Τρέλα και … κορδέλα!

Αλλάζει, λέει,  το πλαίσιο αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως ισχύει και εφαρμόζεται μέχρι σήμερα καθώς εισάγεται η συγκριτική αξιολόγηση στον προσδιορισμό των ανώτατων ποσοστών των δημοσίων υπαλλήλων ανά κλίμακα βαθμολογίας.

Σκοπός της ρύθμισης αυτής, σύμφωνα με νομοσχέδιο που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, και στο οποίο προβλέπεται και η κατάργηση 21 φορέων, είναι να αποδοθεί η βαρύνουσα σημασία που θα πρέπει να έχει κάθε σύστημα αξιολόγησης και να αρθούν οι στρεβλώσεις και η απαξίωση του παρόντος συστήματος αξιολόγησης.

Τα ανώτατα ποσοστά υπαλλήλων που είναι δυνατόν να αξιολογούνται (με την κλίμακα βαθμών του άρθρου 8 του Π.Δ. 318/1992) καθορίζονται ως εξής:

α. Με τους βαθμούς 9 έως 10 αξιολογείται ποσοστό έως και 25% των υπαλλήλων.

β. Με τους βαθμούς 7 έως 8 αξιολογείται ποσοστό έως και 60% των υπαλλήλων.

γ. Με τους βαθμούς 1 έως 6 αξιολογείται ποσοστό έως και 15% των υπαλλήλων.

Τα ποσοστά αυτά υπολογίζονται επί του συνόλου των υπαλλήλων που υπηρετούν στην ίδια Γενική Διεύθυνση. Ο επιμερισμός των ποσοστών αξιολόγησης σε κάθε Γενική Διεύθυνση γίνεται με απόφαση του οικείου Προϊσταμένου Γενικής Διεύθυνσης στο σύνολο των υποκείμενων οργανικών μονάδων μέχρι και επιπέδου Τμήματος ή αντιστοίχου επιπέδου οργανικής μονάδας.

Στην επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν οι εμπνευστές της ποσόστωσης αναφέρεται πως σήμερα το συνηθισμένο φαινόμενο είναι το σύνολο των υπαλλήλων να αξιολογείται με βαθμούς από 9 έως 10.

Και να δεχτώ πως αυτό μπορεί και να μην στέκει. Να δεχτώ πως είναι υπερβολικό.

Υπάρχει μήπως κάποια εξήγηση για την επιλογή των ποσοστών; Πως δηλαδή ντε και καλά, δια νόμου, θα πρέπει μόνο το 25% των υπαλλήλων να αξιολογείται με 9 ή 10 και το 15% κάτω από τη βάση, βρέξει χιονίσει;

Πως προέκυψε αυτό; Ποιος φωτεινός εγκέφαλος απαιτεί κάθε Γενική Διεύθυνση να έχει οπωσδήποτε 25% άριστους, 60 % μέτριους και 15 % απαράδεκτους υπαλλήλους;

Είναι ηλίου φαεινότερο πως άλλος είναι ο στόχος της ρύθμισης. Όσο και αν προσπαθούν μετά το θόρυβο που προκλήθηκε να πείσουν για τις «αγνές» τους προθέσεις οι εμπνευστές της ρύθμισης.

Θα τολμούσα να πω , πως η σοβαρή αξιολόγηση είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για να ευτελίζεται με φθηνά κατασκευάσματα ανθρώπων που τις περισσότερες φορές είναι εκτός της πραγματικότητας.

Advertisements

Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Μέρος 2ο

Επειδή βαρέθηκα να ακούω για σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, από όσους έκαναν το ακριβώς αντίθετο!

evaluationΑξιολόγηση λοιπόν του Δημοσίου και βεβαίως των υπαλλήλων του!

Ποιος θα είχε αντίρρηση; Κανένας με μία και μοναδική προϋπόθεση: Να υπάρχουν κριτήρια, να υπάρχει μηχανισμός και να υπάρχει αδιάβλητη διαδικασία.

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Για τη λειτουργία κάθε Δημόσιας Υπηρεσίας υπάρχουν οι νόμοι, το θεσμικό πλαίσιο που ορίζει το περιεχόμενο της λειτουργίας της, υπάρχουν τα διευθυντικά στελέχη, τα οποία παρακολουθούν, σχεδιάζουν και υλοποιούν τις πολιτικές αποφάσεις και τα οποία βεβαίως ελέγχουν και την υλοποίηση τους, υπάρχουν και υπάλληλοι, το προσωπικό.

Οι νόμοι είναι ευθύνη των πολιτικών, των Κυβερνόντων άρα οι όποιες δυσλειτουργίες αφορούν σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, καθυστερήσεις και αδυναμία αποφάσεων λόγω νομοθετικών κενών χρεώνονται εκεί. Δεν φταίει δηλαδή ο υπάλληλος της υπηρεσίας στην οποία καταθέτει τα χαρτιά του κάποιος που θέλει να ξεκινήσεις μια επαγγελματική δραστηριότητα, αν ο νόμος προβλέπει της «Παναγιάς τα μάτια»!

Οποιαδήποτε αξιολόγηση οφείλει να ξεκινήσει από τα διευθυντικά στελέχη. Και όχι τυχαία, καθώς ο έλεγχος και των υπαλλήλων και της λειτουργίας μιας υπηρεσίας εξαρτάται από αυτά!

Δεν είναι υποκρισία να κλείνουν τα μάτια στο ότι οι επιλογές είναι εδώ και χρόνια διάτρητες;

Δεν είναι υποκρισία να μην αναγνωρίζουν το ότι οι ορισμοί όλων αυτών γινότανε όλα αυτά τα χρόνια με κριτήρια χωρίς καμία αντικειμενικότητα;

Δεν είναι υποκρισία να μην αναγνωρίζουν , οι ίδιοι που καταγγέλλουν το σύνολο του Δημοσίου με τόση ευκολία, ότι οι δικές τους επιλογές, οι επιλογές που ταύτιζαν τη λειτουργία του κράτους με τα κόμματα, που ταύτιζαν τις θέσεις με τα πολιτικά κριτήρια, οδήγησαν στην πλήρη απαξίωση ένα ολόκληρο σύστημα;

Το 2010, επί Υπουργίας Ραγκούση, ψηφίστηκε ο νόμος 3839, «Σύστημα επιλογής προϊσταμένων οργανικών μονάδων με αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια – Σύσταση Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων (ΕΙ.Σ.Ε.Π.) και λοιπές διατάξεις».

Για πρώτη φορά έγινε ένα πραγματικό βήμα προς την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Διοίκησης, αναδεικνύοντας μια νέα γενιά στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης.

Συγκροτήθηκε Ειδικό Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων από 4 μέλη του ΑΣΕΠ και ένας 1 μέλος του Συνηγόρου του Πολίτη με σκοπό, για πρώτη φορά από συστάσεως του ελληνικού κράτους, την αξιοκρατική και αποκομματικοποιημένη προαγωγή διευθυντικών στελεχών του Δημοσίου, γεγονός που επέτρεψε  πλέον να μην απαιτείται η συμμετοχή συνδικαλιστικών εκπροσώπων στα όργανα επιλογής.

Επίσης, με τον συγκεκριμένο νόμο, προβλέφθηκε για πρώτη φορά η πραγματοποίηση και γραπτού διαγωνισμού υπό την ευθύνη του ΑΣΕΠ, για την προαγωγή  διευθυντικών στελεχών.

Σύμφωνα με το ΑΣΕΠ και την Ετήσια Έκθεσή του για το 2010, το έτος αυτό υπήρξε έτος-σταθμός  λόγω του καθοριστικού ρόλου που ανατέθηκε στο ΑΣΕΠ στο πλαίσιο του νέου συστήματος επιλογής προϊσταμένων.

Και τι έγινε; Απολύτως τίποτα! 3 χρόνια μετά ο νόμος παραμένει στα συρτάρια και με διάφορες δικαιολογίες αλλάζει σταδιακά! Εναντίον της ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου εκδηλώθηκε μόνον μία απεργιακή κινητοποίηση και αυτή προήλθε αποκλειστικά από το συνδικάτο των εφοριακών. Ε! λίγο αργότερα, επί Υπουργίας Βενιζέλου, οι εφοριακοί εξαιρέθηκαν από αυτή τη διαδικασία! Το γιατί δεν έχει απαντηθεί ποτέ!

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: Οι ίδιοι που ψήφισαν το νόμο 3839, οι ίδιοι ενέκριναν την απόφαση της Διαμαντοπούλου, σύμφωνα με την οποία, οι Διευθυντές των Σχολείων επιλέγονται από 5μελή Επιτροπή στην οποία τα 3 μέλη ορίζονται από το Υπουργείο Παιδείας! Στον πιο ευαίσθητο δηλαδή Τομέα του ελληνικού κράτους, η Κυβέρνηση και το εκάστοτε κόμμα… διατηρούν τον έλεγχο!

Αν αυτό έχει την παραμικρή λογική, εξηγήστε το και σε εμένα!

Αν λοιπόν, διευθυντές, διοικητές οργανισμών, γενικοί γραμματείς, Περιφερειάρχες, Διοικητές Νοσοκομείων και πάει λέγοντας, αποκτούσαν τη θέση με τη γνωστή παλαιοκομματική διαδικασία και αποδεικνύονταν ανίκανοι, φαύλοι, λίγοι και καταχραστές, η ευθύνη προφανώς βαραίνει όσους κάνανε τις πολιτικές επιλογές και όχι τους υπαλλήλους, που αναγκαζότανε να αυτοσχεδιάζουν πολλές φορές, μόνο και μόνο επειδή διαπίστωναν πως το μόνο που ενδιέφερε τους Προϊσταμένους τους ήταν ο παχυλός μισθός και τίποτα άλλο! Φυσικά και υπήρχαν και εξαιρέσεις. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Ποιος και πως θα αξιολογήσει τους Δημοσίους Υπαλλήλους;

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα η μόνη «αξιολόγηση» θα είναι αυτή των στοιχείων του προσωπικού φακέλου του καθένα. Δηλαδή πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες, γνώση υπολογιστών, σεμινάρια…

Θα είναι προφανώς μια αξιολόγηση χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο:

Ποιος θα αξιολογήσει και πως τις πραγματικές γνώσεις ενός υπαλλήλου και την εμπειρία που έχει αποκτήσει μετά από μια πολυετή θητεία σε κάποια θέση;

Πως συμβαδίζει με την αξιολόγηση η ύπαρξη πτυχίου, όταν αφενός οι περισσότεροι δουλεύουν σε θέσεις άσχετες με τα πτυχία και κατά δεύτερο η ύπαρξη πτυχίου δεν ταυτίζεται με την ικανότητα διαχείρισης θεμάτων;

Τι δουλειά μπορεί να έχει η ξένη γλώσσα, εκεί όπου δεν χρειάζεται;

Είναι αστείο, πραγματικά το να αξιολογηθεί ένας διοικητικός υπάλληλος ενός Περιφερειακού Δήμου με βάση το αν γνωρίζει ή όχι αγγλικά, τη στιγμή που για να διοριστείς ακόλουθος σε Πρεσβεία αρκεί να έχεις την κατάλληλη γνωριμία στο Υπουργείο Εξωτερικών!

Και τέλος μια αναφορά στα σεμινάρια!

Υποτίθεται ότι το κράτος έπρεπε να φροντίζει για την εκπαίδευση και την προσαρμογή ότι νέες απαιτήσεις των υπαλλήλων του. Πολλοί πόροι διαχύθηκαν στην πραγματοποίηση σεμιναρίων όλων των τύπων και των ειδών, είτε σε φορείς του Δημοσίου είτε σε πιστοποιημένους ιδιωτικούς φορείς. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι πίσω από αυτή την υπόθεση κρύβεται άλλη μια ιστορία συναλλαγής και επιλεκτικών επιλογών των όσων τα παρακολουθούν προκειμένου να παίρνουν επιπλέον μόρια! Εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κάποιος ότι σε κάθε δημόσια υπηρεσία υπάρχουν αυτοί που έχουν χορτάσει σεμινάριο και οι άλλοι που ούτε στον ύπνο τους δεν το έχουν δει, άσχετα από αρμοδιότητες ή θέσεις ευθύνης.

Κάποιοι κάνουν πως δεν τα καταλαβαίνουν. Και είναι εντυπωσιακή η άγνοια του πολιτικού προσωπικού της χώρας για τα πραγματικά δεδομένα λειτουργίας του Δημοσίου.

Βλέποντας βουλευτές και κομματικά στελέχη να γενικολογούν και να χρησιμοποιούν επιχειρήματα πεζοδρομίου, αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε και οι ίδιοι να αξιολογηθούν για τις γνώσεις τους και την ικανότητα να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

Ειδικά εκείνοι που βρεθήκανε στη Βουλή χωρίς προηγουμένως να έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο επαγγελματικής δραστηριότητας.

Για να κλείσω:

Αξιολόγηση, ναι και παντού.

Με συγκεκριμένο πλαίσιο, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις και με συγκεκριμένα κριτήρια, ανάλογα με την ειδικότητα του καθένα, το επίπεδο μόρφωσης αλλά κυρίως ανάλογα με τη δουλειά που κάνει! Άλλα πρέπει να είναι τα κριτήρια για έναν καθηγητή, διαφορετικά για έναν γιατρό, άλλα για έναν υπάλληλο της Διοίκησης.

Εφαρμογή αντικειμενικών κριτηρίων για την επιλογή των Διευθυντών παντού και χωρίς εξαιρέσεις.

Και τέλος μια γενναία απόφαση που την οφείλει το πολιτικό σύστημα:

Να τελειώσει το καθεστώς ορισμού πολιτικών προσώπων στις διοικήσεις Νοσοκομείων και Οργανισμών του Δημοσίου. Να αποφασιστούν τα χαρακτηριστικά των Διοικητών με βάση τις ανάγκες του σήμερα και όχι με τις ανάγκες ενός πεπαλαιωμένου πελατειακού κράτους και βεβαίως να οριστούν και τα προσόντα που θα πρέπει να έχουν.

Επιλογή μέσω διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και ετήσια αξιολόγηση τους για την επίτευξη των στόχων.

Από το να ασχολούνται με τους απλούς και ανίσχυρους δημοσίους υπαλλήλους ας αλλάξουν το Δημόσιο στο σύνολο του από την κορυφή…

Αλλά προφανώς δεν το θέλουν!

Στο επόμενο: αλήθειες και ψέματα για επίορκους, κοπανατζήδες και τα σχετικά