«Όλα άλλαξαν, για θυμήσου τι δεν άλλαξε»!

tomorrowΜια βδομάδα μετά τις εκλογές και στη χώρα τίποτα δεν δείχνει να αλλάζει.

Όλα κινούνται στους ρυθμούς του χθες λες και δεν μεσολάβησαν δημοψηφίσματα, εκλογές, ανατροπές και σημαντικές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη.

Σε επίπεδο κυβέρνησης ο Τσίπρας απολαμβάνει τη μονοκρατορία που του εξασφάλισε η παντελής αδυναμία και απαξίωση των υπολοίπων.

Ένας πολιτικός που για να κερδίσει τις εκλογές και την εμπιστοσύνη του λαού ανέτρεψε ουσιαστικά ένα εποικοδόμημα, που ο ίδιος είχε συνδημιουργήσει.

Αυτή η ανατροπή ήρθε και επιβεβαίωσε τις επιλογές του και τον τροφοδότησε με ένα ισχυρότατο ποσοστό, ανέλπιστο για τους περισσότερους στις τελευταίες εκλογές, καταγράφοντας μάλιστα την 4η νίκη του.

Κυρίαρχος στο πολιτικό παιχνίδι όχι λόγω των δικών του δυνατοτήτων αλλά κυρίως λόγω της πλήρους απαξίωσης των υπολοίπων.

Κόμματα χωρίς στρατηγική, χωρίς πειθώ, χωρίς αξιακό λόγο, χωρίς δυνατότητα να εμπνεύσουν, χωρίς προοπτική.

Κόμματα αδειανά πουκάμισα, που λειτουργούν σαν συνενώσεις βαρονιών, που προστατεύουν τους βαρόνους – διοικητές τους και ακροβατούν ανάμεσα στην ύπαρξη και εξαφάνιση τους.

Δεν αρκεί να αναρωτιέται κάποιος αν είναι δυνατό κάποιος που έφθασε τη χώρα ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή, που έκλεισε τις τράπεζες, που δίχασε το κόμμα του, που άλλαξε το αντιμνημονιακό πουκάμισο του, που υπέγραψε νέο μνημόνιο, που … που … που…, να κερδίζει τις εκλογές με τέτοιο ποσοστό. Ας αναρωτηθεί καλύτερα τι υπάρχει απέναντι του!

Στη Νέα Δημοκρατία:  το DNA της Νέας Δημοκρατίας και η δύναμή της δεν είναι τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει συγκυριακά, θα μπορούσε να πει κάποιος, όσους δεν θέλουν να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είναι ένας πόλος συσπείρωσης αυτών που πιθανά να αποστρέφονται το ΣΥΡΙΖΑ. Ένα δεύτερο στοιχείο που πρέπει να θυμηθούμε και πάλι είναι ότι ο Μεϊμαράκης μπήκε ως ενδιάμεσος με απώτερο σκοπό και στόχο μια ενδιάμεση πορεία, δηλαδή να παίξει καθυστερήσεις στο διάλογο μέχρι να ετοιμαστούν οι βαρονίες. Γιατί όμως μπήκε ο Μεϊμαράκης;

Είναι γνωστό ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν πήγε για κάποιες αλλαγές. Ουσιαστικά μπήκε εκεί γιατί είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να εγγυηθεί και να εκφράζει απολύτως ότι το συγκεκριμένο κόμμα θα παραμείνει όπως ακριβώς είναι, δηλαδή να εγγυηθεί ότι δεν θα αλλάξει τίποτα στην ουσία.

Πώς να συζητήσεις σοβαρά για ένα κόμμα στο οποίο διεκδικεί τη θέση του Προέδρου του ο Αδωνις Γεωργιάδης;

Δεκαπέντε ούφο προσπαθούν να πάρουν υπογραφές για πρόεδρο» δήλωσε ο Γιακουμάτος. (Μάλλον γι’ αυτό προχώρησε σε ανακοινώσεις για τον πλανήτη Άρη η … ΝΑΣΑ!)

Στον άλλο εταίρο του παλαιού δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ –  …, η μάχη για τη διάσωση ολίγων πολιτικών καριέρων ήταν επιτυχής.

Η μάχη για την ιστορία του κόμματος μάλλον κατέληξε σε νέα αποτυχία! Εδώ βέβαια η πορεία απαξίωσης του, που ξεκίνησε με γοργούς ρυθμούς μετά το 2011, έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, η ανατροπή των οποίων απαιτεί  μεγάλη γενναιότητα και εκ βάθρων συγκρότηση του. Δύσκολο με τους φορείς της συντηρητικής στροφής να βρίσκονται στις επάλξεις του.

Δύσκολο και ακατόρθωτο όταν έχει διαλύσει κάθε σχέση με την κοινωνία και όταν για τα τελευταία χρόνια καθοδηγήθηκε από τον πιο αντιπαθητικό πολιτικό της σύγχρονης ιστορίας…

Το ΠΑΣΟΚ έχασε τη δυνατότητα να αναδειχθεί τρίτο κόμμα αλλά και να σηματοδοτήσει μια πορεία ανάκαμψης εξαιτίας του χειρισμού των δικών του βαρόνων, στο θέμα Παπανδρέου. Τα πράγματα είναι απλά για να ψάχνεις δυσνόητες αναλύσεις τύπου Λαλιώτη και να προσπαθείς να θεωρητικοποιείς την πολιτική θολούρα του τίποτα.

Στην ουσία πως μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ με 6,2% ικανοποιημένο, όταν έχασε το 10% των ψηφοφόρων του Ιανουαρίου προς τη ΝΔ και το 12% προς το ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να είναι ο καταλύτης στην κεντροαριστερά γιατί άλλος είναι ο κυρίαρχος του χώρου που τον κατέλαβε όταν η δική του ηγεσία ταυτιζότανε ψυχή τε και σώματι με τη ΝΔ του Σαμαρά.

Πόσο μυαλό άραγε χρειάζεται για να καταλάβουν οι μέγιστοι πολιτικοί εγκέφαλοι ότι περίπου1εκατομμύριο άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν, όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί κάνεις δεν μπορούσε να τους εμπνεύσει.

Περίπου 1εκατομμύριο άνθρωποι μένουν στο εκλογικό περιθώριο γιατί οι οποιεσδήποτε κομματικές επιλογές δεν μπορούν να τους εκφράσουν.

Είναι εμφανές πλέον ότι χωρίς ανατροπές πολύ δύσκολα θα μιλήσει το αποκλεισμένο εκλογικό σώμα.

Ανατροπές θέλουν, αλλά στα υπάρχοντα κόμματα κυριαρχούν λογικές και δομές δύσκαμπτες, αναποφάσιστες και απόλυτα προσηλωμένες σε λογικές μη ανατροπής. Αυτό θυμίζει λίγο-πολύ μια σοβιετικού τύπου λογική όπου όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να μπορεί να συντηρηθεί μια συγκεκριμένη κομματική νομενκλατούρα.

Αυτό όμως δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Αυτή η συζήτηση ανατροπών στη μορφή , τον τρόπο λειτουργίας, τον τρόπο σκέψης και οργάνωσης πρέπει να αρχίσει άμεσα χωρίς  να είναι απαραίτητο να καταλήξει γρήγορα σε χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να αρχίσει.

Σκέψεις υπάρχουν πολλές για το χώρο που μπορεί να εκφράσει μια νέα προοδευτική πλειοψηφία. Ιδέες επίσης πολλές αλλά και πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν το βάρος μιας νέας προσπάθειας απαλλαγμένη από τους φορείς του συμβιβασμού και της γοητείας της μη αλλαγής.

Δεν μπορεί ο προοδευτικός χώρος να αναλώνεται σε συζητήσεις για αναπαλαιώσεις, για σπίτια που γκρεμίστηκαν εκ των έσω, για λεηλασίες που έγιναν όταν οι «ιδιοκτήτες» άφησαν ορθάνοιχτες τις πόρτες και βγάλανε τα «ασημικά» στο δρόμο.

Σε λίγες ημέρες αρχίζει η υλοποίηση του μνημονίου που φέρει τη σφραγίδα του Τσίπρα και κουβαλά τις ψήφους αυτών που δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο.

Οι επιπτώσεις των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα είναι βαριές για τον απλό κόσμο, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και η ύφεση θα βαρύνει ακόμη περισσότερο τη χώρα και δυστυχώς την προοπτική της.

Το αδιέξοδο συνεχίζεται για τα επόμενα χρόνια με δεδομένη τη φοροδοτική εξάντληση των περισσοτέρων (τους ολίγους δεν τους ενοχλεί κανείς).

Τα πάντα βρίσκονται για άλλη μια φορά στον αέρα και η υλοποίηση αυτών των μέτρων θα οδηγήσει σε πρωτοφανείς καταστάσεις.

Οι κοινωνικές διεργασίες θα είναι έντονες, οι ανακατατάξεις επίσης, όπως και η φθορά όσων θα υλοποιήσουν αλλά και θα ανεχτούν την εφαρμογή όλων όσων προβλέπονται στο νέο μνημόνιο.

Το σκηνικό σε λίγο καιρό θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, με μοναδικό ζητούμενο το αν ο προοδευτικός χώρος θα μπορέσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να εκφραστεί ενιαία και συγκροτημένα και να εμπνεύσει μιλώντας τη γλώσσα της ανατροπής.

Τη γλώσσα της προοπτικής με τη διάλυση των κατεστημένων και την απόσυρση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού που τραυμάτισε όχι ένα χώρο αλλά τη χώρα.

 ΥΓ

Πιστεύω ειλικρινά πως μόνο αν τελειώσουμε με οτιδήποτε κληροδότησε η μεταπολίτευση θα μπορέσουμε να μιλάμε για την επόμενη μέρα.

Η μεταπολίτευση δεν είναι η πολιτική πρακτική μόνο, ούτε η κουλτούρα η οποία

δημιουργήθηκε μόνο, ούτε το πολιτικό σύστημα έτσι όπως δομήθηκε μόνο, αλλά είναι και οι συντελεστές που καθόρισαν αυτές τις λίγο-πολύ επικρινόμενες σ’ αυτή τη φάση λογικές.

Advertisements

Είναι βαθύς ο διχασμός αδελφέ μου!

Trapped3Οι συζητήσεις των τελευταίων ημερών για συνεργασία στις επικείμενες εκλογές του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος αλλά και οι αντιδράσεις από πλευρές των δύο σχηματισμών δείχνουν το τεράστιο και αξεπέραστο χάσμα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του κομματικού διχασμού, που κρατά από το 2007.

Ένας διχασμός που επιτάχυνε την απαξίωση του άλλοτε μεγαλύτερου σοσιαλιστικού κινήματος της Ευρώπης και που ανέδειξε πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους.

Όλοι αυτοί που στο όνομα αόριστων και θολών διαφορών ανέπτυξαν προσωπικές στρατηγικές, σχεδίασαν την πολιτική τους επιβίωση και τελικά πρωταγωνίστησαν στις αρνητικές εξελίξεις στο χώρο, είναι παρόντες και δίνουν την ύστατη μάχη τους.

Νυν υπέρ πάντων το προσωπικό!

Ένα απίστευτο μίσος ταυτισμένο με πολιτικό ταλιμπανισμό που ιδεολογικοποίησε προσωπικές αντιθέσεις και διαφορές, που απαξίωσε  – ένθεν και κείθεν – πρόσωπα,απόψεις και τελικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Ένας αδελφοκτόνος πόλεμος που οδηγήθηκε στα άκρα και τελικά διέλυσε οτιδήποτε μπορούσε να υπάρξει.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο 2009, στα γεγονότα του 2011, την ίδια την υπονόμευση της δικής τους Κυβέρνησης, τις αλλαγές προέδρων, τα συνέδρια συσχετισμών και τα εκλογικά ποσοστά που πιστοποίησαν το τέλος.

Πίσω από τα «εγώ» πρώην προέδρων, πίσω από τα «εγώ» των κολλητών και των αυλικών, των ετερόφωτων αστέρων της πολιτικής, των παρτάκηδων και των συμφερολάγνων, των ειδικών να εξαπατούν, να υπονομεύουν και να καταστρέφουν πολιτικές προσωπικότητες (μιλάω και για τις δύο πλευρές), υπάρχει ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που αδυνατεί να κατανοήσει πως μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να υπάρξει αν δεν εκλείψουν όλοι όσοι συνυπέγραψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το διχασμό και την ξεφτίλα.

Πρακτικά και ρεαλιστικά το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου δεν έχει ελπίδα να συγκεντρώσει ούτε το ποσοστό του Ιανουαρίου (οι λόγοι και οι αιτίες άλλη φορά) και το ΠΑΣΟΚ με νέα πρόεδρο τη Γεννηματά, μόνο του, δύσκολα θα μπει στη Βουλή.

Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα μια ενδεχόμενη συνεργασία να βοηθήσει στην εκλογική επιβίωση του εγχειρήματος και κάποιοι να διασώσουν την έδρα του βουλευτή.

Λέω εκλογική γιατί πολιτικά και το ένα και το άλλο … απέθαναν.

Λέω εκλογική γιατί όσο θα πρωταγωνιστούν οι φορείς και οι εκφραστές του διχασμού σε αυτό το χώρο και όσο θα σχεδιάζουν μικροπολιτικά παιχνίδια δεν υπάρχει περίπτωση οποιασδήποτε διεξόδου.

Πιθανώς να το θέλουν κιόλας. Πιθανώς να ζητούν μια εκ των υστέρων αυτοεπιβεβαίωση για να ικανοποιήσουν και πάλι τα αρρωστημένα εγώ τους. Πιθανώς να το εύχονται κιόλας.

Από αυτούς τους τύπους όλα να τα περιμένεις.

Το δυστύχημα είναι ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανακάμψει όσο η σημερινή ηγετική του ομάδα είναι υπό την κηδεμονία της προηγούμενης και η πρωτοβουλία του Παπανδρέου δεν μπορεί να σταθεί γιατί δυστυχώς πολλά αποδείχθηκαν κούφια λόγια και θεατρικές παράτες.

Άρα;

Όσο οι φορείς και τα πρόσωπα που δίχασαν, απογοήτευσαν, ηττήθηκαν, συνωμότησαν, υπονόμευσαν,  διεκδικούν ρόλους και λόγο στο χώρο,  η σαπίλα θα κυριαρχεί και θα διαλύει οτιδήποτε υγιές θα μπορούσε να εμφανιστεί.

Η αρχή της λύσης θα μπορούσε να είναι η πλήρης, οριστική και παντοτινή αποστράτευση όλων αυτών που είτε θεωρούν πως γεννήθηκαν επαγγελματίες πολιτικοί, είτε θεωρούν πως είναι αυτοί και κανένας άλλος, είτε δεν καταλαβαίνουν πως δεν βρέχει αλλά σε φτύνει η ίδια η κοινωνία.

Η αποστράτευση όλων εκείνων που είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν την πιο μαύρη εποχή στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ (και πάλι μιλάω για όλες τις πλευρές).

Από εκεί και έπειτα η διαδικασία ανασυγκρότησης σε νέες βάσεις ενός πολυκερματισμένου χώρου θα είναι δύσκολη, θα πάρει πολύ χρόνο, θα χρειαστεί πολύ πλάτη από αυτούς που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να βάζουν οι άλλοι πλάτη για τους ίδιους, θα χρειαστεί νέες πολιτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις, αλλά θα έχει πιθανότητες επιτυχίας. Και βεβαίως θα χρειαστεί και νέα πρόσωπα όχι φυτεμένα από τους πατρόνες τους, αλλά βγαλμένα μέσα από την κοινωνία, που πιστεύουν σε αρχές και όχι σε καρέκλες, που οραματίζονται και δεν ερωτεύονται τον εαυτούλη τους, που πιστεύουν στις διαχρονικές αξίες που χάραξαν την ιστορία αυτού του χώρου.

Στην αντίθετη περίπτωση θα απομείνουν κάποιοι γραφικοί την ώρα που η κοινωνία θα διαλύεται και η Βουλή θα ξευτιλίζεται να βρίζονται μεταξύ τους γιατί οι μεν είναι Βενιζελικοί, οι άλλοι Παπανδρεικοί και οι άλλοι κάτι άλλο!

Η διαδικασία όμως της όποιας ανασυγκρότησης – υποθετικής ή επιθυμητής – δεν μπορεί να γίνει σε προεκλογική περίοδο ούτε με συμφωνίες ανάγκης. Άρα οι πραγματικές προθέσεις θα κριθούν μετά τις εκλογές και θα αξιολογηθεί και η ειλικρίνεια τους.

Μέχρι τότε είμαι σίγουρος πως θα απολαύσουμε τους «πολιτικούς ταλιμπάν» σε δράση…

 

Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Τόσο απλά…

kalpes1-630x400-thumb-largeΑν κάποιος πριν από 4 μόλις χρόνια – το Νοέμβριο του 2011 – θα υποστήριζε πως ο ΣΥΡΙΖΑ του 4 και κάτι %, θα κατάφερνε να ακουμπήσει τα εκλογικά όρια της αυτοδυναμίας θα τον περνούσαμε τουλάχιστον για τρελό!

Αν επίσης την ίδια περίοδο υποστήριζε κάποιος πως το ΠΑΣΟΚ – του 20% εκείνης της περιόδου – θα κατάφερνε να τερματίζει τελευταίο στις εκλογές παίζοντας σήμερα το ρόλο του τότε ΣΥΡΙΖΑ, επίσης θα τον περνούσανε για τρελό!

Αν μάλιστα ολοκλήρωνε τη σκέψη του με το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε Κυβέρνηση με τον πρώην Υπουργό της ΝΔ Πάνο Καμμένο και το μόρφωμα του, ε! τότε σίγουρα θα τον κλείνανε μέσα!

Και όμως η ιστορία αλλά στην προκειμένη περίπτωση η κοινωνία εκδικείται.

Και είναι αμείλικτη με όσους της επιτίθενται και τη στοχοποιούν.

Όσο οι σκληρές και αντιλαϊκές πολιτικές διέλυαν τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά στήριξαν το ΠΑΣΟΚ, τόσο  αυτά ακουμπούσαν ολοένα και περισσότερο στο «λιγότερο κακό» – χρόνια ολόκληρα οι σχέσεις ΠΑΣΟΚ – ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα ήταν σχέσεις στοργής – ΣΥΡΙΖΑ.

Ο χώρος παρέμενε και παραμένει απελπιστικά μόνος… Όσοι μίλησαν στο όνομα της Κεντροαριστεράς φρόντισαν να αυτοακυρώνονται  … κυβερνώντας με την Κεντροδεξιά (sic) του Σαμαρά. Οι πολίτες που παραδοσιακά κινούταν σε αυτό το χώρο έπρεπε να εκφραστούν, έπρεπε να βρούνε το δικό τους λεωφορείο!

Κάποιοι από αυτούς κάνανε το πρώτο βήμα στις εκλογές του 2012. Πολύ περισσότεροι στις ευρωεκλογές του 2014. Δεν είδαν τίποτα να κινείται στο χώρο τους. Αντίθετα έβλεπαν από τη μία πλευρά την πλήρη ταύτιση σε κυβερνητικό επίπεδο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και μια απίστευτη φοβικότητα στη λήψη πολιτικών πρωτοβουλιών προσώπων που θα μπορούσαν ίσως να σηματοδοτήσουν κάτι στην ταλαίπωρη Κεντροαριστερά.

Μπήκαν και οι υπόλοιποι στο λεωφορείο σε αυτές τις εκλογές, κουρασμένοι, απογοητευμένοι, βασανισμένοι . Η κίνηση Παπανδρέου ήρθε πολύ αργά και δεν μπόρεσε να τους πείσει σε ένα τόσο σύντομο προεκλογικό διάστημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές εξέφρασε το κύμα οργής και αγανάκτησης που αποτελεί την πλειοψηφία της κοινωνίας. Εξέφρασε – χωρίς κατ’ ανάγκη συμφωνώντας με τις βασικές του αρχές – τη διάθεση τιμωρίας αυτών που είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για τα πρόσφατα δεινά του τόπου. Εξέφρασε και τη λογική του αδιεξόδου στην οποία έχουν οδηγηθεί όλες σχεδόν οι κοινωνικές ομάδες της χώρας.

Όχι γιατί είχε κάτι πιο ουσιαστικό να πει. Το έδειχναν όλες οι δημοσκοπήσεις πως δεν ανέμεναν και μεγάλες αλλαγές στην πολιτική που θα εφάρμοζε. Αλλά γιατί κουράστηκαν από τους άλλους. Βαρέθηκαν να τους ακούνε να λένε «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», την ώρα που ο αγώνας για την επιβίωση ήταν η σκληρή καθημερινότητα. Γιατί είχαν ήδη αποδειχθεί αναξιόπιστοι και λίγοι.

Γιατί φοβήθηκαν τελικά πως αν περίμεναν και άλλο το δικό τους λεωφορείο για να τους πάρει, υπήρχε σοβαρό το ενδεχόμενο να γυρνούσανε με τα πόδια στο σπίτι.

Τόσο απλά…

Όταν ο Δραγασάκης δικαίωνε τον Γιώργο!

giannis-dragasakis-arxeiouΓια το «λεφτά υπάρχουν» τα είπαμε πολλές φορές.

Σίγουρα θα περάσει στην πολιτική ιστορία σαν τη μεγαλύτερη σπέκουλα που έγινε ποτέ σε αναφορά πολιτικού.

Το γεγονός ότι χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα στην προεκλογική αντιπαράθεση δείχνει το έλλειμμα σοβαρότητας και την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων αλλά ταυτόχρονα προβληματίζει για το ότι πρόκειται για μια απόλυτα συνειδητή επιλογή.

Μόνο για την ιστορία αναφέρω την πραγματική αναφορά Παπανδρέου:

Γιώργος Παπανδρέου [Οκτ 2009]: «Λεφτά υπάρχουν, αν τα διεκδικήσεις, αν προσελκύσεις επενδύσεις, αν νοικοκυρέψεις το κράτος, αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ώστε να αβγατίσουν και να δημιουργήσουν νέο πλούτο. Αλλά αυτά θέλουν σχέδιο και θέλουν σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των «ημέτερων» και των ισχυρών στη χώρα μας.»

Αυτό που ξεχνιέται είναι η έμμεση δικαίωση της άποψης αυτής από τον Γιάννη Δραγασάκη:

Ήταν Δεκέμβριος του 2013 όταν σε συνέντευξη του στο left.gr ο Δραγασάκης κατέθετε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με την εξεύρεση των αναγκαίων πόρων.

Υπονοώντας μάλλον σαφώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2013 έχει μία ανάλογη προσέγγιση για την εξεύρεση πόρων χρηματοδότησης της εναλλακτικής του πρότασης, ο υπεύθυνος για το πρόγραμμα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε συνέντευξή του στο left.gr επαναλαμβάνει αυτά που είχε πεί το καλοκαίρι σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» και τονίζει ότι το ερώτημα «πού θα βρεθούν τα λεφτά είναι λάθος σε μακροοικονομικό επίπεδο». 

«Αυτό θα μπορούσαμε να το πούμε πριν την κρίση, όταν ελέχθη, και εδώ αδικούμε λίγο τον Παπανδρέου, το είχε πει με την έννοια «για να δούμε πού πάνε τα λεφτά», αυτό τότε είχε μια λογική», τόνισε σχετικά ο κ. Δραγασάκης.

Το αντίστοιχο κείμενο είχε δημοσιευτεί στο ΒΗΜΑ στις 4-12-2013.

Για την ιστορία και μόνο…

Συνειδητή πολιτική αθλιότητα ή λάθος ;

kinima_logo-thumb-largeΗ ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας (απάντηση σε απάντηση του Κινήματος), αποτελεί μνημείο πολιτικής αθλιότητας, αν και εφόσον είναι συνειδητή επιλογή των υπευθύνων του κόμματος.

Δεν είναι απλά η διαστρέβλωση του ονόματος ενός κόμματος που γίνεται με την υποσημείωση στα ΜΜΕ «να μη γίνει καμία διόρθωση στο κείμενο», ούτε η φρασεολογία που παραπέμπει σε άλλες εποχές.

Είναι η επίθεση απέναντι σε κόμμα με απαράδεκτες μεθόδους, η επίθεση δηλαδή απέναντι στην καρδιά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Παραθέτω την ανακοίνωση:

«Το Γραφείο Τύπου ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας με αφορμή σχετική ανακοίνωση του ΚΟΔΗΣΟ Λάρισας, σχολιάζει:

Ο κ. Παπανδρέου, ως γκροτέσκ παρουσία – ανατριχιαστική ανάμνηση της πρωτόγονης περιόδου της μνημονιακής εποχής έρχεται με το ΚΟΔΗΣΟ του, το προσωπικό του κόμμα, να «τρομάξει» τους πολίτες. Όμως μόνο πικρά μειδιάματα και αγανάκτηση προκαλεί η παρουσία του. Ο ίδιος και οι λιγοστοί «διαβρωμένοι» ακόλουθοι του, πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που μέχρι τώρα συμμετείχαν στη στήριξη της απελθούσας κυβέρνησης, φιλοδοξούν να συνεχίσουν την πολιτική που συνοψίζεται στην φράση: «Σοσιαλισμός για τους πλουσίους, βαρβαρότητα για όλους τους υπόλοιπους».  Οι πολίτες, τώρα, ξέρουν. Και η αυριανή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα αποδώσει ευθύνες και θα φροντίσει έτσι ώστε η Ιστορία να καταγράψει την αλήθεια και το μέγεθος της εξαπάτησης και της ταπείνωσης που υπέστη ο ελληνικός λαός.

 *(ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ)»

Άμεση ήταν η απάντηση του Κινήματος που κάνει λόγο για λεκτικές και φασίζουσες συμπεριφορές:

«Οι αναφορές σε «ΚΟΔΗΣΟ» επιστρέφονται σε αυτούς που, με λεκτικές και φασίζουσες συμπεριφορές, επιτίθενται εναντίον του βασικού πυλώνα της δημοκρατίας μας, τα κόμματα και κατ΄ επέκταση απαξιώνουν την ίδια τη δημοκρατία. Το ξανακάνανε πρόσφατα, όταν προσπαθούσαν να ακυρώσουν πολιτικές διαδικασίες στη Λάρισα με μεθόδους αντισυγκεντρώσεων, που δεν τιμούν την ιστορία της Αριστεράς.

Η επανάληψη του λάθους προφανώς δεν είναι τυχαία.

Οι αναφορές σε «διαβρωμένους» αφορούν αποκλειστικά αυτούς που έχουν προσαρμόσει τη ρητορική τους σε σχέση με την εξουσία και πριν ακόμη την καταλάβουν, έχουν ήδη «παρατήσει» τα πρότυπα της Αργεντινής και της Βενεζουέλα και υποκλίνονται στην Μέρκελ λέγοντας χαρακτηριστικά ότι »οι Γερμανοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Αυτό που θα μείνει στην μνήμη είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας αντέδρασε στην επίσκεψη Γ. Παπανδρέου στη Λάρισα ( η απάντηση ήρθε με την συγκλονιστική παρουσία του κόσμου σε αυτή), αλλά δεν έδειξε την ίδια ευαισθησία στην αντίστοιχη του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά.

Ας αναρωτηθούν για την επιλεκτική λειτουργία των αντανακλαστικών τους…»

 

Φαίνεται πως η παρουσία της επαναστάτριας Ραχήλ Μακρή στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ… επηρεάζει την ατμόσφαιρα στα γραφεία τους!

 

Εντάξει το καταλάβαμε!

rassΈχω γράψει πολλές φορές για τις δημοσκοπήσεις. Έχουν συζητηθεί επίσης πολλές φορές οι μέθοδοι χειραγώγησης της κοινής γνώμης , όπου βασικό ρόλο παίζουν τα «ευρήματα».

Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που η σύγκρουση της πραγματικότητας με την εικονική πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων είναι τόσο έντονη που είναι αδύνατον να την αποδεχθείς.

Θα μου πεις νωρίς το θυμήθηκες. Όχι απλά τώρα ζει κάποιος έναν υπαρκτό δυισμό!

Γιατί εντελώς διαφορετικά είναι τα μηνύματα της κοινωνίας, σε άλλο μήκος κύματος κινούνται τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτές παρουσιάζονται. Εκεί πέφτει και η τελευταία μάσκα σκοπιμότητας.

Στην περίπτωση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών η εικονική πραγματικότητα είναι εξοργιστικά αντίθετη από αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει.

Παίρνω αφορμή την τελευταία μέτρηση της RASS για το iefimerida. Γνωστός ο ιδιοκτήτης του ενημερωτικού site, γνωστή και η «αγάπη» του για τον Παπανδρέου.

Στους τίτλους : «Δεν μπαίνει το κόμμα Παπανδρέου στη Βουλή»!

2,3 % του δίνει. Ωραία. Πάμε παρακάτω:

Δείγμα: 1002 άτομα από ολόκληρη την επικράτεια. Περίπου 20 ανά νομό, φαντάζομαι περισσότεροι από Αθήνα και  Θεσσαλονίκη, όπως πρέπει άλλωστε στατιστικά.

Δε φτάνει θέλετε περισσότερα;

Στατιστικό λάθος:  3,1% ! Καλά διαβάζετε. Το λέει η ίδια η ταυτότητα της έρευνας. Για τα μικρότερα κόμματα τα ποσοστά αυτά, όταν το δείγμα είναι μικρό μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο. Τι σημασία έχει;

g.papandreouΤο συμπέρασμα ανακοινώνεται με σιγουριά: Εκτός Βουλής το κόμμα Παπανδρέου…

Επεξεργασία δεδομένων: Διαβάζω από την ταυτότητα της έρευνας: « τα δεδομένα σταθμίστηκαν ως προς το φύλο, την ηλικία και την ψήφο στις Ευρωεκλογές. Για τις σταθμίσεις χρησιμοποιήθηκαν τα δεδομένα απογραφής του πληθυσμού του 2011 και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Μαΐου 2014»

Ως γνωστόν το κόμμα Παπανδρέου είχε λάβει μέρος στις τελευταίες ευρωεκλογές!

Μην αναρωτηθείτε τι σόι επεξεργασία έγινε για το Κίνημα. Δεν υπάρχει λόγος. Το συμπέρασμα πάντως βγήκε!

Τέλος σε ότι αφορά την αδιευκρίνιστη ψήφο 13,2% (132 άτομα από τα 1000 που ρωτήθηκαν τηλεφωνικά και ημέρα Κυριακή παρακαλώ), προφανώς θα σταθμιστούν με βάση και πάλι τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών…

Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια: ‘Η αυτοί που συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις του Κινήματος (εντυπωσιακά μεγάλες και ποιοτικά ακόμη καλύτερες) δεν ψηφίζουν τελικά, ή ζούμε σε κόσμο παραισθήσεων και φαντασμάτων…

Το δεύτερο το έχω αποκλείσει και το πρώτο μου φαίνεται πολύ ακραίο ειδικά για όποιους αποφασίζουν να στηρίξουν το νέο Κίνημα.

Οπότε;

Οπότε κόψτε την πλάκα γιατί και ο χαζός του χωριού σας πήρε χαμπάρι.

Εκεί στη συγκυβέρνηση ελπίζουν πως αν μέχρι την Κυριακή το Κίνημα κρατηθεί κάτω από 3%, θα υπάρξει αποσυσπείρωση και ελπίδα να επιβιώσει το ασθενές κομμάτι της συγκυβέρνησης που παρόλο που εμφανίζεται σ την εν λόγω δημοσκόπηση με ποσοστό 3,6% (λέω ξανά στατιστικό λάθος 3,1%), θεωρείται βέβαιο πως θα μπει στη Βουλή!

Ο πρώτος πάντως που αρχίζει και βλέπει την πραγματικότητα είναι ο διευθύνων σύμβουλος της ALCO Κώστας Παναγόπουλος, που εκτιμά στον Ευαγγελάτο (παρακαλώ) πως οριακά το Κίνημα θα είναι στη Βουλή.

Άντε οριακά σήμερα … με τα μπούνια στις 25 Ιανουαρίου…