Μπορεί και να ψήφιζα Καλογιάννη, αν…

Αν μπορούσε να δικαιολογήσει ή έστω να πει μια κουβέντα για την τεράστια απόσταση των προεκλογικών του υποσχέσεων από την πρακτική της Δημοτικής Αρχής…

Αν εξηγούσε στον απλό πολίτη γιατί υποσχέθηκε:

  • «Οι πρώτες ενέργειες της νέας Δημοτικής Αρχής είναι η οργάνωση του νέου Δήμου. Η οργάνωση αυτή θα γίνει με μελέτη, συζήτηση με τους εργαζόμενους, διαπαραταξιακή συναίνεση και δημόσια διαβούλευση» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Στόχος μας είναι η αναβάθμιση των τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων (σήμερα είναι τυπικά όργανα) με ουσιαστικές αρμοδιότητες ,έτσι ώστε οι και οι υπηρεσίες του δήμου να έρθουν πιο κοντά στον πολίτη αλλά και διευκολύνοντας την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στη διοίκηση του δήμου» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Η επιτροπή διαβούλευσης θα συμμετέχει ενεργά στον σχεδιασμό, στην κατάρτιση των ετήσιων προϋπολογισμών και του τεχνικού προγράμματος του Δήμου και θα ηγείται των διεκδικήσεων του δήμου».

Πόσες φορές συνεδρίασε η Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης χωρίς απαρτία; Πόσες φορές συνεδρίασε το 2018;

  • «Η κατάρτιση του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος θα ξεκινάνε από τις Λαϊκές συνελεύσεις των δημοτικών και τοπικών κοινοτήτων και θα καταρτίζονται τοπικά. Θα δώσουμε σημαντικές αρμοδιότητες στα τοπικά συμβούλια και στους νέους συμμετοχικούς θεσμούς που θα δημιουργήσουμε» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…

Ποιοι είναι οι νέοι – υποτίθεται – συμμετοχικοί θεσμοί που δημιούργησε;

  • «Η “βουλή” των νέων : Πρόκειται για ένα νέο θεσμό που ως συμμετοχικός θεσμός της νεολαίας θα ασχολείται με τα προβλήματά της» και δεν έκανε απολύτως τίποτα….
  • «Τα τοπικά δημοψηφίσματα ως έκφραση της γνώμης της κοινωνίας των πολιτών σε καίρια και σημαντικά προβλήματα» και δεν έκανε απολύτως τίποτα…
  • «Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο για τη Συμμετοχή»: Θα καταρτιστεί σε διάλογο με την τοπική κοινωνία» … και δεν έκανε απολύτως τίποτα. Το είδατε; Το ακούσατε; Γιατί;
  • «Καμιά απευθείας ανάθεση έργου γιατί υποκρύπτει συναλλαγή. Τα πάντα με γνήσιες διαγωνιστικές διαδικασίες» και έκανε το ακριβώς αντίθετο, εκτοξεύοντας σε απίστευτα ύψη τις απευθείας αναθέσεις … που υποκρύπτουν συναλλαγή…
  • «Λαϊκές Απολογιστικές συνελεύσεις σε όλες τις δημοτικές και τοπικές κοινότητες» και ξεχάστηκαν και αυτές…
  • «Συμπαραστάτης του Δημότη: Αξιοποίηση της σχετικής διάταξης του νόμου που για το Δήμο μας παραμένει ανενεργή» και βεβαίως δεν υπήρξε… Φταίνε όμως οι άλλοι!
  • «Αποκέντρωση υπηρεσιών: Στόχος μας είναι να αποκεντρώσουμε τις υπηρεσίες του Δήμου σε όλη την έκτασή του για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη»

Μετά από 5 χρόνια εξουσίας δεν έγινε απολύτως τίποτα και σε αυτό το επίπεδο!

Τα παραπάνω από συνέντευξη τύπου στις  24 Φεβρουαρίου του 2014…

  • «Σε ότι αφορά στον αθλητισμό βασικές θέσεις της Συμπαράταξης είναι: ο εκσυγχρονισμός και αναβάθμιση των αθλητικών χώρων του Δήμου, η δημιουργία νέων χώρων άθλησης, ανάπτυξη μαζικού αθλητισμού σε όλες τις γειτονιές και τα χωρίου του Δήμου μέσω του προγράμματος «Αθλοχώροι Γειτονιάς» με τη χρήση των σχολικών γυμναστηρίων, η αναβάθμιση των πρωταθλημάτων των εργαζομένων, ενώ στους μεσοπρόθεσμους στόχος περιλαμβάνεται η ίδρυση και λειτουργία εργομετρικής, επιστημονικής και αθλιατρικής υποστήριξης για όλες τις ομάδες και τους αθλητές της πόλης…» (Δηλώσεις Καλογιάννη 23-3-2014)

Χρειάζεται να προσθέσω και εδώ το γιατί αυτά ξεχάστηκαν τόσο σύντομα;

  • «Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο υποψήφιος δήμαρχος, τόσο το γήπεδο όσο και συνολικά η έκταση που έχει παραχωρηθεί, πρέπει να επιστρέψουν στο Δήμο και γι αυτό ως δημοτική αρχή θα καταβάλλουμε προσπάθεια». (Δηλώσεις Καλογιάννη για το AEL FC ARENA 10-4-2014)

Γνωστή η εξέλιξη αλλά οι υποσχέσεις … υποσχέσεις!

  • «Εμείς μιλάμε για αύξηση του περιαστικού πρασίνου με τη δημιουργία του πράσινου τείχους που θα εκτίνεται από τον Πηνειό έως το πάρκο του Μεζούρλου. Μιλάμε για αναβάθμιση των πάρκων και των πλατειών. Μιλάμε για τις πράσινες διαδρομές οι οποίες θα είναι ποδηλατοδρόμοι με πράσινο,  που θα εκτίνονται  από την περιφέρεια στο κέντρο. Μιλάμε ακόμα και για καινοτόμα προγράμματα όπως είναι οι πράσινες στέγες των δημόσιων κτιρίων, για τις πράσινες αυλές σχολείων και για τις ενοποιήσεις ακάλυπτων χώρων.» (Δηλώσεις Καλογιάννη 22-4-2014)

Προχωρώντας χθες έπεσα πάνω στο πράσινο τείχος, ακολούθησα τις πράσινες διαδρομές χαζεύοντας τις πράσινες στέγες των σχολείων και τις πράσινες αυλές τους!!! Αν δεν τα βλέπετε δεν φταίει ο Δήμαρχος αλλά εσείς…

  • «Ο Δήμος Λαρισαίων με την εκπόνηση ενός στοχευμένου προγράμματος τοπικής ανασυγκρότησης της παραγωγής και της  οικονομίας, μπορεί να συμβάλλει στην  άμβλυνση του οξύ προβλήματος της ανεργίας σε συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και υπηρεσίες» . Λόγια του αέρα εκτός και αν είδατε κάπου το στοχευμένο πρόγραμμα … (Δηλώσεις Καλογιάννη 24-4-2014)

Και άιντε να πεις φταίει η συγκυρία, φταίνε οι αυταπάτες, φταίνε οι άλλοι .

Τουλάχιστον στα 5 αυτά χρόνια έκανε πράξη το βασικό του όνειρο για την πόλη!

Το είχε αναφέρει σε συνέντευξη του στο Λευτέρη Παπαστεργίου (30 Ιουνίου 2013):

  • «Και κάτι τελευταίο: αν κάποιος σας έδινε τη χρονική δυνατότητα που χρειαζόσασταν και όλα τα λεφτά που ήταν αναγκαία, ποιο θα ήταν το ΕΝΑ έργο που θα κάνατε για την πόλη;

          Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι ένα δίκτυο περιφερειακών παρκινγκ και κλείσιμο του κέντρου από τα αυτοκίνητα…»

Η κατάσταση γνωστή σε όλους με το εντονότατο πρόβλημα στο κυκλοφοριακό , το τεράστιο πρόβλημα στη στάθμευση με τη μείωση των θέσεων σε όλες τις περιπτώσεις των αναμορφωμένων δρόμων, την μετακύλιση της επίλυσης στο μακρινό μέλλον.

Γι’ αυτό όταν είδα, σε πρόσφατη συνέντευξη του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, να λέει :

«Στην προεκλογική περίοδο ακούγονται πολλά. Είναι μια φάση που – επιτρέψτε μου να πω – εμφανίζεται το «μαγικό ραβδί» που θα λύσει όλα τα προβλήματα. Ακούμε να προτείνονται εύκολες λύσεις, σχεδόν μαγικές, για προβλήματα που χρονίζουν, που εμφανίζουν πολυπλοκότητα και που για να αντιμετωπιστούν, χρειάζεται συστράτευση δυνάμεων, σοβαρός σχεδιασμός και εμπνευσμένη διαχείριση. Είναι εύκολο, χωρίς να έχεις εξασφαλίσει τίποτα απ’ όλα αυτά, να στέκεσαι απέναντι σε μια κάμερα και να συγκρίνεσαι με το τέλειο. Και να υπόσχεσαι τα πάντα στους πάντες. Μόνο που δεν είναι εφικτό. Κι ακόμα χειρότερα, αυτή ακριβώς είναι η πηγή της κακοδαιμονίας της χώρας»,

Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα της αυτοκριτικής…

Έκανα πάλι λάθος… Για τους άλλους έλεγε… Αυτούς που δεν ξέρουν…

Παρόλα αυτά μπορεί και να τον ψήφιζα αν…

Αν δεν είχε αποδειχθεί κυβερνητικότερος της Κυβέρνησης, με εκείνη τη δήλωσή του, τον Φεβρουάριο του 2015, που καλούσε, σαν Δήμαρχος, να στηρίξουμε τις προσπάθειες της Κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – «Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» την έλεγε, και να  συμμετέχουμε  στις εκδηλώσεις στήριξης της περίφημης διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη, με τα γνωστά αποτελέσματα και το πιο σκληρό μνημόνιο στο τέλος.

Η πιο φιλοκυβερνητική δήλωση που έγινε ποτέ από Δήμαρχο της Λάρισας, στο όνομα των πολιτών της…

Την παραθέτω ολόκληρη για να μην υπάρχουν απορίες:

«Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις της Κυβέρνησης, με τους θεσμικούς εταίρους της Χώρας και τις εκδηλώσεις στήριξης που προγραμματίζονται σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και τη Λάρισα, ο Δήμαρχος Λαρισαίων, Απόστολος Καλογιάννης, προέβη στην παρακάτω δήλωση:

«Η νέα κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, που σχηματίστηκε μετά την ετυμηγορία  του Ελληνικού λαού, στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, μέσω των διαπραγματεύσεων με τους θεσμικούς μας εταίρους αλλά και διεθνείς παράγοντες, ώστε να αναστραφούν τα καταστροφικά, για την κοινωνία και την οικονομία, αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην χώρα μας, τα προηγούμενα χρόνια.

Θεωρούμε πως είναι χρέος κάθε Έλληνα πατριώτη, κάθε δημοκρατικού πολίτη να στηρίξει αυτή την εθνική προσπάθεια που καταβάλλει ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας και συνολικά η κυβέρνηση.

Με αυτές τις σκέψεις, θεωρούμε ότι είναι απολύτως θετικές οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται σ’ όλη τη χώρα και οι οποίες έχουν ως στόχο τη στήριξη αυτής της προσπάθειας. 

Όπως είναι προφανές, η δημοτική αρχή του Δήμου Λαρισαίων, θα είναι παρούσα στις εκδηλώσεις στήριξης που θα πραγματοποιηθούν στην πόλη μας». (10 Φεβρουαρίου 2015)

Οπότε πείτε μου ποιον Καλογιάννη να ψήφιζα;

Αυτόν που υποστήριζε την «περήφανη διαπραγμάτευση και την Κυβέρνηση Τσίπρα – ΑΝΕΛ» ή αυτόν που σήμερα δηλώνει πως η ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «απλώς κομμάτι μιας στρατηγικής αποδόμησης της Συμπαράταξης και του δημάρχου» και ότι απλά η παράταξή είναι μια «γνήσια αυτοδιοικητική κίνηση»;

Το «προσκλητήριο»

Μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε κάλεσμα «για τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου, μιας ευρύτατης συμπαράταξης, σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, κόμματα, συλλογικότητες αλλά και πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο, προκειμένου να αποτραπεί, ενόψει των επόμενων, κρίσιμων ευρωπαϊκών εκλογών, σε 3 μήνες από σήμερα, η επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς, αλλά και να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία».

Ο αγώνας επιβίωσης της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι προφανές, ότι περνά μέσα από τη λεηλασία, τον εγκλωβισμό και τελικά την εξαφάνιση όσων ακόμα διεκδικούν τη θέση τους στο χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς.

Στην προσπάθεια αυτή χρησιμοποιήθηκε ήδη κάθε διαθέσιμο μέσο:

Η προσέλκυση «προθύμων» με την «αμοιβή» μιας υπουργικής θέσης έστω και περιορισμένης διάρκειας. Η φιλοδοξία άλλωστε ποτέ δεν λογάριασε το «αύριο» αλλά πάντοτε ποτιζόταν με το «σήμερα».

Οι  υποσχέσεις για «αξιοποίηση» των αναξιοπαθούντων πρώην Υπουργών που επιμένουν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολύτιμες νύφες για την εξουσία, περνώντας ασυνείδητα στο στάδιο του πλήρους πολιτικού ευτελισμού. Καλή ώρα περιπτώσεις τύπου Ραγκούση, που αφού «είδε το φως το αληθινό», διαπίστωσε προσφάτως ανάμεσα στα άλλα, ότι «ζούμε μια περίοδο ανάλογη του 1974»!

Ο εναγκαλισμός με συντηρητικούς αλλά και ακροδεξιούς μέχρι πρότινος, που γοητεύτηκαν όχι προφανώς από τις ιδέες της «Αριστεράς» αλλά από τα ιδεατά αποτελέσματα της άσκησης εξουσίας (οι περιπτώσεις Κουντουρά, Κουίκ, Κόκκαλη και Παπακώστα είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές του πολιτικού αχταρμά που γεννιέται).

Η συστράτευση ανθρώπων των οποίων η περιφορά από πολιτικό σε πολιτικό χώρο, αποτελεί πλέον τρόπο ζωής και εκφράζει την εναγώνια προσπάθειά τους να επιβιώσουν πολιτικά ως «στελέχη» ακόμα και αν υποχρεωθούν να γλύψουν εκεί που έφτυναν μέχρι χθες (Μπίστης και διαφόρων τύπων γεφυροποιοί δίνουν το νυν υπέρ πάντων αγώνα)!

Μια πολύχρωμη κουρελού, διαφόρων αποχρώσεων με συνδετικό ιστό τη διαχείριση της εξουσίας, ελπίζοντας ο καθένας ότι την ώρα της μεγάλης μοιρασιάς κάτι θα μείνει για τον καθένα τους…

Τελευταία προέκυψε και η ανάγκη να «αποτραπεί η  επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς», που προφανώς και δεν υπήρχε όταν οι ίδιοι αγκαλιάζονταν και τιμούσαν με τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής τον Δ. Καμμένο ή όταν ο άνθρωπος που χαρακτήριζε τους μετανάστες «κατσαρίδες» γινόταν Υπουργός ή όταν ο γνωστός για τις απόψεις του Κουίκ δήλωνε δημόσια τον «έρωτά του» για την «εξουσία», συγγνώμη για τον Τσίπρα ήθελα να γράψω!

Αλλά και να «αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία», λες και τα τελευταία 4 χρόνια στην οικονομία ζήσαμε τη σοσιαλιστική εκδοχή της αντιμετώπισης της κρίσης!

Λες και οι πολιτικές της συμβιβασμένης και πλήρους υποταγμένης Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν ήταν σκληρά νεοφιλελεύθερες! Και να έχεις και συγκυβερνήτη επί 4 χρόνια τον Καμμένο!

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε προοδευτικός ούτε «Αριστερός».

Είναι μια έντονα συντηρητική εκδοχή των εραστών της εξουσίας, που ευτέλισε τις αρχές της «Αριστεράς», υπονόμευσε το μέλλον της χώρας και δέσμευσε με δάνειο που δεν τελειώνει ποτέ (τύφλα ν’ έχει ο Πολάκης),  τη δυνατότητα διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης,  γιατί απλά πολιτεύτηκε χωρίς Αρχές και Κανόνες.

Χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή των κομμάτων που σήμερα προσπαθεί να διεμβολίσει !

Χωρίς σεβασμό στην κοινωνία και τους πολίτες.

Το «προσκλητήριο» στο πίσω μέρος του περιγράφει απλά και μόνο την ανάγκη πολιτικής επιβίωσης μιας ομάδας απαξιωμένων πολιτικών και δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαιότητα Κοινωνικών Συμμαχιών  με τα πραγματικά προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν αλλαγές και όχι συναλλαγές, ρήξεις και όχι συμβιβασμούς, αλήθειες και όχι αυταπάτες.  Για αυτό και πρέπει να επιστραφεί. Χωρίς κανένα ενδοιασμό και χωρίς καμία υποχώρηση.

Αυτό αφορά και τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που μπορεί να είναι διαφορετικές από τις βουλευτικές, αλλά δεν «ωραιοποιούν»  τους πολιτικούς εκφραστές των παραπάνω απόψεων.

Όσοι πάνε «αγκαλιά»  με αυτούς που επιχειρούν να λεηλατήσουν τον πολιτικό τους χώρο, στο όνομα μιας πρόσκαιρης εξουσίας, γίνονται πιόνια στο δικό τους παιχνίδι…

 

Κομματικοί τακτικισμοί με θύμα την αυτοδιοίκηση!

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται το χρόνο πραγματοποίησης των εκλογών για την αυτοδιοίκηση, είναι ενδεικτικός της αντίληψης που έχει για το θεσμό.

Σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του «Κλεισθένη Ι», είναι φανερό και στον πιο καλοπροαίρετο απέναντι στους κυβερνόντες, ότι η αυτοδιοίκηση κυριολεκτικά θυσιάζεται στο βωμό στενά μικροκομματικών λογικών.

Είναι προφανές ότι μοναδικό άγχος για τους κυβερνόντες είναι η με κάθε τρόπο «σωτηρία» τους στις επόμενες εκλογές, ακόμη και αν αυτή προϋποθέτει καταστρατήγηση της κοινής λογικής αλλά και πυροδότηση του μηχανισμού της διάλυσης του μοναδικού θεσμού που έμεινε όρθιος στα χρόνια της κρίσης.

Τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν με την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών εκθέτουν ανεπανόρθωτα και τους εμπνευστές τους αλλά και τους υλοποιητές τους!

Μπορεί ο αρμόδιος Υπουργός να σταθεί, έχοντας καταγράψει άλλη μία κωλοτούμπα και έχοντας αναγκαστεί να αναιρέσει αυτά που ο ίδιος ελάχιστο χρονικό διάστημα πριν υποστήριζε;

Γιατί ήταν ο κ. Σκουρλέτης που εξηγούσε το γιατί οι ευρωεκλογές δεν πρέπει να συμπέσουν με τις αυτοδιοικητικές εκλογές:

  • 5 Νοεμβρίου 2017, «Νέα Σελίδα»: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος οι ευρωεκλογές να γίνονται την ίδια μέρα με τις αυτοδιοικητικές. Αντιθέτως, η ημερολογιακή ταύτισή τους λειτουργεί παραμορφωτικά για την Αυτοδιοίκηση. Επομένως, μια ολιγόμηνη μετάθεσή τους θα βοηθήσει».
  • 19 Μαρτίου 2018, ραδιόφωνο 247: «Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, πρέπει να αποσυσχετιστούν από τις ευρωεκλογές. Γι αυτό θα πάνε το φθινόπωρο του 2019».
  • 16 Απριλίου 2018, «Στο Κόκκινο»: «Το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει και τη νέα ημερομηνία διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών, με τον πρώτο γύρο την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019 (δεύτερη του μήνα) και το δεύτερο γύρο την επόμενη Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019. Στόχος της μετάθεσης της ημερομηνίας είναι η αποσυσχέτιση των αυτοδιοικητικών από τις ευρωεκλογές».

Έτσι το νομοσχέδιο αλλάζει, μετά την κατ’ εντολήν Μαξίμου τροπολογία, τα περί παραμορφωτικών λειτουργιών ξεχνιούνται μαζί με τις υποσχέσεις και οι αυτοδιοικητικές εκλογές μπαίνουν στο μίξερ, μαζί με τις ευρωεκλογές, ίσως και με τις βουλευτικές αν ευδοκιμήσει η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για τριπλές εκλογές, προκειμένου να διαχειριστεί – πιθανώς – ευκολότερα ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Όταν όμως θυσιάζεις ένα θεσμό και παραμορφώνεις εκλογικά μια κρίσιμη διαδικασία δεν μπορείς να πείσεις ότι νοιάζεσαι γι’ αυτόν. Δεν μπορείς να πείσεις ότι αντιμετωπίζεις την αυτοδιοίκηση σαν χώρο δημοκρατίας, ούτε ότι ασχολείσαι σοβαρά με την προοπτική της.

Σε συνδυασμό με την προσπάθεια διάσωσης ενός μέρους του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ με την υιοθέτηση της απλής αναλογικής και τα προβλήματα που έτσι κι αλλιώς θα προκύψουν στη λειτουργία των Δήμων, οδηγείς την αυτοδιοίκηση σε μονοπάτια όχι απλά δύσκολα αλλά σε μονοπάτια διάλυσης.

Μένει να απαντηθεί ένα ερώτημα; Με δεδομένο ότι ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι πολιτικά ουδέτερος, άχρωμος και άοσμος. Με δεδομένο ότι είναι δηλωμένες πλέον οι προθέσεις του κυβερνητικού συνασπισμού για αυτήν. Με δεδομένο ότι πολιτική επιλογή είναι η χρησιμοποίηση της σαν κυματοθραύστης στην συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αυτή η πολιτική δεν θα πρέπει να αποτελέσει βασικό παράγοντα στην όποια πρόταση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο αυτοδιοικητικών σχημάτων;

Και πόσοι και πόσο πρόθυμοι θα βρεθούν ώστε να αποτελέσουν τα πειραματόζωα των κομματικών τακτικισμών της κυβέρνησης;

 

 

Το νέο δημαρχιακό μοντέλο και οι υποσχέσεις των 100 ημερών του Δημάρχου Λαρισαίων

Ήταν 24 Φεβρουαρίου του 2014, όταν ο υποψήφιος Δήμαρχος Λαρισαίων της Συμπαράταξης Απόστολος Καλογιάννης, πλαισιωμένος από τους Γιώργο Σούλτη, Αστέριο Χλωρό και Μαρία Γερασοπούλου, παρουσίαζαν τα βασικά σημεία του νέου πρότυπου εξουσίας στο Δήμο.

Μιλώντας για ένα θεσμικό πλαίσιο δημοκρατίας, διαφάνειας και κοινωνικής συμμετοχής,  ένα πλαίσιο που “θα βοηθούσε να δημιουργηθεί επιτέλους ένα άλλο πρότυπο εξουσίας”

Μάλιστα όπως υποστηρίχθηκε τότε :«…δεν είναι για μας λόγια και θεωρητικές αναζητήσεις, τα εννοούμε και είναι απόλυτα και άμεσα υλοποιήσιμα. Η οργάνωση του μοντέλου αυτού που παρουσιάσαμε  θα γίνει μέσα στις πρώτες 100 μέρες και ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ούτε δεκάρα…»

Η νέα Δημοτική Αρχή ήρθε στην εξουσία, οι ημέρες άρχισαν να σβήνουν από το ημερολόγιο της θητείας της και σήμερα εύκολα, μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι μπορεί να πέρασαν , όχι 100 αλλά περισσότερες από 1000 ημέρες διαχείρισης της τοπικής εξουσίας και τίποτα από τα όσα είχαν υποσχεθεί  εκείνη την κρύα ημέρα του Φεβρουαρίου (2,5 μήνες πριν τις εκλογές), δεν υλοποιήθηκε!

Δεν υλοποιήθηκε τίποτα από τα άμεσα υλοποιήσιμα, τίποτα από αυτά που δεν κόστιζαν ούτε δεκάρα!

 Η «διεύρυνση της δημοκρατίας και η συμμετοχή των πολιτών» έμειναν κενό γράμμα, καθώς το συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας με τον ανύπαρκτο έλεγχο της κοινωνίας, φάνηκε τελικά αρκετά ελκυστικό για τη νέα δημοτική αρχή.

Η ουσιαστική αναβάθμιση των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων στα οποία μάλιστα θα δίνονταν και ουσιαστικές αρμοδιότητες …

Η διαφορετική λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου (  Καθιέρωση τακτικής συνεδρίασης ανά 3μηνο με αντικείμενο τον έλεγχο από την αντιπολίτευση. Ουσιαστική λειτουργία των διαπαραταξιακών επιτροπών με λογοδοσία τους στο Δημοτικό Συμβούλιο…)…, ακόμα παραμένουν στα χαρτιά.

Η Δημοτική Επιτροπή διαβούλευσης…

Η συμμετοχική κατάρτιση του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος: Μάλιστα είχανε υποσχεθεί ότι «η κατάρτιση του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος θα ξεκινάνε από τις Λαϊκές συνελεύσεις των δημοτικών και τοπικών κοινοτήτων και θα καταρτίζονται τοπικά»….

Η “βουλή” των νέων : Θα ήταν ένας νέος θεσμός  με στόχο η  νεολαία να ασχολείται με τα προβλήματά της.

Τα τοπικά δημοψηφίσματα ως έκφραση της γνώμης της κοινωνίας των πολιτών σε καίρια και σημαντικά προβλήματα ( Δεν πιστεύω να είδατε κανένα, αν και υπήρξαν και υπάρχουν καίρια και σοβαρά προβλήματα στην πόλη)

Και βεβαίως :

Το «Κοινωνικό Συμβόλαιο για τη Συμμετοχή»: π.χ. για την δεσμευτικότητα προς τη Δημοτική Αρχή, υπό προϋποθέσεις, των αποφάσεων των συμμετοχικών θεσμών ή π.χ. για την αξιολόγηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών που λειτουργούν στα όρια του Δήμου από τους ίδιους τους πολίτες…

Πομφόλυγες;

Αυταπάτες;

Υποσχέσεις χωρίς το παραμικρό αντίκρισμα;

Υπερβολές;

Ή απλά αποδοχή της λογικής που τελικά αρέσκεται σε αυτό που έχει το μικρότερο πολιτικό κόστος και κόπο αλλά και το λιγότερο κίνδυνο για την εξουσία;

Η παρουσίαση συμπληρώνονταν με :

Λαϊκές Απολογιστικές συνελεύσεις σε όλες τις δημοτικές και τοπικές κοινότητες (!)

Συμπαραστάτη του Δημότη (!)

Αποκέντρωση υπηρεσιών του Δήμου για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών (!)

Κάπως έτσι το μοντέλο της εξουσίας παραμένει δημαρχοκεντρικό, μια μικρή ομάδα ανθρώπων συνεχίζει να αποφασίζει για τα θέματα της πόλης, οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες υπολειτουργούν χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες, η συμμετοχή των πολιτών εξαντλείται στα όρια της κάλπης και οι 100 ημέρες μετατρέπονται σε απροσδιόριστο χρονικό διάστημα…

Το “γιατί” πρέπει να το απαντήσουν όσοι υποσχέθηκαν και όσοι δεσμευτήκαν για κάτι το διαφορετικό.

Νομίζω ότι στους  πολίτες οφείλεται μια απάντηση για την … αστοχία.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί η γνωστή δικαιολογία για τις «αυταπάτες».

Μπορεί όμως η απάντηση αυτή να είναι πολύ πιο ειλικρινής, αν αποφύγει τον σκόπελο της στοχοποίησης της κριτικής, εξαιτίας της αυταρέσκειας που δημιουργεί η άσκηση της εξουσίας…

Μιας εξουσίας που δεν θα είναι μόνιμη!

 

Το πιο ανησυχητικό εξαγόμενο της κάλπης.

moralis mpeosΤα υψηλά ποσοστά της «Χρυσής Αυγής» (ειδικά στον δήμο Αθήνας και την περιφέρεια Αττικής) πιστοποίησαν το τέλος μιας θεωρητικής κατασκευής που θεωρούσε «αγανακτισμένους» και «παραπλανημένους» τους ψηφοφόρους της.

Η εμφάνιση ναζιστικών μορφωμάτων ανά την Ευρώπη στηρίχθηκε (όπως και εδώ άλλωστε) στην συνειδητή αποδοχή ιδεολογικών κηρυγμάτων μίσους, βίας, εξόντωσης των αποδιοπομπαίων τράγων.

Μόνο που η εμμονή σε αυτή την απροκάλυπτη πραγματικότητα δεν φωτίζει τους ηθικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς που ανέδειξε η κρίση σε όλο τους το εύρος.

Η εμφάνιση τοπικών συνδυασμών σε δήμους (Πειραιάς, Βόλος) όπου κυριαρχούν επιχειρηματικά συμφέροντα συνδεδεμένα με αθλητικούς πυκνωτές της κοινωνικής βίας και τον άμεσο έλεγχο οπαδικών στρατών είναι συμπληρωματική στο φαινόμενο της «Χ.Α».

Ίσως αυτός ο συνδυασμός να αποτελεί το πιο ανησυχητικό εξαγόμενο της κάλπης

 

Και όμως μήνυμα υπάρχει!

Τα αυτοδιοικητικά αποτελέσματα ανά την επικράτεια επιδέχονται περισσότερες της μιας ερμηνείας.

Στην Αττική και στην Αθήνα αντίστοιχα οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψαν επιδόσεις ανώτερες των δημοσκοπικών προβλέψεων. Όχι όμως και ανώτερες των αποτελεσμάτων που είχε φέρει το κόμμα τους στις τελευταίες εκλογές του 2012.  Αν δεν είχανε δώσει καθαρά πολιτικό περιεχόμενο στις αυτοδιοικητικές εκλογές και αν δεν είχε μεσολαβήσει η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, τότε ναι θα μιλούσαμε για εντυπωσιακά αποτελέσματα. Σήμερα ποιος μπορεί να το υποστηρίξει;

Το εμφατικό στοιχείο στην Περιφέρεια Αττικής και στο Δήμο της Αθήνας,  ωστόσο ήταν η ηχηρή αποδοκιμασία των εκλεκτών της ΝΔ, οι οποίοι αποκλείσθηκαν από τον δεύτερο γύρο. Κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στα εκλογικά χρονικά και αποτελεί σαφέστατη αποδοκιμασία και των επιλογών του Σαμαρά και της ΝΔ.

Ταυτόχρονα οι Σγουρός και Καμίνης, οι οποίοι κινούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς, θα δώσουν την δική τους μάχη την προσεχή Κυριακή, με πολλές πιθανότητες νίκης αλλά χωρίς καμία κομματική σημαία. Αυτή την έχουν αποποιηθεί εδώ και καιρό .

Στην Κεντρική Μακεδονία και στον δήμο Θεσσαλονίκης, προνομιακούς εκλογικούς χώρους της ΝΔ, οι επίσημοι υποψήφιοί της, κατέγραψαν απογοητευτικές επιδόσεις. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να ανεβάσει σημαντικά τα ποσοστά του εκεί.   Ενώ στον Πειραιά ο υποστηριζόμενος από τον Β. Μαρινάκη συνδυασμός κατέδειξε την κοινωνική διασπορά επιχειρηματικών μηχανισμών, οι οποίοι – μέσω των αθλητικών και εκκλησιαστικών τους στηριγμάτων– επιτυγχάνουν να ποδηγετούν τις τοπικές κοινωνίες.

Ανάλογη περίπτωση αυτή του Αχ. Μπέου στον δήμο Βόλου.

Το χαρακτηριστικό στοιχείο ωστόσο των αυτοδιοικητικών εκλογών, αποδεδειγμένα πια, είναι η δημόσια παρουσία των προσώπων –και δευτερευόντως των κομμάτων που τα υποστηρίζουν. Ειδικά σε μια σειρά περιφερειακών ενοτήτων γίνεται σαφές, με το σημαντικό προβάδισμα αυτοδιοικητικών στελεχών, κάποια εκ των οποίων δεν έχουν δεν έχουν κομματικό χρίσμα. Κραυγαλέο παράδειγμα το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό που συγκέντρωσε ο υποψήφιος του ΚΚΕ στον δήμο Πάτρας, το οποίο δεν αντανακλά (εννοείται) την τοπική επιρροή του κόμματος.

Καταλήγουμε λοιπόν σε μία εντελώς αντιφατική εικόνα που ανταποκρίνεται απόλυτα στην αποδιάρθρωση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, στις υπό διαμόρφωση ακόμη κοινωνικές διεργασίες αλλά και στην διεύρυνση της κρίσης αναξιοπιστίας των πολιτικών σχηματισμών.

Στον πυρήνα αυτών των ετερόκλητων συμπεριφορών υπάρχει ένα σαφές μήνυμα:

Αυτό σχετίζεται με την κραυγή αγωνίας της κοινωνίας, δείχνοντας πως οι πολίτες έχουν φθάσει στα όριά τους.

Ένα μήνυμα με πολλούς και όχι έναν αποδέκτη: Και την Κυβέρνηση στην οποία κατανέμουν ένα μεγάλο μέρος της αποδοκιμασίας αλλά και την αντιπολίτευση, στην οποία κοινοποιούν κάπως έτσι, την απογοήτευση τους για πολλές από τις κεντρικές της επιλογές.

Κάτι που δεν προδικάζει μεν την στάση τους στις ευρωεκλογές, δείχνει ωστόσο πως η οργή και η απελπισία διέσπασαν την πρώτη γραμμή άμυνας των φοβικών συνδρόμων – που καλλιεργούνται συστηματικά από τα Μ.Μ.Ε.

Σε τέτοιο κλίμα ρευστότητας θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένες οι προβλέψεις και οι εικασίες που αφορούν στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Έχω πάντως την αίσθηση ότι τις μεγάλες εκπλήξεις ακόμα δεν τις είδαμε!

Τα θέλω μου…

photo_verybigΈγραψα πολλές φορές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, για την Αποκέντρωση και τη καρδιά της, τη λαϊκή συμμετοχή.
Ο ρόλος της είναι ξεκάθαρος και πιστεύω πως μπορεί να συμβάλλει και στην ανάπτυξη του τόπου και στην εξυπηρέτηση των πολιτών.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί – πάντα με διαδικασίες δημόσιου και λαϊκού ελέγχου – αυτά που αφορούν στους πολίτες.
Σημαίνει ικανότητα να αναπτύσσει όλες εκείνες τις λειτουργίες που αφορούν στον πολίτη.
Σημαίνει οικονομική αυτοδυναμία αλλά και δυνατότητα να ορίζει ότι αφορά τη λειτουργία της.
Σημαίνει διαφάνεια και κοινωνικές δομές αναπτυγμένες , ιδιαίτερα σήμερα που η κοινωνία μετρά τα θύματα της κρίσης.
Η μνημονιακή λογική περιγράφει μια αυτοδιοίκηση , διακοσμητικό στοιχείο χωρίς αρμοδιότητες και κυρίως χωρίς ουσιαστικές δυνατότητες, που θα συνεχίσει να εξαρτάται κατά απόλυτο τρόπο από το κεντρικό κράτος.
Θέλει πιστούς υλοποιητές των κεντρικών επιλογών, θέλει αντιλαϊκές πολιτικές και λογικές.
Με αυτές τις λογικές αλλά και τους φορείς αυτών των πολιτικών είμαι ριζικά αντίθετος.
Πιστεύω πως δεν επιλέγουμε στις ερχόμενες εκλογές έναν απλό διαχειριστή των τοπικών πραγμάτων.
Πιστεύω πως πρέπει μέσα από τις επιλογές μας να ξαναδυναμώσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, να δώσουμε δυνατότητα να εκφραστεί και πάλι η συμμετοχική δημοκρατία, να μιλήσουμε για προώθηση και όχι μαρασμό της Αυτοδιοίκησης.
Άκουσα πολλά σε αυτή την προεκλογική περίοδο. Πολλά και αδιάφορα. Κενές κουβέντες, αοριστίες, υποσχέσεις που έρχονται σε ριζική σύγκρουση με την πραγματικότητα. Δεν με ενδιαφέρει η ωραιοποίηση μιας κατάστασης και η υπερβολή. Ούτε σχέδια καμένα από την αρχή. Για την ουσία ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΜΕ.
Θέλω να ξαναβάλουμε στο τραπέζι της συζήτησης την ουσιαστική Αποκέντρωση και Αποσυγκέντρωση του κράτους. Γιατί αυτό θα υπηρετήσουν οι Δήμαρχοι και οι Περιφερειάρχες. Το πιστεύουν; Το υποστηρίζουν;
Δεν θέλω Δημάρχους και Περιφερειάρχες υποταγμένους , αδύναμους και εξαρτώμενους. Θέλω ανθρώπους ικανούς, με προοδευτική αντίληψη για να προχωρήσουμε την επόμενη ημέρα σε ότι έχει πραγματικά ανάγκη η κάθε πόλη, ο νομός, η Περιφέρεια.
Θέλω ανθρώπους που να πιστεύουν στην διεύρυνση της δημοκρατίας, στη διαφάνεια, στη λογοδοσία, στην οικονομική ανεξαρτησία. Θέλω ανθρώπους που να υπηρετούν τη συνέργεια, τη συναπόφαση και την δημιουργία μαζί με τους πολίτες. Τα προβλήματα σήμερα δεν λύνονται με την ευθύνη ενός μόνο βαθμού της Τ.Α. Η ανεργία, η φτώχεια, η κοινωνική διάλυση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΟΝΟ του Δημάρχου, του Περιφερειάρχη ή του αδύναμου κράτους. Αν δεν συνεργαστούν και αν δεν σχεδιάσουν, μαζί με αυτούς που έχουν ανάγκη η αποτυχία είναι δεδομένη. Θυμώνω όταν ακούω τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» για κοινωνικές πολιτικές που «ΕΓΩ» θα εφαρμόσω. Δεν μπορείς μόνος σου…
Θέλω ανθρώπους προοδευτικούς που αποδεδειγμένα υπηρετούν τις ίδιες αρχές με εμάς. Αρχές που χαρακτήρισαν κάθε μεγάλη θεσμική αλλαγή στο χώρο της Τ.Α. όλα αυτά τα χρόνια.
Προοδευτικούς όχι στα λόγια. Χόρτασα από τέτοια. Η πράξη χαρακτηρίζει, όχι μόνο οι καταβολές. Η πράξη παράγει αποτελέσματα.
Λιμοκοντόροι της πολιτικής, προσωπικές εξασφαλίσεις και διευθετήσεις, αυτοδιοίκηση για εφαλτήριο πολιτικής καριέρας δεν με ενδιαφέρουν, δε με συγκινούν. Ότι και αν δηλώσουν.
Αυτούς και θα στηρίξω . Αυτούς θα ψηφίσω.