Καλό Φθινόπωρο!

Μακάρι θα μου πείτε μετά από ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι.

Δύσκολο γιατί δεν είναι και λίγο να πρέπει να αντιμετωπίσουμε τόσα και τόσα καυτά προβλήματα, άμεσα συνδεδεμένα με την εποχή και τις εξελίξεις.

Όπως για παράδειγμα να ανιχνεύσουμε με νέα οπτική την περίοδο του Στάλιν στην άλλοτε ΕΣΣΔ!

Ο κύριος Νίκος, γείτονας, του οποίου η σύνταξη μειώθηκε σε επίπεδα … εξαφάνισης, αναρωτιόταν τα βράδια του καλοκαιριού,  αν τελικά έφταιγαν οι Εσθονοί που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ ή ο Στάλιν που πριν από τον Αδόλφο καθάρισε, το 1939, περίπου 160.000 από δαύτους.

Η κυρία Μαρία, που με το μισθό της των 400 περίπου ευρώ, προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένειά της θυμήθηκε τα εμβατήρια του κόκκινου στρατού, το Στάλινγκραντ και την κατάληψη του Βερολίνο…

Θυμηθήκαμε τα Δεκεμβριανά, τον εμφύλιο, τη Μακρόνησο και το Μελιγαλά, γεμίσαμε από μνήμες «όμορφες και επίκαιρες», μετρήσαμε με το κομμουνιστόμετρο ποιος είναι περισσότερο κομμουνιστής από τον άλλο και ζυγίσαμε το βάρος της εθνικοφροσύνης όσων ανέκραξαν υπερ του εθνικού στρατού!

Το 2017 βλέπετε, στην Ελλάδα της κρίσης, της εξαθλίωσης, του νεποτισμού, της πολιτικής ελαφρότητας, του πρωθυπουργού της α (υτα) πάτης, του Πολάκη, του Μητσοτάκη που προβάρει το πρωθυπουργικό κοστούμι, της χαμένης Κεντροαριστεράς που αναζητά την ύπαρξη της χωρίς να έχει εξηγήσει ακόμη πως και γιατί έφτασε εκεί που είναι σήμερα, η γραφικότητα πολλές φορές αποτελεί μια διέξοδο.

Είναι προτιμότερο να μεταφέρεσαι , έστω και με τέτοιους στρεβλούς τρόπους, είτε στο παρελθόν είτε στην ουτοπία ενός καλύτερου μέλλοντος, από το να έρθεις αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα που πλέον δεν μπορείς να την … αντιμετωπίσεις.

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα και ένα λαό που ασχολείται με το ποιος ήταν ο πρώτος άνδρας της γιαγιάς της Καιλή, ποιος ο δεύτερος , ποιος και πότε τους σκότωσε (καλά όσοι την ψήφισαν για Ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν μαζικό χαρακίρι);

Τι γιατρειά να υπάρχει για ένα λαό που παρακολουθεί τον γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει πως «σήμερα το διαθέσιμο εισόδημα είναι περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια» , χωρίς να αντιδρά;

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που ακούει τον Πρωθυπουργό να εξαγγέλλει προσλήψεις στα νοσοκομεία (δεν ξέρω για ποια φορά – έχω χάσει το μέτρημα) και να τις συνδέει με την επιστροφή των παιδιών που ξενιτεύτηκαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη! Λες και είναι τόσο ελκυστική μια θέση με μισθό 700 ευρώ, που μαζικά θα τρέξουν όσοι έφυγαν στο εξωτερικό να προλάβουν να κλείσουν εισιτήρια επιστροφής! Και να το λέει σοβαρά ο Πρωθυπουργός!!!

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που περιμένει δεσμεύσεις και εξαγγελίες από έναν πολιτικό στη ΔΕΘ, όταν το 2014 άκουσε για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το 2015 είχε διαμηνύσει στο ακροατήριο πως συμφώνησε με τους πιστωτές για ένα πρόγραμμα εγγυημένης απασχόλησης για 150.000 ανέργους με ορίζοντα υλοποίησης το 2016; Ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι είχε ξεκινήσει σχέδιο πρόσληψης 300.000 ανέργων σε βάθος διετίας. Ο ίδιος που στην περυσινή ΔΕΘ του 2016 είχε σπεύσει να χαιρετίσει προκαταβολικά την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ,  να προδιαγράψει απομείωση του χρέους σε συνέχεια των σχετικών αποφάσεων του Eurogroup!

Οπότε για αυτό σας λέω: Καλύτερα να αναλύσουμε την πολιτική της «τρομοκρατίας» του Στάλιν παρά την καθημερινή τρομοκρατία, σε μια χώρα που πάει στο πουθενά!

Καλό Φθινόπωρο….

 

 

Advertisements

Το ένατο θαύμα του Πρωθυπουργού!

timthumbΌσοι επιχείρησαν ν’ αποκρυπτογραφήσουν νοήματα και πολιτικές πίσω από τα λεχθέντα –από τον πρωθυπουργό- στην ΔΕΘ, μάλλον θ’ απογοητεύθηκαν. Καθώς ο Αντ. Σαμαράς περιέγραψε ένα θαύμα που εμφανίσθηκε ενώπιον των οφθαλμών εκατομμυρίων πολιτών, έστω κι αν εκείνοι δεν το αντιλήφθηκαν.

Άλλωστε ο πρωθυπουργός έχει αναφέρει πως συνομιλεί με τον θεό και την παναγία (όχι με τον τρόπο του γνωστού ατυχούς διαγγέλματος), οπότε κατανοεί εκείνα που οι αδαείς αδυνατούν να συλλάβουν.

Ας καταμετρήσουμε υπερφυσικά γεγονότα, αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αντ. Σαμαρά.

Εκεί που η χώρα βρισκόταν (κατ’ αυτόν) στο χείλος της αβύσσου και της εξόδου από το ευρώ, αίφνης όλα άλλαξαν.

Η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του (πόθεν και γιατί άραγε) οδήγησε την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ στο ν’ αναθεωρήσουν τα σκοτεινά τους σχέδια. Μεσολάβησε βέβαια η απαρέγκλιτη εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου –αυτού που ο Αντ. Σαμαράς αρχικά αποκήρυξε και εν συνεχεία απέφευγε να δεσμευθεί εγγράφως για την τύχη του.

Όμως, μέσω της ομιλίας του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ, πληροφορηθήκαμε κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Μάθαμε λοιπόν ότι πέτυχε να ελέγξει τον ρυθμό αύξησης του δημόσιου χρέους, μάλιστα η περίπτωσή του είναι (όπως μετριοφρόνως υπογράμμισε) μοναδική στα παγκόσμια χρονικά. Αν δεν μας απατά η μνήμη τα συνεχή μέτρα εξοντωτικής λιτότητας στόχο είχαν την μείωση του κρατικού χρέους και όχι την «συντεταγμένη» άνοδό του, αλλ’ αυτά είναι ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Στο κάτω της γραφής υπάρχουν μεγάλα και μικρά θαύματα. Κάτι επίσης μοναδικό –σύμφωνα με τις αφηγήσεις του πρωθυπουργού- συνέβη και στην περίπτωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, τ’ οποίο αποτελεί το φετίχ κυβέρνησης και προσαρτημένων στο σύστημα υποστήριξής της Μ.Μ.Ε. Αφήνοντας κατά μέρος ότι πρόκειται για στατιστική αλχημεία, αφού κρύβονται μια σειρά χρέη του κράτους ώστε να εμφανισθεί «success story», είχαμε την τιμή να μάθουμε κάτι που ουδέποτε φανταζόμασταν.

Ότι, αν δεν υπήρχε η τρισκατάρατη ύφεση, η χώρα θα πετύχαινε κάτι επίσης ανεπανάληπτο στην ιστορία της χρεωμένης ανθρωπότητας. Θα είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των έξι ως οκτώ δις ευρώ, κάτι μοναδικό όπως σημείωσε με έμφαση ο πρωθυπουργός. Ορισμένοι ασεβείς έκαναν σκωπτικές παρατηρήσεις, δανειζόμενοι την γνωστή ρήση με την γιαγιά και το ρουλεμάν.

Ωστόσο η πρωθυπουργική ομιλία, κυμαινόμενη μεταξύ προπαγανδιστικών εφέ και βεγγαλικών εγκαρδίωσης ενός εμφανώς δύσθυμου ακροατηρίου στην ΔΕΘ, δεν απέδειξε μόνο την ένδεια των επιχειρημάτων.

Ουσιαστικά επιβεβαίωσε πως το επόμενο θαύμα που θα διακινηθεί επικοινωνιακά είναι η έξοδος από το τρίτο μνημόνιο.

Φυσικά όλοι γνωρίζουν πως έπεται η είσοδος στο επόμενο, αλλά ο Αντ. Σαμαράς έχει προσδιορίσει το 2014 ως «έτος ανάκαμψης της οικονομίας». Πιστεύοντας προφανώς στα θαύματα ευελπιστεί πως κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και για την δικιά του περίπτωση.