Η πραγματικότητα και οι μύθοι…

Πριν στεγνώσει το μελάνι στην υπογραφή του Υπ. Εξωτερικών της χώρας μας, στη συμφωνία με τα Σκόπια, ο Πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας τοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή διάστασή τους: «Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες …» είπε, με το χαμόγελο ενός ανθρώπου που ξέρει ότι κέρδισε.

Που κέρδισε ακριβώς την ταυτότητα που ήθελε, τόσο για την εθνότητά του (Μακεδόνες) όσο και για τη γλώσσα του (Μακεδονική). Μέσω αυτών των ονομάτων όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και νομιμοποιείται το εθνικό τους ιδεολόγημα για τη «διαμελισμένη μακεδονική πατρίδα».

Και η τεράστια διαφορά με το χθες είναι αυτή τη φορά υπάρχει η αρχική (μέχρι να κυρωθεί από τη Βουλή)  συμφωνία της χώρας μας. Μια συμφωνία που αναιρεί τη μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική και ανατρέπει τις ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί.

«Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς», σημείωνε ο Υπ. Εξωτερικών των Σκοπίων το 2008 Μιλόσοσκι, σε επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών μελών του ΝΑΤΟ.

Αυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα και όποιος αρνείται να τη δει προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στη χώρα μας. Και για έναν επιπλέον λόγο: Τα Βαλκάνια δεν είναι Σκανδιναβία. Μιλάμε για ένα καμίνι, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών αντιθέσεων που ιστορικά δημιουργεί αναταραχές, ανακατατάξεις και συγκρούσεις συμφερόντων. Η σταθερότητα δεν μπορεί να βασίζεται στην υποχωρητικότητα ούτε στην αλλαγή με ερασιτεχνικό και μικροπολιτικό τρόπο των γραμμών άμυνας της χώρας σου.

Γιατί είναι μύθος ότι η εκκρεμότητα ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια επηρέασε αρνητικά τη χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια. Σε τι άραγε; Η οικονομική διείσδυση στη γειτονική χώρα υπήρξε, η κεντρική θέση στα Βαλκάνια υπήρχε, η ανάπτυξη της χώρας μας προφανώς και δεν επηρεάστηκε από τις αντιθέσεις με τα Σκόπια.

Γιατί είναι μύθος ότι η επίλυση αυτού του προβλήματος ( σημειώνω ότι όχι απλά δεν λύθηκε αλλά μεταφέρεται σε βάθος χρόνου με συνθήκες που πλέον δεν μπορείς να τις επηρεάσεις), θα μας βοηθήσει να αποκρούσουμε την απειλή της Τουρκίας. Γιατί τόσα χρόνια τι πρόβλημα αντιμετώπισες με τη Τουρκία που το έκανε χειρότερο η εκκρεμότητα με τα Σκόπια; Επηρεάστηκε ο σχεδιασμός σου, οι εξοπλισμοί σου, το αμυντικό σου δόγμα; Τι ;

Γιατί είναι μύθος ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει έναν σύμμαχο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στο ΝΑΤΟ. Η Κυβέρνηση των Σκοπίων (αν και εφόσον παραμείνει) είναι ταγμένη στην πλευρά των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Και μπορεί ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς να έδωσαν για μια ακόμη φορά τα διαπιστευτήριά τους, στους άλλοτε «Φονιάδες των λαών», μπορεί να επέδειξαν την προσήλωση τους στη γερμανική στρατηγική για τα Βαλκάνια, αλλά ξέρουν ότι οι «πρόθυμοι» είναι «καλοί» όσο κάνουν τη δουλειά των ισχυρών. Μετά μένουν μόνοι και αδύναμοι!

Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σκόπια (Ως Βόρεια Μακεδονία πλέον) θα κληθούν στις 12 Ιουλίου στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπό τις ευλογίες της χώρας μας, θα ξεκινήσουν τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, τονίζοντας στην «Μακεδονική γλώσσα» το πόσο θετικό είναι αυτό για τους «Μακεδόνες».

Στην Ελλάδα θα απομείνουν τα καλά λόγια των ξένων (που ιδέα δεν έχουν για τα προβλήματα αλυτρωτισμού), οι γραφικότητες περί του μεγάλου ηγέτη (ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε «ηγέτης» που χρεώθηκε εθνικές υποχωρήσεις), η περηφάνια ότι κρατήσαμε την αρχαία μας ιστορία (λες και είπαν ποτέ οι Σκοπιανοί ότι ήταν Αρχαίοι Έλληνες) και η ψευδαίσθηση ότι «ψηλώσαμε», κονταίνοντας την πραγματικότητα.

Και για το όνομα θα μου πείτε;

Αν στον υπολογισμό μπούνε και τα παραπάνω θεωρώ ότι το «Βόρεια Μακεδονία» είναι η χειρότερη επιλογή από αυτές που θα μπορούσαν να γίνουν. Και για τους γραφικούς που υποστηρίζουν «τι σας πειράζει αφού 140 χώρες τους είχαν αναγνωρίσει σαν Μακεδονία» θα έλεγα πολύ απλά ότι:  Αφού υπάρχει «μακεδονικό» έθνος και «μακεδονική» γλώσσα, τότε αναπόδραστα η Βόρεια Μακεδονία καθίσταται χώρα των «Μακεδόνων» και η νότια ελληνική Μακεδονία υποβαθμίζεται απλά στην διοικητική ονομασία της συγκεκριμένης περιφέρειας εις ανάμνηση της αρχαίας Μακεδονίας που «δεν έχει καμία σχέση» κατά την επίσημη διατύπωση που αποδέχθηκε η ελληνική πλευρά με τις σύγχρονες διαστάσεις και περιπλοκές του ζητήματος.

Και αυτό με τη δική μας (συγγνώμη του Κοτζιά) υπογραφή…

Advertisements

Πόση περηφάνια τελικά;

Κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις αρχικά:

  1. «Το «Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»

Στις 22 Ιανουαρίου το «Brookings Institute» («Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»), διοργανώνει εκδήλωση  με προσκεκλημένο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα.

Το λεγόμενο Ινστιτούτο είναι ένας «μη κερδοσκοπικός οργανισμός» που στηρίζεται από το  κράτος των ΗΠΑ και έχει έδρα την Ουάσιγκτον.

Όπως το ίδιο σημειώνει στην ιστοσελίδα του: «η αποστολή μας είναι να διεξάγουμε υψηλής ποιότητας, ανεξάρτητη έρευνα και με βάση αυτή την έρευνα να παρέχουμε καινοτόμες πρακτικές συστάσεις με τρεις γενικούς στόχους:

  1. Ενίσχυση της αμερικανικής δημοκρατίας
  2. Ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας, της ασφάλειας και των ευκαιριών όλων των Αμερικανών
  3. Εξασφάλιση ενός πιο ανοιχτού, ασφαλούς, ευημερούντος διεθνούς συστήματος συνεργασίας».

Αυτά βέβαια είναι η βιτρίνα  πίσω από την οποία  βρίσκεται η πραγματικότητα μιας λεγόμενης «δεξαμενής σκέψης» (Think tank) που προωθεί τους  στόχους της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. ( αυτό που κάποιες άλλες εποχές λέγαμε αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Στις τάξεις του υπάρχουν όλων των ειδών τα στελέχη διαφόρων υπηρεσιών, διπλωμάτες, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί. Έχει ιδρυθεί το 1916, αναγνωρίζεται και από τα δύο αστικά κόμματα στις ΗΠΑ, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, ωστόσο έχει πιο στενούς δεσμούς με τους Δημοκρατικούς.

Σημερινός πρόεδρός του είναι ο Στρομπ Τάλμποτ, με καριέρα δημοσιογράφου (σοβιετολόγου), κυβερνητικού συμβούλου, ακαδημαϊκού και ειδικού σε θέματα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με εξειδίκευση σε Ευρώπη, Ρωσία, Ανατολική Ασία και πυρηνικά). Ο Τάλμποτ ήταν υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπιλ Κλίντον (1994 – 2001).

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι και ο τρόπος που αναπτύσσει την παρέμβασή του στην Κούβα, όπου σε ντοκουμέντο του με τίτλο «Η νέα οικονομία της Κούβας και η διεθνής απάντηση» σημειώνει: «Ο πρώτος παράγοντας που καθυστερεί την κουβανική οικονομία δεν είναι οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ (αν και ιδιαίτερα σκληρές) αλλά το σύστημα κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας της». Επίσης ανοιχτά υποστηρίζει ότι πρέπει να ανατραπεί το κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσω της οικονομικής διείσδυσης «ως λύσης για να μην προκληθεί ένας αιματηρός εμφύλιος». Παρεμβάσεις τέτοιου είδους γίνονται και για πολλές άλλες χώρες και κυβερνήσεις που δεν αρέσουν στους Αμερικανούς. Αυτοί είναι συνομιλητές του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος άλλωστε δεν έχει κρύψει τη συμπάθειά του για την πολιτική των Η.Π.Α…

  1. Η Αμάντα Σλοτ,  είχε διατελέσει βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα…

Πως συνδέονται αυτά με την Ελλάδα;

Σε ανάλυση του λοιπόν το Ινστιτούτο Brookings, που υπογράφει η Αμάντα Σλότ, αναφέρεται στη συμφωνία με τα Σκόπια και τη χαρακτηρίζει «θρίαμβο της υπομονετικής διπλωματίας»!

Αποκαλύπτει ταυτόχρονα το ποιοι και γιατί βρίσκονται πίσω από αυτή:

«Ενώ διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις υποστήριξαν ενεργά αυτή τη προσπάθεια, η κυβέρνηση Τραμπ αξίζει να επαινεθεί για την αθόρυβη εμπλοκή της που βοήθησε στο να καλυφθεί η τελική ευθεία…Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε μια αθόρυβη διπλωματία τους τελευταίους μήνες, με επικεφαλής τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γουές Μίτσελ και με την υποστήριξη των πρεσβευτών στην Αθήνα και τα Σκόπια. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης που πραγματοποίησε τον Μάρτιο στη περιοχή, ο Μίτσελ ορθώς παρατήρησε ότι οι συνθήκες για την επίτευξη συμβιβασμού ήταν καλύτερες από ποτέ», αναφέρει η Αμάντα Σλοτ στο κείμενο της.

Τα αποτελέσματα της συμφωνίας, σύμφωνα με την Αμάντα Σλοτ:

* Η συμφωνία θα δώσει στην Αθήνα τη διαβεβαίωση ότι θα έχει έναν γείτονα που θα είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και θα βρίσκεται σε ενταξιακή πορεία προς την ΕΕ.

* Επιπλέον, θα ενισχύσει το αίσθημα συμμετοχής των Σκοπίων στη διεθνή κοινότητα και θα αυξήσει τους εμπορικούς και επενδυτικούς δεσμούς ανάμεσα στις δύο χώρες (Ελλάδα και πΓΔΜ).

* Η ευρωατλαντική ένταξη θα συμβάλει στην εδραίωση της δημοκρατίας στην πΓΔΜ, στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για την ελεύθερη οικονομία και στην καταπολέμηση της διαφθοράς.

* Επίσης, η συμφωνία θα βοηθήσει στην αναχαίτιση της αυξανόμενης επιρροής τρίτων χωρών στα Δυτικά Βαλκάνια, όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

* Τέλος, η επίλυση αυτής της μακρόχρονης διένεξης επαναφέρει την ελπίδα σε μια περιοχή που ταλανίζεται από συγκρούσεις και πιστοποιεί την αξία που έχει η διαρκής διπλωματική δέσμευση για την επίλυση των θεμάτων.

Έτσι απλά το πώς εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Η.Π.Α. στην περιοχή!

Υπάρχει βεβαίως και η αναφορά στους «χρήσιμους» της ιστορίας:

«Μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, αυτοί οι νέοι, προοδευτικοί πρωθυπουργοί βρήκαν κοινό έδαφος και επέδειξαν πολιτικό θάρρος για να κάνουν δύσκολους συμβιβασμούς»

Τέλος σημειώνει ότι: « ο δρόμος για την εφαρμογή της συμφωνίας θα είναι δύσκολος: γίνεται αναφορά στις εσωτερικές αντιδράσεις που έχουν πυροδοτήσει οι εκατέρωθεν συμβιβασμοί που έγιναν από τις δύο πλευρές, ενώ απαριθμούνται και οι εσωτερικοί πολιτικοί συσχετισμοί που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ομαλή πορεία για την επικύρωση της. Μάλιστα εκφράζεται η ανησυχία πως η Ρωσία διεξάγει «πόλεμο παραπληροφόρησης» για να ενισχύσει τις δυνάμεις που αντιτίθενται στη λύση στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αναχαίτιση της περαιτέρω επέκτασης του ΝΑΤΟ στην περιοχή των Βαλκανίων»

Χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις για να κατανοήσει κάποιος πως και γιατί οι δύο χώρες οδηγήθηκαν στη συμφωνία; Ποιών τα γεωστρατηγικά συμφέροντα εξυπηρετούνται; Γιατί έπρεπε να ξεπεραστεί το εμπόδιο της Ελλάδας προκειμένου τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ;

Χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοήσουμε ποιοι και γιατί ξεπερνώντας εθνικές ευαισθησίες και ιστορικές κόκκινες γραμμές επέβαλαν τον συμβιβασμό με τους συγκεκριμένους όρους;

Σημείωση: Η συγκεκριμένη ανάλυση δημοσιεύεται στο periodista.gr (προσκείμενο στο ΣΥΡΙΖΑ), προφανώς χωρίς να έχουν διαβάσει το περιεχόμενό της….

Το άρθρο ΕΔΩ

 

Απλά συμπεράσματα

ergasiaΤο ινστιτούτο εργασίας «CoeRexecode», με έδρα το Παρίσι, έκανε μια δικιά του (τετραετή) έρευνα για την απασχόληση στην Ε.Ε.

Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του, τα οποία αποτυπώνουν πραγματικές και όχι πλασματικές ώρες απασχόλησης, οι πλέον σκληρά εργαζόμενοι είναι οι Ρουμάνοι, οι Έλληνες, οι Ούγγροι και ακολουθούν Βούλγαροι και Κροάτες.

Μια απλή ανάγνωση αποδεικνύει ότι από τους πέντε «επάρατους» τόπους οι τέσσερεις βρίσκονται στα Βαλκάνια .

Καταρρίπτοντας έτσι το στερεότυπο περί «τεμπέληδων του νότου», όπως τουλάχιστον το αναπαρήγαγαν τεχνοκράτες και γραφίδες του (κατά βάση) προτεσταντικού βορρά.

Κάτι που και εξ’ εμπειρίας διαπιστώνεται, αφού οι αλλαγές στο μοντέλο των εργασιακών σχέσεων προωθούν την πολύωρη και κακοπληρωμένη (ή και απλήρωτη) εργασία, σε έναν ωκεανό ανεργίας.

Όπως και να το κάνουμε οι κατασκευές δεν επιβιώνουν επ’ άπειρον.

 

Εξωτερική πολιτική: Στο ρόλο του παρατηρητή!

Παίρνω αφορμή από ένα απόσπασμα της ομιλίας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνεδρίασης του Π.Σ.

Είπε:

«… Πρέπει επίσης να αντλήσουμε τα διδάγματά μας από την ευκολία με την οποία γίνονται πολλές φορές εκτιμήσεις για διεθνοπολιτικές δυνατότητες ή για εναλλακτικές λύσεις που νομίζουν κάποιοι ότι υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν δυστυχώς.

Η Ευρώπη φάνηκε για μια ακόμη φορά ανίκανη να αντιληφθεί τη διεθνοπολιτική διάσταση του Κυπριακού. Αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την Κύπρο ως τραπεζικό σύστημα, ως μοντέλο οικονομικής οργάνωσης, ως ένα κράτος μέλος της Ευρωζώνης. Δεν αντιλαμβάνεται πόσο κρίσιμη είναι η Κύπρος γεωπολιτικά στο σημείο που βρίσκεται ως προκεχωρημένο ευρωπαϊκό φυλάκιο μέσα στο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Εμείς όμως καταγράψαμε τη στάση της Ρωσίας όχι μόνο στα οικονομικά αλλά και στα διεθνοπολιτικά θέματα σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Καταγράψαμε τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών σε σχέση με την ανάγκη συνολικής διευθέτησης. Καταγράψαμε την παρέμβαση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών ώστε να επέλθει προσέγγιση και συμφιλίωση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας…»

Η λέξη «καταγράψαμε» είναι χαρακτηριστική της αμηχανίας με την οποία αντιμετωπίζονται θέματα εξωτερικής πολιτικής, από τη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Δεν αρκεί η δημοσιογραφική καταγραφή από έναν πολιτικό φορέα, αλλά είναι περισσότερο από αναγκαίο το επόμενο βήμα:

Καταγράψαμε ναι, εκτιμήσαμε ναι , σχεδιάσαμε όμως και ποια εξωτερική πολιτική;;;

Η Ελλάδα βρίσκεται όχι απλά σε θέση άμυνας αλλά με δεδομένη την οικονομική εξάρτηση και την αδυναμία της να αναδείξει αξιόπιστα μια εξωτερική πολιτική, ακολουθεί το ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων και μόνο.

Οικονομική αδυναμία και πολιτική αβουλησία διαμορφώνουν ένα αρνητικό πλέγμα εξελίξεων, καθώς περιορίζονται και οι δυνατότητες της να διεκδικήσει, ότι πραγματικά της ανήκει.

Διεθνώς, αναπτύσσεται μια ισχυρή τάση αποδόμησης των εθνικών κρατών και της κυριαρχίας τους προς όφελος της νέας οικονομίας που έχει ως αιχμή τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Ο ρόλος της Γερμανίας είναι αυτός της επιβολής μιας δημοσιονομικής «σιγής νεκροταφείου» και της παραδειγματικής τιμωρίας όσων νοούνται ως αντιφρονούντες. Όλο και εντείνεται η (δικαιολογημένη) αίσθηση πως το «4ο Ράιχ» επιχειρεί να κινηθεί στα χνάρια του «Γ΄ Ράιχ». Απλά την θέση της στρατιωτικής μηχανής πήρε η οικονομική ισχύς. Όπου το μιλιταριστικό πνεύμα απέτυχε να καθυποτάξει την Ευρώπη αναβιώνει μια νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία που επιδιώκει κάτι αντίστοιχο. Η αλαζονεία του ενοποιημένου –και χειραφετημένου πλέον από τις επιπτώσεις του Β΄ παγκόσμιου πολέμου- γερμανικού «imperium» επαυξάνει την αγανάκτηση. Καθώς όλο και περισσότεροι υποψιάζονται πως οι ηττημένοι στην στρατιωτική αναμέτρηση επιδιώκουν να εκδικηθούν μέσω μιας διαφορετικής τακτικής.

Ενώ το συμφέρον της χώρας είναι μια πολύπλευρη εξωτερική πολιτική σε έναν αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, οι πάγιες διεθνείς εξαρτήσεις της υπαγορεύουν μια μονοδιάστατη πολιτική προς τη δύση η οποία ευθύνεται εν πολλοίς και για τα σημερινά της αδιέξοδα.

elliniki-aoz500Η περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου όπου διακυβεύονται υψίστης σημασίας εθνικά συμφέροντα, από το κυπριακό ζήτημα μέχρι κυριαρχικά δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, είναι μια από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές περιοχές για τις οποίες ενδιαφέρεται ο διεθνής παράγων λόγω των αποθεμάτων υδρογονανθράκων που περικλείουν.

Οι πιέσεις που ασκούνται, προφανώς όχι τυχαία, περιορίζουν και το δικαίωμα της χώρας να ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και το γεγονός αυτό καταδεικνύεται και από τις τελευταίες, δημόσιες συστάσεις των ΗΠΑ, αλλά και από τις αντιδράσεις κατά της ανακήρυξης Ελληνικής ΑΟΖ, όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά και από την αδύναμη Αλβανία.

Τι γίνεται με την ΑΟΖ; Θα αλλάξει το πλαίσιο των συνομιλιών με την Άγκυρα και θα ανακηρυχθεί όπως έκανε η Κύπρος;

Θα ενεργοποιηθεί επιτέλους το ελληνικό ΥΠ.Εξ, θα υπερασπιστεί το δικαίωμα του Καστελόριζου που έχει δική του ΑΟΖ;

BALKANIAΠοια αλήθεια είναι η πολιτική στα Βαλκάνια; Η οικονομική κρίση αλλά και οι αμφισβητούμενες επιλογές του Υπ.Εξ, έχουν οδηγήσει σε πλήρη απουσία της χώρας μας. Τι κάνει το ΠΑΣΟΚ; Ποια είναι η θέση του; Πως σκέφτεται να προβάλει και να διεκδικήσει τα ελληνικά συμφέροντα;

Η πολιτική της χώρας μας στη Μέση Ανατολή αρχίζει και τελειώνει με τις συμφωνίες και τη συνεργασία με το Ισραήλ; Τι γίνεται με τις ελληνοαραβικές σχέσεις;

Πως σκέφτονται να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις στη Συρία; Εξελίξεις που μόνο τυχαίες δεν είναι! Ούτε η προσπάθεια της Τουρκίας να εγκαθιδρύσει στην ουσία ένα νέο ισλαμικό καθεστώς στη χώρα αυτή, ούτε η προσπάθεια της Ρωσίας να υπερασπιστεί το μοναδικό της λιμάνι στη Μεσόγειο, αυτό της Ταρσού, που στοίχησε και πολλά δις €, αλλά ούτε και η προσπάθεια του ΝΑΤΟ να κάνει ένα ακόμη βήμα προς τον αντικειμενικό του στόχο, το Ιράν.

Οι εξελίξεις επίσης στο Κουρδικό, με τις τελευταίες δηλώσεις της πολιτικής μαριονέτας που ακούει στο όνομα Οτσαλάν, επανατοποθετούν το θέμα της ίδρυσης ενός Κουρδικού κράτους, πολιτική επιλογή άλλωστε με την οποία δε διαφωνούν και οι Η.Π.Α.

Κύπρος - Δεν ΞεχνώΣτο κυπριακό η πολιτική κουλτούρα των υπουργών εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου περιστρέφεται γύρω από ένα Σχέδιο Ανάν το οποίο απέρριψε ο κυπριακός λαός και  προς το οποίο είναι αντίθετος ο ελληνικός λαός και το οποίο ως λύση είναι παρωχημένο.

Το κυπριακό θα  επανατοποθετηθεί ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής;

Η επιδιωκόμενη λύση θα αποσκοπεί στο ενιαίο της κυπριακής δημοκρατίας ως χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο δεν μπορούν να αναγιγνώσκονται μόνο μέσα από την οπτική των Τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών εξελίξεων. Ούτε μπορεί κάποιος απλά να κλείνει τα μάτια του και να αφήνεται στην τύχη του, όταν σε λίγα μόνο 24ωρα ο Ομπάμα βρέθηκε στο Ισραήλ. Το Ισραήλ ζήτησε συγνώμη από την Τουρκία , δημοσιεύματα εμφανίστηκαν για τον αγωγό που θα πάει μέσω της Τουρκίας και αυτό σημαίνει πιθανότατα ακύρωση του αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας.

Και επειδή το έργο το είδαμε να παίζεται πολλές φορές: Όταν σε έχουν του χεριού τους και θα παρακαλάς να πάρεις τη δόση σου πως θα μπορείς να πεις όχι σε μια λύση για το Κυπριακό ή σε μία διαφορετική διαχείριση του φυσικού αερίου από αυτήν που θα επιλέξεις; Απλά δεν θα μπορείς!

Μεταξύ των δογμάτων που επικρατούν στην εξωτερική πολιτική, ένα υποστηρίζει ότι ο καθένας κρατά αυτά που μπορεί. Και, δυστυχώς, η Ελλάδα, αυτήν τη στιγμή δεν φαίνεται να σχεδιάζει και να υλοποιεί σχέδια που θα ήταν συμφέροντα  για την ίδια. Έχει αφεθεί στο έλεος της τύχης.