ανακατατάξεων.

Ουσιαστικά το τοπίο εντός της βουλής εμφανίζει ορισμένους κομματικούς πυρήνες, πέριξ των οποίων αναπτύσσονται ευρείς χώροι οσμώσεων και πολιτικών παλινδρομήσεων. Επί της ουσίας δεν υφίστανται κόμματα, τουλάχιστον με τη μορφή που τα γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά.

Προσωποπαγή δίκτυα εξουσίας: αφανείς ομάδες (δικομματικές συνήθως) που στηρίζονται από συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και μονάδες διαθέσιμες για συμμετοχή σε πολυποίκιλα παίγνια έχουν πάρει το πάνω χέρι.

Εντός της βουλής οι συμβατικοί διαχωρισμοί (του τύπου κυβέρνηση-αντιπολίτευση, μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί) αποκτούν όλο και μικρότερη σημασία. Η φθορά της πολιτικής είναι βαθύτερη (και αξιολογικά ουσιαστικότερη) από την διαφθορά κάποιων εκπροσώπων της.

Η είσοδος σε μια νέα εποχή συνεπάγεται πως θ’ αμφισβητηθούν σφόδρα «τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες» που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Εν αναμονή των όσων θα την προϋπαντήσουν…

 

Πολιτικά κόμματα και … 2014

politicsΣε λίγες ώρες το 2013 θα είναι παρελθόν.

Το 2014 αποτελεί χρόνο εκλογικών αναμετρήσεων –ευρωεκλογών, αυτοδιοικητικών και υπό προϋποθέσεις εθνικών εκλογών. Συνεπώς τα κόμματα προετοιμάζονται για την προγραμματισμένη αντιπαράθεση, στην σκιά των μνημονίων και των όσων μέλλονται για να καλύψουν το «δημοσιονομικό κενό».

Η κυβέρνηση έχει απολέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία σταθερά διατηρούσε ως και τον Σεπτέμβρη.

Υπό την επιρροή της μυθολογίας του «success story» και με τον φόβο των χειρότερων μέτρων κατόρθωσε να εξέλθει σχεδόν αλώβητη, ακόμα και μετά τον εκ θεμελίων κλονισμό της από το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Ακόμα και με το κρεσέντο κρατικού αυταρχισμού και αστυνομικής βίας κατόρθωσε να επιβάλει το δόγμα «νόμος και τάξη». Οι ισχνές έως ανύπαρκτες κοινωνικές αντιδράσεις ουσιαστικά της πρόσφεραν πολύτιμες ανάσες οξυγόνου.

Η κατάσταση άρχισε να μεταβάλλεται μόλις έγινε αντιληπτό πως η ανάκαμψη παραπέμπεται –εκ νέου- στις καλένδες. Η διάλυση των υπολειμμάτων της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας, οι συνεχείς απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων δεν τροφοδοτούν πλέον τα ανακλαστικά του «κοινωνικού αυτοματισμού». Καταλυτικό γεγονός το θέμα με τους πλειστηριασμούς ακινήτων, το οποίο –με βάση την ευρύτατη κοινωνική διασπορά της ιδιοκτησίας κατοικιών- αφορά σχεδόν κάθε πολίτη της χώρας.

Ο πυλώνας της Κυβέρνησης, η ΝΔ, βρίσκεται σε σταθερά καθοδική πορεία –και όχι μόνο δημοσκοπικά. Οι συνεχόμενες αυτοδιαψεύσεις του Σαμαρά, η προκλητική στάση Στουρνάρα και η πρωτοφανής αναποτελεσματικότητα σε όλα τα επίπεδα την οδηγούν στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ του 2011.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, με το βλέμμα στραμμένο στην πρωτοβουλία των «58» και τον μεταμορφισμό του σε «ελιά», απλά συνειδητοποιεί την έλευση του πολιτικά μοιραίου. Κλειδί στις εξελίξεις στον πόλο της συγκυβέρνησης η σταθερή παρουσία της «Χ.Α» που, όπως αναμενόταν, ελάχιστα την έπληξαν οι καταιγιστικές εξελίξεις μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα. Οι οπαδοί της γνωρίζουν πολύ καλά τις πρακτικές του κόμματος και τις εγκρίνουν δίχως αναστολές. Οι ίδιες οι κυβερνητικές επιλογές αλλά και οι αποκαλύψεις ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που εξακολουθεί να θέλει ρόλους, ρίχνουν νερό στο μύλο του ακραίου λαϊκισμού.

Στον αντίποδα ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει μια ελαφρά άνοδο, παρά την πλήρη αποτυχία των κινηματικών πρωτοβουλιών του που θα έριχναν την κυβέρνηση. Επωφελείται κυρίως από την εντεινόμενη πεποίθηση πως οι πολιτικές των μνημονίων είναι αδιέξοδες και τον τρόμο για ραγδαία χειροτέρευση της καθημερινότητας των πολλών. Ωστόσο δεν έχει πετύχει να δημιουργήσει ένα αμετάκλητο προβάδισμα, πράγμα που σημαίνει πως τα πάντα είναι ανοιχτά.

Για τα λοιπά κόμματα το ΚΚΕ έχει σταθεροποιηθεί σε επίπεδα ολίγο μεγαλύτερο των εκλογικών επιδόσεων του 2012, παρά την φθορά από την διαχείριση των εσωκομματικών διαφωνιών, την πώληση του «902 TV» και τις απολύσεις στον «Ριζοσπάστη».

Οι ΑΝ.ΕΛ, παρά τα συχνά παιδαριώδη σφάλματα του αρχηγού τους και της παντοειδείς επιθέσεις της ΝΔ και φιλικών προς το Μαξίμου Μ.Μ.Ε, εμφανίζουν αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Όσο για την ΔΗΜ.ΑΡ, παρά την προσπάθεια επούλωσης των εσωτερικών της τραυμάτων, το μέλλον δεν δείχνει ευοίωνο…

Καταλύτης στο πολιτικό σκηνικό θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι διεργασίες και κυρίως η κατάληξη τους, στο χώρο της πραγματικής κεντροαριστεράς. Οι πολυδιασπασμένες πρώην δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που δεν εκφράζονται από το σημερινό πολιτικό μόρφωμα, αλλά και ούτε από την συντηρητική στο περιεχόμενο και ήδη γερασμένη πρωτοβουλία των 58, συνεχίζουν να αναζητούν διέξοδο σε προοδευτική κατεύθυνση.

Το να θα το πετύχουν εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και κυρίως από τη θέληση εκείνων που μπορούν να κινητοποιήσουν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν ένα μεγάλο κομμάτι των λεγόμενων «πολιτικά άστεγων». Ο χρόνος όμως και για αυτούς τελειώνει και πιέζει αφόρητα!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι πολιτικά τουλάχιστον δεν πρόκειται να πλήξουμε το 2014!

Με αφορμή την εκδήλωση στο «ΑΚΡΟΠΟΛ»

dialogosΕπιτρέψτε μου να καταθέσω κάποιες σκέψεις.

Ας υποθέσουμε πως αλλάζουμε τα πολιτικά και ιστορικά δεδομένα .

Και κυρίως το γεγονός  πως στην πολιτική ιστορία καταγράφονται και θα καταγράφονται δύο τουλάχιστον συγκρουόμενα μεγάλα πολιτικά σχήματα, που εκφράζουν διαχρονικά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και συμφέροντα:

Από τη μία πλευρά τα κόμματα της συντήρησης, με τα όποια ονόματα τους αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές που αποτελούν τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και από την άλλη εκείνα που εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που στέκονται απέναντι σε αυτή και συνήθως με τη μαρξιστική θεώρηση αποτελούν τα αντικείμενα της εκμετάλλευσης.

Συντήρηση και πρόοδος, συντηρητικές πολιτικές και προοδευτικές πολιτικές σε μια αέναη σύγκρουση του χθες και του σήμερα.

Ας υποθέσουμε πως δημιουργούμε και μια μεσοβέζικη κατάσταση που θα ήθελε να διαφοροποιηθεί και από τον έναν και από τον άλλο. Κάτι που με την ίδια ευκολία που σε μερικά θέματα ταυτίζεται με τον ένα, με την ίδια ευκολία να ταυτίζεται με τον άλλο.

Τι θα μπορούσε να εκφράζει στην υποθετική πάντοτε περίπτωση;

Ποιες κοινωνικές δυνάμεις και ποια συμφέροντα;

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ εξέφρασε τον πόλο της προόδου. Στηριζόμενο σε δύο βασικά χαρακτηριστικά: Το ένα η αντιδεξιά ρητορική και πολιτική του στάση και το δεύτερο η πρόταση  της κοινωνικής αλλαγής, η πρόταση δηλαδή για μια άλλη κοινωνία, που περιγραφόταν μέσα από το σοσιαλιστικό του πρόταγμα.

Η κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων ήταν αποτέλεσμα των πολιτικών του επιλογών αλλά και της σθεναρής υπεράσπισης των βασικών αρχών και κατευθύνσεων της πολιτικής του.

Η υποχώρηση της προοδευτικής του φυσιογνωμίας και η ταύτιση του με τον μέχρι πρότινος πολιτικό του αντίπαλο σε επίπεδο άσκησης εξουσίας αναίρεσε το πρώτο χαρακτηριστικό του.

Η συμφιλίωση του με τον καπιταλισμό με όρους  νεοφιλελευθερισμού αυτή τη φορά, η συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος το οδήγησε σε  κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής του ταυτότητας.

Η έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού προτάγματος,  το μετέτρεψε  σε ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ από την προοδευτική όχθη στην συντηρητική, η εφαρμογή πολιτικών που βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση με τα συμφέροντα των κοινωνικών δυνάμεων που εξέφρασε, το μετέτρεψε σε ένα αδειανό πολιτικά πουκάμισο. Για αυτό όμως ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι επιλογές αυτών που στο όνομα του, του άλλαξαν την καρδιά του.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Γιατί στο όνομα μιας υποτιθέμενης Κεντροαριστεράς, που ορίζεται όχι σαν ένας κοινωνικός και πολιτικός χώρος, αλλά σαν μια ερμηνεία του εκλογικού χάρτη της χώρας, δαιμονοποιούνται ονόματα και σύμβολα και όχι πολιτικές!

Γιατί αντί να εργαστούν κάποιοι για την επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χάρτη, άρα να αναλάβουν το βάρος της ευθύνης για να ανατρέψουν τις πολιτικές συνθήκες που το οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, προσπαθούν να δραπετεύσουν από τις ευθύνες τους, μετακομίζοντας σε … άλλες πολιτείες.

Αντί να εργαστούν για την κυριαρχία και πάλι στον προοδευτικό χώρο, αναγνωρίζοντας το σπάσιμο των δεσμών τους με αυτόν, προτιμούν να δημιουργήσουν έναν υποτιθέμενο χώρο, χωρίς καμία κοινωνική αναφορά, στον οποίο υπάρχουν απλά πρόσωπα που κατά διαβολική σύμπτωση έχουν μια συγκεκριμένη ιστορική πολιτική διαδρομή!

Είναι προφανές πως δείχνουν να γνωρίζουν  τι θέλουν να εγκαταλείψουν,  αποδεχόμενοι πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορούν  να προσδιορίσουν  πού θέλουν  να πάνε , δεδομένου ότι έχουν  εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι πέραν αυτών…

Ταυτόχρονα όμως φαίνεται να δημιουργείται ένα ακόμα ιστορικό παράδοξο.

Πολιτικοί και στελέχη που λειτούργησαν από θέσεις ευθύνης σε ένα κόμμα, το οδηγούν στο τέλος και τον αφανισμό του, όχι γιατί αποδείχθηκαν λανθασμένες οι ιστορικές του επιλογές, οι αξίες που πρέσβευε ή οι αρχές του, αλλά γιατί εφαρμόστηκαν και από τους ίδιους, πολιτικές ενάντιες σε όλα αυτά, που οδήγησαν στην κοινωνική και  εκλογική του απαξίωση!

Αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, το μεταφέρουν μαζί τους στο υποτιθέμενο νέο! Αποδομώντας μάλιστα με τις πολιτικές τους επιλογές ότι προοδευτικό είχε δώσει ο χώρος τους στο λαό και στη χώρα.

Και επειδή και τα πρόσωπα συμβολίζουν σε αυτές τις περιπτώσεις πολλά, μια ματιά στις φωτογραφίες της εκδήλωσης στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», δείχνουν πολλές από τις αιτίες για τις οποίες το πείραμα θα αποδειχθεί  θνησιγενές.

Σημείωση 1η:

Σας φέρνουν για παράδειγμα ένα ωραίο τυλιγμένο κουτί με εντυπωσιακό χαρτί και μπόλικες κορδελίτσες! Είναι λογικό στην αρχή να σας αρέσει. Θα ενθουσιαστείτε βλέποντας την εξωτερική του εμφάνιση. Θα προχωρήσετε και θα το ανοίξετε. Το περιτύλιγμα φεύγει και βλέπετε το περιεχόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης. Και αυτή στην πράξη εκτυλίσσεται μπροστά μας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο!!!

Η ξεκάθαρη τοποθέτηση απέναντι στην Κυβέρνηση Σαμαρά δεν είναι ένα θέμα, είναι ΤΟ ΘΕΜΑ για όσους θέλουν να εκφράσουν κάτι το διαφορετικό.

Όπως βεβαίως και το θέμα των όποιων μετεκλογικών συνεργασιών. Με ποιους και με ποια πολιτική ατζέντα;

Σημείωση 2η :

Για όσους πιστεύουν πως «κάτι νέο γεννιέται» υπάρχει η ερώτηση: Τι καινούργιο μπορούν να φέρουν στην πολιτική σκηνή, πρόσωπα που δοκιμάστηκαν και κατάφεραν να οδηγήσουν για 5 χρόνια στην Κυβέρνηση Καραμανλή;

Σημείωση 3η:

Για τους πραγματικά προοδευτικούς, η  λογική της «αυθεντίας» και της «αφ’ υψηλού» αντιμετώπισης όλων των άλλων δυνάμεων στον προοδευτικό χάρτη, πρέπει να τελειώσει.

Οφείλουν να θεσμοθετήσουν  έναν ουσιαστικό διάλογο, με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική κοινωνία και μια καλύτερη Ελλάδα.

Εδώ δεν μπορούν να υπάρχουν αποκλεισμοί. Οι λογικές που οδηγούν σε μονοδρόμους αντιπαράθεσης με κόμματα και κινήσεις που εκ των πραγμάτων, ανήκουν στον προοδευτικό χάρτη και χαϊδεύουν τη ΝΔ, αθωώνοντας της από τις τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση που βρέθηκε η χώρα, είναι επικίνδυνη.

Να προτείνουν  προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και Κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουν  και να προβάλλουν  μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Να είναι όλα τυχαία τελικά;

tspΣε μια  τέτοια περίπτωση μάλλον θα πρέπει να έχει συνωμοτήσει ολόκληρο το σύμπαν!

Πρόταση μομφής: Τα είπαμε και σε προηγούμενο άρθρο, πολιτικά μηδενικά τα κέρδη για τον Αλέξη. Πέρα από τις πολυακουσμένες δικαιολογίες των στελεχών του περί των λόγων που τον οδήγησαν σε μια τέτοια κίνηση, η ουσία είναι πως στην πράξη έκανε το καλύτερο δυνατό για να … στηρίξει την Κυβέρνηση Σαμαρά.

Άσε που συνοδεύτηκε η ψηφοφορία με την αποτυχημένη συγκέντρωση στο Σύνταγμα που απέδειξε για άλλη μια φορά πως η δυναμική του κόμματος που βρέθηκε ελέω αυτοκτονικών διαθέσεων του ΠΑΣΟΚ, στην αξιωματική αντιπολίτευση, είναι μηδενική έως ανύπαρκτη… Για δε την οργανωτική του ανάπτυξη, νομίζω χωρίς ίχνος υπερβολής , μπορούμε να πούμε πως παραμένει στα επίπεδα κόμματος του 3-4%!

Με τη πρόταση μομφής ενίσχυσε το Πρωθυπουργικό προφίλ του Σαμαρά και στην ουσία έδωσε παράταση σε μια Κυβέρνηση που είχε δεκάδες προβλήματα στο εσωτερικό της!

Τα όσα υποστήριξε για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ: Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο. Αναρωτιέμαι για τη χρησιμότητα της αναφοράς του. Είναι επίσης προφανές, πως ακόμη και αν υπήρχαν κάποιοι που το σκέφτονταν να … την κάνουν, τώρα δεν μπορούν, γιατί αυτόματα θα χαρακτηριστούν αποστάτες και ακολουθήματα του Τσίπρα!

Δεν μπορεί να μην το ήξερε αυτό!

Δεν μπορεί να μην ήξερε πως – έστω η ερμηνεία των δηλώσεων του – θα οδηγήσει σε επανασυσπείρωση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ!

Δεν μπορεί να υπάρχει τόση πολιτική αφέλεια!

Σε αυτή την περίπτωση το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει, όσο τραβηγμένο και αν φαίνεται, είναι πως ο Τσίπρας ήθελε να ενισχύσει την ενότητα στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και να αποφύγει οποιαδήποτε πιθανότητα να υπάρξει κανένα … ατύχημα!

Ακόμη και έτσι, αυτός που τρίβει τα χέρια του είναι πάλι ο Σαμαράς, που καβαντζώνει τους εναπομείναντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, έχει και μερικούς της ΔΗΜΑΡ να γλυκοκοιτάζουν προς τον κυβερνητισμό και κάποιους από τους ανεξάρτητους, οπότε συνεχίζει ανενόχλητος το … εθνοσωτήριο έργο του!

Είμαι πεπεισμένος πως η μοναδική στρατηγική που ακολουθείται με συνέπεια από την Κουμουνδούρου, είναι αυτή της αποφυγής – πάση θυσία –  της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών. Γνωρίζοντας τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, τις αδυναμίες τους αλλά και τις προσδοκίες που καλλιεργούν σε ένα μέρος του κόσμου, είναι λογικό να θέλουν να αποφύγουν με κάθε τρόπο την πιθανότητα να κυβερνήσουν. Άλλωστε έχουν πολλά ακόμα ζητήματα να λύσουν στο εσωτερικό τους.

 

Νόμος , τάξη και πολιτική αφέλεια

timthumbΈγραφα και παλιότερα πως η διαχείριση της οικονομικής κρίσης και τα αποτελέσματα της στο πολιτικό στερέωμα αποκάλυψαν όχι μόνο το σκληρό πρόσωπο του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού αλλά και τις τεράστιες πολιτικές αδυναμίες της λεγόμενης Αριστεράς.

Στην ουσία αυτά τα χρόνια φέρανε στην επιφάνεια από τη μία  ένα πρόσωπο εξουσίας απόλυτα εχθρικό με την κοινωνία και από την άλλη τα τεράστια ελλείμματα στρατηγικής αλλά και πολιτικού σχεδιασμού του «άλλου» πόλου.

Οι Κυβερνώντες προκειμένου να υλοποιήσουν σκληρές, αντι-κοινωνικές και αδιέξοδες (εκ του αποτελέσματος) πολιτικές, προσέφυγαν στη θεωρία και πρακτική του» Νόμος και Τάξη», όπου η νομιμότητα ερμηνεύεται και εφαρμόζεται κατά το δοκούν. Την υπερασπιζόμαστε και τη θυμόμαστε κατά περίπτωση και όταν μας βολεύει. Την ξεχνάμε και αδιαφορούμε όταν δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις μας.

Μια πίεση φόβου ασκείται κατά κόρον σε ένα απογοητευμένο και αποπροσανατολισμένο λαό, άλλοτε με διλλήματα και άλλοτε με την υπενθύμιση πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να επιβληθούν «πολιτικές αποφάσεις».

Από την άλλη πλευρά η αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης στις εξελίξεις είναι εμφανέστατη. Ποτέ στη σύγχρονη πολιτική ιστορία δεν υπήρξε τόσο προβληματική αντιπολίτευση, που να μην μπορεί στοιχειωδώς να εκμεταλλευτεί τη συσσωρευμένη λαϊκή οργή απέναντι στους Κυβερνώντες. Και γιατί αδυνατεί να πείσει και γιατί δεν μπορεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις ενδοπαραταξιακές της ανάγκες και τις αντιπολιτευτικές της υποχρεώσεις και γιατί δεν μπορεί να αποφασίσει αν τελικά θέλει και μπορεί να κυβερνήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ουσία στηρίζει την κυβέρνηση με την αδυναμία του να διαμορφώσει την πολιτική ατζέντα και να παρέμβει ουσιαστικά και πειστικά στα τεκταινόμενα.

Η υπόθεση της ΕΡΤ είναι ενδεικτική της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί:

Η εκδίωξη των καταληψιών της ΕΡΤ ήταν η τελευταία πράξη του δράματος, που ξεκίνησε την 11η Ιουνίου με το γνωστό τελεσίγραφο του Σ. Κεδίκογλου.

Έχει ενδιαφέρον τ’ ότι όλη η διαδικασία εκτυλίχθηκε κατά παράβαση κάθε συνταγματικής πρόνοιας.

Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου προβλέπεται μόνο για έκτακτες περιστάσεις που περιγράφονται ρητά, κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωση της ΕΡΤ. Η θεσμική πρόνοια, ν’ απαιτείται επικύρωσή της από το κοινοβούλιο εντός σαράντα ημερών (διαφορετικά παύει η ισχύς της), καταπατήθηκε βάναυσα.

Αν το «μαύρο» σηματοδότησε την έναρξη της καταστολής η εισβολή των ΜΑΤ σφράγισε το τέλος της. Ο σκοταδισμός βρήκε το ταίρι του στην αλυσίδα που πνίγει το εκκενωθέν κτίριο. Η εξωθεσμική αυτή δράση δεν προέκυψε τυχαία. Αντιθέτως αποτέλεσε μια «πρόβα τζενεράλε» της κυριαρχίας ενός πλέγματος εξουσίας (πολιτικών, δικαστικών, αστυνομικών, στρατιωτικών και δημοσιογράφων) τ’ οποίο αναλαμβάνει την εγκατάσταση του «νόμος και τάξη».

Το σύνταγμα και οι κανονιστικές του διατάξεις αποτελούν άχρηστες επιμονές ενός θνήσκοντος παρελθόντος.

Την ώρα που διατηρούνται οι κοινοβουλευτικοί και θεσμικοί τύποι καταστρέφεται –κατά σύστημα- το κοινωνικό τους περιεχόμενο. Αν μη τι άλλο η υπόθεση της ΕΡΤ υπήρξε ένα υπόδειγμα για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα στην «νέα εποχή».

Ενδιαφέρον έχει η στάση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία αποτελεί μνημείο υποκρισίας.

Υπενθυμίζω πως αμφότερα τα κόμματα καταδίκασαν σε υψηλούς τόνους την πράξη νομοθετικού περιεχομένου απειλώντας (η ΔΗΜ.ΑΡ το έπραξε) με αποχώρηση από την τρικομματική κυβέρνηση αν η ΝΔ επέμενε στην εφαρμογή της. Λίγους μήνες μετά έχουν αποδεχθεί πλήρως το περιεχόμενό της και τα τετελεσμένα που δημιουργήθηκαν.

Πριν λίγες μέρες μάλιστα η ΔΗΜ.ΑΡ αποφάσισε πως τα στελέχη της θα συμμετέχουν εφεξής στις εκπομπές της ψευδώνυμης «Δημόσιας Τηλεόρασης» καθώς η ίδρυσή της νομιμοποιήθηκε από την βουλή. Η λογική των φραγκισκανών καλόγερων, που βάφτισαν το ψάρι κρέας και, τρώγοντάς το συνέχισαν να μην αρταίνονται.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ η χθεσινή ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου αποτελεί μαχαιριά στην προοδευτική ιστορική του διαδρομή.

Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να υποβάλλει πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης είναι μνημείο πολιτικής αφέλειας! Ο Δονκιχωτισμός της ηγετικής του ομάδας έφθασε στο αποκορύφωμα, αποδεικνύοντας ότι ανάμεσα στην πολιτική σοβαρότητα και το ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει τεράστια απόσταση. Οι δε δικαιολογίες που προβάλλονται είναι κυριολεκτικά γελοίες!

Δεν το έκανε μετά τα γεγονότα της 11ης Ιουνίου, όταν η Κυβέρνηση έτριζε και ο κόσμος ήταν στους δρόμους. Και το κάνει σήμερα και μάλιστα τη στιγμή που φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό των δύο κομμάτων είτε για το φόρο ακίνητης περιουσίας είτε για τα ψηφιακά κανάλια, ξεκίνησαν να διαμορφώνονται.

Το κάνει σήμερα πριν την αναγκαστική και σίγουρη λήψη νέων μέτρων (όπως και αν ονομαστούν αυτά), στερώντας από τον εαυτό του τη δυνατότητα να παρέμβει ουσιαστικά στη σωστή χρονικά πολιτική στιγμή.

Οδηγώντας στο κουκούλωμα των διαφορών και των ενστάσεων στους χώρους των κυβερνόντων και στην ταύτιση του σε επίπεδο ψήφου στη Βουλή με τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή!

Αποφασίζει να δώσει το φιλί της ζωής στην Κυβέρνηση, τη στιγμή που αυτή έψαχνε σανίδα για να πιαστεί, χαμένη στον ωκεανό των αντιφάσεων της πολιτικής της.

Η εικόνα που διαμορφώνεται στη χώρα είναι αν μη τι άλλο … σουρεαλιστική. Μια ομάδα πολιτικών που θέλουν πάση θυσία να κυβερνήσουν και μια άλλη ομάδα που θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν αυτό  το «μαρτύριο»!

Η έλλειψη ενός σοβαρού, ρεαλιστικού, προοδευτικού πολιτικού σχηματισμού ρίχνει βαριά της σκιά  της στη χώρα και στο λαό μας.