Που βαδίζομεν κύριοι;

Βήμα – βήμα, δάκρυ – δάκρυ (που λέει και το άσμα) οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης μετακινούνται, έστω και με αργόσυρτη δυσθυμία.

Πλησιάζοντας εκείνες των «θεσμών», οι οποίοι επιχειρούν να διευκολύνουν τον Αλ. Τσίπρα σ’ αυτή την διολίσθηση – ας μην την ονομάσουμε κωλοτούμπα, αφού οι νεολογισμοί έχουν την τιμητική τους.

Μετά την πρόταση Γιούνκερ, η οποία δεν ήταν τελεσιγραφικού χαρακτήρα αλλά «δημιουργικής σαφήνειας», η ελληνική πλευρά απέστειλε ένα «όχι» και μετά μιαν αντιπρόταση.

Η οποία συζητείται παρότι οι αρχικές πληροφορίες την ήθελαν να απορρίπτεται. Κάποιοι εκπρόσωποι των δανειστών έκαναν λόγο για μελέτη των προτάσεων «με φροντίδα και επιμέλεια».

Κάποιοι άλλοι έκαναν λόγο για «ασαφές αναμάσημα», ενώ αξιωματούχος της Ε.Ε. δήλωσε (κατά την αναφορά ανταποκριτή του γερμανικού ZDF) ότι «φρίξαμε».

Η (θα γίνει δε θα γίνει…) συνάντηση Μέρκελ – Ολάντ – Τσίπρα θα δείξει αν πρόκειται για τους ύστατους αντιπερισπασμούς πριν την υπογραφή, ή αν η διαπραγμάτευση τραβήξει κι άλλο.

Η χώρα πάντως υπερήφανα και ατρόμητα βαδίζει ολοταχώς από το κακό στο χειρότερο…

Advertisements

Μπροστά σε σημαντικές εξελίξεις…

tsipras-gioungerr-630x400Δεν ξέρω πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης Γιούνκερ – Τσίπρα το βράδυ.

Προφανέστατα θα παρουσιαστεί η τελική πρόταση της Τρόικα (συγγνώμη των Θεσμών ήθελα να πω), ένα τελεσίγραφο που με απλά λόγια θα λέει : «Η αποδέχεστε αυτά ή τελειώνετε».

Εννοείται πως στη διπλωματία η φρασεολογία είναι πιο ευγενική αλλά η ουσία φαντάζομαι πως δεν αλλάζει.

Η Ελλάδα κατάφερε να μείνει μόνη της, χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπαίκτες, σε ένα εντελώς αρνητικό περίγυρο. Τα παιχνίδια, οι μπλόφες της κακιάς ώρας, οι μαγκιές και οι κλανιές μιας ομάδας ερασιτεχνών και παρτάκηδων είχαν το γνωστό αποτέλεσμα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Τσίπρα, αλλά αυτό που είναι απορίας άξιο είναι το αν οι υπόλοιποι γύρω από αυτόν δεν αντιλαμβάνονται  το τι πραγματικά συμβαίνει.

Γιατί καλή η ονείρωξη της αντίστασης και η κάλυψη πίσω από προεκλογικές εξαγγελίες και αναφορές, αλλά οι ίδιοι που την επικαλούνται, έχουν ήδη υποστείλει τη σημαία σχεδόν όλων όσων είχαν υποσχεθεί πριν τις εκλογές.

Η «κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων με ένα νόμο και ένα άρθρο» δεν έγινε ποτέ.

Η κατάργηση της Τρόικα δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Ο ΕΝΦΙΑ και η υπερφορολόγηση ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ και βασιλεύει, χαμένη στην αέναη προσπάθεια να γεμίσουν τα ταμεία με χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Ο παλαιοκομματισμός και η οικογενειοκρατία ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ. Άχρηστοι και άσχετοι με μοναδικό τους προσόν είτε τις γνωριμίες με τους νέους αξιωματούχους είτε την κομματική τους ταυτότητα διορίζονται σε θέσεις ευθύνης.

Η Οικονομία από το Δεκέμβριο και μετά ψυχορραγεί και η αγορά αλλά και οι επιχειρηματίες (και ιδιαίτερα οι μικροί και μεσαίοι) τελειώνουν.

Η ανεργία σαν φυσικό επακόλουθο γιγαντώνεται. Οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά και με καλό μισθό είναι σύζυγοι και συγγενείς Υπουργών και κολλητοί κομματικών μεγαλοπαραγόντων.

Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε τις γραφικότητες με το αέριο που έρχεται αλλά δεν έρχεται από τη Ρωσία, τα ταξίδια στην Κίνα, τα 500 εκ € του Καμμένου στα αεροπλάνα που έπρεπε να αποσυρθούν και τη γιορτή της χάχας στο Σύνταγμα.

Ανακατέψτε με τη νέα τύπου πολιτική πρακτική της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, βάλτε ολίγη επανάσταση από τον Στρατούλη και το Λαφαζάνη και τελειώστε με Παναρίτη για επιδόρπιο.

Αυτό το μείγμα πολιτικής ανευθυνότητας, ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας δεν μπορεί να έχει συνέχεια. Οι ίδιες οι ανάγκες της κοινωνίας ξεπερνούν τους πειραματισμούς των νέων «μαθητευόμενων μάγων», που και δεν μπορούν να αλλάξουν και βουλιάζουν και την κοινωνία και τη χώρα με γρήγορους ρυθμούς.

Η κριτική στο σημερινό θίασο βεβαίως και δεν απαλλάσσει των ευθυνών τους, τους προηγούμενους θιάσους της μνημονιακής Ελλάδας.

Άλλωστε αυτοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από τελειωμένους κομματικούς σχηματισμούς που συγκεντρώνουν τη χλεύη της κοινωνίας και όχι άδικα.

Ούτε συνέδρια ούτε αλλαγές ηγεσίας μπορούν να τους σώσουν.

Απλά όταν μία χώρα, σε τόσο κρίσιμη περίσταση, παρουσιάζει το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό, είτε στην αντιπολίτευση είτε στην Κυβέρνηση, δεν μπορεί να ελπίζει στο καλύτερο.

Η πολιτική ανισορροπία, απόρροια της έλλειψης σοβαρού προοδευτικού πολιτικού φορέα και η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροαριστεράς, φέρνουν στην επιφάνεια όλα τα συμπτώματα της ασθένειας του πολιτικού συστήματος.

Όσο αυτό θα συνεχίζεται δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος.

Το βράδυ σήμερα, όπως και να έχουν τα πράγματα, αναμένονται εξελίξεις και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουν τα αναμενόμενα.

Λίγη υπομονή λοιπόν…

Προειλημμένες αποφάσεις

vouli4Οι θλιβερές εικόνες που εμφανίσθηκαν στο κοινοβούλιο αποτυπώνουν πλήρως τις εκφυλιστικές αλλοιώσεις που σωρεύθηκαν στο σώμα του πολιτικού συστήματος. Η μετατροπή της αίθουσας σε πλυντήριο προειλημμένων αποφάσεων είναι απολύτως συμβατή με την πραγματικότητα.

Η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των δανειστών, η τοπική κυβέρνηση λειτουργεί ως υπεργολαβικό δίκτυο διάχυσης και νομιμοποίησης αποφάσεων που έρχονται από αλλού.

Η δημοκρατία θυμίζει έναν άταφο νεκρό, κάτι μεταξύ ανάμνησης και ουτοπικής προσδοκίας. Κοινωνικές κινήσεις, κόμματα, συλλογικότητες βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση, με την υπερψήφιση κρίσιμων και καθοριστικών νόμων από βουλευτές που αδυνατούν (λόγω διαδικασιών και μεθοδεύσεων) να γνωρίζουν το περιεχόμενο τους, επιβεβαιώνει τον βαθύτερο μετασχηματισμό.

Με τον συνήθη κυνισμό των κεντροευρωπαίων παραγόντων ο υποψήφιος πρόεδρος του «Λαϊκού κόμματος» (της ομάδας όπου ανήκει και η ΝΔ) Ζαν-Κλόντ Γιούνκερ περιέγραψε την εκτίμησή του για την χώρα μας. Όπως διευκρίνισε «εάν κατά την διάρκεια της κρίσης ήμουν πρόεδρος της Κομισιόν θα είχα ορίσει επίτροπο για την Ελλάδα. Θα ήταν αρμόδιος για τα περιφερειακά ταμεία, για τα δημοσιονομικά, την αγορά εργασίας, για όλα τα θέματα». Ο Λουξεμβούργιος πολιτικός απλά υπερκέρασε σε ωμότητα τον Β. Σόιμπλε ο οποίος, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στον τόπο μας, τόνισε με νόημα πως «η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο για το ευρώ».

Μια πικρή και αναδρομική δικαίωση εκείνων των εκτιμήσεων που θεωρούσαν ότι η περίπτωση της βαλκανικής εσχατιάς του μεσογειακού νότου δεν ήταν αυστηρά εσωτερικό πρόβλημα αλλά τοπική επίπτωση μιας συστημικής κρίσης. Όλα αυτά ωστόσο ελάχιστη σημασία έχουν για την συγκυβέρνηση η οποία, αναζητώντας εναγωνίως εκλογική επιβεβαίωση στις κάλπες του Μαΐου, επιχειρεί να εμφανίσει το μαύρο ως άσπρο. Την ώρα που το επόμενο μνημόνιο βρίσκεται επί θύραις οι ευφρόσυνοι προπαγανδιστές στα Μ.Μ.Ε. (αν αφαιρέσουμε ορισμένες απώλειες, μετά το κύμα δημοσιογραφικών προσχωρήσεων στα ευρωψηφοδέλτια, της ΝΔ κυρίως) συνεχίζουν να προωθούν νέες εκδοχές του «successstory».

Μόνο που η οργή που αθροίζεται μπορεί να παραμένει βουβή και απροσδιόριστη, αγγίζει ωστόσο τα ακρότατα όριά της. Εκεί είναι που οι σχεδιασμοί κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα, από μια ιδιοτροπία της τύχης.