Για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

dikastesΜετ’ εμποδίων ξεκίνησε, διακόπηκε, ξαναξεκίνησε ξαναδιακόπηκε και ξανασυνεχίζεται, η δίκη της «Χρυσής αυγής».

Πρόκειται για μία μείζονος σημασία υπόθεση, οι δικαστικές συνέπειες της οποίας εξαπλώνονται πέραν της νεοναζιστικής οργάνωσης.

Καθώς τα στοιχεία ενοχής, τουλάχιστον για τον ηγετικό – και καθοδηγητικό – πυρήνα της «Χ.Α.» είναι τόσο συντριπτικά, που σχεδόν δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Μόνο που η ποινική διάσταση της όλης ιστορίας δεν μπορεί ν’ αποκρύψει την πολιτική πλευρά του ζητήματος.

Ότι η «Χρυσή Αυγή» ακόμα και μετά την δημοσιοποίηση των τεκμηρίων για την κακουργηματική της δράση – η σύλληψη Ρουπακιά για την δολοφονία του Π. Φύσσα είναι ο τελευταίος αιματοβαμμένος κρίκος της σχετικής αλυσίδας – εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει της αποδοχής ενός διόλου ευκαταφρόνητου τμήματος της κοινής γνώμης.

Η επαναβεβαίωση της κοινοβουλευτικής της παρουσίας επιτρέπει στους κατηγορούμενους να επιμένουν στα σενάρια περί «σκευωρίας» και να επιμένουν στην εκδοχή της «δικαίωσης»!

Η επιλογή των κορυφαίων στελεχών της οργάνωσης, να μην προσέλθουν στην δικαστική αίθουσα, έχει προφανείς πολιτικές και επικοινωνιακές στοχεύσεις.

Πρώτα – πρώτα αμφισβητεί (έμμεσα, αλλά εύληπτα στο μεγάλο κοινό) την νομιμότητα της διαδικασίας. Πιστά στην λογική της «κρυπτείας» τα κορυφαία στελέχη της «Χ.Α.» αρνούνται ν’ αντιμετωπίσουν το κατηγορητήριο. Θεωρώντας χαλκευμένες τις εναντίον του μομφές, ακόμα κι όταν στοιχειοθετούνται με ακλόνητα τεκμήρια. Επιμένοντας στο ιδεολόγημα της πολιτικής δίωξης, την οποία δρομολόγησαν εγχώρια και αλλοδαπά κέντρα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, εγκαταλείποντας τις αναφορές στον νεοναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, επιδιώκουν να εμφανισθούν ως «εθνικιστές μάρτυρες».

Σ’ αυτό τους διευκόλυνε και ο τρόπος με τον οποίο το βαθύ κράτος μεταχειρίσθηκε τους (επί χρόνια) στενούς του συνεργάτες. Όταν δικαστικά κέντρα, τα οποία κατακρατούσαν δικογραφίες στα συρτάρια για χρόνια και απέδιδαν τον Κασιδιάρη «λευκό στην κοινωνία», εν μία νυκτί – με τις μεσολαβήσεις Σαμαρά και άλλων πρώην «κατανοούντων» – τους έκλεισαν στην φυλακή.

Επίσης η απουσία των πρωτοκλασάτων της «Χ.Α.» υποβαθμίζει και την σημασία της δίκης, άρα και την κάλυψή της από τα ΜΜΕ. Αφού θα περιορίσει τις αντιμαχίες στο αυστηρά δικανικό τους σκέλος. Είναι επίσης εμφανές πως, τουλάχιστο σε μία μερίδα στελεχών της «Χ.Α.», επικρατεί η αίσθηση (πιθανόν ευσεβής πόθος) πως κάποια τμήματα της κρατικής εξουσίας θα τους χρειασθούν, ενόψει γενικότερων αποσταθεροποιητικών εγχειρημάτων.

Συνεπώς μπορεί να πέσουν στα μαλακά, αρκεί βέβαια να μην εκτεθούν με την συμπεριφορά τους στην δικαστική αίθουσα.

Οι διαρκείς καθυστερήσεις της δίκης, πάντως, δεν αποτελούν ενθαρρυντικά σημάδια.

Advertisements

Ορθές προβλέψεις

efremΞεχασμένη από την πλειοψηφία της κοινής γνώμης η «υπόθεση Βατοπέδι» εκδικάζεται στο τριμελές εφετείο κακουργημάτων.

Προχθές είχαμε μια κρίσιμη εξέλιξη, που εν πολλοίς προδικάζει την ετυμηγορία του δικαστηρίου.

Με εισαγγελική πρόταση και ομόφωνη αποδοχή της το δημόσιο αποβλήθηκε από την δίκη, όπως ακριβώς είχαν ζητήσει ο ηγούμενος Εφραίμ και η συγκατηγορούμενη – γι’ άλλα αδικήματα- συμβολαιογράφος Αικ. Πελέκη.

Έτσι το δημόσιο δεν μπορεί να παρίσταται στην διαδικασία ως πολιτική αγωγή, κάτι που συνεπάγεται την διευκόλυνση της υπερασπιστικής τακτικής των κατηγορούμενων.

Η υπόθεση συρρικνώνεται εντυπωσιακά και οι διαστάσεις ενός σκανδάλου παύουν να υφίστανται.

Επιβεβαιώνοντας, με χρονοκαθυστέρηση, τις εκτιμήσεις προσώπων όπως ο Αδ. Γεωργιάδης και ο Τ. Μπαλτάκος, τα οποία διαδήλωναν την βεβαιότητά τους για την ευτυχή κατάληξη της δικαστικής περιπέτειας του ηγούμενου Εφραίμ.

Προφανώς η πίστη τους οδήγησε στην ορθή πρόβλεψη!

Εισαγγελικές υπερβάσεις

dikhΗ αγόρευση της εισαγγελέα, στην δίκη του Α. Τσοχατζόπουλου, δεν περιορίσθηκε στην τεκμηρίωση του κατηγορητηρίου για τον πρώην υπουργό και την εμπλοκή του στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Αντιθέτως επεκτάθηκε και σε ζητήματα πέραν της ποινικής δικαιοδοσίας, όπως ο νόμος «περί ευθύνης υπουργών» και οι παραγραφές αδικημάτων που επιφέρει η εφαρμογή του σε περιπτώσεις βουλευτών –εφ’ όσον δεν ασκηθεί εγκαίρως η δίωξη από την βουλή.

Μάθαμε λοιπόν πως «αυτό προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα», ενώ κατά την εισαγγελέα οι σύγχρονες πληγές του κόσμου συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο «τρομοκρατία, ναρκωτικά, διαφθορά».

Γίνεται ορατός ο κίνδυνος να διολισθήσουμε σ’ ένα κράτος δικαστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν (χλευάζοντας τους πολιτικούς) να επιβάλουν «νόμο και τάξη» με βάση ένα απροσδιόριστο «περί δικαίου αίσθημα».

Η περίπτωση Τσοχατζόπουλου, με την ηθική ανυποληψία του βασικού κατηγορούμενου σε δημόσια θέα, προσφέρεται για τέτοιου είδους εγχειρήματα!