Και όμως…

skopia2

Με μια προσεκτική ματιά στη στάση που κρατά η Αυστρία και οι χώρες των Βαλκανίων κλείνοντας τα σύνορα στους πρόσφυγες, διακρίνει κανείς ότι η συγκεκριμένη τακτική εξυπηρετεί σε ιδιαίτερα μεγάλο βαθμό και την Γερμανία, παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται αντίθετη.

Ουσιαστικά μέσα από την σκληρή γραμμή των συγκεκριμένων κρατών η κυβέρνηση της Γερμανίας και η Μέρκελ επιτυγχάνει να μειώσει τους πρόσφυγες που εισέρχονται στη χώρα, χωρίς να επιβαρύνεται με το πολιτικό κόστος της έλλειψης ανθρωπισμού.

Την συγκεκριμένη άποψη μάλιστα επισημαίνει σε άρθρο του ο Γερμανός πολιτικός συντάκτης και αρθρογράφος της FAZ Νικόλας Μπουσέ τονίζοντας ότι η πολιτική που ακολουθούν στο προσφυγικό η Αυστρία και οι χώρες του βαλκανικού διαδρόμου, που κλείνουν τα σύνορα στους πρόσφυγες, επί της ουσίας βοηθούν την Άγκελα Μέρκελ να επιβάλει την πολιτική της.

Ουσιαστικά ο Γερμανός αρθρογράφος προσδιορίζει πως ότι δεν πέτυχε η στρατηγική της Μέρκελ, να μειώσει δηλαδή τις προσφυγικές ροές που φτάνουν στο έδαφος της χώρας της μέσα από συμφωνία με την Τουρκία και την ανακατανομή τους στην Ευρώπη, θα επιτευχθεί μέσα από το κλείσιμο των συνόρων που επιβάλλουν η Αυστρία και οι χώρες του βαλκανικού διαδρόμου.

Μάλιστα ο Γερμανός αναλυτής επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη στάση έχει αρχίσει ήδη να αποδίδει αποτελέσματα και να επιβραδύνει τη ροή προσφύγων προς τη Γερμανία ενώ δεν αποφεύγει να δώσει δίκιο στο Ντόναλντ Τουσκ στην αντιπαράθεσή του με τη Μέρκελ επισημαίνοντας ότι η τακτική των βαλκανικών χωρών συνάδει με τις πρόσφατες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις οποίες συμφώνησε και η Γερμανία!

Ωστόσο δεν αποφεύγει επίσης να επισημάνει και τα μειονεκτήματα της συγκεκριμένης εξέλιξης.

Συγκεκριμένα τονίζει ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα και το οποίο εμφανίζεται ήδη είναι η μαζική συγκέντρωση προσφύγων στην Ελλάδα για την οποία ούτε η χώρα μας αλλά ούτε και η υπόλοιπη Ευρώπη ήταν προετοιμασμένες ενώ παράλληλα προσδιορίζει ότι δεν πρόκειται για μια ηθικά ικανοποιητική εξέλιξη.

Ουσιαστικά ο Νικόλας Μπουσέ περιγράφει μια εξέλιξη που ευνοεί την Μέρκελ να εφαρμόσει την πολιτική της παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται αντίθετη απέναντί της. Ωστόσο η συγκεκριμένη εξέλιξη δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στη χώρα μας η οποία βρίσκεται με δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους πρόσφυγες και μετανάστες τους οποίους αδυνατεί να φιλοξενήσει.

Ήδη μάλιστα λίγες μόνο ημέρες μετά το κλείσιμο των συνόρων η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στους περισσότερους χώρους συγκέντρωσης προσφύγων είναι τραγική. Τον ίδιο φόβο ωστόσο αντιμετωπίζει και η Τουρκία καθώς στην επικράτειά της θα εγκλωβιστεί, είτε από το κλείσιμο των συνόρων είτε από επανεισδοχή, ένας αριθμός προσφύγων και μεταναστών αρκετά πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που θα εγκλωβιστεί στη χώρα μας.

Βέβαια όλες αυτές οι εκτιμήσεις δεν λαμβάνουν υπόψη τη θέληση των χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που ήδη αναζητούν εναλλακτικές οδούς κάτι που το γνωρίζουν αρκετά καλά οι ευρωπαίοι!

 

Advertisements

Αρχή ή τέλος;

Έχει σημειωθεί σχεδόν απ’ όλους τους αναλυτές ότι αν οι ευρωπαίοι ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε προβλήματά τους και ξαναβρούν τις ισορροπίες τους με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μπορέσουν να δώσουν περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν θα είναι γιατί συναισθάνονται το κλίμα το οποίο έχει δημιουργηθεί μέσα στη χώρα, ούτε βεβαίως γιατί μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια εξαθλιωμένη χώρα.

Θα το κάνουν απλά και μόνο για να εξυπηρετήσουν τη γεωπολιτική στρατηγική την οποία έχουν χαράξει.

Όταν βέβαια η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει  το θέμα των διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Άλλωστε πολλοί κατά καιρούς έχουν σημειώσει σε αρκετά κείμενα μέχρι τώρα ότι δια- χρονικά «η γεωπολιτική θέση αλλά και συγχρόνως η δύναμη της Ελλάδας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ως επιχείρημα αλλά συγχρόνως και ως απειλή».

Από την εποχή του ψυχρού πολέμου ακόμη τίθονταν ζητήματα, αναδεικνύοντας συνεχώς την θέση της χώρας. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι με ένα πλήγμα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δευτερογενείς επιπτώσεις στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της ή αν θέλετε το χειρότερο αν μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος στην αυλή της Ευρώπης.

Αυτά που ακούσαμε πριν από λίγες μέρες από την γερμανική ηγεσία με τα οποία χρωματίζει την επιλογή της σε σχέση με τη στάση της απέναντι στη χώρα μας, θυμίζουν λίγο πολύ τα λόγια που είχε πει το 1947 ο Ρουμάνου στο Κογκρέσο τότε που πήρε την έγκριση για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στη χώρα μας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποτρέψει τον κίνδυνο να αφεθεί η Ελλάδα στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης.

Είναι σαφές όμως ότι σ’ αυτή τη φάση κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τα γεγονότα γράφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε την ίδια την εξέλιξή τους ή αν τελικά αυτά μοιάζουν με τα γεγονότα εκείνης της εποχής από μια παράλληλη πορεία και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε μια πιθανή απόκλιση σ’ ότι αφορά την ιστορική τους αποτύπωση.

Εκείνο που δεν γνωρίζω αν έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτή τη φάση είναι αν πραγματικά φτάνουν αυτές οι δυνατότητες της χώρας για να δημιουργήσουν το πολιτικό πλεόνασμα το οποίο θα μπορέσει να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα.

Βρισκόμαστε στο τέλος; Βρισκόμαστε στην αρχή;

Ποιος θα μπορούσε με ασφάλεια να τοποθετηθεί σε ένα τέτοιο σκηνικό;

Και ποιος μπορεί να σχεδιάσει για το μέλλον;

 

Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Αχ Ευρώπη!

ευρωπηΛέγεται συχνά πως η στατιστική είναι ο επιστημονικότερος τρόπος να ειπωθούν ψέματα και όπως σε κάθε υπερβολή, υπάρχουν ψήγματα αλήθειας.

Εν προκειμένω όμως οι αριθμοί αποτυπώνουν την σκληρή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. οι ένδεκα από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας κινούνται κάτω από το 75% του κοινοτικού μέσου όρου, ως προς το ΑΕΠ που αντιστοιχεί, κατά κεφαλή, σε κάθε ευρωπαίο κάτοικο.

Η μνημονιακή βαρβαρότητα έχει επιδράσει καταλυτικά στο να παρουσιάζεται αυτή η εικόνα. Μάλιστα τα μεγέθη βαίνουν επιδεινούμενα, πράγμα που πιθανολογεί βάσιμα πως οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο τα δεδομένα στα οποία αναφερθήκαμε μας επιτρέπουν ν’ αναπτύξουμε ένα ευρύτερο προβληματισμό, σχετικά με την μοίρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι μία σειρά χρηματοδοτικών δράσεων και ειδικών προγραμμάτων (από τα «μεσογειακά» των πρώτων χρόνων της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ως τις «προγραμματικές» περιόδους που διάγουμε, με το ΕΣΠΑ και τον τωρινό «ΣΕΣ») είχαν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Ότι θα προωθήσουν την περίφημη «στρατηγική της σύγκλισης» των οικονομιών και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων – οι μεγαλύτερες πυκνώσεις των οποίων κατοικοεδρεύουν στις φτωχότερες χώρες της Ε.Ε.

Οι διακηρύξεις για αλληλεγγύη εντός της ενιαίας οικονομικής ζώνης (αρχικά), τροφοδότησαν την ιδέα για νομισματική ένωση (περίοδο που διανύουμε) και προωθούν την αναζήτηση τρόπων για πολιτική ένωση των κρατών – συνιστωσών. Μόνο που η αλλαγή δεδομένων, η οποία φάνηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οδήγησε σε διαφορετική πορεία.

Η Ε.Ε. ως υποσταθμός της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης, συμπυκνώνει τις σχέσεις που αναβλύζουν από την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Ένα σύστημα ταξικής κυριαρχίας του υπερεθνικού κεφαλαίου, μια ανέλεγκτη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες και μία «Ευρώπη – φρούριο», υπό την επιτήρηση της γερμανικής ηγεμονίας.

Το περιβόητο «κοινωνικό σκέλος» έχει εγκαταλειφθεί στα ψίχουλα κάποιων προγραμμάτων κατά της έσχατης ένδειας, καθώς οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Οι περιφέρειες, που υποτίθεται πως θα συνέκλιναν πέριξ ενός μέσου ευρωπαϊκού όρου, παρακολουθούν την τάση της εγκατάλειψης και της κοινωνικής ερημοποίησης. Ειδικά στον ευρωμεσογειακό νότο η κατάσταση είναι δραματική.

Η ελεύθερη αγορά αποτελεί την εγγύηση της διεύρυνσης των ανισοτήτων και της καταστροφής της καθημερινότητας των ανθρώπων. Μόνο που η σχετική συζήτηση έχει υποκατασταθεί από την ανάγκη πίστης στις σύγχρονες θεότητες: την δημοσιονομική πειθαρχία, την αυστηρή λιτότητα, την ανταγωνιστικότητα.

Δεν υπάρχει χώρος για κοινωνικά δικαιώματα κι ελευθερίες πλέον…

Το καλύτερο και το … χειρότερο!

PROBLEMΚατά την θεωρία του χάους αρκεί μία απειροελάχιστη μεταβολή ενός παράγοντα, απ’ εκείνους που προσδιορίζουν την συνοχή ενός συστήματος σχέσεων, ώστε να το εκτρέψουν από τις ράγες του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την περίπτωση της Ελλάδας, ένεκα της οποίας διακυβεύονται ύψιστα συμφέροντα στον υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης που ονομάζεται Ε.Ε. και όχι μόνο.

Ας συνοψίσουμε τα όσα έχουν συμβεί ως τώρα: η απόφαση της ευρωζώνης (πρακτικά της γερμανικής ηγεμονίας) να φέρει το ΔΝΤ στην «γηραιά ήπειρο» το 2010, δημιούργησε συγκεκριμένες περιπλοκές. Το ταμείο – «οικονομικός δολοφόνος» έκανε την δουλειά που του αντιστοιχεί. Περικοπές μισθών, συντάξεων, απολύσεις στο δημόσιο και καταιγισμός φόρων.

Έως εδώ η συνεργασία των υπερατλαντικών με τους ευρωπαίους δανειστές υπήρξε ανέφελη.

Τα προβλήματα εκκινούν από την στιγμή που το κρατικό χρέος της Ελλάδας παραμένει μη διαχειρίσιμο, παρά τα μέτρα που λαμβάνονται συνεχώς.

Οπότε γεννάται το ερώτημα πως θα εξασφαλισθεί η αποπληρωμή του, σε βάθος χρόνου.

Μετά το κούρεμα των ομολόγων που βρίσκονταν στα χέρια ιδιωτών (τον Μάρτη του 2012) απομένει εκείνο προς τα κράτη – δανειστές της ευρωζώνης και φυσικά το αντίστοιχο προς το ΔΝΤ. Από την πλευρά του το ταμείο υπενθυμίζει πως, στο καταστατικό του, υπάρχει ρητή αναφορά στ’ ότι δεν επιτρέπεται οποιασδήποτε μορφής «χάρισμα χρέους». Ανάλογο φαινόμενο έχουμε και με τα κράτη της ευρωζώνης, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ούτε τα δικά τους δάνεια «κουρεύονται», συνεπώς η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τα εξυπηρετεί κανονικά.

Συνεπώς απαιτείται ισοπέδωση κοινωνικών δαπανών στην χώρα μας, ώστε να μην υπάρχουν παρά ελάχιστα κρατικά έξοδα. Εξ’ ού και η επιμονή σε περαιτέρω συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, ομαδικές απολύσεις. Ενώ, με τα θηριώδη «πρωτογενή πλεονάσματα» (της τάξης του 4-5% ετησίως) που είχαν προβλεφθεί, θα χρηματοδοτούσε η Ελλάδα τις δόσεις των δανείων της.

Αν όμως μειωθούν (όπως επιδιώκει η κυβέρνηση Τσίπρα) τότε ο φαύλος κύκλος της χρεοκοπίας θα επανέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν συνεχισθούν οι τωρινοί ρυθμοί υπάρχει κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης.

Το σενάριο μιας εξώθησης της Ελλάδας σε χρεοκοπία (έστω εντός του ευρώ) εμπεριέχει κινδύνους γεωπολιτικής αστάθειας και ανακατατάξεων στην περιοχή, εξ’ ού και η κατηγορηματική άρνηση των ΗΠΑ να το αποδεχθούν.

Επομένως δεν πρόκειται για αποτελμάτωση των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους δανειστές (θα ήταν κωμικό, από την άποψη της καταγραφής των συσχετισμών δύναμης και μόνο), αλλά για εσωτερική σύγκρουση στο μπλοκ που έχουν συγκροτήσει.

Μέχρις ότου αυτή επιλυθεί, η χώρα μας μπορεί να προσδοκά τα πάντα – το καλύτερο και το χειρότερο δυνατό σενάριο.

Όλα δείχνουν πως αυτή η ώρα κοντοζυγώνει…

Η «επιστροφή» της Αρμένικης Γενοκτονίας

armenian_genocideΠριν μερικές ημέρες το γερμανικό κοινοβούλιο (Μπούντεσταγκ) ενέκρινε, με τεράστια πλειοψηφία, ψήφισμα που χαρακτηρίζει γενοκτονία την σφαγή άνω του ενός εκατομμυρίου Αρμενίων την περίοδο του 1915 από τ’ οθωμανικό κράτος.

Σχεδόν ταυτόχρονα το αυστριακό κοινοβούλιο, με ψήφισμά του, χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα.

Ενώ και ο πάπας Φραγκίσκος είχε κάνει δημόσια αναφορά στην ιστορία μιας από τις μεγαλύτερες κτηνωδίες που γνώρισε ο πλανήτης.

Προφανώς όλες αυτές οι ταυτόσημες ευαισθησίες δεν μπορούν να εξηγηθούν με τ’ ότι συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια από τον τελετουργικό αφανισμό ενός λαού, ώστε να προωθηθεί η «εθνική καθαρότητα» που οραματίζονταν οι νεότουρκοι.

Υπάρχουν και συγκεκριμένοι γεωπολιτικοί λόγοι οι οποίοι υπενθύμισαν στην δύση πως έχει κι αυτή μερίδιο ευθύνης – καθώς αξιωματικοί του Γερμανού «Κάιζερ» είχαν αναλάβει την εκπαίδευση του οθωμανικού στρατού ο οποίος διεκπεραίωσε το «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Μια πλευρά αυτής της καθυστερημένης αναγνώρισης της γενοκτονίας έχει να κάνει με την ανάδυση αντιμουσουλμανικών δυνάμεων σε χώρες της κεντρικής (και όχι μόνο) Ευρώπης.

Την στιγμή που ο ισλαμικός φονταμενταλισμός θεριεύει – η περίπτωση του ISIS είναι ο εμφανέστερος δείκτης, αλλά όχι ο μόνος – στην καρδιά της γηραιάς ηπείρου. Ωστόσο ο πιο βασικός λόγος έχει να κάνει με τις σχέσεις που αναπτύσσει το καθεστώς Ερντογάν με δυνάμεις του σουνιτικού εξτρεμισμού. Οι εποχές που ο«εκλεγμένος σουλτάνος» της Τουρκίας θεωρήθηκε φορέας εκδημοκρατισμού και ανοίγματος της χώρας στην (ευρωπαϊκή και υπερατλαντική) δύση παρήλθαν ανεπιστρεπτί.

Όπως επίσης έχουν παύσει να υφίστανται πιθανότητες σύνδεσης της Τουρκίας με την Ε.Ε., έστω και με την μορφή μιας ειδικής σχέσης. Άρα η αναγνώριση της γενοκτονίας αποτελεί πολιτικό εργαλείο περιθωριοποίησης και στιγματισμού της Τουρκίας, την ώρα που η δημόσια ζωή στην χώρα κινείται στην τροχιά του νεοθωμανισμού.

Ως προς την παπική εμπλοκή υπάρχει και μία θρησκευτική αναγκαιότητα.

Οι ωμότητες του ISIS και το πογκρόμ που έχει εξαπολύσει κατά κάθε αλλόδοξου στην Μ. Ανατολή προκαλούν μία αντίδραση, την οποία επιχειρεί να μονοπωλήσει (στην χριστιανική της εκδοχή) ο προκαθήμενος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ώστε, μεταξύ των άλλων, να εμφανιστεί ως κυρίαρχος πόλος μεταξύ των υπόλοιπων χριστιανικών δογμάτων.

Ούτως ή άλλως η αρμενική γενοκτονία επιστρέφει στις επίσημες κρατικές μνήμες – από την ιστορική δεν εξορίσθηκε – για προφανείς λόγους σκοπιμότητας. Όσο κι αν οργίζεται ο Τ. Ερντογάν είναι υποχρεωμένος να αναμετρηθεί με τα δεδομένα μιας (ανεπιθύμητης στον ίδιο αλλά οδυνηρής για τους δημοκρατικούς πολίτες, ανά την οικουμένη) πραγματικότητας.

Συμβουλές…

barouΕίναι εμφανές πως η διοίκηση Ομπάμα στις ΗΠΑ αντιμετωπίζει την κυβέρνηση Τσίπρα μ’ ευνοϊκότερο τρόπο από τους τεχνογραφειοκράτες των Βρυξελλών – για το Βερολίνο δεν γίνεται, καν, λόγος.

Επομένως οι δημόσιες προτροπές του Αμερικανού προέδρου, επ’ αφορμή της πρόσφατης επίσκεψης Βαρουφάκη στην Ουάσιγκτον, έχουν αυτονόητο πολιτική αξία. Οι όροι – παροτρύνσεις ήταν τρεις: πρώτα η συλλογή φόρων, μετά η μείωση της γραφειοκρατίας και τέλος η ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις.

Μια στοιχειώδης ανάπτυξη του σκεπτικού του «πλανητάρχη» αποσαφηνίζει και το πλαίσιο εντός του οποίου οφείλει να κινηθεί η Αθήνα.

Η φοροσυλλεκτική δραστηριότητα του κράτους, μ’ έμφαση τα μεγάλα εισοδήματα, έχει διπλό στόχο. Από την μια την συγκρότηση ενός τυπικού κράτους, που θα λειτουργεί με βάση τους κανόνες εκείνων της καπιταλιστικής δύσης- καθώς το υφιστάμενο θυμίζει περισσότερο οθωμανικής κοπής κατασκεύασμα.

Από την άλλη, με τον περιορισμό της ισχύος των Ελλήνων ολιγαρχών θ’ανοίξει ο δρόμος (και οι αγορές) για την έλευση ξένων, σε κρίσιμους τομείς της ελληνικής οικονομίας.

Η απαίτηση για «μείωση της γραφειοκρατίας» συνδέεται, σ’ αυτό το σημείο, με τα προαναφερθέντα. Καθώς αυτό που συνεπάγεται είναι η απουσία δημόσιου ελέγχου στις ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες πρέπει να προωθούνται δίχως προσκόμματα μισθολογικά, εργασιακά, οικολογικά, κοινωνικά. Στο «Κόσσοβο της Ε.Ε.» τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει ν’ αποτελούν περιττές πολυτέλειες και αγκυλώσεις μιας άλλης εποχής.

Η ανάπτυξη μπορεί να βασίζεται στο μαύρο χρήμα, τον περιβαλλοντικό όλεθρο και τους μισθούς που φλερτάρουν με τ’ όριο των 300 ευρώ.

Κάπου εδώ συναρμολογείται ο ύστατος κρίκος αυτής της νοηματικής αλυσίδας. Πρόκειται για την περιβόητη «ευελιξία» των εργασιακών σχέσεων.

Από την ακαμψία (εντός κι εκτός εισαγωγικών) του φορντικού – ταιηλορικού μοντέλου έχουμε μεταβεί σ’ εκείνο που διαμεσολαβεί η ηλεκτρονική τεχνολογία.

Την κατάργηση της μονιμότητας, την «part time», την εργασιακή περιπλάνηση και τις άτυπες μορφές εργασίες («μαύρη»).

Αυτή η ταξική κινητικότητα είναι απαραίτητη για το κεφάλαιο, καθώς αυξάνει τον εσωτερικό ανταγωνισμό στους εργαζόμενους – ειδικά με την αξιοποίηση των μεταναστευτικών ροών – και μειώνει την αξία της εργατικής ικανότητας.

Κοντολογίς ο Μπ. Ομπάμα παρέθεσε στην αριστερή κυβέρνηση της Αθήνας τα διδάγματα της σύγχρονης βίβλου του οικουμενικού καπιταλισμού.

Οι πολυθρύλητες μεταρρυθμίσεις, όποια μορφή μέτρων και αν λάβουν, έχουν ένα αναπαλλοτρίωτο (οικονομικό και κοινωνικό) περιεχόμενο.

Την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην ζωντανή εργασία.

Τα υπόλοιπα μπορούν να είναι προς επικοινωνιακή χρήση, ενδεχομένως και τέρψη, δεν αναιρούν ωστόσο την ουσία των πραγμάτων.