Alors enfants … Κωλοτουμπέ…

Δεν θα έπρεπε να προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη η βράβευση του Αλέξη Τσίπρα από έναν δικηγορικό σύλλογο του εξωτερικού, όταν πριν λίγο καιρό βραβεύτηκε το άλλο τεράστιο μέγεθος της πολιτικής μας ζωής, ο Πάνος Καμμένος, ως «εξέχουσα προσωπικότητα» μάλιστα από το ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης!

Και τα δύο βραβεία των συγκυβερνητών, θα μπορούσαν να αποτελούν τον ορισμό της ειρωνείας.

Ο Καμμένος, ο πιο κλασσικός λαϊκιστής στην πολιτική σκηνή σήμερα, επιφανής υβριστής των πολιτικών του αντιπάλων διαχρονικά και δημιουργός του πολιτικού όρου «στα τέσσερα» που κόσμησε το ελληνικό κοινοβούλιο … εξέχουσα προσωπικότητα! (Αυτός που καταδικάστηκε πρόσφατα γιατί παρακινούσε τους οπαδούς του να λιντσάρουν δήμαρχο – πολιτικό του αντίπαλο)

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο αυταπατώμενος για μεγάλο διάστημα Πρωθυπουργός, ο μεταξύ Τραμπ και Κάστρο περιπλανώμενος ταξιδιώτης, ο κύριος δύο μνημόνια και πολλών δις βάρη στις πλάτες του λαού του, ο πολιτικός που δεν κράτησε ούτε μία από τις προεκλογικές το υποσχέσεις … με το βραβείο «πολιτικού σθένους»!

Σε αντίθεση με τους εμπνευστές της βράβευσης Καμμένου οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους Γάλλους τη διαχρονικότητα στο καυστικό τους χιούμορ αλλά και την ανάγκη.

Γιατί ανάγκη είναι να αναζητάς έναν Πρωθυπουργό μιας χώρας που θα αφήσει τα καθήκοντά του για να βραβευτεί από ένα δικηγορικό σύλλογο και ένα περιοδικό μιας άλλης χώρας!

Και μόνο σαν απόδειξη καυστικού χιούμορ, μπορεί κάποιος να εκλάβει τις δηλώσεις του ιδρυτή του Politique Internationale : «Παρά τη διαφορετική κατεύθυνση που είχε αρχικά η πολιτική οικογένεια του Αλέξη Τσίπρα, αυτός βρήκε το κουράγιο να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ και την Ευρώπη αποφεύγοντας καταστροφικές συνέπειες για όλους»!!!

Αφήνοντας σε όλους μας την άνεση να ταξιδέψει το μυαλό μας σε εκείνο το Βαρουφάκειο εξάμηνο που νικούσαμε… μέχρι να χάσουμε πανηγυρικά, σε εκείνο το δημοψήφισμα που το περιεχόμενο της κάλπης μετατράπηκε την επόμενη ημέρα στο ακριβώς αντίθετο και βεβαίως, στο μεγάλο τίμημα που καταβάλαμε σαν χώρα και λαός όταν έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στο πιο σκληρό μνημόνιο.

Και για να τονώσει την πολιτική προσωπικότητα του Έλληνα Πρωθυπουργού, ο ιδρυτής και γενικός διευθυντής του περιοδικού, Πατρίκ Βαζμάν δεν ξέχασε να αναφέρει τα ονόματα των άλλων πολιτικών που επίσης βραβεύτηκαν και με τους οποίους … στενοί ιδεολογικοί δεσμοί, συνδέουν τον Αλέξη:

«Ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ …  ο Ρίτσαρντ Νίξον, …ο Ισραηλινός Μεναχέμ Μπέγκιν»

Και έπειτα μου λέτε ότι δεν έχουν χιούμορ!

Στη φτωχή, πλην τίμια Ελλάδα, οι λέξεις βέβαια έχουν άλλο νόημα…

Η αναντιστοιχία προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών αποφάσεων ονομάζεται πολιτική απάτη και όχι πολιτικό σθένος.

Η πολιτική μετάλλαξη σε κάτι διαφορετικό από αυτό που «πουλάς» προεκλογικά ονομάζεται πολιτική κοροϊδία και όχι πολιτικό σθένος.

Η πλήρης υποταγή στα θέλω των ισχυρών και η διάλυση της κοινωνίας ονομάζεται πολιτική θρασύτητα και όχι πολιτικό σθένος.

Η αλλαγή πολιτικών θέσεων, ανάλογα με τις ανάγκες τις εξουσίας λέγεται πολιτική κωλοτούμπα (άλλωστε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας την έκανε διάσημη στο εξωτερικό) και απέχει έτη φωτός από το πολιτικό σθένος.

Στη φτωχή , πλην τίμια Ελλάδα, το πιο σημαντικό βραβείο είναι αυτό που θα σου δώσει ο λαός την ώρα που θα μπορέσει να εκφραστεί.

Και εκείνη τη στιγμή στα σίγουρα κανένας μας δεν θα κάνει το … Γάλλο!

 

Advertisements

Σενάρια και «συμμαχίες»

europeΗ εγκατάσταση της μνημονιακής (καταθλιπτικής) κανονικότητας στην Ελλάδα συνοδεύτηκε από την ανάπτυξη θεωριών, σχετικά με τις δυνατότητες αποφυγής μιας σκληρής μοίρας. Δηλαδή του κατά πόσο υπήρξε τρόπος να ξεφύγει η χώρα από τις δαγκάνες του ΔΝΤ και τις «εξυγιαντικές» παρεμβάσεις της ευρωπαϊκής ένωσης.

Εν αρχή ήν η εμμονή σε συνομωσιολογικά σενάρια, τα οποία δαιμονοποίησαν τον Γ. Παπανδρέου και τις επιλογές του, το 2010. Κατά την προσφιλή ρητορική των συνήθων πατριωτικών κύκλων οικιοθελώς έστειλε την Ελλάδα στο ΔΝΤ- καθότι φίλα προσκείμενος στις ΗΠΑ- ενώ (υποτίθεται πως) δεν υπήρχε χρηματοδοτική ασφυξία. Υπό το φως νεότερων στοιχείων και μαρτυριών αυτή η ερμηνεία αποδυναμώθηκε αισθητά, καθώς αρκετοί κατανόησαν πως η φυγή του Κ. Καραμανλή από την πρωθυπουργία το 2009 αποτέλεσε έμμεση πρόβλεψη του τι θα επακολουθούσε.

 Εν συνεχεία διακινήθηκαν οι εκτιμήσεις πως, αντί να προσφύγει στο ΔΝΤ, θα μπορούσε η Ελλάδα να δανεισθεί από την Ρωσία και την Κίνα.

Έστω κι αν ο τότε πρόεδρος Μεντβέντιεφ υπέδειξε (με δημόσιες δηλώσεις του) στην χώρα να κατευθυνθεί στο ΔΝΤ. Ενώ η Κίνα εξέφρασε επανειλημμένα την δυσφορία της για το «χαλαρό πρόγραμμα» που εφάρμοσε το νομισματικό ταμείο στην ελληνική περίπτωση.

 Η πιο πρόσφατη περίπτωση ματαιωμένων προσδοκιών αφορά τις προεκλογικές προσεγγίσεις του Αλ. Τσίπρα.

Σύμφωνα μ’ αυτές οι χώρες του ευρωμεσογειακού νότου, οι οποίες επίσης στενάζουν από το βάρος των δικών τους μνημονίων, θα ενεργοποιούνταν θετικά μόλις η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατέλυε – με την πολιτική της – τις χημικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

Πλέον το αποτέλεσμα είναι πασιφανές.

Οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις, σε Ισπανία και Πορτογαλία, φοβούμενες ένα εκλογικό «ντόμινο», στάθηκαν απόλυτα εχθρικές στις ελληνικές διεκδικήσεις. Φροντίζοντας να το καταστήσουν, ποικιλοτρόπως, απολύτως σαφές. Η ιταλική κυβέρνηση (της κεντροαριστεράς) κράτησε καλύτερη στάση, χωρίς ωστόσο ν’ αποτολμήσει ανοιχτή αντιπαράθεση με την τεχνογραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση να προήλθε από την στάση της Γαλλίας. Αφού οι σοσιαλιστές του Ολάντ, είχαν διακηρύξει πως θα συγκρούονταν με τα νεοφιλελεύθερα θέσφατα του Βερολίνου. Μόνο που η οικονομική κατάσταση της δεύτερης δύναμης της ευρωζώνης δεν επιτρέπει τέτοια ρίσκα.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, που εξηγεί αυτή την στάση. Ως μοναδικός στρατός εντός της Ε.Ε. (οικουμενικού μεγέθους εννοούμε) είναι απαραίτητο συμπλήρωμα στο «θησαυροφυλάκιό» της, που αποτελεί η Γερμανία. Συνεπώς εξασφαλίζει μια σημαντική – έστω όχι πρωτεύουσα- δυνατότητα συμμετοχής στο ευρωενωσιακό γίγνεσθαι. Αντίθετα αν συντονισθεί με τον, ανταγωνιστικό, αγγλοσαξωνικό πόλο θα ιεραρχηθεί πίσω από τις ΗΠΑ και τον ευρωπαϊκό τους βραχίονα, την Μ. Βρετανία.

Οπότε το κρατικό της συμφέρον είναι να συμπλέει με την γερμανική ηγεμονία.

Το διαπίστωσε (από πρώτο χέρι) ο Αλ. Τσίπρας στο πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι.

Αποδεικνύεται λοιπόν πως οι ψευδαισθήσεις, περί εναλλακτικής πολιτικής εντός της Ε.Ε., είναι καταδικασμένες να διαψεύδονται. Μπορεί η διαρκής επιβεβαίωση αυτής της ωμής πραγματικότητας να καταστρέφει ελπιδοφόρα οράματα και συνειρμούς δραπέτευσης απ’ αυτήν.

Δεν είναι φρόνιμο να αποκρύπτεται ωστόσο.

Προσανατολισμοί και σχέσεις στην Ε.Ε.

Πέραν της υπόθεσης με την αναδιευθέτηση των σχέσεων της Ελλάδας με τις υπόλοιπες δανείστριες χώρες της ευρωζώνης υπάρχει και το γενικό πλαίσιο των εξελίξεων στα ενδότερα της Ε.Ε.

Καθώς, με αδιαμφισβήτητη την γερμανική ηγεμονία, τα υπόλοιπα κράτη (ή κρατικά μπλοκ) αναζητούν τον δικό τους ρόλο.

Εκκινώντας από τον σκανδιναβικό βορρά οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως υπάρχει ένας ιδιαίτερος χώρος, βασισμένος στις προτεσταντικές αντιλήψεις της «ευλογημένης συσσώρευσης» κεφαλαίου και χρήματος. Οπότε η ευθύνη για την χρεοκοπία χωρών όπως η Ελλάδα αποτελεί πρόβλημα των «τεμπέληδων του νότου» – εξ’ού και η διπλωματική αποτύπωση αυτής της πολιτικής θεολογίας.

Οι ανατολικές χώρες της ευρωζώνης (πάλαι ποτέ μέλη της ΕΣΣΔ) έχουν συνδεθεί με την γερμανική μηχανή, αν και η στρατιωτική τους μοίρα έχει εκχωρηθεί στις ΗΠΑ. Άρα είναι εκ των προτέρων εχθρικές σε κάθε απόκλιση από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα. Εδώ ας προστεθεί ο ειδικός ρόλος της Μ. Βρετανίας (ακόμα και σε νομισματικό επίπεδο) που αποτελεί «γέφυρα» της αμερικανικής επιρροής στην γηραιά ήπειρο.

Ο επόμενος πυρήνας, των κρατών της «κεντρευρώπης» (Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο) κινείται δορυφορικά στις επιλογές του «μεγάλου αδελφού» στο Βερολίνο. Κάποιες αποκλίσεις τακτικής δεν αναιρούν την ουσία του πράγματος.

Όσον αφορά την Γαλλία, το στρατιωτικό κέντρο της Ε.Ε., η οικονομία της βρίσκεται επί ξυρού ακμής. Η ανάδυση του νεοφασιστικού – αντιευρωπαϊκού «εθνικού μετώπου» σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη προκαλεί ανησυχία εντός κι εκτός της χώρας. Έτσι οι αποστάσεις του Ολάντ από την Μέρκελ είναι μεν ευδιάκριτες, έχουν ωστόσο συνείδηση των αδήριτων συσχετισμών.

Ακόμα δυσκολότερη είναι η θέση της Ιταλίας, η οποία μάχεται ν’ αποφύγει την οικονομική πανωλεθρία. Ο πολλαπλός υποβιβασμός της επιρροής της στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο δύσκολα συγκαλύπτεται.

Οπότε η διαφωνία με την στρατηγική της Γερμανίας διατυπώνεται σ’ επίπεδο πολιτικών ψιθυρισμών. Στην προσπάθεια των άλλοτε «PIGS» ν’ αποφύγουν την μοίρα τους οι χειρισμοί αποτυπώνουν την υπαρξιακή τους αγωνία.

Οι πάλαι ποτέ παγκόσμιες αυτοκρατορίες της Ιβηρικής χερσονήσου περιφέρουν την πολιτικοοικονομική τους κατάπτωση.

Η Ισπανία, που λόγω ιστορικής εμβέλειας, μεγέθους και εθνολογικών ετεροτήτων απέφυγε τον εξευτελισμό της τρόικα, έχει συνδέσει (με την κυβέρνηση Ραχόι, που αισθάνεται ριγηλά την πίεση των“Podermos”) το μέλλον της με τους δανειστές και τα προγράμματά τους. Η Πορτογαλία, με μειωμένη διαπραγματευτική δύναμη, υποχρεώθηκε να βιώσει τα δικά της «τροϊκανά δίκρανα».

Μια ειδική αναφορά μπορούμε να κάνουμε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας. Όχι μόνο επειδή εκεί εντοπίσθηκε η έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2008-2009, με την εξαγωγή της αντίστοιχης των ΗΠΑ μέσω των τραπεζικών διασυνδέσεων της υπερατλαντικής υπερδύναμης και της πολυδιαφημισθείσας «κέλτικης τίγρης».

Ως τελευταίο συμπέρασμα ας κατατεθεί τ’ ότι, καθώς βρισκόμαστε στο κατώφλι της εξόδου από την οικονομική κρίση, οι κυρίαρχοι κύκλοι ετοιμάζονται για την διαχείριση του επόμενου κύκλου. Ο οποίος, εννοείται, θα φέρει τα γενετικά χαρακτηριστικά των σχέσεων από την γονιμοποίηση των οποίων γεννιούνται.

Τα όποια συμπεράσματα … δικά σας!

Η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης με τους Τζιχαντιστές

Η παγκόσμια κοινή γνώμη εξακολουθεί να αποτιμά σοκαρισμένη τα φρικτά αποτελέσματα της αντιπαράθεσης με τους Τζιχαντιστές.

Αποκεφαλισμοί, εμπρησμοί ανθρώπων, τρομοκρατικές επιθέσεις σε πολλές χώρες με σημαντικότερη αυτή της διπλής επίθεσης τζιχαντιστών στους σκιτσογράφους γαλλικού περιοδικού.

Αναζητά ερμηνείες και βομβαρδίζεται από αναλύσεις, εκτιμήσεις, σχόλια.

Η προσέγγιση των εξελίξεων  προϋποθέτει την κατανόηση του ευρύτερου πλαισίου, εντός του οποίου δραστηριοποιείται το ρεύμα του (σουνιτικού) ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Να επισημάνουμε πως πρόκειται για φαινόμενο με τεράστιο ιστορικό και πολιτισμικό βάθος, που έλκει την καταγωγή του από παραδόσεις που εξακολουθούν – επικαιροποιημένες – να επιβιώνουν ως τις μέρες μας.

Ο «ιερός πόλεμος» και οι περίφημοι «ασσασίνοι» αποτελούν πρόχειρα δείγματα μιας προαιώνιας αντίληψης. Ωστόσο η αναβίωση του σουνιτικού φονταμενταλισμού είναι (σ’ αντίθεση με τον σιιτικό) μια σχετικά πρόσφατη υπόθεση.

Μετά την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκαν, επί των ερειπίων της, μια σειρά εθνικών κρατών στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Μάλιστα η επικράτηση «εθνικών σοσιαλισμών» (τύπου Ιράκ, Συρίας, Λιβύης) οδήγησαν στην επικυριαρχία μοντέλων κοσμικού κράτους. Κάτι που θεωρήθηκε απαράδεκτο από τους οπαδούς της «σούνα» (παράδοσης), οι οποίοι επιθυμούν την επικράτηση του ισλαμικού νόμου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Ονειρευόμενοι την επανάκαμψη των χαλιφάτων στο ιστορικό προσκήνιο, μετά την δεκαετία του 1970 άρχισαν να συντονίζονται μεταξύ τους.

Οι γενέθλιοι πυρήνες, στην Σ. Αραβία (ιερό τόπο του προφήτη Μωάμεθ) και την Αίγυπτο (με την πάνω από ένα αιώνα δραστηριοποίηση των «αδελφών μουσουλμάνων»), κατάφεραν να επεκταθούν χωρικά.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ήταν η χρυσή τους ευκαιρία. Όταν, με την στήριξη των ΗΠΑ, ο Μπιν Λάντεν και οι συμπολεμιστές τους εκπαιδεύτηκαν σε συνθήκες πραγματικού πολέμου ενάντια στα στρατεύματα της τότε ΕΣΣΔ. Διάσπαρτες ομάδες εποίκισαν τεράστιες περιοχές, από την Βοσνία ως την Τσετσενία και από το Ιράκ και την Συρία μέχρι την Ινδονησία. Ταυτόχρονα στο εσωτερικό των δυτικών χωρών εμφανίσθηκε μία πολιτισμική τομή. Νεότερες γενιές μουσουλμάνων υιοθέτησαν πρότυπα μισαλλοδοξίας και απόλυτης ρήξης με το «άθεο» και «διαφθαρμένο» κόσμο των «σταυροφόρων». Ο «πόλεμος της μαντήλας» στην Γαλλία, το αίτημα για χωριστά σχολεία και νοσοκομεία (μόνο για μουσουλμάνους) αποτέλεσαν τα σημάδια μιας τζιχαντιστικής αφύπνισης.

Ανάλογο φαινόμενο με την εμφάνιση φασιστικών ομάδων στις χριστιανικές κατηγορίες του πληθυσμού, μ’ αφορμή και τον πολλαπλασιασμό των μεταναστευτικών ρευμάτων.

Αν οι «δίδυμοι πύργοι» στις ΗΠΑ και οι επιθέσεις στην Βρετανία και την Ισπανία

ήταν η κήρυξη αυτής της σύγκρουσης τα συμβαίνοντα στο Παρίσι αποτύπωσαν απλά την κλιμάκωσή της.

 

 

Το τι θα ψηφίσουμε ενδιαφέρει κι άλλους!

shutterstockΠέραν της εσωτερικής οι ελληνικές εκλογές έχουν και μία ευρωπαϊκή (τουλάχιστον) διάσταση.

Το πιστοποιούν οι απροκάλυπτες παρεμβάσεις κρατικών και κοινοτικών αξιωματούχων (Σόιμπλε, Γιούνκερ, Μοσκοβισί) και τ’ Αρμαγεδδώνεια δημοσιεύματα γνωστών Μ.Μ.Ε. με παγκόσμια επικοινωνιακή εμβέλεια. Ενώ και οι περίφημες «αγορές» – που απέκτησαν υπόσταση δρώντος υποκειμένου – σπεύδουν να εκφράσουν την ανησυχία τους, στο ενδεχόμενο ήττας της συγκυβέρνησης.

Ταυτόχρονα οι ίδιοι (πάνω – κάτω) παράγοντες διατρανώνουν την πεποίθησή τους πως μία έξοδος της Ελλάδας από την Ε.Ε. δεν αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη, άρα το «Grexit» αποτελεί ακόμα και λύση εκλογής. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί (αν τα πράγματα είναι τόσο σαφή και αυτονόητα) επικρατεί τέτοια αναταραχή στους κόλπους του ευρωενωσιακού κατεστημένου.

Η απάντηση μπορεί ν’ ανιχνευθεί με οδηγό τις εμπειρίες του πρόσφατου παρελθόντος. Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην ζώνη των μνημονίων είχε δαιμονοποιηθεί από τα ίδια ακριβώς συμφέροντα.

Οι «τεμπέληδες του νότου», τ’ ανεπιθύμητα «PIGS» αποτελούσαν την ρητορική του συρμού.

Για ν’ αποκρυβεί το γεγονός πως η κρίση στην ευρωζώνη είναι δομική και (ως είθισται) ξέσπασε στον πιο αδύναμο κρίκο της.

Άλλωστε η έναρξη είχε προδιαγραφεί όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες της Ιρλανδίας (ελέω εξαγωγής των προβλημάτων των ΗΠΑ), μιας χώρας που θεωρήθηκε πρότυπο ανάπτυξης, εξ’ ού και ο χαρακτηρισμός της ως «κέλτικης τίγρης»!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και τώρα, οπότε οι ελληνικές εκλογές αποτελούν πεδίο άσκησης πιέσεων με το βλέμμα στο αύριο.

Καθώς σε κράτη πολύ ισχυρότερα του ελληνικού συντελούνται κοινωνικές διεργασίες που απειλούν την γερμανική ηγεμονία. Μάλιστα, παρά τον παντελώς διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό τους (από αριστερή σοσιαλδημοκρατία μέχρι εθνικιστικοί πόλοι) οι δυνάμεις αυτές συμπίπτουν στην αμφισβήτηση της σιδηράς πειθαρχίας που επιβάλει στην Ευρώπη το «δόγμα Μέρκελ».

Κραυγαλέο παράδειγμα η Γαλλία, όπου το νεοφασιστικό «Εθνικό Μέτωπο» προηγείται στις δημοσκοπήσεις (μετά τον ευρωεκλογικό του θρίαμβο) και έχει εξαγγείλει δημοψήφισμα με θέμα την παραμονή ή όχι της Γαλλίας στην Ε.Ε.

Στην Ισπανία το αριστερό «Podemos», διαγράφει μια πορεία αντίστοιχη του ΣΥΡΙΖΑ. Στην Ιταλία η κυβέρνηση Ρέντσι κλυδωνίζεται, από τα εξώφθαλμα αντεργατικά μέτρα που έχει λάβει πρόσφατα.

Ο πυρήνας της γερμανικής κυριαρχίας στην Ε.Ε. κατανοεί πως το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια του και επιχειρεί να «συνετίσει» όλους εκείνους τους «ανεύθυνους» και τους «ταραχοποιούς».

Υπ’ αυτή την έννοια οι εκλογές στην Ελλάδα αποτελούν ένα κρίσιμο τεστ σ’ αυτή την αντιπαράθεση – που σύντομα θα ομολογηθεί και επισήμως. Ευδιάκριτη είναι η απόσταση που τηρεί ο «κεντρικός τραπεζίτης» της Ε.Ε. Μ. Ντράγκι, με την δημόσια δήλωσή του πως δεν υφίσταται «plan B» για το μέλλον της ευρωζώνης.

Αφού υπάρχουν σενάρια για διχοτόμησή τους, με το «μαλακό ευρώ» (συνδεδεμένο με το «σκληρό») ν’ αποτελεί το νόμισμα των ευρωμεσογειακών χωρών.

Επομένως η χώρα μας αποτελεί και πάλι την αφορμή κι όχι την αιτία της εσωτερικής σύγκρουσης στην ευρωζώνη. Εξ’ αυτού του λόγου το εκλογικό αποτέλεσμα θα έχει συνέπειες οι οποίες θα επιδράσουν πολύ πέραν των Αθηνών.

Οι …ούτε κατά φαντασία … σοσιαλιστές!

ολαντ-μερκελΈχει ενδιαφέρον η στάση και τα πεπραγμένα της σημερινής μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη που ουδεμία σχέση έχει με τα προτάγματα των σοσιαλδημοκρατών περασμένων ιστορικών περιόδων.

Συμφιλιωμένα πλήρως με τον καπιταλισμό με όρους νεοφιλελευθερισμού προσπαθώντας απλά να εμφανιστούν σαν οι εκσυγχρονιστές και οι πιο αποτελεσματικοί διαχειριστές  του καπιταλιστικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε την αργή έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού   προτάγματος από την προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική. Σήμερα το σοσιαλιστικό πρόταγμα  το συναντάμε ως ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Τα συμπεράσματα από την τελευταία κυβερνητική κρίση στη Γαλλία έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Η αφορμή για την κρίση στο εσωτερικό των «σοσιαλιστών» ήταν η λειτουργική ενσωμάτωση του προέδρου της χώρας (Ολάντ) στην γερμανική συνταγή λιτότητας. Να υπενθυμίσουμε πως καταλυτικό στοιχείο της επικράτησης του «PS» στις προεδρικές εκλογές ήταν η υπόσχεση πως θα υποχρεώσει το Βερολίνο να αλλάξει οικονομική ρότα.

Πολύ σύντομα έγινε σαφές πως κάτι τέτοιο βρισκόταν στην σφαίρα της φαντασίωσης.

Η γαλλική οικονομία ήταν (και παραμένει) σε δεινή θέση, με τους δείκτες να πιστοποιούν αυτή την πραγματικότητα. Η αναπτυξιακή πνοή που ευαγγελίσθηκε ο Φρ. Ολάντ ήταν ένα διανοητικό κατασκεύασμα και παρέμεινε ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Καθώς μια νεοκεϋνσιανή πολιτική είναι –στον κόσμο του ευρώ και της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου – ουτοπική προσδοκία. Η αλλεξάρτηση και η εποπτεία από το τεχνογραφειοκρατικό απαράτ των Βρυξελλών δεν επιτρέπουν τέτοιες αναβιώσεις ενός ιστορικού παρελθόντος.

Μοιραία η ρυμούλκηση από το άρμα της Μέρκελ είναι το μόνο που απέμεινε στον Φρ. Ολάντ.

Επί της ουσίας ο περίφημος γερμανογαλλικός άξονας αποτελεί αχρείαστη ανάμνηση. Οπότε και η όποια εξισορρόπηση δυνάμεων στον καθοδηγητικό πυρήνα έχει πάει περίπατο. Στο απόγειο της κρίσης η γερμανική μηχανή αναδεικνύεται κυρίαρχη, όσο και αν έχουν ξεφτίσει και οι δικές της αναπτυξιακές δυναμικές. Για πρώτη φορά από την δημιουργία της «ζώνης άνθρακα και χάλυβα» και εν συνεχεία της ΕΟΚ εμφανίζεται τέτοια μονοπώληση ισχύος.

Το τι θα σημάνει προοπτικά αυτή η λεόντειος εταιρεία είναι κάτι που θα μας το απαντήσει, στην ώρα του, το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Προς το παρόν διαπιστώνεται η αλαζονική (κατά κράτος) επιβολή του νεοφιλελεύθερου διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε, με τους σοσιαλδημοκράτες σε ρόλο κυβερνητικών κομπάρσων. Αυτή η σκοτεινή περίοδος είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει –καλύτερα θα συνεχίσει επί μακρόν αν δεν ανατραπεί εγκαίρως.

Πάντως η ομολογία υποταγής του Ολάντ –στις συνταγές της Μέρκελ – δεν αφήνει περιθώριο για σχετικές αυταπάτες.

Αυταπάτες που προσπαθούν να καλλιεργήσουν και οι εγχώριοι μιμητές του Ολάντ την ίδια στιγμή που αδυνατούν ή καλύτερα δεν θέλουν να ομολογήσουν το αυτονόητο:

Πως η δική τους κοινωνική και εκ των πραγμάτων εκλογική εξαΰλωση δεν οφείλεται σε κάποια αόρατη και ανεξήγητη δύναμη από το … υπερπέραν, αλλά στην ενσωμάτωση τους στο νεοσυντηρητικό μπλοκ δυνάμεων της χώρας.

Σε τέτοιο βαθμό που είναι απορίας άξια η εμμονή τους να χρησιμοποιούν, έστω και από συνήθεια, όρους σαν το σοσιαλισμό ή τη  σοσιαλδημοκρατία, τη στιγμή που παρακάμπτουν συστηματικά, το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο τους.

Η «νέα» Ευρώπη…

det_lepen siteΤο εξαγόμενο της κάλπης στις ευρωεκλογές επιβεβαίωσε –ίσως υπερακόντισε κιόλας– τις δυσοίωνες προβλέψεις. Ένας γαλαξίας εθνικιστικών, ρατσιστικών, φασιστικών κομμάτων μεσουρανεί στην γηραιά ήπειρο.

Σε δύο πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες κατέκτησαν την πρωτιά.

Στην Γαλλία το «Εθνικό Μέτωπο» της Μ. Λεπέν εκτινάχθηκε στο 25%, με κεντρικό σύνθημα «η Γαλλία στους Γάλλους». Λίγες μέρες πριν τις εκλογές ο πατέρας της σύγχρονης εκδοχής  της Ζαν Ντ’Αρκ ευχήθηκε να δώσει λύση στο μεταναστευτικό η διάδοση του ιού Έμπολα. Άλλωστε οι οικογενειακές αξίες εμπεδώθηκαν όταν ο ίδιος, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, της κληροδότησε το κόμμα –που ίδρυσε στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Στη Μ. Βρετανία ο Ντ. Φάρατζ εξέφρασε το ρεύμα σωβινιστικής αναδίπλωσης της χώρας απέναντι στην Ε.Ε. και έθεσε ως κύριο πολιτικό του καθήκον την προστασία του βρετανικού λέοντα «από τις ορδές των μεταναστών». Αυτά σε μια χώρα που αποτέλεσε το διοικητικό κέντρο μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας επί αιώνες και διατηρεί (μέσω της κοινοπολιτείας) αναμνηστικά εκείνων των περιόδων.

Ταυτόχρονα και με βάση τοπικές και εθνικές ιδιομορφίες αναδύθηκε ένα αμάλγαμα τέτοιων δυνάμεων σ’ ένα μεγάλο τμήμα της ευρωζώνης.

Το αν πρώτευσαν τα φυλετικά ή τα εθνικά κριτήρια έχει να κάνει με τις περιστάσεις.

Εκείνο που αποτελεί κοινό παρονομαστή σε όλο αυτό το πολιτικό μελάνωμα είναι το μίσος απέναντι στους άλλους (πρόσωπα και κρατικές οντότητες) και η προτεραιότητα των «πεπρωμένων» της χώρας απέναντι στο οικοδόμημα της Ε.Ε. Η έμφαση στον απολυταρχικό χαρακτήρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος και η καταγγελία της τυραννίας των αγορών συνοδεύεται από την αναπόληση μυθοποιημένων εποχών.

Όπου τα εθνικά κράτη και οι κυριαρχίες (των ισχυρών, εξ’ ού και ο εντοπισμός σε Γαλλία και Βρετανία) συνοδεύονταν από νομισματική αυτοδυναμία και κοινωνική πειθαρχία. Έτσι εξηγείται και τ’ ότι στην Γερμανία, η οποία επωφελείται από την διάρθρωση της Ε.Ε. και το ευρώ, τέτοια φαινόμενα παραμένουν περιθωριακά.

Η οικονομική κρίση και η ανεργία –με τους τεκτονικούς σεισμούς που προκάλεσαν– έφεραν στην επιφάνεια εξοστρακισμένες μνήμες και έγκλειστα δαιμόνια. Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη, πια, να αντιμετωπίσει τον εαυτό της..